ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)
اطلاعات مقاله
ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب) شماره 126

سال : 19
شماره : 8
شماره پی در پی : 126

ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)
سال 19، شماره 8، ، شماره پی در پی 126

پژوهشی در سطح فکری کتابهای دوره صفویه. بررسی موردی: تحلیل دراماتورژیک تشریفات سفرا در دربار صفوی بر اساس نظریه اروینگ گافمن

صفحه (159 - 176)
فاطمه قلاوند
تاریخ دریافت مقاله : خرداد 1405
تاریخ پذیرش قطعی مقاله : شهریور 1405

چکیده

زمینه و هدف: تشریفات پذیرش سفرای خارجی در دربار صفوی، یکی از مهمترین جلوه های نمایشِ قدرتِ پادشاهی در ایرانِ عصرِ صفوی است که در سفرنامه های اروپایی و متون اداری-تاریخی فارسی با جزئیات ثبت شده است. نظریه های جامعه شناسیِ کنشِ متقابل، به ویژه نظریۀ نمایشی اروینگ گافمن، با تمرکز بر چگونگی تولید و بازتولید قدرت در تعاملاتِ چهره به چهره، امکان تحلیلِ لایه های پنهانِ تشریفاتِ درباری را فراهم میکنند. هدفِ این پژوهش، تحلیلِ رواییِ تشریفاتِ سفرای خارجی در دربارِ صفوی، با تکیه بر نظریۀ نمایشی گافمن و با تمرکز بر سفرنامه های اروپایی و متونِ اداری-تاریخیِ فارسی است.

روش مطالعه: پژوهشِ حاضر با رویکردی تفسیری-تحلیلی و بهره گیری از نظریۀ نمایشیِ گافمن، به تحلیلِ داده هایِ تاریخی پرداخته است. داده ها از سفرنامه های شاردن، اولئاریوس، کمپفر، فیگوئروا و سانسون و متون تاریخی-ادبی این دوره مانند عالم‌آرای عباسی، احسن التواریخ، دستورالملوک و تاریخ الفی استخراج شده اند و با رویکردی تفسیری-تحلیلی و با تکیه بر مفاهیم کلیدی نظریۀ گافمن (پوشش، صحنه/پشت‌صحنه، مدیریتِ تأثیرگذاری، تیم اجرایی و نقشهای پنهان) بررسی شده اند.

یافته ها: کتب دورهصفوی، از جمله سفرنامه ها، تشریفات را به مثابۀ «اجراهایی استراتژیک» برای القای پیامهای مختلف از جمله قدرت مطلق شاه ترسیم کرده اند. عناصری چون معماری تالار بارعام، لباسهای جواهرنشان، قواعد حرکتی، تمایز صحنه/پشت‌صحنه، نقش مدیر صحنه (ناظر بیوتات) و راهبردهای مدیریت تأثیرگذاری همچون بارعام همزمان سفرا و انتظار طولانی، همگی «پوشش» قدرتمندی ساخته اند که سفیر را به عظمت شاه معترف می‌ساخته است. موارد نقض تشریفات نیز نشان میدهد که در تعارض منافع سیاسی، قواعد صحنه فرو میریزد و خشونت نمادین جایگزین آن میشود.

نتیجه گیری: تشریفات صفوی، نه حاشیه ای تزیینی، بلکه بخشی از متن اصلی دیپلماسی آن دوره بوده است. کاربست نظریۀ گافمن در تحلیل سفرنامه ها، دریچه ای تازه به سوی فهم «سیاستِ نمایشی» در تاریخ ایران میگشاید و نشان میدهد که قدرت از دیرباز، تاکنون در دل فضا، زمان، حرکات، اشیاء و روابط انسانی ساخته و بازتولید میشده ‌است.

کلمات کلیدی
سفرنامه ها , تشریفات درباری , دراماتورژی , تاریخی , اروینگ گافمن

فهرست منابع
  • اسمیت، فیلیپ، ۱۳۹۱، درآمدی بر نظریه فرهنگی، ترجمه پویان، حسن، تهران، دفتر پژوهشهای فرهنگی. صص ۱۲۳-۱۲۵.
  • اولئاریوس، آدام. (۱۳۶۹). سفرنامه اولئاریوس،ترجمه حسین کردبچه. تهران: انتشارات کتابخانه سنایی. صص ۵۳۸، ۵۴۴، ۵۴۵، ۵۵۱، ۵۵۲، ۵۵۳، ۵۵۵، ۵۸۲
  • ترکمان منشی، اسکندر بیگ. (۱۳۸۲). تاریخ عالم‌آرای عباسی، تهران: امیرکبیر. ج ۱: صص ۹۴-۹۷، ۱۰۲؛ ج ۲: ص ۴۶۴.
  • تتوی، احمد بن محمد، و قزوینی، محمد هاشم(۱۳۸۲) تاریخ الفی (۸ جلد). تهران: علمی و فرهنگی. ج ۸: ص۵۶۸۶.
  • جملی کارری، جووانی فرانچسکو(۱۳۴۸) سفرنامه کارری، ترجمه عباس نخجوانی و عبدالعلی کارنگ، تبریز: اداره فرهنگ و هنر آذربایجان. ص ۹۲.
  • جنابدی، میرزا بیگ (۱۳۷۸) تاریخ جنابدی (ذیل عالم‌آرای عباسی). تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی. صص ۴۹۳ -۴۹۵.
  • دلاواله، پیترو(۱۳۷۰) سفرنامه دلاواله، ترجمه شجاع‌الدین شفا. تهران: علمی و فرهنگی، صص ۱۸۲، ۴۲۴-۴۲۵.
  • روملو، احمد بن حسین(۱۳۸۴). احسن التواریخ، تصحیح عبدالحسین نوایی، تهران: اساطیر، ج ۱: ص ۶۲۹؛ ج ۳: ص ۱۵۲۴.
  • ریاحی، محمد امین(۱۳۶۸) گزارش مسافرت و ماموریت سفیران عثمانی در ایران، تهران: توس، صص ۴۳، ۴۴، ۵۷، ۶۷، ۸۶، ۸۹.
  • ریتزر، جرج.(۱۳۸۹) نظریه جامعه شناسی در دوران معاصر، ترجمه محسن ثلاثی. تهران: علمی، صص ۲۹۴-۲۹۵.
  • سانسون (۱۳۴۶) سفرنامه سانسون، ترجمه تقی تفضلی، تهران: ابن سینا. صص ۴۵، ۷۴، ۷۹، ۲۴۲.
  • شرلی، سرآنتوان و سررابرت(۱۳۶۲)سفرنامه برادران شرلی، ترجمه آوانس، بی‌جا: نگاه. ص ۱۴۷.
  • شاردن، ژان. (۱۳۷۲) سفرنامه شاردن، ترجمه اقبال یغمایی، تهران: توس. ج ۱: صص ۳۸۶، ۱۲۸۷؛ ج ۲: صص ۶۰۴، ۱۲۲۷؛ ج ۳: صص ۱۲۲۷، ۱۲۸۶، ۱۲۸۹، ۱۳۰۰؛ ج ۴: صص ۱۶۱۴، ۱۶۴۵.
  • فیدالگو، گریگوریو(۲۵۳۷)گزارش سفیر پرتغال در دربار شاه سلطان حسین صفوی، ترجمه پروین حکمت، تهران: دانشگاه تهران، صص ۷۵- ۷۸.
  • فیگوئروا، دُن گارسیا(۱۳۶۳) سفرنامه فیگوئروا، ترجمه غلامرضا سمیعی. تهران: نشر نو. صص ۱۱۶-۱۱۹، ۲۲۰، ۲۲۱، ۲۶۰، ۲۶۴، ۲۶۷، ۲۷۰-۲۷۱، ۳۳۵-۳۳۶، ۳۳۸، ۴۰۲.
  • - قمی، قاضی احمد. (۱۳۸۳). خلاصه التواریخ، ج ۱، تهران: دانشگاه تهران. ص ۵۸۷.
  • کمپفر، انگلبرت(۱۳۵۰) سفرنامه کمپفر، ترجمه کیکاووس جهانداری، تهران: انجمن آثار ملی. صص ۸۵، ۱۹۹، ۲۴۲، ۲۴۴، ۲۴۵، ۲۴۹، ۲۵۰، ۲۶۷، ۲۶۸-۲۶۹.
  • گافمن،اروینگ(۱۹۵۹) نمایش خود در زندگی روزمره، نیویورک: نشز آنگربوکز. صص ۱۵-۱۶، ۲۲-۲۴، ۲۶-۲۷، ۷۷-۷۸، ۸۴، ۹۵-۹۶، ۱۰۶-۱۰۷، ۱۴۱، ۱۵۴-۱۵۷، ۲۰۸-۲۰۹.
  • _________(۱۹۶۷)آیین تعامل: مقالاتی در باب رفتار چهره به چهره، نیویورک: نشر پنتیون بوکز. صص ۵-۷، ۱۲-۱۳.
  • گیدنز، آنتونی(۱۳۷۴) جامعه شناسی،ترجمه منوچهر صبوری، تهران: نشر نی. ص ۵۳.
  • گرس، ایون(۱۳۷۲)سفیر زیبا؛ سفرنامه فرستاده فرانسه به دربار شاه سلطان حسین، ترجمه علی اصغر سعیدی، تهران: انتشارات تهران. ص ۲۵۸.
  • لاهوری، عبدالحمید (۱۸۶۷). پادشاه نامه. ج ۱. ۳. به تصحیح مولوی کبیرالدین احمد و مولوی عبدالرحیم متعلقین،کلکته : کالج پریس. ج ۱: ص ۲۶؛ ج ۳: صص ۹۳-۹۴
  • میرزا رفیعا، محمد رفیع(۱۳۸۵ ) دستورالملوک، ترجمه علی کردآبادی، تهران: وزارت امور خارجه. ص ۲۲۳.
  • نصیری، محمدابراهیم زین‌العابدین (۱۳۷۳). دستور شهریاران. تهران: بنیاد موقوفات محمود افشار. صص ۲۰-۲۱.
  • نصیری اردوبادی، میرزا علی‌نقی (۱۳۷۱) القاب و مواجب دوره سلاطین صفویه. به تصحیح یوسف رحیملو، مشهد: انتشارات فردوسی مشهد. صص ۱۹۸، ۲۱۳-۲۱۵.
  • نوایی، عبدالحسین (۱۳۷۷ )روابط سیاسی و اقتصادی ایران در دوره صفویه، تهران: سمت. صص ۹۴، ۹۹-۱۰۰.
  • ___________ (۱۳۷۲) روابط سیاسی ایران و اروپا در عصر صفوی، تهران: ویسمن، ص ۲۲۹.
  • ___________ (۱۳۶۰)اسناد و مکاتبات سیاسی ایران از ۱۰۳۸ تا ۱۱۰۵ ،تهران: بنیاد فرهنگ ایران، ص ۹۴.
  • واله قزوینی، محمد یوسف(۱۳۸۰) تاریخ واله (تاریخ ایران از صفویه تا افشاریه). تهران: اساطیر. ص ۴۲۷.