ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)
اطلاعات مقاله
ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب) شماره 125

سال : 19
شماره : 7
شماره پی در پی : 125

ماهنامه علمی سبک شناسی نظم و نثر فارسی (بهار ادب)
سال 19، شماره 7، ، شماره پی در پی 125

بررسی سبکی اشعار محمدحسن قتیل لاهوری شاعر فارسی زبان هند

صفحه (193 - 217)
احمدرضا کرد (نویسنده مسئول)، عبدالعلی اویسی کهخا (نویسنده مسئول)، محمدعلی محمودی
تاریخ دریافت مقاله : فروردین 1405
تاریخ پذیرش قطعی مقاله : تیر 1405

چکیده

زمینه و هدف: در پژوهشهای معاصر ادبیات فارسی، سبک‌شناسی نقش اساسی در تحلیل سطوح زبانی، بلاغی و فکری آثار شعری ایفا می کند. در همین راستا، شعر فارسی شبه قاره هند بدلیل تنوع زبانی، غنای تصویری و تعامل میان فرهنگ ایرانی و هندی، از ظرفیت بالایی برای بررس‌های سبک‌شناختی برخوردار است. هدف این پژوهش، تحلیل سبک زبانی، ادبی و فکری غزلیات محمدحسن قتیل لاهوری و تبیین ویژگی‌های سبکی او میباشد.

روش مطالعه: در پژوهش پیش رو که بشیوۀ توصیفی- تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و روش سندکاوی انجام خواهد شد، جامعه آماری پژوهش، دیوان غزلیات شاعر تصحیح زاهده پروین در دانشگاه لاهور پاکستان است.

یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان میدهد که در سطح زبانی، با وجود آنکه قتیل از شاعران فارسی‌گوی شبه قاره هند بشمار میرود، اما تسلط قابل توجهی بر زبان فارسی دارد؛ بگونه ای که زبان شعری وی ساده، روان و قابل فهم بوده و از پیچیدگیهای زبانی و ابهام در اشعار وی اثری نیست. سبک شعری قتیل لاهوری بیش از آنکه به ویژگیهای سبک هندی مانند تعقید و خیال‌پردازیهای دور از ذهن نزدیک باشد، به سبک عراقی گرایش دارد. در اشعار او، وضوح تصویر، سادگی بیان و پرهیز از پیچیدگیهای افراطی بلاغی قابل مشاهده است و همین امر موجب نزدیکی زبان شعری او به سنت کلاسیک و معتدل شعر فارسی شده است.در سطح فکری نیز مضامین غالب اشعار او بر محور عشق، قلندریات و اندیشه های عرفانی شکل گرفته است.

نتایج پژوهش: نتایج پژوهش نشان میدهد که قتیل لاهوری در کاربرد زبان شعری، از تلفیقی متعادل از واژگان عامیانه، اصطلاحات کهن فارسی و واژگان عربی بهره برده و در برخی موارد نیز به واژه سازی‌های خلاقانه دست زده است؛ اما بهره گیری از این نمونه ها و شواهد چندان زیاد نیست. از نظر موسیقی شعر، بحر رمل بیشترین بسامد را در اشعار او دارد و از میان عناصر موسیقایی، ردیفهای فعلی و سجع مطرف نقش برجسته تری ایفا میکنند. همچنین تکرارهای واژگانی، تقابلهای معنایی (تضاد) و مراعات‌النظیر از شگردهای پرتکرار در ساختار زبانی شعر او بشمار میروند. در سطح بلاغی، تشبیه بلیغ و استعاره های مصرحه نیز از ابزارهای اصلی تصویرسازی او محسوب میشوند؛ اما استفاده از اسلوب معادله بعنوان یکی از شاخصه های مهم سبک هندی، در اشعار او گسترده نمیباشد. در سطح فکری، اشعار قتیل لاهوری عمدتاً در محورهایی چون وصف معشوق، طبیعت، عشق، مضامین عرفانی، شکایت از روزگار و مضامین قلندری شکل گرفته اند.

کلمات کلیدی
محمد‌حسن قتیل لاهوری. سبک‌شناسی. سطح زبانی. سطح ادبی. سطح فک

فهرست منابع
  • آریان‌پور. امیرحسین (1354). جامعه شناسی هنر. چاپ سوم. تهران: انجمن کتاب دانشجویان دانشکده هنرهای زیبا، ص 78.
  • بهار. محمد تقی (1334). تاریخ تطور شعر فارسی. به اهتمام تقی بینش. مشهد: آستان قدس رضوی، ص 46
  • پروین. زاهده (2009). تصحیح دیوان غزلیات میرزا محمد حسن قتیل لاهوری با مقدمه درباره شرح حال و ویژگیهای غزلسرایی وی. رساله دکتری براهنمایی دکتر محمد سلیم مظهر. گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده دولتی لاهور پاکستان.
  • حافظ. شمس الدین محمد (1373). دیوان حافظ. تصحیح بهاءالدین خرمشاهی. تهران: گل، صص 268،137 و 270.
  • حجتی. حمیده و دیگران (1380). دانشنامه ادب فارسی در شبه قاره هند.، پاکستان، بنگلادش. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ص 281.
  • رازی. شمس قیس (1347). المجمع فی معاییر اشعار العجم. تصحیح عبدالوهاب قزوینی. بیروت، ص 202.
  • رفوگران. مروارید (1393). «هفت تماشای قتیل لاهوری و نسخه های آن». آینه میراث. شماره 57. صص 165 ـ 187.
  • زرین‌کوب. عبدالحسین (1363). شعر بی دروغ، شعر بی نقاب. چاپ چهارم. تهران: جاویدان، صص 161 ـ 162.
  • شفیعی‌کدکنی. محمدرضا (1403). صور خیال در شعر فارسی. چاپ بیست و چهارم. تهران: آگه، ص 53.
  • ___________________ (1366). شاعر آینه ها (بررسی سبک هندی و شعر بیدل). تهران: آگاه، ص 63.
  • شمیسا. سیروس (1383). سبک‌شناسی شعر. تهران: میترا، ص 172.
  • ___________ (1394). بیان. چاپ چهارم. تهران: میترا، صص 49 - 120.
  • ___________ (1393). کلیات سبک‌شناسی. تهران: میترا، صص 18- 216.
  • ___________ (1386) نگاهی تازه به بدیع. تهران: فردوس، صص 24 ـ 169.
  • صادقیان. محمد علی (1387). زیور سخن در بدیع فارسی. چاب دوم. تهران: انتشارات دانشگاه یزد، ص 75.
  • عبادیان. محمود (1369). درآمدی بر سبک و سبک شناسی در ادبیات. تهران: سازمان جهاد دانشگاهی تهران، ص 29.
  • علوی مقدم. محمد و اشرف زاده. رضا (1388). معانی و بیان. چاپ نهم. تهران: سمت، صص86-87- 88- 105- 109.
  • علینقی. حسین و محسنی‌نیا. ناصر (1399). سبک‌شناسی لایه آوایی اشعار کمال‌الدین اسماعیل اثیر اومانی بر اساس سبک‌شناسی لایه ای. متن پژوهی ادبی. سال 24. شماره 83، صص 297 ـ 333.
  • فتوحی رودمعجنی. محمود (1390). سبک‌شناسی، نظریه ها، رویکردها و روش‌ها. تهران: سخن، صص 33 ـ 34- 97.
  • قتیل لاهوری. میرزا محمد حسن (1401). شجره الامانی. به تصحیح و توضیح: محمد سلیم مظهر و مرتضی چرمگی عمرانی. تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی، مقدمه.
  • کزازی. میر جلال‌الدین (1373). زیبایی‌شناسی سخن پارسی (بدیع). تهران: کتاب ماد (مرکز)، صص 48 - 128.
  • _________________ (1368). زیبایی‌شناسی سخن پارسی (1)؛ بیان. تهران: مرکز، ص 156.
  • گرگانی. محمد‌حسین (1377). ابدع البدایع. به کوشش حسین جعفری. تبریز: احرار، صص 120- 150.
  • مجوزی. محمد و کمان باز. علیرضا (1394). «جلوه های مکتب وقوع و واسوخت در شعر وحشی بافقی». مجموعه مقاله های دهمین همایش بین‌المللی ترویج زبان و ادب فارسی. اردبیل: دانشگاه محقق اردبیلی، ص 35.
  • میرزا. نجف‌قلی (1362). دره نجفی. تصحیح حسین آهی. تهران: فروغی، صص 93 ـ 94.
  • وحیدیان کامیار. تقی (1383). بدیع از دیدگاه زیبایی شناسی. تهران: دوستان، صص 17 -51.
  • همایی. جلال‌الدین (1382). فنون بلاغت و صناعات ادبی. تهران: هما، صص 41- 43- 74- 86- 247- 249- 272- 279- 328.