امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Stylistic analysis and introduction of the manuscript of Masnavi in the Door –e- Maknoon of Faqir Dehlaviتحلیل سبک و معرفی نُسخ خطی مثنوی درّ مکنون از فقیر دهلوی126680210.22034/bahareadab.2023.16.6802faمرضیهدوستانی علی‌آباددانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.nodoustani.phd.1398@gmail.comمحمدهادیخالق‌زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.yesm.h.khaleghizadeh@iauyasooj.ac.irجلیلنظریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران.noJnazari1334@yahoo.comJournal Article14001222BACKGROUND AND OBJECTIVES: Faqir Dehlavi is a Shiite poet of the 12th century AH and was born in the Dar al-Khalafah of Shah Jahanabad. This romantic Masnavi tells the love story of the queen, the daughter of the Roman emperor, to Imam Hassan Askari (AS). A complete copy belongs to the public library of the Ayatollah Golpayegani with the code 29/58 and the date of writing 1171 AH of this work remains. In this research, while introducing the version, its stylistic analysis has been done. METHODOLOGY: This study was conducted with a descriptive-analytical approach. FINDINGS: The study of this Masnavi shows that the poet has used soft music, along with the emotional tone and syllabic proportions of Bahr-e Hazaj along with the balance of words to strengthen the lyrical language of his poetry. Proportional use of various forms of imagination, the main element of which is simile, in the field of literary style, is the artistic basis of this Masnavi. His poetic language is simple and fluent, and unlike other Indian-style poets, there is no mention of the ambiguous themes and subtle fantasies in his words. CONCLUSION: In narrating the story, the poet has used the element of emotion and feeling to promote the lyrical aspect of Masnavi. Although the poet has used rhetorical crafts to beautify and strengthen music, he has not sacrificed the meaning and concept of the word and has avoided the use of abandoned, ancient and obscure words and has used a smooth and smooth style. Nevertheless, the frequency of Arabic words, especially the plural of mokassar, is very high in his poetry. In this work, earthly love is a medium for achieving divine love.زمینه و هدف: فقیر دهلوی، شاعری شیعی مذهب قرن دوازده هجری قمری و متولد دارالخلافۀ شاه جهان آباد است که مثنوی درّ مکنون از وی بجا مانده است. این مثنوی عاشقانه، داستان عشق ملیکه، دختر قیصر روم، را به امام حسن عسکری (ع) بیان میکند. یک نسخۀ کامل متعلق به کتابخانۀ عمومی آیت‌الله گلپایگانی با کد 58/29 و تاریخ تحریر 1171 هجری قمری از این اثر باقی مانده است که در این پژوهش ضمن معرفی نسخه، به تحلیل سبک آن پرداخته شده است. روش مطالعه: این جستار با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی صورت گرفته است. یافته ها: بررسی این مثنوی نشان میدهد شاعر از موسیقی ملایم، همراه با لحن عاطفی و تناسبهای هجایی بحر هزج در کنار توازن واژه ها برای تقویت زبان غنایی شعر خویش بهره برده است. استفادۀ متناسب از انواع صور خیال، که رکن اصلی آن را تشبیه شکل میدهد، در حوزۀ سبک ادبی، پایۀ هنری این مثنوی را برعهده دارد. زبان شعری او ساده و روان است و برخلاف دیگر شاعران سبک هندی، از مضمون‌پردازیهای غامض و نازک‌خیالیهای عجیب‌وغریب در کلام او خبری نیست. نتیجه گیری: شاعر در روایت داستان، از عنصر عاطفه و احساس در جهت ارتقای جنبۀ غنایی مثنوی استفاده کرده است. با اینکه شاعر از صناعات بلاغی برای زیباسازی و تقویت موسیقی بهره برده، معنا و مفهوم را فدای لفظ نکرده و از کاربرد واژه های مهجور، کهن و غامض پرهیز کرده و از سبکی سلیس و روان بهره برده است. باوجوداین بسامد کلمات عربی، بویژه جمع مکسر، در شعر او بسیار زیاد است. در این اثر عشق زمینی واسطه ای است برای رسیدن به عشق الهی.Manuscript, Masnavi Dorr Maknoon, Faqir Dehlavi, Stylistic Analysis, Stylisticsنسخۀ خطی, مثنوی درّ مکنون, فقیر دهلوی, سبک‌شناسی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1425.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1425.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل سبک و معرفی نُسخ خطی مثنوی درّ مکنون از فقیر دهلویhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistic analysis and introduction of the manuscript of Masnavi in the Door –e- Maknoon of Faqir Dehlavi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Discourse stylistics of the story of Asrar al-Towhid based on vocabulary and rhetoricسبک‌شناسی گفتمانی حکایتی از اسرارالتوحید با تکیه بر لایۀ واژگان و بلاغت2743671710.22034/bahareadab.2023.16.6717faویداعلی‌عسگریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانnoVidaaliasgari@gmail.comفرهادطهماسبیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران.yesFarhad.Tahmasbi@iau.ac.irسارهزیرکدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانnoSara.zirak@gmail.comJournal Article14000912BACKGROUND AND OBJECTIVES: In micro-discourse stylistics, the layers of the text are decomposed and divided into different layers. in order to obtain the dominant discourse and its contribution to the discovery of the ideology of the text, the discourse stylistics of the story of the mysteries of monotheism in two layers of vocabulary and rhetoric has been studied. METHODOLOGY: This research does by Descriptive-analytical method. FINDINGS: Asrar al-Towhid is one of the books written in the style of Sufi authorities. Dignity plays a prominent role in this type of literature, and language finds an ideological burden in it; and all its elements are used to empower the position of Sufi elders and serve to reproduce their power. CONCLUSION: Examination of the layer of words and codes used in the text shows that the mystical discourse formed on the basis of dignity has a dominant discourse and the stylistics of the rhetorical layer confirms that the text, while coherence and rhetoric of the author"s ideology, is the promotion of the sheikh Abu sa’eed and The consolidation of the institution of his power has been affected. زمینه و هدف: در سبک‌شناسی گفتمانی خُرد، لایه های متن تجزیه و به لایه های مختلف تقسیم‌بندی میشوند. هریک از این لایه ها با در نظر گرفتن بافت موقعیتی و بیرونی بعنوان کلان لایه و با توجه به ایدئولوژی نویسنده مورد بررسی قرار میگیرند. در این پژوهش جهت به دست آوردن گفتمان غالب و سهم آن در کشف ایدئولوژی متن، به بررسی سبک‌شناسی گفتمانی حکایتی از اسرارالتوحید در دو لایۀ واژه ها و بلاغت پرداخته شده است. روش مطالعه: این پژوهش به روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. یافته ها: اسرارالتوحید از کتابهایی است که به شیوه مقامات صوفیان نگاشته شده است. در این نوع ادبی کرامت نقش برجسته ای دارد و زبان در آن بار ایدئولوژیک مییابد و تمامی عناصر آن درجهت قدرت‌بخشی به جایگاه مشایخ صوفیه به کار میروند و در خدمت بازتولید قدرت آنها هستند. نتیجه گیری: بررسی لایۀ واژگان و رمزگانهای بکاررفته در متن نشان میدهد که گفتمان عارفانه ای که بر محور کرامت شکل گرفته است، وجه غالب گفتمانی دارد و سبک‌شناسی لایۀ بلاغی مؤید این مسئله است که متن ضمن انسجام و بلاغت، از ایدئولوژی نویسنده که همانا ارتقای مقام شیخ و تثبیت نهاد قدرت اوست، تأثیر پذیرفته است. کنشهای گفتار شیخ ابوسعید ابوالخیر که جهت تحریک، تحذیر و ترغیب مخاطب به کار رفته است، قطعیت و نفوذ کلام و جایگاه برتر شیخ را تأیید میکند. Discourse Stylistics, Vocabulary Layer, Rhetoric Layer, Asrar al-Towhidسبک‌شناسی گفتمانی, لایۀ واژگان, لایۀ بلاغت, اسرارالتوحید.https://bahareadab.com/downloadPDF/1426.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1426.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی گفتمانی حکایتی از اسرارالتوحید با تکیه بر لایۀ واژگان و بلاغتhttps://bahareadab.com/en/article/Discourse stylistics of the story of Asrar al-Towhid based on vocabulary and rhetoric

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Comparison of the language characteristics of the Majalis Sabe' of Rumi (7th century AH) and the Majalis of Atighi Tabrizi (7th and 8th centuries AH).مقایسۀ ویژگیهای زبان مجالس سبعۀ مولانا (سدۀ هفتم هجری) و مجالس عتیقی تبریزی (سده‎های هفتم و هشتم هجری)4556684010.22034/bahareadab.2023.16.6840faهدیفتح‌زادهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایرانyeshoda.fathzadeh@kiau.ac.irفاطمهحیدریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nofateme_heydari@kiau.ac.irماهنظریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nonazari113@yahoo.comJournal Article14010123BACKGROUND AND OBJECTIVES: In the history of Persian literature, a series of writings are known by the general name of Majalis. These writings are the result of meetings and preaching circles of Sufis and jurists. The sermons and admonitions of the Sufis and the religious scholars from the pulpit are called "Majales-gooyi" and the written works that were created in this way either by the hands of the preachers themselves or by the hands of some disciples are called "Majales" and such a writing tradition is called "Majales-writing". To be in addition to introducing these works and their speakers, this research compares the spoken language of these two parliaments. METHODOLOGY: This article is based on library studies and is done in an analytical-descriptive way. FINDINGS: In fact, Rumi"s Majlis Sabe" is to some extent the echo of Masnavi"s prelude. The exact time of writing Majlis Saba" is not known, but apparently it was written by Sultan Valad or Hessam al-Din Chalapi during a sermon, later it was re-read according to the original form, some material was added to it, and perhaps it was passed down from Rumi"s personal opinion, and probably himself too. It has had corrections and additions. The congregations are written in a fine suspension line and a fine pen, and the space between the congregations is written in a thick script. The photo version of Majalis is approximately 16 pages long, and except for the first page which has 32 lines and the last page which has 20 lines, all pages have 41 lines. Ancient sayings and allusions are written in 67 parts. But apparently, the number of councils should be less than this; What is the date of some assemblies in one day? Because the meetings that have the same objection date are not separate from each other. Therefore, the number of assemblies is not 67 but 22. CONCLUSION: All seven Majalis Sab"e have started with Arabic sermons and almost all phrases at the beginning of each Majalis are Masjid. Majlis Sab"e is full of similes and allegories expressed in the sweet language of Rumi. Ancient assemblies are full of amazing images and pictures. Atigi speaks in a literary style and is one of the artists who, due to his genius, has expressed pristine and first-hand images.زمینه و هدف: در تاریخ ادب فارسی، رشته ای از نوشتارها با نام عمومی مجالس شناخته میشوند. این نوشته ها حاصل نشستها و حلقه های وعظ صوفیان و متشرعان بوده است. وعظ و تذکیر صوفیان و متشرعان اهل منبر اصطلاحاً «مجلس گویی» و آثار مکتوبی که از این راه خواه به دست خود واعظان و خواه به دست برخی مریدان پدید آمده است «مجالس» و چنین سنت نوشتاری «مجلس نویسی» نامیده میشود. این تحقیق علاوه بر معرفی این آثار و گویندگان آن، به مقایسۀ زبان گفتاری مجالس سبعۀ مولانا (سدۀ هفتم هجری) و مجالس عتیقی تبریزی (سده های هفتم و هشتم هجری) میپردازد. روش مطالعه: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ تحلیلی ـ توصیفی انجام شده است. یافته ها: درواقع مجالس سبعه مولانا تا حدی طنین پیش آهنگ مثنوی است. زمان تألیف مجالس سبعه دقیقاً معلوم نیست، اما ظاهراً از طرف سلطان ولد یا حسام الدین چلبی در اثنای وعظ تحریر یافته، بعدها با رعایت صورت اصلی بازخوانی شده، مطالبی به آن افزوده شده و شاید از نظر شخص مولانا نیز گذشته و احتمالاً خود او نیز تصحیحات و اضافاتی بر آن داشته است. مجالس به خط تعلیق خوب و قلم ریز و فاصل میان مجالس به خط نسخ درشت کتابت شده است. نسخۀ عکسی مجالس تقریباً 16 صفحه است و غیر از صفحۀ اول که 32 سطر و صفحۀ آخر که 20 سطر دارد، همۀ صفحات دارای 41 سطر است. سخنان و لطایف و اشارات عتیقی در 67 قسمت نوشته شده است؛ اما ظاهراً تعداد مجالس باید کمتر از این باشد؛ چه تاریخ برخی مجالس در یک روز است. مجالسی که تاریخ ایراد آنها یکسان است، جدا از هم نیست؛ بنابراین تعداد مجالس، نه 67 بلکه22 عدد است. نتیجه گیری: هر هفت مجلس مجالس سبعه با خطبه ای عربی آغاز شده است و تقریباً همۀ عبارات ابتدای هر مجلس مسجع است. مجالس سبعه سرشار است از تشبیهات و تمثیلاتی که با زبان شیرین مولانا بیان شده است. مجالس عتیقی مملوست از ایماژها و صورخیال شگفت‌آور. عتیقی به سبک ادبا سخن میگوید و ازجمله هنرمندانی است که با توجه به نبوغ خود تصاویر بکر و دست اولی بیان کرده است.Language, Rumi, Atighi Tabrizi, Majlis, The Majlis Sabe'زبان, مولانا, عتیقی تبریزی, مجالس, مجالس سبعهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1427.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1427.pdfhttps://bahareadab.com/article/مقایسۀ ویژگیهای زبان مجالس سبعۀ مولانا (سدۀ هفتم هجری) و مجالس عتیقی تبریزی (سده‎های هفتم و هشتم هجری)https://bahareadab.com/en/article/Comparison of the language characteristics of the Majalis Sabe' of Rumi (7th century AH) and the Majalis of Atighi Tabrizi (7th and 8th centuries AH).

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Narrative structure in Nezami works based on the theory of Roland Barthes (case study: Khosrow and Shirin, Leyli and Majnoon and Haft Peykar)ساختار روایت در آثار نظامی براساس نظریۀ رولان بارت (مطالعۀ موردی: خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، و هفت پیکر)5775686210.22034/bahareadab.2023.16.6862faفاطمههادی‌خواهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بردسیر، دانشگاه آزاد اسلامی، بردسیر، ایران.nofatimh0913143@gmail.comهوشمنداسفندیارپوراستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بردسیر، دانشگاه آزاد اسلامی، بردسیر، ایران.yesesfandiarpour@bardsiriau.ac.irپورانیوسفی‌پور کرمانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد انار، دانشگاه آزاد اسلامی، انار، ایران.noPooran.yusefipoor@yahoo.comJournal Article14001224BACKGROUND AND OBJECTIVES: In narrative poems, poets use the structure and elements of narration in order to create an attractive and attractive narrative. A narrative can be considered as a representation of an event or a series of events. Narratology as a science that analyzes the narrative structures of a narrative as a report of facts in an artistic form. The study of narratology of classical texts, especially narrative and story poems, is a new horizon in front of the audience. Based on this, the main goal of the upcoming article is to use Roland Barthes" narratology theories to analyze and analyze Nezami’s works as one of the story treasures of Persian language and literature. METHODOLOGY: The research method in this thesis is descriptive-analytical with the main narratological approach. FINDINGS: In the narrative pattern in the story structure of Khosrow and Shirin, Leyli and Majnoon, and Haft peykar from a balanced to an unbalanced situation, we are faced with various main and secondary developments, mutual actors, and many mediating profiles and functions. In all the stories, a complete transformation has occurred in the narrative and the main and secondary achievements of the story have appeared in the way of internalization and chain. CONCLUSION: The research results indicate that the structural pattern of Khosrow and Shirin"s narrative begins with the change of balanced to unbalanced conditions with a complete follow-up. The main story of Khosrow"s and Shirin"s love for each other, which includes the secondary stories of Khosrow"s love for Maryam, sugar, royalty, and Farhad"s love for Shirin. The mutual actors of the story, including the confrontation between Farhad and Khosrow, and Maryam and Shirin, in the end, the final whirlwind of developments, namely the death of Khosrow, the loss of the monarchy, and the death of Shirin, ends. The main development of the story of Leyli and Majnoon is the love of these two lovers for each other, which, along with secondary developments such as the beginning of the madness and madness of "Qais", the marriage of Laili with Ibn Salam, the death of Ebn-e-salam, the proposal of the father of Qais to Leyli is the main core of the death of the two characters and the main actor. ends The contrast between Lili"s love for Majnoon and her indifference towards Ibn Salam is one of the main action levels of this story. In the Haft Peykar series, the main achievements such as Bahram"s accession to the throne, finding a room with seven figures of beauties, and bringing seven princesses from the seven regions of the world to Iran are depicted.زمینه و هدف: در منظومه های روایی، شاعران بمنظور خلق روایت پرکشش و جذاب، از سازه و عنصر روایتگری بهره میگیرند. روایت را میتوان بازنمایی رخداد یا سلسله ای از حوادث و رخدادها دانست. روایت‌شناسی دانشی است که به تحلیل و واکاوی ساختارهای روایی یک روایت بعنوان گزارش واقعیتها در قالب هنری میپردازد. بررسی روایت‌شناسی متون کلاسیک بویژه اشعار روایی و داستانی، افقی تازه پیش‌ روی مخاطبان میگشاید. بر این مبنا هدف اصلی مقالۀ پیش ‌رو بهره گیری از نظریات روایت‌شناسی رولان بارت جهت واکاوی و تحلیل آثار نظامی بعنوان یکی از گنجینه های داستانی زبان و ادبیات فارسی است. روش مطالعه: روش پژوهش در این جستار، توصیفی ـ تحلیلی و با رویکرد اصلی روایت‌شناسی است. یافته ها: در الگوی روایت در ساختار داستانی خسرو و شیرین، لیلی و مجنون و هفت‌پیکر از وضعیت متعادل به نامتعادل، با پیرفتهای گوناگون اصلی و فرعی، کنشگران متقابل و نمایه ها و کارکردهای واسطه ای بسیاری مواجه هستیم. در تمامی داستانها، دگرگونی کاملی در روایت رخ داده و به ‌شیوۀ درونه گیری و زنجیره ای پیرفتهای اصلی و فرعی داستان ظاهر شده اند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که الگوی ساختاری روایت خسرو و شیرین از تغییر شرایط متعادل به نامتعادل با یک پیرفت کامل آغاز میشود. پیرفت اصلی عشق خسرو و شیرین به یکدیگر، پیرفتهای فرعی رسیدن خسرو به مریم، شکر، سلطنت و عشق فرهاد به شیرین را در خود جای داده است. کنشگران متقابل داستان نیز از جمله تقابل فرهاد و خسرو و مریم و شیرین درنهایت با دگرگونی نهایی پیرفتها یعنی مرگ خسرو، از دست رفتن سلطنت و مرگ شیرین خاتمه مییابد. پیرفت اصلی داستان لیلی و مجنون، عشق این دو دلداده به یکدیگر است که در کنار پیرفتهای فرعی مانند آغاز دیوانگی و جنون «قیس»، ازدواج لیلی با ابن‌سلام، مرگ ابن سلام، خواستگاری پدر قیس از لیلی به هستۀ اصلی مرگ دو شخصیت و کنشگر اصلی ختم میشود. تقابل عشق لیلی با مجنون با بی‌اعتنایی وی به ابن‌سلام، از سطوح اصلی کنشی این داستان است. در منظومۀ هفت پیکر نیز پیرفتهای اصلی چون به سلطنت رسیدن بهرام، یافتن اتاقی که تصاویر هفت‌پیکر از زیبارویان دارد و آوردن هفت شاهدخت از هفت اقلیم جهان به ایران به تصویر کشیده شده است.Roland Barthes, structuralism, Nezami, Leyli and Majnoon, Khosrow and Shirin, Haftpeykarرولان بارت, ساختارگرایی, نظامی, لیلی و مجنون, خسرو و شیرین, هفت‌پیکر.https://bahareadab.com/downloadPDF/1428.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1428.pdfhttps://bahareadab.com/article/ساختار روایت در آثار نظامی براساس نظریۀ رولان بارت (مطالعۀ موردی: خسرو و شیرین، لیلی و مجنون، و هفت پیکر)https://bahareadab.com/en/article/Narrative structure in Nezami works based on the theory of Roland Barthes (case study: Khosrow and Shirin, Leyli and Majnoon and Haft Peykar)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420The stylistics of the works of Muniro Ravanipour from the point of view of post-modernismسبک‌شناسی آثار منیرو روانی‌پور از منظر پست مدرنیسم7793675910.22034/bahareadab.2023.16.6759faفاطمهجباری امیریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایرانno jabbari.adib97@gmail.comمحسنایزدیاراستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران.yesm.izadyar@iau-arak.ac.irفاطمهقهرمانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایرانno f.ghahremani@iau-arak.ac.irJournal Article14010115BACKGROUND AND OBJECTIVES: Postmodernism is a combination of modernism and mythology and is a return to pre-modernism. Moniro Ravanipour is one of the writers who turned to the style of postmodernism and used the elements of this school in some of his works. The purpose of this research is to know the characteristics of this school in the works of this author. METHODOLOGY: In this research, based on post-modern characteristics and descriptive-analytical method, the works of Moniro Ravanipour were investigated. FINDINGS: In these works, with the use of elements such as: the involvement of the narrator in the story, criticism of the story in the story itself, changing the direction of the story, using fantasy characters, changing the roles of characters, uncertainty, symbolism and intertextuality, the postmodern style emerged as metafiction. By creating postmodern works, the author tried to convey his point of view to the audience in an indirect way. CONCLUSION: Postmodernism has become a platform for the expression of the author"s opinions in the form of novels and stories and has provided the possibility to create different voices in the story.زمینه و هدف: پست مدرنیسم ترکیبی از نوگرایی و اسطوره گرایی است و به نوعی بازگشت به پیش از مدرنیسم است. منیرو روانی‌پور از نویسندگانی است که به سبک پست مدرنیسم روی آورده و در برخی آثار خود عناصر این مکتب را به کار گرفته است. هدف این پژوهش شناخت ویژگیهای این مکتب در آثار این نویسنده است. روش مطالعه: در این پژوهش بر مبنای ویژگیهای پست مدرن و به روش توصیفی ـ تحلیلی به بررسی آثار منیرو روانی‌پور پرداخته شد. یافته ها: روانی‌پور در این آثار با کاربرد عناصری چون دخالت راوی در داستان، نقد داستان در خود داستان، تغییر مسیر داستان، استفاده از شخصیتهای فانتزی، تغییر نقش شخصیتها، عدم قطعیت، نمادگرایی و بینامتنیت، سبکی پست مدرن بعنوان فراداستان پدید آورده است. نویسنده با خلق آثار پست مدرن سعی کرده نظرات و اندیشه های خود را بشکل غیرمستقیم به گوش مخاطب برساند. نتیجه گیری: پست مدرنیسم بستری برای بیان عقاید نویسنده در قالب رمان و داستان شده و این امکان را فراهم نموده تا صداهای متفاوت در داستان ایجاد شود.postmodern, metanarrative, uncertainty, mythology, text fragmentation.پست مدرن, فراداستان, عدم قطعیت, اسطوره گرایی, گسستگی متن.https://bahareadab.com/downloadPDF/1429.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1429.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی آثار منیرو روانی‌پور از منظر پست مدرنیسمhttps://bahareadab.com/en/article/The stylistics of the works of Muniro Ravanipour from the point of view of post-modernism

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Vladimir Propp’s Character Types in Leyli-Majnun and Khosrow-Shirin Narrative Poems by Amir Khusrow and Nami Esfahaniمطالعه شخصیت‌پردازی در منظومه های لیلی و مجنون و خسرو و شیرین امیرخسرو دهلوی و نامی اصفهانی با تأکید بر نظریۀ ساختارگرایی پراپ95117679110.22034/bahareadab.2023.16.6791faملیحهمظفری‌خواهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانnomozafari_93@yahoo.comابوالقاسمقوامدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانyesghavam@um.ac.irحسنذوالفقاریاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.nozolfagari@modares.ac.irJournal Article14010115BACKGROUND AND OBJECTIVES: Leyli and Majnoun, as well as Khosrow and Shirin are famous stories that have been composed into verses by many poets. Amir Khosrow Dehlavi and Nami Esfahani are the poets who versified these two stories commensurate with their own time and place conditions, and also made changes to the main poem composed by Nizami. This research aims to investigate the characterization of these versified stories using the Propp’s Theory and comparing key characters with each other. METHODOLOGY: For this bibliographical research based on Vladimir Propp’s theory, the descriptive-analytical methodology was adopted for conducting this research. FINDINGS: Characteristically, Khosrow, Shirin, Leyli and Majnun are all subjects to the conditions of their time. Little change has been made in the storyline with similar characters. In these four versified stories, the main plot of the story is a fixed one, with only some elements of the story being changed, eliminated or added. The introduction of characters is mostly done by direct description, interaction between characters and their conversations. CONCLUSION: Khosrow and Ghais are both heroes that confront their rivals and obstacles. The motivator of Khosrow in Amir Khusrow’s narrative poems, is Shapour, whereas in Nami’s version, vise speakers considered as dispatchers motivate Khosrow. In both narrative poems, Shapour, Nakisa and Barbod are the helpers. The dispatcher of Ghais is his drive; his helpers cannot be of any help to him as obstacles are more powerful. There is villain in Khosrow-Shirin narrative poems whereas there are none in Leyli-Majnun but obstacles. Female characters in all four narrative poems are morally more realistic than male figures as the formers are depicted more resilient to difficulties and love melancholia. Among male characters, only Khosrow has a negative characteristic (he is a player) and has a less authoritative character in Nami’s version as he doesn’t show patience towards Shirin’s love. Majnun is weak and helpless towards love melancholia and is unable to tolerate it and dies. Both Amir Khusrow and Nami give Leyli more freedom of action as a consequence of their life condition and have both depicted a more detailed relationship for Leyli and Majnun, which is different from Nizami’s original version.زمینه و هدف: لیلی و مجنون و خسرو و شیرین داستانهای معروفی هستند که شاعران بسیاری آنها را به نظم کشیده اند. امیرخسرو دهلوی و نامی اصفهانی از سرایندگانی هستند که این دو داستان را با توجه به شرایط زمانی و مکانی خود به نظم کشیده و نسبت به داستان اصلی در سروده نظامی، دگرگونیهایی در آن ایجاد کرده اند. هدف این پژوهش بررسی و تحلیل شخصیت‌پردازی این منظومه ها براساس نظریه پراپ و مقایسه شخیصتهای کلیدی با یکدیگر است. روش مطالعه: روش مطالعه توصیفی ـ تحلیلی و بر مبنای منابع کتابخانه ای با توجه به نظریه شخصیت پردازی پراپ است. یافته ها: خسرو و شیرین و لیلی و مجنون از منظر شخصیت تابع شرایط روزگار خود هستند و سرایندگان با ایجاد تغییراتی اندک در داستان، شخصیتهای مشابهی را آفریده اند. در این چهار منظومه اصل داستان ثابت است و تنها برخی عناصر داستان جابجا یا کم و زیاد شده اند. معرفی شخصیتها بیشتر ازطریق توصیف مستقیم، کنشهای شخصیتها و گفتگو انجام شده است. نتیجه گیری: خسرو و قیس قهرمانانی هستند که دربرابر خود رقبا و موانعی دارند. عامل انگیزنده خسرو در منظومه امیرخسرو، شاپور و در منظومه نامی، حکیمان سخن سنج هستند که نقش اعزام گر دارند. در هر دو منظومه شاپور و نکیسا و باربد بعنوان یاریگر محسوب میشوند، ولی اعزام گر قیس، نیروی درونی خود اوست و یاریگران او نیز عملاً نمیتوانند کمکی کنند و موانع، قدرت بیشتری دارند. در منظومه های خسرو و شیرین، شخصیت شریر وجود دارد ولی در منظومه های لیلی و مجنون، شریر به آن معنا نیست و تنها موانع وجود دارند. شخصیت زنان در این چهار منظومه از نظر اخلاقی قابل‌قبولتر توصیف شده و آنها را در قبال مشکلات و غم عشق استوارتر نشان داده است و از میان شخصیتهای مرد تنها خسرو دارای ویژگیهای منفی هوسبازی میباشد و در منظومه نامی اقتدار کمتری دارد و دربرابر عشق شیرین صبوری نمیکند. مجنون نیز در قبال غم عشق بی‌اختیار و ضعیف است و قادر به تحمل آن نیست و جان خود را از دست میدهد. امیرخسرو و نامی، بنابر شرایط زندگی خود، به لیلی آزادی عمل بیشتری داده و لیلی و مجنون را با روابط بیشتری توصیف کرده اند.Leyli-Majnun, Khosrow-Shirin, Amir Khusrow, Nami Esfahani, characters, Proppخسرو و شیرین, لیلی و مجنون, امیرخسرو دهلوی, نامی اصفهانی, شخصیت, پراپ.https://bahareadab.com/downloadPDF/1430.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1430.pdfhttps://bahareadab.com/article/مطالعه شخصیت‌پردازی در منظومه های لیلی و مجنون و خسرو و شیرین امیرخسرو دهلوی و نامی اصفهانی با تأکید بر نظریۀ ساختارگرایی پراپhttps://bahareadab.com/en/article/Vladimir Propp’s Character Types in Leyli-Majnun and Khosrow-Shirin Narrative Poems by Amir Khusrow and Nami Esfahani

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Analysis of the style and content of the manuscript version of "Navader al-Vaqaye’" by Ahmad Daneshبررسی سبکی و محتوایی نسخه خطی «نوادرالوقایع» اثر احمد دانش119139649010.22034/bahareadab.2023.16.6490faمعصومهدهقان‌شیریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.nom.dehghanshiri@staff.yazd.ac.irعلی‌اصغربوند شهریاریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانyesshahryari@pnu.ac.irآسیهذبیح‌نیادانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.nozabihnia@pnu.ac.irحسینیزدانیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.noh_yazdani@pnu.ac.irJournal Article14010118BACKGROUND AND OBJECTIVES: "Navader al-Vaqaye’" by "Ahmad Danesh" (1875-1890) is one of the important works in the field of education. Danesh is one of the important personalities of Tajikistan and his works have had a great impact on the education of this land. He was a writer, philosopher, astrologer, architect, painter and poet, and for some time he was present in the court of a noble like "Nasrullah Mughniti". He traveled to Russia three times and the experience of his travels has been reflected in his works, especially his most important work "Anecdotal Events". METHODOLOGY: This research is based on descriptive-analytical method. FINDINGS: In this book, the author has raised issues such as parents" rights, family issues, marriage, choosing a job, Islamic lifestyle, philosophy, Sufism, governance and military system, which had a great impact on the culture of his people. CONCLUSION: In most cases, the language of this book is simple and comprehensible to the general public and is far from artificiality. From a literary point of view, arrays such as saj", puns, references to the Qur"an and hadith are widely used in it. From an intellectual point of view, the author, relying on religious elements and the views of mysticism and Sufism, has expressed his beliefs about the Islamic way of life and interaction with others, and in addition, he has also presented materials about his ideal and desired life.زمینه و هدف: «نوادرالوقایع» اثر «احمد دانش» (1890-1875) یکی از آثار مهم در زمینۀ معارف‌پروری است. دانش ازجمله شخصیتهای مهم تاجیکستان است وآثار وی تأثیر زیادی در معارف‌پروری این سرزمین داشته است. او ادیب، فیلسوف، منجّم، معمار، نقّاش و شاعر بوده و مدتی در دربار امرایی چون «نصرالله مغنیتی» حضور داشته است. وی سه مرتبه به روسیه سفر نموده و تجربۀ سفرهای او در آثارش بخصوص مهمترین اثرش «نوادرالوقایع» نمود پیدا کرده است. روش مطالعه: این پژوهش براساس روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. یافته ها: در این کتاب نویسنده مسائلی چون حقوق پدر و مادر، مسائل خانوادگی، ازدواج، انتخاب شغل، سبک زندگی اسلامی، فلسفه، تصوّف، نظام حکومتداری و لشکرداری را مطرح کرده است که بر فرهنگ مردمش تأثیر بسیاری داشته است. نتیجه گیری: زبان این کتاب در اغلب موارد، ساده و برای عموم قابل‌فهم بوده و از تکلّف و تصنّع به دور است. ازنظر ادبی آرایه هایی چون سجع، جناس، استشهاد به قرآن و حدیث در آن فراوان به کار رفته است. ازنظر فکری نیز مؤلف با تکیه بر عناصر مذهبی و دیدگاه های عرفان و تصوّف، به بیان اعتقادات خود در باب روش زندگی اسلامی و تعامل با دیگران پرداخته و علاوه برآن مطالبی را نیز در باب زندگی آرمانی و مطلوب خود ارائه داده است.Ahmad Danesh, "Navader al-Vaqaye’", literary style, language style, intellectual styleاحمد دانش, نوادرالوقایع, سبک ادبی, سبک زبانی, سبک فکری.https://bahareadab.com/downloadPDF/1431.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1431.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبکی و محتوایی نسخه خطی «نوادرالوقایع» اثر احمد دانشhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of the style and content of the manuscript version of "Navader al-Vaqaye’" by Ahmad Danesh

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Reflection of superstition and its components in the poetry of Safavid poetsبازتاب خرافه گرایی و مؤلفه های آن در شعر شاعران عصر صفوی141160679610.22034/bahareadab.2023.16.6796faمحسنرستمیدانشجوی دکتری گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.noMohsen.rostami4417@gmail.comهادیبیاتیاستادیار گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایرانyesH.bayati@umz.ac.irمحمدحسنرازنهاندانشیار گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.noHasan_raznahan@yahoo.comJournal Article14010202BACKGROUND AND OBJECTIVES: The works of Safavid era poets are a full-view mirror of the social situation of this era due to their connection with the mass of people. With the separation of the poets from the court during the Safavid era and their joining other citizens, the subject of these poets" poetry also changed, and after that their poetic talent was used to express the customs and social beliefs of ordinary citizens of Iran. This essay aims to answer the question by examining the poems of the poets of this era, which superstitious beliefs, opinions and social customs have occupied the minds of the citizens of this time and to what extent have these things been reflected in the eyes of the poets? METHODOLOGY: The method of the present research is descriptive-analytical and the method of collecting information is documentary (library). FINDINGS: The findings of the research indicate that superstitious beliefs and opinions such as believing in eye sores and the influence of stars and planets on the condition and fate of people and turning to different ways to get rid of eye sores, as well as all kinds of magic and witchcraft and seeking refuge in soothsayers and soothsayers for Avoiding the damage of the evil eye and getting rid of the bad horoscope has not only affected people"s lives, but also captured the hearts and souls of the kings of this country, and the abundance of these themes in the poems of the poets of this era is a clear proof of this claim. CONCLUSION: The reference of these poets to superstitious and popular beliefs in this period indicates that these beliefs have spread in all religious, political and social affairs of this era. In this regard, the role of Safavid kings and rulers should not be ignored in this reality; Because their belief in these things had caused them to be involved with these superstitions to some extent; To the extent that each of them had a special astrologer with them to tell them the joys and sorrows of doing political and social affairs.زمینه و هدف: آثار شاعران عصر صفوی بدلیل پیوستگی با توده مردم، آیینۀ تمام نمای اوضاع اجتماعی این عصر است. با جدایی شاعران از دربار در عهد صفویان و پیوستن آنان به دیگر شهروندان، موضوع شعر این گویندگان نیز تغییر یافت و از آن پس استعداد شعری اینان درجهت بیان آداب و رسوم و باور‌های اجتماعی شهروندان عادی ایران به کار گرفته شد. این جستار بر آن است با بررسی اشعار شاعران این عهد، به این پرسش پاسخ دهد که کدام باور‌ها و عقاید و آداب اجتماعی خرافی، بیشتر ذهن شهروندان این روزگار را به خود مشغول داشته و انعکاس این امور در نزد شاعران تا چه اندازه بوده است؟ روش مطالعه: روش پژوهش حاضر توصیفی ـ تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات، اسنادی (کتابخانه ای) است. یافته ها: یافته های پژوهش حاکی از آن است که باور‌ها و عقاید خرافی مانند اعتقاد به چشم‌زخم و تأثیر ستارگان و سیارات بر حال و سرنوشت انسانها و روی آوردن به شیوه های مختلف دفع چشم‌زخم، همچنین انواع سحر و جادو‌گری و پناه بردن به رمالان و فال‌گیران برای در امان ماندن از آسیب چشم شور و رهایی از طالع شوم نه تنها زندگی مردم را تحت‌تأثیر قرار داده، بلکه قلب و روح پادشاهان این مملکت را نیز تسخیر نموده است و کثرت این مضامین در دواوین شعرای این عهد دلیلی آشکار بر این مدعا است. نتیجه گیری: اشارۀ این شاعران به باورهای خرافی و عامیانه در این دوره حاکی از آن است که این باورها در تمامی امور مذهبی، سیاسی و اجتماعی این عصر گسترش پیدا کرده است. در این راستا نقش پادشاهان و حاکمان صفوی را نباید در این واقعیت نادیده گرفت؛ چراکه اعتقاد آنها به این امور موجب شده بود تا حدی با این خرافات درگیر باشند؛ تا جایی که هرکدام منجم مخصوصی به همراه خود داشتند تا سعد و نحس بودن انجام امور سیاسی و اجتماعی را برای آنان بیان کنند. superstition, Safavid, poets, social situation.خرافه گرایی, صفوی, شاعران, اوضاع اجتماعی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1432.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1432.pdfhttps://bahareadab.com/article/بازتاب خرافه گرایی و مؤلفه های آن در شعر شاعران عصر صفویhttps://bahareadab.com/en/article/Reflection of superstition and its components in the poetry of Safavid poets

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420The influence of selected poems on the style of historiography in the two books of Tarikh ol-Jaytu and Ehya al-Molukتأثیر اشعار برگزیده بر سبک تاریخ‌نگاری در دو کتاب تاریخ الجایتو و احیاءالملوک161178684310.22034/bahareadab.2023.16.6843faسمیراسام‌زادهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.nosamirasam8@gmail.comداریوشکاظمیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانyesd_kazemi@iauk.ac.irمحمدحجتاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانnom.hodjat@iauk.ac.irJournal Article14010125BACKGROUND AND OBJECTIVES: The use of Persian poetry in Iranian historiography has a thousand-year history. Most Iranian historians have been familiar with literary techniques, and it has been customary for historians to use poetry while dealing with historical events and recording events related to the kings and rulers of the region, in order to embellish words or express literary knowledge. Also, writing poems by the author himself and using the poems of other poets with narrative, descriptive and moral functions and in some cases recording the material-history is also seen in this. Therefore, in this research, the function of the poems used in two historical works "Tarikh ol-Jaytu" from the Mughal period and "Ehya al-Moluk" from the Safavid period is investigated in order to discover the personal style of these authors and the frequency of the mentioned functions in their works. METHODOLOGY: This research was done in a descriptive-analytical way using library studies. FINDINGS: By examining both historical works, it was found that in the history of ol-Jayto, the historian"s preference was to use narrative poems with a religious approach and fragment format. In Ehya al-Moluk, the historian prefers descriptive poems with a religious and mystical approach. The author of Ahya al-Muluk has preferred the Masnavi format over other poetic formats. CONCLUSION: The results of this research indicate that in most cases, Kashani considered the contextual similarity of the selected poem with the incident or event mentioned in the text. This choice indicates the author"s aristocracy on Iranian verse literature. The author of Ehya al-Maluk has also tried to introduce the poets of his ancestral land (Sistan) by choosing their poems. The common feature of both works is the high frequency of using Hakim Ferdowsi Tosi"s poems, which can express the authors" interest in the epic atmosphere of the Shahnameh and the induction of the similarities between the desired Mamdoh and the heroes of the Shahnameh.زمینه و هدف: استفاده از اشعار فارسی در تاریخ نگاری ایرانی، قدمتی هزارساله دارد. اغلب مورخان ایرانی، افرادی آشنا با فنون ادبی بوده اند و بکارگیری شعر درضمن پرداختن به حوادث تاریخی و ثبت وقایع مربوط به پادشاهان و حکمرانان منطقه، بمنظور تلطیف کلام و یا اظهار دانش ادبی توسط تاریخ نویسان مرسوم بوده است. همچنین سرودن اشعار توسط خود مؤلف و استفاده از شعر شاعران دیگر با کارکردهای روایی، وصفی و اخلاقی و در مواردی ثبت ماده تاریخ، نیز در این بین به چشم میخورد. لذا در این پژوهش کارکرد اشعار بکاررفته در دو اثر تاریخی «تاریخ الجایتو» از دوره مغول و «احیاءالملوک» از دورۀ صفوی بررسی میشود تا سبک شخصی این نویسندگان و بسامد کارکردهای مذکور در آثار آنان کشف شود. روش مطالعه: این جستار به شیوه توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها: با بررسی هر دو اثر تاریخی مشخص شد در تاریخ الجایتو، ترجیح مورخ، استفاده از اشعار روایی با رویکردی مذهبی و قالب قطعه بوده است. در احیاءالملوک نیز ترجیح مورخ اشعار وصفی با رویکرد مذهبی و عرفانی است. نویسنده احیاءءالملوک، قالب مثنوی را بر دیگر قالبهای شعری ترجیح داده است. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش حاکی از آن است که کاشانی در انتخاب اشعار در بیشتر موارد، شباهت زمینه ای شعر منتخب را با حادثه یا رویداد اشاره شده در متن، مدنظر داشته است. این انتخاب، دلالت بر اشراف نویسنده بر ادبیات منظوم ایران دارد. مؤلف احیاءالملوک نیز با انتخاب اشعار شاعران سرزمین اجدادی خویش (سیستان) سعی در شناساندن و معرفی آنان داشته است. وجه اشتراک هر دو اثر، بسامد بالای استفاده از اشعار حکیم فردوسی توسی است که میتواند بیانگر علاقۀ مؤلفان به فضای حماسی شاهنامه و القای اشتراکات ممدوح موردنظر با قهرمانان شاهنامه باشد. Stylistics, The history of al-Jayto, Ehya al-Moluk, The function of poetry.سبک شناسی, تاریخ الجایتو, احیاءالملوک, کارکرد شعر.https://bahareadab.com/downloadPDF/1433.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1433.pdfhttps://bahareadab.com/article/تأثیر اشعار برگزیده بر سبک تاریخ‌نگاری در دو کتاب تاریخ الجایتو و احیاءالملوکhttps://bahareadab.com/en/article/The influence of selected poems on the style of historiography in the two books of Tarikh ol-Jaytu and Ehya al-Moluk

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Rhetorical function of simile in works of Mohammad Ali Jamalzadeh and Sadegh Chubakکارکرد بلاغی تشبیه در آثار محمدعلی جمالزاده و صادق چوبک179198684510.22034/bahareadab.2023.16.6845faسمیهآقاباباییاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانyes aghababaei.somaye@atu.ac.irJournal Article14010123BACKGROUND AND OBJECTIVES: Simile is one of the rhetorical techniques of the science of expression, which by choosing two signs from the axis of substitution according to similarity and combining them in the axis of coexistence, makes the speech literary. Examining the performance of simile industry and its resulting secondary meanings in fictional texts can reveal the author"s creativity level, his individual style, the movement of the text towards the literary and linguistic axis, the genre of the work, and finally the author"s point of view on social, cultural, political issues, etc. Jamalzadeh and Chubak are prominent contemporary authors who have used the literary art of simile in their stories in a high frequency. METHODOLOGY: In this research, the rhetorical function of the similes in the collection of stories was the same and not the same, and the short stories for bearded children by Jamalzadeh and Antari, whose Luti was dead, and the marquee play by Chubak with qualitative and quantitative analysis methods. Been investigated. FINDINGS: Based on the results, it can be pointed out that the similes used in the works of these two authors are divided into two categories: the first category includes similes that are used to describe and create the atmosphere of the stories with a low frequency, respectively 17% in Jamalzadeh"s works and 30% in his works. Chopsticks are used. The second category is similes that have implicit and emotional meanings such as contempt, mockery, sadness, humor, and praise in high frequency, 83% in Jamalzadeh"s works and 70% in Chubak"s works. CONCLUSION: In the works of these two authors, the low frequency of the implied meanings of happiness and praise, along with the high frequency of the implied meanings of humiliation and sadness, have a significant effect in strengthening the sad and bitter realistic and naturalistic atmosphere of the stories. Jamalzadeh has satirically criticized Iran"s society, political conditions, etc. by choosing specific similes. Chubak has also depicted the bitter and sad fate of the lower class of society with his similes. The semantic load of similes selected from various conceptual fields such as animals, religion, nature, and disease, along with the high frequency of sensuality on the sides of the similes, is directly related to the realistic and naturalistic descriptive type of these works. Also, the presence of elements such as similes and similes has caused the closeness of the signified and the example in the stories and easy understanding of the text.زمینه و هدف: تشبیه یکی از صنایع بلاغی علم بیان است که با انتخاب دو نشانه از روی محور جانشینی برحسب مشابهت و ترکیب آن در محور همنشینی، سبب ادبی بودن کلام میشود. بررسی عملکرد صنعت تشبیه و معانی ثانویۀ حاصل از آن در متون داستانی میتواند میزان خلاقیت نویسنده، سبک فردی وی، حرکت متن بسمت محور ادبی و زبانی، ژانر اثر و درنهایت دیدگاه نویسنده را درمورد مسائل اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و غیره آشکار سازد. جمالزاده و چوبک از نویسندگان برجستۀ معاصر ند که در مجموعه داستانهای خود از صنعت ادبی تشبیه در بسامد بالایی استفاده کرده اند. روش مطالعه: در این پژوهش، عملکرد بلاغی تشبیه های موجود در مجموعه داستانهای یکی بود و یکی نبود و قصه های کوتاه برای بچه های ریشدار از جمالزاده و انتری که لوطی اش مرده بود و خیمه شب‌بازی از چوبک با روش تحلیل کیفی و کمّی بررسی شده است. یافته ها: براساس نتایج حاصل میتوان اشاره کرد که تشبیهات بکاررفته در آثار این دو نویسنده به دو دسته تقسیم میشود: دستۀ اول شامل تشبیهاتی است که برای توصیف و فضاسازی داستانها با بسامد اندک، به ترتیب 17درصد در آثار جمالزاده و 30درصد در آثار چوبک، به کار رفته اند. دستۀ دوم تشبیهاتیند که دارای معانی ضمنی و عواطفی چون تحقیر، تمسخر، ناراحتی، طنز، و تمجید در بسامد بالا، 83درصد در آثار جمالزاده و 70درصد در آثار چوبک، هستند. نتیجه گیری: در آثار این دو نویسنده، بسامد اندک معانی ضمنی شادی و تمجید در کنار بسامد بالای معنی ضمنی تحقیر و ناراحتی تأثیر بسزایی در تقویت فضای غمگین و تلخ رئالیستی و ناتورالیستی داستانها دارند. جمالزاده با انتخاب مشبه به های خاص، به انتقاد طنزآمیز از جامعۀ ایران، شرایط سیاسی و غیره پرداخته است. چوبک نیز با تشبیهات خود سرنوشت تلخ و اندوه بار طبقۀ پایین جامعه را به تصویر کشیده است. بار معنایی مشبه به های انتخابی از حوزه های مفهومی مختلفی چون حیوان، دین، طبیعت، و بیماری در کنار بسامد بالای حسی بودن طرفین تشبیهات در ارتباط مستقیم با نوع توصیفی رئالیستی و ناتورالیستی این آثار قرار گرفته است. همچنین حضور ارکانی چون وجه شبه و ادات تشبیه سبب نزدیکی مدلول و مصداق در داستانها و درک آسان متن شده است.Simile, secondary meanings, style, Mohammad Ali Jamalzadeh, Sadegh Chubak.تشبیه, معانی ثانویه, سبک, محمدعلی جمالزاده, صادق چوبکhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1434.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1434.pdfhttps://bahareadab.com/article/کارکرد بلاغی تشبیه در آثار محمدعلی جمالزاده و صادق چوبکhttps://bahareadab.com/en/article/Rhetorical function of simile in works of Mohammad Ali Jamalzadeh and Sadegh Chubak

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Analysis of the cognitive style of Khatm al Qaraib From Khaqani Shervaniتحلیل سبک‌شناسی ختم الغرایب خاقانی شروانی199219685910.22034/bahareadab.2023.16.6859faصدیقهسلیمانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، ایران.yess.soleymani@pnu.ac.irJournal Article14010118BACKGROUND AND OBJECTIVES: Stylistics is one of the most effective methods of text recognition. Stylistics divides the different levels of the work and examines the text. Khatm al Qaraib, the first a travelogue of Khaqani Sharvani"s poetry, has catchy language and pleasant images. Stylistics can show the clear face of this work. In this article, the Khatm al Qaraib has been reviewed from the approach of critical stylistics METHODOLOGY: In this article, Fiest, the external and situational context of the text is examined, then the layers or internal levels of the text are analyzed. The method of stylistics is a layer of the main research approaches. In this article, relying on the text of linguistic structures, vocabulary, applied theme with the method Descriptive – Analytical, materials, Component, Theoretical and linguistic structures of Khatm al Qaraib havr been investigated. FINDINGS: In terms of the construction of words, combinations and new current phrase, the end of Khatm al Qarab is an indicative text. Text words are sensory and there are fewer axstract words. In the level of applied science and rhetoric, similes and metaphors are generally sensory or can be understood without mediation. The simple verb is superior to other verb constructions. From Modality, indicative is more prominent. CONCLUSION: Khaghani is a poet who fully understands the importance of words and their function in poetry and has given a new and unique form and combination to poetry by using existing words or combinations he made in different situations.زمینه و هدف: سبک شناسی یکی از مؤثرترین روشهای شناخت متن است و سبک شناسی انتقادی، لایه ها یا سطوح مختلف اثر را شکافته و متن را بررسی میکند. ختم الغرایب اولین سفرنامه منظوم خاقانی شروانی، زبانی گیرا و تصویرهای دلنشین دارد. سبک شناسی انتقادی میتواند چهره گویایی از این اثر را نشان دهد. در این مقاله ختم الغرایب از رویکرد سبک شناسی انتقادی بررسی شده است. روش مطالعه: در این مقاله ابتدا بافت بیرونی و موقعیتی متن بررسی، سپس لایه ها یا سطوح درونی متن تحلیل شده است. با تکیه به متن، سازه های زبانی، کلمات و تِم کاربردی با روش تحلیلی ـ توصیفی (Descriptive - Analytical)، مواد، مؤلفّه ها (Component)، مبانی نظری (Theoretical) و سازه های زبانی ختم الغرایب تجزیه و تحلیل شده است. یافته ها: از نظر ساخت کلمات، ترکیبات و عبارتهای فعلی جدید، ختم الغرایب متن شاخصی است. لغتهای متن، حسّی هستند و کلمات انتزاعی کمتری وجود دارد. در لایه کاربردشناسی و بلاغت، وجه شبه و جامع تشبیه و استعاره، عموماً حسّی هستند یا میتوان بدون واسطه آنها را درک کرد. فعل ساده بر دیگر ساختهای فعل برتری دارد. از دیدگاه وجهیت نیز، وجه اخباری شاخصتر است. نتیجه گیری: خاقانی شاعری است که به اهمیت واژه و کارکرد آن در شعر وقوف کامل داشته و با استفاده از کلمات موجود یا ترکیباتی که در موقعیتهای مختلف ساخته، فرم و ترکیبی نو و منحصربفرد به شعر داده است.Styli, Critical stylistics, Travelogue, Khatm al Qarab, Khaqani Sharvani.سبک, سبک شناسی انتقادی, سفرنامه, ختم الغرایب, خاقانی شروانیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1435.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1435.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل سبک‌شناسی ختم الغرایب خاقانی شروانیhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of the cognitive style of Khatm al Qaraib From Khaqani Shervani

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Layered stylistics concerned with southern Sherveh (phonetic and rhetorical layers)سبک شناسی لایه ای شروه های جنوب (لایه های آوایی و بلاغی)221245686110.22034/bahareadab.2023.16.6861faعلینوربخشدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه اراک، اراک، ایرانyess39611161006@phd.araku.ac.irجلیلمشیدیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه اراک، اراک، ایران.no j-moshayedi@araku.ac.irفاطمهسلطانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه اراک، اراک، ایران.nof-sultani@araku.ac.irJournal Article14010130BACKGROUND AND OBJECTIVES: Layered stylistics, which focuses on the analysis and study of literary texts on the basis of new approach, is considered as the foundation of linguistics. The high-frequency features of the works are recognized via each of the sub-layers of this style. Sherveh is a type of public poetry in south of Iran that became popular and developed during the period of literary return. The stylistics of literary genres that emerge in particular spatial, cultural, and geographical contexts can help to identify literary genres and the richness of literary history accurately. METHODOLOGY: This study examines the phonetic and rhetorical layers of southern Sherveh through descriptive and qualitative analysis. The statistical population of the study including Mahya, Fayez, Baqer Lari"s Sherveh and the books concerned with Sherveh khani in south of Iran by Ali Babachahi, Dashti and Dashtestan by Abdolmajid Zangooyee, local songs of Fars by Sadeq Homayooni and folk literature of Bushehr is written by Abdullah Rezaei. Data were collected in the way of documents and libraries. FINDINGS: Shervehha, which are the most vital lyric types of public poetry in the south of Iran, has used other linguistic possibilities and literary techniques to literalize their text considering their meter, exclusive format, content, connection with music and short structure as a literary genre. This genre has always been composed in framework of a couplet that is a reminiscence of the original Persian rhyme their phonetic structure is powerful to great extent. CONCLUSION: The examination and analysis of Sherveh in terms of layered stylistics in both phonetic and rhetorical sub-layers demonstrate that in these poems, other free and regular musical repetitions, word proportion, creative and literal, spiritual and imaginary elements to strengthen phonetic and rhetorical levels with high frequency has been used. These techniques are valuable linguistic possibilities that are naturally has been applied in highlighting the language of any type of poetry.زمینه و هدف: سبک‌شناسی لایه ای، که با رویکردی نوین به تحلیل و بررسی متون ادبی میپردازد، بعنوان پایۀ علم زبان‌شناسی مطرح است. به کمک هرکدام از زیرلایه های این سبک، ویژگیهای پربسامد آثار تشخیص داده میشود. شروه ، گونه ای از شعر عامه در جنوب ایران است که در دورۀ بازگشت ادبی رواج و کمال یافت. سبک‌شناسی گونه های ادبی، که در شرایط خاص مکانی، فرهنگی و جغرافیایی ظهور میکنند، میتواند به شناخت دقیق انواع ادبی و غنای تاریخ ادبیات کمک کند. روش مطالعه: این پژوهش به روش توصیف و تحلیل کیفی، به بررسی لایه های آوایی و بلاغی شروه های جنوب میپردازد. جامعۀ آماری پژوهش، شروه های محیا، فایز، باقر لاری و کتابهای شروه سرایی در جنوب ایران اثر علی باباچاهی، دشتی و دشتستان اثر عبدالمجید زنگویی، ترانه های محلی فارس از صادق همایونی و ادبیات عامیانۀ بوشهر تألیف عبدالله رضایی است. داده ها بصورت اسنادی و کتابخانه ای گردآوری شده است. یافته ها: شروه ها که مهمترین گونۀ آوازی شعر عامۀ جنوب ایران هستند با توجه به وزن، قالب انحصاری، محتوا، ارتباط با موسیقی و ساختار کوتاه خود بعنوان یک ژانر ادبی از سایر امکانات زبانی و شگردهای ادبی برای ادبیت بخشیدن به متن خود استفاده نموده اند. این گونه همواره در قالب دوبیتی که یادگار اوزان اصیل پارسی است سروده شده و ساختار آوایی آنها بسیار قوی است. نتیجه گیری: بررسی و تحلیل شروه ها از منظر سبک‌شناسی لایه ای در دو زیر‌لایۀ آوایی و بلاغی نشان میدهد که در این اشعار از سایر تکرارهای آزاد و منظم موسیقایی، تناسب واژه ها، سایر عناصر بدیع لفظی، معنوی و صور خیال برای تقویت سطوح آوایی و بلاغی با بسامد بالایی بهره گرفته شده است. این شگردها امکانات ارزشمند زبانی هستند که بطور طبیعی در برجسته سازی زبان این نوع شعر به کار رفته اند.Public poetry, South, Sherveh, stylistics, phonetic layer, rhetorical layerشعر عامیانه, جنوب, شروه, سبک شناسی, لایۀ آوایی, لایۀ بلاغی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1436.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1436.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شناسی لایه ای شروه های جنوب (لایه های آوایی و بلاغی)https://bahareadab.com/en/article/Layered stylistics concerned with southern Sherveh (phonetic and rhetorical layers)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Introduction and stylistic analysis of Behjat Afza's manuscriptمعرفی و بررسی سبک‌شناسانۀ نسخۀ خطی «بهجت‏افزا»247266687110.22034/bahareadab.2023.16.6871faفرشتهآزادتباردانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yes feazadtabar@pnu.ac.irفاطمهکوپااستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانno f.koopa@pnu.ac.irعلی (پدرام)میرزاییدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.noAp_mirzaei@pnu.ac.irنرگسمحمدی بدردانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانnobadr@pnu.ac.irJournal Article14010130BACKGROUND AND OBJECTIVES: Since new perspectives with a new language and a new texture of modern Persian have left many stages and difficulties behind and in an intertextual and meaningful conversation, the mouth of the words of the masters and masters of contemporary styles, it is connected to our ancient literature more than anything. It requires the importance of searching in indexed and reliable versions; From the Safavid period in the field of stories and anecdotes, a considerable amount of literature has been remembered, and identifying them is a big step in understanding and developing the story and its different types in Persian literature; One of the valuable works of this period is a version of a romantic story from the 11th century called "Bahjat Afza"; Behjat Afza is a detailed description of the love and travels of "Badi Al-Zaman" and the events that happen to him. The work is a prose romance mixed with order. Analyzing the content and introducing the said work is the main goal of this article. METHODOLOGY: The present article is based on the analytical method (language and content analysis) and is done with library tools, which is specific to the studied community, the "Bahjat Afza" manuscript, a work from the 11th century of Hijra. FINDINGS: In the realm of content, Behjat Afza is a romantic and prose story mixed with order from the Safavid period. In the literary aspect, the author has added to the aspects of verbal and spiritual beauty of words by using various expressive and innovative techniques. The frequency of using image elements. Instrument is in the field of expression more than other things; Intellectually, it is an unconventional work; concepts such as love, attention to the lives of the common people, the relations of the lower classes of society with the centers of power, spreading ethics and adherence to principles, as well as believing in the Shia religion and believing in divine providence, destiny and human nature in this work. It is thought-provoking. CONCLUSION: Behjat Afza"s story shows the growth and trend of the story and the approach of the artists of that time to fiction literature; In his descriptions, the author has mentioned Golestan Saadi and in some parts of the story, Kalila and Demeneh. His prose is in the style of a seer between the Safavid period. This story is in the line of works such as Mahbub al-Qulob, Zeenat Majlis and Golshan Khwamanas. The difference is that this manuscript is a long story. The style of the story is internalization with the content of travel stories and the themes of Ayari. The introduction of this work can be beneficial for researchers interested in fiction literature, the history of development and the course of the story in the Safavid era, folk literature and fiction. Also, the story contains valuable historical, cultural and social information.زمینه و هدف: از آنجا که آبشخور کلام استادان و صاحب سبکان معاصر، به ادبیات دیرین ما متصل میشود، اهمیت جستجو در نسخه های شاخص و قابل‌اعتنا الزامی است؛ از دورۀ صفویه در حوزۀ داستان و حکایت ادبیات قابل‌ملاحظه ای به یادگار مانده که شناسایی آنها گام بزرگی در شناخت و سیر و تحول داستان و انواع مختلف آن در ادبیات فارسی است. از آثار ارزشمند این دوره، نسخۀ داستانی عاشقانه ای از قرن یازدهم هجری است موسوم به «بهجت‌افزا». بهجت‌افزا شرح مفصل عشق و سفرهای «بدیع‏الزمان» و حوادثی است که بر او میگذرد. اثر، رمانسی منثور آمیخته با نظم است. تحلیل محتوا، سبک‌شناسی و معرفی اثر مذکور، هدف اصلی این نوشتار است. روش مطالعه: مقالۀ حاضر براساس روش تحلیلی (تحلیل زبان و محتوا) و با ابزار کتابخانه ای انجام شده که جامعۀ موردمطالعۀ آن نسخۀ خطی «بهجت‌افزا» اثری از قرن یازدهم هجری است. یافته ها: در بعد ادبی، مؤلف با بکارگیری انواع شگردهای بیانی و بدیعی، به زیباییهای لفظی و معنوی کلام افزوده است. بسامد کاربرد عناصر تصویرساز در حوزۀ بیان بیشتر از موارد دیگر است؛ بلحاظ فکری اثری برونگراست؛ مفاهیمی مانند عشق، توجه به زندگی عامۀ مردم، ارتباطات طبقات پایین‌دستی جامعه با مراکز قدرت، نشر اخلاق و پایبندی به اصول و نیز اعتقاد به مذهب تشیع و باور به مشیت الهی و سرنوشت و فطرت انسان در این اثر، تأمل‌برانگیز است. نتیجه گیری: داستان بهجت‌افزا بیانگر رشد و رواج داستان و رویکرد اهل هنر آن زمان به ادبیات داستانی است؛ نویسنده در توصیفات خود به گلستان سعدی و در برخی قسمتهای داستان به کلیله و دمنه نظر داشته است. نثر آن به شیوۀ بینابین دورۀ صفوی است. این داستان در ردیف آثاری چون محبوب القلوب، زینت المجالس و گلشن خیالات قرار دارد؛ با این تفاوت که این دستنوشته، یک داستان بلند است. شیوۀ داستان درونه گیری با درونمایۀ داستانهای سفری و بنمایه های عیاری است. معرفی این اثر میتواند برای پژوهشگران علاقه مند به ادبیات داستانی، تاریخ تطور و سیر داستان در عهد صفوی، ادبیات عامیانه و داستانی سودمند واقع شود؛ همچنین داستان حاوی اطلاعات ارزشمند تاریخی، فرهنگی و اجتماعی است.Behjat Afza, Mohammad Mehdi Jarbadghani, romantic story, stylistic featuresبهجت‏افزا, محمدمهدی جربادقانی, داستان عاشقانه, ویژگیهای سبکیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1437.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1437.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی و بررسی سبک‌شناسانۀ نسخۀ خطی «بهجت‏افزا»https://bahareadab.com/en/article/Introduction and stylistic analysis of Behjat Afza's manuscript

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Stylistics of lexical layer of Abu-Muslimname (Case study on codes and marked words)سبک‌شناسی لایه واژگانی ابومسلم‌نامه (مطالعه رمزگانها و واژه های نشاندار)267287686010.22034/bahareadab.2023.16.6860faمائدهسادات دربندیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.nom.s.darbandi@gmail.comمحمدحسنحسن‌زاده نیریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.yesmhhniri@atu.ac.irJournal Article14010120BACKGROUND AND OBJECTIVES: Abu-Muslimname is one of the stories which had great popularity with the public over a period of time and various writings have been formed from it. In manuscript of Abumuslimname, some narrators have been mentioned such as Abu-Tahir Tarsusi, Abu-Bakr Razi, Hesham Sarakhsi. Current research is based on Abu-Mmuslimname attributed to Abu-Tahir Tarsusi corrected by Hussein Esmaiili. The corrector has estimated the second half of fifth century for the formation of this writing. In current text Abu-Muslim in companion with a group of Ale-Rasoul’s fond (lovers of the prophet’s family), who are mainly craftsman, rebel on The Umayyad Caliphate to take revenge for Karbala martyrs. The question is which discourse has played role in formation of this writing of Abu-Muslimname. What aspects do the text have and how they are shown by using of words? METHODOLOGY: In order to achieve the answer of this questions, we used stylistics in lexical layer based on knowing of cods and marked words. FINDINGS: We came to this conclusion by knowing of cods and marked words that fotovvat discourse has fundamental role in production of this text. Marked words include epic and lyric marked words and epic marked words are dominant. on the other hand, studies of words show that opposition is a main relationship between words in this texts, so that the whole text formed around the dual opposition of Ale-Rasoul’s fond-Marvanian and creates opposition of We-They. Also the speaker uses religious codes and marked words for reinforcement of this opposition. CONCLUSION: In general, it can be said that this writing of Abu-Muslimname has been formed under the influence of fotovvat discourse. Also, it is an oppositional text and has two aspects: ideological and epic.زمینه و هدف: ابومسلم‌نامه یکی از قصه هایی است که در طول تاریخ محبوبیت بسیاری نزد عامه داشته و راویان متعددی تحریرهای مختلفی از آن شکل داده اند. در نسخه های خطی ابومسلم‌نامه به نام راویانی چون ابوطاهر طرسوسی، ابوبکر رازی و هشام سرخسی اشاره شده است. پژوهش حاضر براساس ابومسلم‌نامه منسوب به ابوطاهر طرسوسی به تصحیح حسین اسماعیلی است. مصحح زمان شکلگیری این تحریر را نیمه دوم قرن پنجم هجری تخمین زده ‌است. در متن حاضر ابومسلم که خود از نسل عباس عموی پیامبر است، به همراه گروهی از دوستداران آل‌رسول، که عمدتاً پیشه ور هستند، به خونخواهی شهیدان کربلا علیه خلافت اموی قیام میکنند. سؤال این است که چه گفتمانی در شکلگیری این روایت از ابومسلم‌نامه نقش داشته ‌است؟ متن چه جنبه هایی دارد و این امر چگونه با استفاده از واژه ها نشان داده شده ‌است؟ روش مطالعه: برای دست‌ یافتن به پاسخ این پرسش، از سبک‌شناسی در لایۀ واژگانی با تکیه بر شناخت رمزگانها و واژه های نشاندار بهره ‌گرفته شده است. یافته ها: با شناخت رمزگانها و واژه های نشاندار متن دریافتیم که گفتمان فتوت، نقش اساسی در تولید این متن دارد و واژه های نشاندار، شامل واژه های نشاندار حماسی و غنایی میشوند که در این بین غلبه با واژه های نشاندار حماسی است. از طرف دیگر بررسی واژه ها نشان میدهد تقابل یکی از رابطه های کلیدی میان واژه های این متن است؛ بطوریکه کل متن حول تقابل دوگانه محبان آل‌رسول- مروانیان شکل ‌گرفته و تقابل ما-آنها را به وجود می‌آورد. همچنین گوینده از رمزگانهای دینی و واژه های نشاندار درجهت تقویت این تقابل بهره ‌میگیرد. نتیجه گیری: بطور کلی میتوان گفت این تحریر از ابومسلم‌نامه، تحت‌تأثیر گفتمان فتوت تولید شده است. ضمناً متنی تقابلی بوده و دارای دو جنبۀ ایدئولوژیک و پهلوانی است.Abu-Muslimname, codes, marked words, fotovvat discourse, Stylistics.ابومسلم‌نامه, رمزگان, سبک‌شناسی, گفتمان فتوت, واژه های نشاندار.https://bahareadab.com/downloadPDF/1438.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1438.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی لایه واژگانی ابومسلم‌نامه (مطالعه رمزگانها و واژه های نشاندار)https://bahareadab.com/en/article/Stylistics of lexical layer of Abu-Muslimname (Case study on codes and marked words)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Stylistics of contemporary ritual poems (Relying on the poems of Hosseini, Sabzevari and Azizi)سبک‌شناسی اشعار آیینی معاصر (با تکیه بر اشعار حسینی، سبزواری و عزیزی)289314684610.22034/bahareadab.2023.16.6846faبلقیسسبحانیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایرانno belgeys.sobhani@gmail.comصفاتسلیمیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران.yesSafa.Taslimi@iau.ac.irعلیفلاحاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایرانnoDr.alifallah.93@gmail.comJournal Article14010125BACKGROUND AND OBJECTIVES: Ritual poetry is one of the first thematic trends in Persian literature that has an ancient background. This trend also exists in the contemporary period and has been pursued much more widely than in the past. Seyyed Hassan Hosseini, Hamid Sabzevari and Ahmad Azizi are poets before and after the Islamic Revolution and are among the founders and artists of revolutionary literature and composers of ritual poems who have left their works on ritual and religious poetry. This research intends to study and analyze the ritual poems of these three poets in three linguistic, literary and intellectual realms and to identify and introduce their linguistic and expressive prominences and intellectual lines. METHODOLOGY: This research is a descriptive-analytical study and is based on library studies. FINDINGS: The study of contemporary ritual poems shows that committed Muslim poets with beautiful poetic taste and knowledge of rhetorical knowledge and the use of various weights and forms and the widespread use of expressive and original techniques and sometimes their own innovations, have created beautiful poems. CONCLUSION: Poets of ritual poetry have been more successful in the realm of language. They create a glorious epic atmosphere by using weights and proportions appropriate to the epic and words. The poems of these poets are rich and fruitful in terms of being influenced by Islamic knowledge and culture, especially in the field of words and phrases. Linguistically, the reference to Khorasani style can be clearly seen in the poetry of this poet. Poets at this level have not only followed the style of previous poets and have also had innovations. Of course, no significant innovations have been seen in this area. In this regard, we see innovation in the ritual poems of Seyyed Hassan Hosseini, which can be seen in allusions and especially contradictions.زمینه و هدف: شعر آیینی یکی از نخستین گرایشهای موضوعی در ادب فارسی است که پیشینۀ کهنی دارد. این گرایش در دورۀ معاصر نیز وجود دارد و بسیار گسترده تر از گذشته پیگیری شده است. سیدحسن حسینی، حمید سبزواری و احمد عزیزی از شاعران پیش و پس از انقلاب اسلامی و از زمینه سازان و هنر‌پردازان ادبیات انقلاب و سرایندۀ اشعار آیینی هستند که درخصوص شعر آیینی و ولایی آثاری از خود برجای نهاده اند. این پژوهش بر آن است که اشعار آیینی این سه شاعر را در سه قلمرو زبانی، ادبی و فکری بررسی و تحلیل نماید و برجستگیهای زبانی و بیانی و خطوط فکری ایشان را مشخص و معرفی نماید. روش مطالعه: این پژوهش مطالعه ای توصیفی ـ تحلیلی ‌است و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. یافته‎ها: مطالعه بر اشعار آیینی معاصر حاکی از این است که شاعران متعهد مسلمان با ذوق شعری و آگاهی از دانش بلاغی و کاربرد اوزان و بحور گوناگون و بکارگیری گستردۀ فنون بیانی و بدیعی و گاه نوآوریهای ویژۀ خود،‌ اشعار زیبایی خلق نموده اند. نتیجه گیری: شاعران اشعار آیینی در قلمرو زبانی موفقتر عمل کرده اند. آنان با به کار بردن اوزان و بحور متناسب با حماسه و واژه های فاخر، فضایی حماسی ایجاد کنند. سروده های این شاعران از نظر تأثیرپذیری از معارف و فرهنگ اسلامی بویژه در بخش لغات و واژه ها غنی و بارور است. از نظر زبانی رجوع به سبک خراسانی را در شعر این شاعر بوضوح میتوان دید. شاعران در این سطح فقط به پیروی از سبک و شیوۀ شاعران پیشین اکتفا نکرده اند و نوآوریهایی نیز داشته اند. البته در این بخش ابداعات قابل‌توجهی دیده نشده است. در این زمینه نوآوری را در اشعار آیینی سیدحسن حسینی شاهدیم که در کنایات و بخصوص متناقض‌نماها قابل‌مشاهده است.Stylistics, Ritual Poems, Seyed Hassan Hosseini, Hamid Sabzevari, Ahmad Aziziسبک‌شناسی, اشعار آیینی, سیدحسن حسینی, حمید سبزواری, احمد عزیزیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1439.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1439.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی اشعار آیینی معاصر (با تکیه بر اشعار حسینی، سبزواری و عزیزی)https://bahareadab.com/en/article/Stylistics of contemporary ritual poems (Relying on the poems of Hosseini, Sabzevari and Azizi)