امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Nosrat Ardabili and his divans style features in the renaissance age of literatureنصرت اردبیلی و ویژگیهای سبک دیوان اشعار او در دورۀ بازگشت ادبی128618910.22034/bahareadab.2022.15.6189faمهیندایی‌چیندانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانnoMahin.daeichin38@gmail.comمحمد ابراهیممالمیردانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانyesDr_maalmir@razi.ac.irغلامرضاسالمیاندانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایرانnoSalemian@razi.ac.irJournal Article14000214BACKGROUND AND OBJECTIVES: Mirza Nasrolah Ardabili is one of the most famous poets and mystics of the Neamato lahieh cult in the 13th AH century. He used Nosrat as his pen name and Nosrato lah as his mystic nickname. The subject of this research is to introduce one of the past intellectuals and some scripts of his Divan and his opems style. Also we wanted to find aneswers for the question whether there are significant figures of speech in his poems, if so, whate are they? METHODOLOGY: An analytical-library metod has been used for this article to be written and to introduce Divans different scripts and Nosrats poetic features. Also it is based on the intellectual literal linguistic features of Nosrats Divan. FINDINGS: Considering that Nusrat Ardabili is one of the poets of the literary return period, like many poets of that period, he used the characteristics of Khorasani language style; But with care and accuracy in his divan, it can be said that Nusrat"s attention to this issue is too moderate, and since its function and effect are not very significant in terms of semantics and literary features and delicacies, it can be said that Nusrat uses the features of Khorasani language style. It is one of his weaknesses CONCLUSION: Based on the above findings, Nasrolah Ardabilis Divan is linguis tically important especially for its Korasani style, because it is in the Renaissance lage of literature. It is also important on the intellectual, mystic and religious features because Nosrat is a mystic poet. From the literal view he is moderat because he versifies for intellectual aims not to show his poetically skills.زمینه و هدف: میرزا نصرالله اردبیلی از شاعران و از عارفان معروف نعمت اللهیّه در قرن سیزدهم است. وی در شاعری متخلّص به نصرت و در عرفان ملقّب به نصرت‌الله بوده است. هدف از این جستار، معرفی یکی از مواریث فکری گذشتگان و نسخه های خطی دیوان اشعار او و سبک وی و پاسخ به این سؤالات بوده است، که آیا در سبک وی، خصوصّیات بارز شعری دیده میشود و موارد آن چه هستند؟ روش مطالعه: نگارش این مقاله و معرفی نسخه ها و خصوصیّات شعری نصرت اردبیلی، به روش تحلیلی-کتابخانه ای و در محور یافته های زبانی و فکری و ادبی دیوان اشعار وی صورت گرفته است. یافته ها: با توجه به اینکه نصرت اردبیلی از شاعران دورۀ بازگشت ادبی است، مانند بسیاری از شاعران آن دوره، خصوصیات سبک زبانی خراسانی را بکار برده است؛ اما با غور و دقت در دیوانش میتوان گفت که دایرۀ توجه نصرت به این موضوع، بیش از حد اعتدال است و ازآنجاکه کارکرد و تأثیر آن ازلحاظ معناشناسی و ویژگیها و ظرافتهای ادبی چندان قابل توجه نیست، میتوان گفت فراوانی استفادۀ نصرت از ویژگیهای سبک زبانی خراسانی از نقاط ضعف وی محسوب میشود. نتیجه گیری: دیوان اشعار نصرت اردبیلی، بدلیل قرار گرفتنش در دورۀ بازگشت ادبی، از نظر ویژگیهای زبانی و بخصوص سبک خراسانی قابل توجّه است؛ همانطورکه از نظر ویژگیهای فکری و بخصوص عرفانی و مذهبی نیز بدلیل عارف مسلک بودنش، بسیار حائز اهمیت است و از نظر ادبی نیز، چون شعر را برای مقاصد فکری سروده است، نه هنرمندیهای شاعرانه، در حدّ متوسط قرار دارد.Nosrat ardabili, Divan of poems, 13th AH century, Renaissance age of literature, Linguistic features, Literal and intellectualنصرت اردبیلی, دیوان اشعار, قرن سیزدهم, دورۀ بازگشت ادبی, ویژگیهای زبانی, ادبی و فکریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1272.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1272.pdfhttps://bahareadab.com/article/نصرت اردبیلی و ویژگیهای سبک دیوان اشعار او در دورۀ بازگشت ادبیhttps://bahareadab.com/en/article/Nosrat Ardabili and his divans style features in the renaissance age of literature

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Stylistics of short poetry after the Islamic Revolution Case study: Poems of five contemporary poetsسبک شناسی شعر کوتاه بعد از انقلاب اسلامی مورد مطالعه: اشعار پنج شاعر کوتاه سرای معاصر2947625710.22034/bahareadab.2022.15.6257faمحمدصادقرحمانیاندانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانnohamsayeh2@gmail.comمنصوره ثابت‌زادهثابت‌زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesM_sabetzadeh@azad.ac.irکاملاحمدنژاداستادیار بازنشسته دروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسالمی، تهران، ایران.noKamel_ahmadnejhad@gmail.comJournal Article14000217BACKGROUND AND OBJECTIVES: Short poetry, after the Islamic Revolution, has become a specific and distinct stream of poetry that continues with a special structure, language and unique themes, and for which we can express the generality of stylistics. In this article, with the aim of identifying a specific style for this poetic flow, the stylistic features of short poetry in the poems of five contemporary shorthand poets at three levels of language, rhetoric and thought have been studied. METHODOLOGY: The research method is descriptive-analytical. The statistical community is the selected poems of five contemporary poets (Bijan Jalali, Mansour Oji, Seyed Hassan Hosseini, Seyed Ali Mirafzali and Sirus Nozari). FINDINGS: Short poetry in contemporary literature has existed among the half-forms of white and prose poetry, new wave, volume poetry, and pure wave, but after the Islamic Revolution, especially with the introduction of haiku to the literary community, poets from the seventies onwards It has a style and is no longer a poetic form but a literary current with its own theoretical foundations. In this poem, from the linguistic level, external and lateral music is not important. In the inner music of all kinds of puns, there is a repetition of phonemes and words. At the linguistic level, it has a simple structure and difficult words are not used. At the literary level, poetry is illustrative and there are all kinds of similes, discernments, contradictions, ambiguities, and the like. CONCLUSION: Contemporary short poetry has a simple linguistic structure free of difficult and unfamiliar words. Its stylistic feature is its lack of commitment to outside and side music, and poets have used it with taste. But in inner music, due to the linguistic capacities of Persian literature, it is rich. In the field of literature, it is an imaginative poem and all kinds of literary arrays are used in it. In the field of content, it is a committed and semantic poem that has paid more attention to descriptive, mystical and critical themes.زمینه و هدف: شعر کوتاه، بعد از انقلاب اسلامی به جریان شعری مشخص و مجزا تبدیل گشته است که با ساختار ویژه، زبان و مضامین منحصربفرد در حال ادامه است و برای آن میتوان کلیت سبک شناسی بیان کرد. در این مقاله با هدف مشخص کردن یک سبک خاص برای این جریان شعری، شاخصه های سبکی شعر کوتاه در اشعار پنج شاعر کوتاه سرای معاصر در سه سطح زبانی، بلاغی و فکری بررسی شده است. روش مطالعه: روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است. جامعۀ آماری، اشعار برگزیدۀ پنج شاعر کوتاه سرای معاصر( بیژن جلالی، منصور اوجی، سیدحسن حسینی، سیدعلی میرافضلی و سیروس نوذری) میباشد. یافته ها: شعر کوتاه در ادبیات معاصر در میان قالبهای نیمایی شعر سپید و منثور، موج نو، شعر حجم، و موج ناب وجود داشته است، اما بعد از انقلاب اسلامی بویژه با معرفی هایکو به جامعۀ ادبی، از دهۀ هفتاد به بعد شاعرانی صاحب سبک دارد و دیگر یک قالب شعری نیست بلکه یک جریان ادبی با مبانی نظری خاص خود است. در این شعر از نظر سبک شناسی در سطح زبانی، موسیقی بیرونی و کناری اهمیتی ندارد. در موسیقی درونی انواع جناس، تکرار واج و واژه آمده است. در سطح زبانی، ساختاری ساده دارد و واژه های دشوار استفاده نشده است و از نظر سطح نحوی، کاربرد اشعار بی فعل، اتمام شعر با علامت سؤال و سه نقطه شاخصۀ سبکی دارد. در سطح ادبی، شعری تصویرساز است و انواع تشبیه، تشخیص، تناقض، ایهام، و مراعات النظیر وجود دارد و در سطح فکری مفاهیم تعلیمی، عرفانی، طبیعت گرایی، عشق، مرگ، تنهایی، اشعار وصفی، طنز و اشعار انتقادی درونمایه های اصلی آن است. نتیجه گیری: شعر کوتاه معاصر، ساختار زبانی ساده و عاری از واژه های دشوار و نامأنوس دارد. شاخصۀ سبکی آن عدم تعهد به موسیقی بیرونی و کناری است و شاعران به سلیقه از آن استفاده کرده اند. اما در موسیقی درونی با توجه به ظرفیتهای زبانی ادب فارسی غنی است. در حوزۀ ادبی، شعری خیال انگیز است و انواع آرایه های ادبی در آن بکار رفته است. در حوزۀ مضمون، شعری متعهد و معناگرا میباشد که به مضامین وصفی، عرفانی، انتقادی توجه بیشتر شده است.short poem, Style, Language, rhetoric, Themeشعر کوتاه, سبک, زبان, بلاغی, مضمونhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1273.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1273.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شناسی شعر کوتاه بعد از انقلاب اسلامی مورد مطالعه: اشعار پنج شاعر کوتاه سرای معاصرhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistics of short poetry after the Islamic Revolution Case study: Poems of five contemporary poets

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Evaluating the Stylistic Features of Vahid Qazvini's Monshaatبررسی ویژگیهای سبکی منشآت وحید قزوینی4964628710.22034/bahareadab.2022.15.6287faوحیدرزاقیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانnoVahid_razzaghi2002@yahoo.comحمیدرضافرضیدانشیار گروه گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانyeshrezafarzi@gmail.comرستمامانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانnorostam90 @ymail.comJournal Article14000212BACKGROUND AND OBJECTIVES: Mirza Mohammad Tahir Vahid Qazvini, one of the poets and writers of the 11th century AH, has left many works in poetry and prose. "Monshaat" is one of his prose works. With an approach to the position of secretaries in the court of rulers, it can be said that "Monshaat" is an important source of studies on Iranian history, culture and civilization. Since Vahid Qazvini"s "Monshaat" has not been published yet, there is a need for research on it. The purpose of this study is to introduce the Monshaat of Vahid Qazvini and to study its stylistic features. METHODOLOGY: The research method is descriptive-analytical. FINDINGS: The Monshaat of Vahid Qazvini in terms of content is of great historical importance in relation to the Safavid government. The structure of letters consists of a prolog, which is usually phraseological and rhythmic prose; the text of the letter, which is less artificial than the prolog; mentions the bearer of the letter and the gifts sent, and finally a prayer for the addressee. Vahid Qazvini"s Monshaat is very important from a linguistic point of view due to the author"s attention to the adornment features of speech. In terms of lexicon, the multiplicity and combinations of Arabic words, Persian combinations, using some Turkish words, using multiple synonyms, the multiplicity of compound plurals and the use of words in a particular meaning and structure are interesting. Syntactically, the presentation of a verb, the distance between the two components of a compound verb, accompanying the transitive verb with the contracted infinitive, using of a descriptive verb frequently, the introduction of indicative future and possible future without "mi" and "b", the use of prepositions in their old meaning, putting "ra" in different meanings and some other syntactic features can be seen in Monshaat. In terms of phonetics, different types of rhymes, puns, balance and leonine verse, coordinating two or more sentences by observing the rhyme in the last verb of the two sentences, inversion, alliteration, multiple genitive cases, etc. have been used for visual beautification and melody of the language. CONCLUSION: The writing style of Vahid Qazvini"s Monshaat is a continuation of the tradition of court secretaries, which is written in a completely technical and artificial way and there is no tendency in it to be simple. The aim of the author is not only to express meaning, but also poetic art and technical ostentation and difficult writing in his prose; nevertheless, some linguistic antiquities related to Mursal"s prose can still be seen in the text of the book.زمینه و هدف : میرزا محمدطاهر وحید قزوینی از شاعران و نویسندگان قرن یازدهم هجری، آثار زیادی در نظم و نثر از خود به یادگار گذاشته است. «منشآت» یکی از آثار منثور اوست. با توجه به جایگاه منشیان در دربار حاکمان، میتوان گفت «منشآت» از منابع مهم مطالعاتی دربار‌ه تاریخ، فرهنگ و تمدن ایرانی محسوب میشوند و نظر به اینکه «منشآت» وحید قزوینی تا به حال چاپ نشده است، ضرورت تحقیق درباره آن احساس میشود. هدف از این پژوهش معرفی منشآت وحید قزوینی و بررسی ویژگیهای سبکی آن است. روش مطالعه: روش پژوهش توصیفی ‌ـ تحلیلی است. یافته ها: منشآت وحید قزوینی ازلحاظ محتوایی دارای اهمیت تاریخی بسیار در ارتباط با حکومت صفویان میباشد. ساختار نامه ها متشکل است از دیباچه که معمولاً عبارت‌پردازانه و مسجّع است. منشآت وحید قزوینی از دیدگاه زبانی بسبب توجه نویسنده به آراستگی ظاهری کلام، بسیار حائز اهمیت است؛ از لحاظ لغوی، کثرت لغات و ترکیبات عربی، ترکیبهای فارسی، کاربرد برخی لغات ترکی، کاربرد مترادفات متعدد، کثرت جمعهای مکسّر و کاربرد لغات در معنا و ساختار خاصّ، جالب توجّه است. از لحاظ نحوی، تقدیم فعل، فاصله افتادن بین دو جزء فعل مرکب، آوردن فعل تابع‌پذیر با مصدر مرخّم، کاربرد فعل وصفی بصورت مکرّر، آوردن مضارع اخباری و مضارع التزامی بدون «می» و «ب»، بکارگیری حروف اضافه در معنای قدیمی آنها، آوردن «را» در معانی مختلف و برخی ویژگیهای نحوی دیگر در منشآت بچشم میخورد. و ازلحاظ آوایی انواع سجع، انواع جناس، موازنه و ترصیع، اعنات قرینه، عکس، واج آرایی، تتابع اضافات و... برای آراستگی ظاهری و آهنگین کردن زبان، مورد استفاده قرار گرفته اند. نتیجه گیری: سبک نوشتاری منشآت وحید قزوینی، ادامه سنّت منشیان و دبیران درباری است که به شیوه کاملاً فنّی و مصنوع نوشته شده و گرایش به سادگی در آن دیده نمیشود. هدف نویسنده فقط بیان معنا نیست بلکه هنرنمایی شاعرانه و خودنمایی در فنّی و دشوارنویسی در نثر او بروز دارد؛ باوجوداین، هنوز برخی کهنگیهای زبانی که مربوط به نثرهای مرسل است در متن کتاب بچشم میخورد.Vahid Qazvini, Monshaat, Stylisticوحید قزوینی, منشآت, سبک‌شناسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1274.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1274.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی ویژگیهای سبکی منشآت وحید قزوینیhttps://bahareadab.com/en/article/Evaluating the Stylistic Features of Vahid Qazvini's Monshaat

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620A Study of the Story of "Uncle John Napoleon" by Iraj Pezeshkzad and the Story of "Azita" by Hosseingholi Musta’an, Based on the Narrative of Shalomit Raymond Kenanبررسی داستان «دایی جان ناپلئون» از ایرج پزشکزاد و داستان «آزیتا» از حسینقلی مستعان، براساس روایت داستانی شلومیت ریمون کنان6580632310.22034/bahareadab.2022.15.6323faافسانهصحتی گرگاندانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noafsanesehati@yahoo.comمنیرهاحمد سلطانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesmonirsoltani@yahoo.comاشرفشیبانی اقدمدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانnosheibaniaghdam@iauctb.ac.irJournal Article14000106BACKGROUND AND OBJECTIVES: In most books of literary criticism, the point of view is considered as the narrator. But the conditions of the narrator and the type of narration and other issues related to the narration such as the time of the narration, the place of the narration and the reliability and other elements of the narration are something that has been addressed by critics such as Kenan. With the same approach, the narrative logic of the text will be analyzed in the stories of "Uncle John Napoleon" by Iraj Pezeshkzad and the story of "Azita" by Hosseingholi Musta’an. METHODOLOGY: The research method of this article is descriptive-analytical which has been collected through library studies and search of primary sources of narratology. FINDINGS: Iraj Pezeshkzad, along with the satire that is the main component of most of his works, through the intermediate narrator, presents the narrative logic of the text in a completely coherent way. The chronological order of the events of the story takes precedence over its causal relations. The narration in the story of Husseinghli is called "the hidden author". Through the meta-narrator, he incorporates the events into the story inconsistently, and this confuses the reader of the text. CONCLUSION: Some writers provide storytelling credibility to the audience through the intermediate narrator and regular events. On the other hand, without considering the causal relations of the events, they confuse the audience in the story space only with the aim of presenting a moral, social or other message.زمینه و هدف: در اغلب کتابهای نقد ادبی، زاویه دید را بعنوان راوی درنظر گرفته اند. اما شرایط راوی و نوع روایت و دیگر مسائل مربوط به روایت از قبیل زمان روایت، مکان روایت و اعتمادپذیری و دیگر عناصر روایت چیزی است که توسط نقادانی مثل کنان به آن پرداخته شده است. با همین رویکرد به تحلیل منطق روایی متن در داستانهای «دایی جان ناپلئون» از ایرج پزشکزاد و داستان «آزیتا» از حسینقلی مستعان پرداخته خواهد شد. روش مطالعه: روش تحقیق این مقاله، توصیفی-تحلیلی است که ازطریق مطالعات کتابخانه ای و جستجو در منابع دست اول روایت شناسی گردآوری شده است. یافته ها: ایرج پزشکزاد در کنار طنزپردازی که مؤلفه اصلی اغلب آثار اوست، ازطریق راوی میان داستانی، منطق روایی متن را بصورت کاملاً منسجم ارائه میدهد. توالی زمانی رخدادهای داستان بر روابط علّی و معلولی آن ارجحیّت دارد. روایت در داستان حسینقلی مستعان به قول کنان «مؤلف مستتر» است. او ازطریق راوی فراداستانی، بصورت نامنسجم رخدادها را وارد داستان میکند و همین امر باعث سردرگمی خواننده متن میشود. نتیجه گیری: برخی نویسندگان ازطریق راوی میان داستانی و حوادث منظم، باورپذیری داستان را برای مخاطب فراهم میکنند. در مقابل برخی دیگر بدون درنظر گرفتن روابط علی و معلولی رخدادها، فقط با هدف ارائه پیام اخلاقی، اجتماعی و یا غیره، باعث سردرگمی مخاطبان در فضای داستان میشوند.Iraj Pezeshkzad, Hosseingholi Musta’an, Storytelling, Raymond Kenan Schlomite, Narrativeایرج پزشکزاد, حسینقلی مستعان, روایت داستانی, شلومیت ریمون کنان, روایتگریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1275.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1275.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی داستان «دایی جان ناپلئون» از ایرج پزشکزاد و داستان «آزیتا» از حسینقلی مستعان، براساس روایت داستانی شلومیت ریمون کنانhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of the Story of "Uncle John Napoleon" by Iraj Pezeshkzad and the Story of "Azita" by Hosseingholi Musta’an, Based on the Narrative of Shalomit Raymond Kenan

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Using medical jargon as a stylistic feature of Adibolmamalek Farahani’s sociopolitical poemsکاربرد اصطلاحات پزشکی بعنوان ویژگی سبکی در اشعار اجتماعی سیاسی ادیب الممالک فراهانی83100632810.22034/bahareadab.2022.15.6328faالنامیرحسینی وکیلیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانnomrs.elena.1364@gmail.comمریم غلامرضابیگیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانyesbeigi@iauk.ac.irمجیدحاجی زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانnom.hajizadeh@iauk.ac.irJournal Article14000117BACKGROUND AND OBJECTIVES: Persian poets have long been considered the intellectuals of their society. These poets have applied the scientific jargons of their era for creating themes and concepts and expressing their opinions and thoughts. Adibolmamalek Farahani is one of these intellectuals. During the Persian Constitutional era, he was a famous poet of the Persian Literary Return Movement. In an artistic way, he used scientific jargon in his sociopolitical poems. So far, no research has focused on this characteristic as one of the main features of his poetic style. That’s why in this research project, the authors have attempted to address the usage of medical jargon in sociopolitical poems of Adibolmamalek Farahani as the stylistic feature of his poetry. This feature had a literary-scientific value and it can represent the poet’s thoughts. METHODOLOGY: This research was conducted with a descriptive analytical method. The data was collected from the related available references related to the life, poetry, style and socio-political thoughts of Adibolmamalek Farahani as well as old and new references related to medical and pharmaceutical jargon. FINDINGS: According to the researches on Adibolmamalek Farahani’s poetic style, some believe that his poetry represents Khorasani-Iraqi Literary School, while there are signs in his works that his poetry represents Azarbayjani Literary School too, such as extensive use of scientific jargon, patriotic emotions, sharp invectives and satires, complicated poems, complains of life. The main feature of Adibolmamalek Farahani’s style are the use of medical jargon in the service of literary techniques. To create original socio-political poems, he used so many allegories. CONCLUSION: The results of the project indicate that although Adibolmamalek Farahani’s poems show his extensive literary knowledge, his purpose in using scientific terms (particularly medical jargon) in sociopolitical poems was not to boast about his knowledge. He used scientific and medical terms and in fact his goal was to promote a general and social vocabulary in order to convey sociopolitical concepts of his era. It seems that the use of these jargon has a satiric and eulogy function.زمینه و هدف: از دیرباز شاعران پارسی قشر فرهیختۀ جامعۀ خویش بشمار می‌آمدند و در مضمون‌پردازیها، خلق مفاهیم، بیان آراء و اندیشه های خود از اصطلاحات علوم متداول عصر خویش بگونه های مختلف بهره جسته اند. یکی از این فرهیختگان ادیب الممالک فراهانی، شاعر سرشناس عصر مشروطه و پروردۀ مکتب بازگشت ادبی، است که اصطلاحات علمی را بطرز خاص و هنرمندانه ای در خدمت اشعار سیاسی اجتماعی عصر خویش بکار برده است و تاکنون در هیچ پژوهشی به این شاخصه، بعنوان یکی از مؤلفه های اصلی سبک وی پرداخته نشده است. لذا در این مقاله کوشش شده به کاربرد اصطلاحات پزشکی در اشعار سیاسی اجتماعی ادیب الممالک فراهانی بعنوان ویژگی سبکی پرداخته شود، که علاوه بر ارزش علمی ادبی میتواند سبک شعری و جنبه های فکری این شاعر را بازنمایاند. روش مطالعه: این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است و انجام این پژوهش به کمک مراجع و مآخذ موجود و مرتبط با زندگی، شعر، سبک و اندیشه های سیاسی اجتماعی ادیب الممالک فراهانی، همچنین منابع کهن و جدید مربوط به اصطلاحات طبی- دارویی صورت گرفته است. یافته ها: بر پایۀ تحقیقات صورت گرفته در ارتباط با سبک شعری ادیب الممالک فراهانی، گروهی از پژوهشگران، سبک وی را خراسانی عراقی معرفی نمودند؛ درحالیکه دراشعار وی گاه نشانه هایی مبنی بر پیروی از سبک آذربایجانی از جمله کاربرد گستردۀ اصطلاحات علمی، عواطف ملی-میهنی، هجوهای تند و کوبنده، دشواری و پیچیدگی شعر، شکوه و شکایت از زمانه را نیز میتوان مشاهده کرد که بیانگر اقتباس او از این سبک میباشد. همچنین کاربرد اصطلاحات طبی در خدمت شگردهای ادبی، بویژه تمثیلهای فراوان بمنظور خلق اشعار بدیع سیاسی اجتماعی، میتواند بعنوان یکی از مؤلفه های اصلی سبک ادیب الممالک فراهانی درنظر گرفته شود. نتیجه گیری: اگرچه شعر ادیب الممالک نمودار وسعت معلومات ادبی و محفوظات فراوان وی است، بهره جویی شاعر از اصطلاحات علمی و بویژه طبی در اشعار اجتماعی-سیاسی، اساساً جنبۀ تفاخر و برخ کشیدن دانش وی را نداشته است و در پرداخت آنها بیش از مفاهیم علمی-آموزشی، جنبه های ادبی و هنری بمنظور انتقال مفاهیم اجتماعی سیاسی عصر شاعر و در جهت اهداف مشخصی از جمله هجو، شکوه و مدح صورت گرفته است.Adibolmamalek Farahani, Azarbayjani Literary School, Medical Jargon, Sociopolitical poems, literary techniquesادیب الممالک فراهانی, سبک آذربایجانی, اصطلاحات طبی, سیاسی, اجتماعی, شگردهای ادبیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1276.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1276.pdfhttps://bahareadab.com/article/کاربرد اصطلاحات پزشکی بعنوان ویژگی سبکی در اشعار اجتماعی سیاسی ادیب الممالک فراهانیhttps://bahareadab.com/en/article/Using medical jargon as a stylistic feature of Adibolmamalek Farahani’s sociopolitical poems

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620A Study of Ambiguous Factors in Nizami Ganjavi poetriesبررسی عوامل ابهام آفرین در شعر نظامی101122634910.22034/bahareadab.2022.15.6349faمیرجلیلاکرمیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.nom.akrami@tabrizu.ac.irیاسرعباس‌زاده نیاریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانyesyaser.ab.1364@gmail.comJournal Article14000213BACKGROUND AND OBJECTIVES: This article aims to identify, classify, and analyze the roots of ambiguities in the works of Nizami. The high frequency of ambiguous dictions in Nizami Ganjavi’s works converts the ambiguity as a kind of stylistic component. This factor has led to differences in the interpretations of his works; So that few pages of his poems can be pointed that there is no difference between the commentators in determining the meaning of a verse, term or word in it. METHODOLOGY: According to usual methods in literary research, the present paper is based on the analytical-library method. By examining various interpretation books of Nizami’s Works and related researches, examples of interpretive differences have been collected and then ambiguous factors in military works have been classified and analyzed based on the mentioned data. FINDINGS: According to the authors" studies, some frequently cause ambiguity in military works: Differences in manuscripts, infrequent vocabulary, scientific and specialized terms, slang terms and allegories, rare metaphors and Metonymies, types of weakness of composing, semantic connection and longitudinal linkage of verses, etc. are among the most important of these factors. CONCLUSION: The bold and uniform presence of ambiguous components in the major parts of Nizami’s works has caused the plurality and difference of readings and conflicting explanations of his works. These differences are mostly related to the linguistic and literary level. Some of the differences are due to inaccuracies or lack of access to comprehensive information. Differences of manuscripts are also an extra-textual factor that adds to the ambiguities in synergic ally with in-text factors.زمینه و هدف: هدف این تحقیق شناسایی، طبقه بندی و تحلیل عوامل ابهام آفرین در اشعار نظامی گنجوی است. بسامد ابهام در آثار نظامی تا حدی است که آن را تبدیل به نوعی مؤلفۀ سبکی کرده است. همین عامل زمینه ساز اختلاف در شروح و تفاسیر آثار وی شده است، بطوریکه کمتر صفحه ای از منظومه های او را میتوان نشان داد که میان شارحان در تعیین معنی کلمه، اصطلاح یا بیتی اختلافی وجود نداشته باشد. روش مطالعه: پژوهش حاضر براساس روش تحلیلی-توصیفی ترتیب یافته است. با بررسی شروح، نسخ مختلف و تحقیقات مرتبط، نمونه هایی از اختلافات تفسیری در آثار نظامی جمع آوری و سپس عوامل ابهام آفرین استخراج و براساس داده های بدست‌آمده طبقه بندی و تحلیل شده است. یافته ها: پاره ای از عوامل مکرراً موجب ابهام در آثار نظامی شده است: اختلاف نسخ، اقسام ضعف تألیف، مفردات غریب، اشارات علمی و تخصصی، اشارات به آیینهای عامیانه، استعارات و کنایات غریب و بعید، اطناب و وابستگیهای معنوی و ارتباط طولی ابیات. نتیجه گیری: حضور پررنگ و یکجای مؤلفه های ابهامزا در عمدۀ قسمتهای آثار نظامی، سبب بروز تکثر و اختلاف قرائت و شروح متزاحم از آثار وی شده است. برخی اختلافات در شروح، زاییده کم دقتی یا عدم دسترسی شارح به معلومات جامع است. غالب ابهامات پرشمار موجود در آثار نظامی که منجر به اختلافات فراوان در شروح شده است، جنبۀ غیرهنری دارند و عمدتاً خللهایی در سطح زبانی و سپس فکری و ادبی زمینه ساز آن شده اند. اختلاف نسخ نیز عاملی برون متنی است که در تعامل و هم افزایی با عوامل درون متنی بر دامنۀ ابهامات می افزاید.Nizami Ganjavi, Ambiguity, Stylistic Component, Interpretability, Semantic Pluralismنظامی گنجوی, تعقید, مؤلفۀ سبکی, تفسیرپذیری, تکثر خوانشhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1277.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1277.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی عوامل ابهام آفرین در شعر نظامیhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of Ambiguous Factors in Nizami Ganjavi poetries

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Thematic and stylistic study of prose mourning in prominent texts of Persian prose (from the beginning to the eighth century AH)بررسی مضمونی و سبکی سوگواره های منثور در متون برجستۀ نثر فارسی (از آغاز تا قرن هشتم هـ‌ .ق.)123143636210.22034/bahareadab.2022.15.6362faابراهیمسروستانی تکدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.nosarvtak1358@gmail.comپروینگلی زادهدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانyesp_golizadeh@scu.ac.irمنوچهرتشکریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانnotashakori544@gmail.comنصراللهامامیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایرانnonasemami@yahoo.comJournal Article14000220BACKGROUND AND OBJECTIVES: Persian writers posed emotional phrases in their works, mentioned elegiac words about deceased people, objects, animals, and lost time that we tended to call "prosaic elegies". These rueful and emotional writings are some kinds of elegy or mourning-anthem, which were used cohesively and coherently, and sometimes interruptedly or uninterruptedly among prose texts. It has not been dealt with in a perfect analysis until now. In this study, attempt has been made to introduce different kinds of elegies by giving specific definitions of elegies in the most important texts of Persian prose texts and expressing content aspects and stylistics of these elegies. Description and analysis of types of elegies in the realm of statistics, functions and minor subcategoies are investigated. METHODOLOGY: The research method in this article is based on data collection and content analysis and with library tools. FINDINGS: The elegies are worthy to be discussed from different aspects such as artistic structure, aesthetics, style and form. Stylistically, since elegies are the manifestation of emotions and feelings, except in technical prose and eloquent style, even poets and writers who were known for their difficult language and specific style, tended to apply easy language and expressions in their elegies and in most of these elegies, dealing with complaints was a common way which began by Kelile and Demneh translationin withan eloquent prose. Then it was developed in Al-Tavassol-elal-Tarassol and finally it reached its perf2021ection in Nafsat-Al-Masdour by Zeidari Nasvi. CONCLUSION: Persian literary texts are full of elegies whose writers could hardly cope with the calamities and they were always in conflict with them and they have lamented and complained of pain and regret. These elegies, which are considered to be the most prominent elegies in Persian literature, are full of tenderness and emotion, and in some cases in artificial and compelling prose texts, they are full of relatively difficult combinations, meanings and various allusions. Among historical texts, those which have a literary dimension, most of elegies are included because the writers had witnessed the historical catastrophies and they had always talked about death, murder, and destruction. From functional point of view, the reaction against excessive, abnormal and unexpected mournings are found frequently in Khāqāni’s words. If it is measured by a delayed and normal reaction and waiting for mourning compared to other writers, his irritability will be more visible.زمینه و هدف: نویسندگان فارسی زبان در آثار خود، عباراتی عاطفی را مطرح کرده و سخنان مرثیه واری دربارۀ افراد درگذشته، اشیا، حیوانات و روزگارِ ازدست رفته آورده اند که در این پژوهش به آنها اصطلاح «سوگواره های منثور» اطلاق شده است. این نوشته های عاطفی و حسرت بار، مرثیه هایی هستند که از نظر ساختاری گاه بصورت پیوسته و یکپارچه و گاه بصورت پراکنده و گسسته در میان عبارات متون نثر بکار رفته اند و تاکنون در یک پژوهش مستقل به آنها پرداخته نشده است. در این پژوهش تلاش شده با ارائۀ تعاریفی مشخّص از انواع سوگواره ها در اهمّ متون نثر پارسی و بیان ویژگیهای مضمونی و سبکی آنها، به بررسی، توصیف و تحلیل انواع مراثی منثور از نظر آماری، کارکرد و زیرگونه های فرعی آنها نیز پرداخته شود. روش مطالعه: روش تحقیق در این مقاله براساس گردآوری اطّلاعات، تحلیل محتوا و با ابزار اِسنادی (کتابخانه ای) است. یافته ها: سوگواره ها از جنبه های گوناگونی چون سبک، فرم، ساختار هنری و زیبایی شناسی قابل بررسی هستند. از نظر سبک شناسی، ازآنجاکه مراثی جلوه گاه عواطف و احساسات هستند، جز در نثر فنّی و شیوۀ منشیانه، حتّی شاعران و نویسندگانی که به زبان دشوار و سبک خاص معروف هستند، در سوگواره های خود به آسانی زبان و تعبیرات گرایش دارند and lt;-a and gt;و در اغلب این سوگواره ها، پرداختن به بثّ و شکوی، شیوۀ مرسومی بوده که با ترجمۀ کلیله و دمنه در نثر منشیانه شروع شده، سپس در التوسّل الی الترسّل بر حجم آنها افزوده شده و سرانجام در نفثه المصدور زیدری نسوی به کمال خود رسیده است. نتیجه گیری: متون ادب فارسی سرشار از سوگواره هایی است که نویسندگان آنها کمتر میتوانستند با مصائب کنار بیایند و پیوسته با آنها در کشمکش بودند و از سر درد و حسرت، ناله و زاری سرداده اند. این سوگواره ها که از برجسته ترین اغراض ادب غنایی در زبان فارسی بشمار می آیند، در کمال رقّت و احساس و در مواردی در نثرهای متکلّف و مصنوع، آکنده از ترکیبها و معانی نسبتاً دشوار و اشارات گوناگون هستند. از میان متون تاریخی آن دسته از آثاری که دارای بُعد ادبی نیز هستند، بدلیل آنکه نویسندگان آنها اغلب شاهد فجایع تاریخی بوده اند و پیوسته از مرگ، کشتار و ویرانی سخن گفته اند، بیشترین سوگواره ها را در خود گنجانده اند. از نظر کارکرد نیز واکنشِ ماتمِ مفرط، نابه هنجار و دور از انتظار، در کلام خاقانی نسبت به دیگر سوگواره نویسان بسامد دارد که اگر با واکنشِ تأخیریافته ، به هنجار و ماتم انتظارِ دیگر نویسندگان سنجیده شود، زودرنجی وی بیشتر بچشم میآید.Persian prose, prosaic elegies, structural elements, content aspectsنثر فارسی, سوگوارۀ منثور, عناصر ساختاری, جنبه های مضمونیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1278.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1278.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی مضمونی و سبکی سوگواره های منثور در متون برجستۀ نثر فارسی (از آغاز تا قرن هشتم هـ‌ .ق.)https://bahareadab.com/en/article/Thematic and stylistic study of prose mourning in prominent texts of Persian prose (from the beginning to the eighth century AH)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Semiotics of pub words and expressions and its role in the development of narration in sonnets (Relying on the poets of mystical lyric poetry)نشانه شناسی واژگان و اصطلاحات میخانه ای و نقش آن در گسترش روایت در غزل (با تکیه بر شاعران شاخص غزل عرفانی)145164636510.22034/bahareadab.2022.15.6365faمریمکوشکی جهرمیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایرانnoMaryamkooshki20@gmail.comمحمدعلیآتش سودادانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایرانyesAtashsowda@gmail.comسیدمحسنساجدی راداستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فسا، دانشگاه آزاد اسلامی، فسا، ایرانnosajedirad2010@yahoo.comJournal Article14000211BACKGROUND AND OBJECTIVES: The study of various methods and ways of processing meaning in the narrative structure of a work created different schools of thought and theories. Today, in the communication process of language, it is an independent and unique system. Its main role is to create communication and, consequently, to convey meaning. On the other hand, the text is the result of embodying the material dimension of language and its objective embodiment. This language is composed of various external and internal levels of various signs and elements. Mystical texts, especially mystical narratives, have many decoding and interpretive capacities. Cryptography is a common method in mystical narratives. In this paper, in order to interpret mystical codes in the field of pub idioms and their role in the development of narrative in the structure of sonnets, we have used Pierce"s semiotic approach to mystical narratives. Pierce"s semiotics examines narrative elements in the form of textual signs according to the interpretive horizons that open up to the audience and the reader, as well as its relevance to mystical texts. METHODOLOGY: The results of this research have been collected in a descriptive-analytical manner and based on library studies. FINDINGS: The psychological system of mystical sonnets with the subject of elements related to pub literature (Saqi, Badeh, Pir Moghan, etc.) has an epistemological structure and mystic poets in the design of such narratives serve the process of processing and constructing meaning with the help of contrasting elements Expansion of meaning has been used. CONCLUSION: The results of research show that many of the signs in mystical texts are multi-layered signs that accept different meanings and meanings according to the structure of the narrative and the texture of the text. On the other hand, mystical narratives are very suitable for expressing the political and social conditions of the age of poets and artists.زمینه و هدف: بررسی شیوه ها و طرق گوناگون پردازش معنا در ساختار روایی یک اثر، مکاتب فکری و نظریه های مختلفی را ایجاد نموده است. امروزه در فرایند ارتباطی زبان، نظامی مستقل و منحصربفرد است که نقش اصلی آن ایجاد ارتباط و بتبع آن انتقال معنا میباشد. از دیگر سو متن حاصل تجسّم بُعد مادی زبان و تجسّم عینی آن است. این زبان از سطوح گوناگون بیرونی و درونی از نشانه ها و عنصر متعدد تشکیل شده است. متون عرفانی بویژه روایتهای عرفانی از ظرفیتهای رمزگشایی و تفسیری بسیاری برخوردارند. رمزپردازی روشی رایج در روایتهای عرفانی است. در این جستار جهت تفسیر رمزهای عرفانی در حیطۀ اصطلاحات میخانه ای و نقش آنان در گسترش روایت در ساختار غزل، از رویکرد نشانه شناسی پیرس دربارۀ روایتهای عرفانی بهره گرفته شده است. نشانه شناسی پیرس با توجه به افقهای تفسیری که پیش روی مخاطب و خواننده میگشاید و نیز تناسبی که با متون عرفانی دارد، عناصر روایی را در قالب نشانه های متنی بررسی مینماید. روش مطالعه: نتایج این پژوهش به شیوۀ توصیفی ـ تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای گردآوری شده است. یافته ها: نظام روانی غزلهای عرفانی با موضوع عناصر مرتبط با ادبیات میخانه ای (ساقی‌، باده، پیر مغان و...) ساختار معرفت‌شناختی دارد و شاعران عارف در طرح اینگونه روایتها فرآیند پردازش و ساخت معنا را با کمک عناصر تقابلی در خدمت بسط و گسترش معنا مورد استفاده قرار داده اند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان میدهد بسیاری از نشانه های موجود در متون عرفانی، نشانه هایی چندلایه هستند که با توجه به ساختار روایت و بافت متن، معنا و دلالتهای گوناگون میپذیرند. از سوی دیگر روایتهای عرفانی محمل بسیار مناسبی برای بیان شرایط سیاسی و اجتماعی عصر شاعران و هنرمندان هستند.Pierce semiotics, pub terms, narrative, mystical sonnet, reciprocal elementsنشانه شناسی پیرس, اصطلاحات میخانه ای, روایت, غزل عرفانی, عناصر متقابلhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1279.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1279.pdfhttps://bahareadab.com/article/نشانه شناسی واژگان و اصطلاحات میخانه ای و نقش آن در گسترش روایت در غزل (با تکیه بر شاعران شاخص غزل عرفانی)https://bahareadab.com/en/article/Semiotics of pub words and expressions and its role in the development of narration in sonnets (Relying on the poets of mystical lyric poetry)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Recognizing and analyzing the emplotment techniques in Tarikh-e Beyhaqiشناخت و تحلیل شیوه های پیرنگ سازی در تاریخ بیهقی165183638110.22034/bahareadab.2022.15.6381faامیرحسینعسگریدانشجوی دکتری گروه پژوهش هنر، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایرانnoah.asgari@aui.ac.irایمانزکریایی کرمانیاستادیار گروه فرش، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایرانyesi.zakariaee@aui.ac.irنادرشایگانفردانشیار گروه پژوهش هنر، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایرانnon.shayganfar@aui.ac.irJournal Article14000214BACKGROUND AND OBJECTIVES: Narrative and narratively is an important part of historical report and explanation of historic events and human actions. emplotment, as the composing manners of representing historic events in significant way, is the main aspectof narratively and in this respect was considered by historians. Tarikh-e beyhaqi (about Masood Ghaznavi’sreign) is a specific sample ofdynastic chronology in which the particular structure of outline and plots are neglected. this article, based on the comments of two theoreticians of historic narrative, Paul Ricoeur and Hayden White,is about recognizing and analyzingthe emplotment techniques in Tarikh-e Beyhaqi according to an inductive approach and in regards to the applications and significations. METHODOLOGY: This article has been done by library method and descriptive-analytical method. FINDINGS: In the article the outline and plots of tarikh-e beyhaqi has been analyzed in two separation parts. the analysis of the outline of tarikh-e beyhaqi is about sectioning and marking in the history and also anachronism in analepsis and prolepsis parts. In study of plots, the similarity of sequence to classic narratives (chieflynarrative of Abbasid history) and the narratives of Sultan Mahmooud’s regin have been considered. In this section, also, two kind of changes applied on the original plot of adjunct narrative, has been introduced. CONCLUSION: In Tarikh-e Beyhaqi the emplotment techniquesof prior history was applied increasingly and innovatively. The main methods of employment in tarikh-e beyhaqi are: Sectioning and marking the history,forming the outline of the history by interpolating paralysis and analysis parts, and attending to the patterns and similarities in composition of plots, which applies widely and in specific manner.زمینه و هدف: روایت و روایتمندی عنصر مهمی در گزارش تاریخی و شرح رویدادها و افعال انسان است. پیرنگسازی به معنای تمهیدات و صناعات بکاررفته در ترتیب و ارائۀ رویدادهای تاریخ به نحوی معنادار، وجه عمدۀ روایتمندی است و از این نظر جزو مقولات مورد توجه نویسندگان در زمان نگارش متن تاریخبوده است. تاریخ بیهقی نمونۀ خاص و ممتاز تواریخ دودمانی در شرح وقایع دوران پادشاهی مسعود غزنوی است که شیوه های خاص آن در پردازش طرح کلی و پیرنگ در روایت وقایع، کمتر مورد توجه بوده است. پژوهش پیش‌رو با بهره گیری از آرای دو نظریه پرداز روایت تاریخی، پل ریکور و هایدن وایت، به شناسایی و تحلیل شیوه های پیرنگسازی تاریخ بیهقی با رویکردی مقایسه ای و همچنین با توجه به کاربردهای و دلالتهای معنایی این شیوه ها میپردازد. روش مطالعه: مطالعه و جمع‌آوری داده ها در این مقاله به شیوۀ کتابخانه ای و شیوۀ بحث توصیفی-تحلیلی است. یافته ها: پیرنگسازی در تاریخ بیهقی در دو حوزۀ طرح کلی تاریخ و پیرنگ روایات و قایع قابل بررسی است. در حوزۀ طرح کلی، نشانه گذاری دوره های تاریخ و همچنین تغییر جایگاه زمانی پاره های تاریخ در قالب تکنیک گذشته نگر و آینده نگر مهمترین تمهیدات بیهقی در پیرنگسازی است. در پیرنگسازی روایات وقایع تاریخ، پیرنگسازی براساس الگوبرداری روایت از دو جریان روایات برجستۀ تواریخ پیشین (بخصوص تواریخ خلفا) و روایات دوران حکومت محمود غزنوی، دارای اهمیت است. همچنین در این حوزه تغییراتی که در پیرنگ حکایات الحاقی (نسبت به روایات اصلی آنها) برای درج در تاریخ اعمال شده، بواسطۀ دو تکنیک شرح زمینه ها و اسباب وقایع و همچنین افزودن کنشها، موقعیتها و گفتارهای خاص به پیرنگ اصلی معرفی شده است. نتیجه گیری: در تاریخ بیهقی تمهیدات نوآورانه ای در پیرنگسازی نسبت به شیوه های معمول در تواریخ پیشین بکار رفته است. نشانه گذاری تاریخ، درج گذشته نگرها و آینده نگرها در تدوین طرح کلی تاریخ و بهره گیری از الگوها و تناظرها در تدوین پیرنگ روایات، ازجمله مهمترین تمهیدات پیرنگسازی بیهقی است که به نحوی بدیع و گسترده در این تاریخ بکار رفته است.Plot, Employment, Sequence, Pattern, Analepsis, Paralepsisپیرنگ, پیرنگسازی, الگو, پیرفت, گذشته نگر, آینده نگرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1280.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1280.pdfhttps://bahareadab.com/article/شناخت و تحلیل شیوه های پیرنگ سازی در تاریخ بیهقیhttps://bahareadab.com/en/article/Recognizing and analyzing the emplotment techniques in Tarikh-e Beyhaqi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620The evolution of imaginary forms in mystical interpretations of the verse of love (verse 54 of Surah Ma'idah)سیر تحول صور خیال در تفاسیر عرفانی آیۀ محبت (آیۀ 54 سورۀ مائده)185202638610.22034/bahareadab.2022.15.6386faعاطفهاحمدیدانش آموخته دکترای زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایرانyesdratefeahmadi@gmail.comJournal Article14000213BACKGROUND AND OBJECTIVES: The purpose of this article is to study the process of converting the language of phrase into reference and the function of imagination in one of the Quranic verses which has been a forum for discussion, interpretation and interpretation of mystics and Sufis for centuries. Verse 54 of Surah Ma"idah contains verses that mean the good news to the friends of God. In order to study the evolution and transformation of the imaginary in the interpretation of this verse, some interpretations from the fourth century AH to the eighth century were selected, which are: Tafsir Abdul Razzaq Kashani known as Tafsir Ibn Arabi. METHODOLOGY: These interpretations were examined descriptively-analytically. FINDINGS: Salma in the facts to express his interpretations, adorns his speech with similes and uses poetic evidence in his interpretation. After that, Qashiri uses many similes in Latif al-Asharat to express his allusions. Meybodi in Discovering the Mysteries offers the most literary interpretation of the verse of love and connects allusive and mystical words with artistic and adorned words to the artistic industries. Roozbehan is at the peak of mystical interpretations, both linguistically and figuratively. In the interpretation of Gharaib Al-Quran, in explaining the verse of love, only a few mystical interpretations are sufficient and there is no obvious point in it from the point of view of linguistic aesthetics. The last interpretation in this research is the interpretations in which attention is paid to the hint interpretation more than the artistic use of language and the turning point of this interpretation is that it deals with the verse of love with a different point of view and expresses hints that are unprecedented until then. CONCLUSION: The language of these mystics is in allusions. They crossed the usual boundaries of language to express their mystical experiences. The richer their mystical experience, the richer it becomes in their language.زمینه و هدف: هدف این مقاله بررسی سیر تبدیل زبان عبارت به اشارت و کارکرد صورخیال در یکی از آیات قرآنی است که قرنها مجلای بحث و تفسیر و تأویل عارفان و صوفیان بوده است. آیۀ 54 سورۀ مائده آیه ای متضمن معنای بشارت به دوستان خداست. برای بررسی سیر تحول و دگرگونی صورخیال در تفسیر این آیه، برخی تفاسیر از قرن چهارم هجری تا قرن هشتم انتخاب شد که عبارتند از: حقایق التفسیر عبدالرحمن سلمی، لطایف الاشارات قشیری، عرایس البیان روزبهان بقلی، کشف الاسرار میبدی، غرایب القرآن اعرج نیشابوری و تفسیر عبدالرزاق کاشانی مشهور به تفسیر ابن عربی. روش مطالعه: این تفاسیر به روش توصیفی-تحلیلی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: سلمی در حقایق برای بیان تأویلات خود، سخنش را با تشبیه مزین میسازد و در تفسیرخود از شواهد شعری سود میجوید. پس از آن قشیری در لطایف الاشارات در بیان اشارات خود از تشبیه بسیار استفاده میکند. میبدی درکشف الاسرار، ادبیترین تفسیر را از آیۀ محبت ارائه میدهد و کلام اشاری و عرفانی را با کلام هنری و آراسته به صنایع هنری پیوند میزند. عرایس البیان روزبهان چه از نظر زبانی و چه از نظر اشاری در اوج تفاسیر عرفانی قرار دارد. در تفسیر غرایب القرآن در توضیح آیۀ محبت تنها به چند مورد تأویل عرفانی بسنده شده و از نظر زیباشناسی زبانی نکته ای در آن مشهود نیست. آخرین تفسیر در این تحقیق، تأویلات است که در آن به تفسیر اشاری بیش از کاربرد هنری زبان توجه شده و نقطۀ عطف این تفسیر آن است که با دیدگاهی متفاوت به آیۀ محبت پرداخته است و اشاراتی را بیان میکند که تا آن زمان بیسابقه است. نتیجه گیری: زبان این عرفا در تفاسیر اشاری است. آنها برای بیان تجارب عرفانی خود از مرزهای معمول زبان گذر کردند. هرچه تجربۀ عرفانی آنها غنیتر بوده این غنا در زبانشان نیز مشاهده میشود.Imagination, phrase language, sign language, Mystical interpretation, mystical interpretations, verse of loveصور خیال, زبان عبارت, زبان اشارت, تأویل عرفانی, تفاسیر عرفانی, آیۀ محبتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1281.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1281.pdfhttps://bahareadab.com/article/سیر تحول صور خیال در تفاسیر عرفانی آیۀ محبت (آیۀ 54 سورۀ مائده)https://bahareadab.com/en/article/The evolution of imaginary forms in mystical interpretations of the verse of love (verse 54 of Surah Ma'idah)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620A study of the stylistics of the lyrical system " Nazer and Manzor" by vahshi bafghiبررسی سبک شناسی منظومۀ غنایی «ناظر و منظور» اثر وحشی بافقی203219638910.22034/bahareadab.2022.15.6389faمعصومهاسدزادهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایرانnoasadzadehm00@gmail.comفرهادفلاحت‌خواهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، ، خوی، ایرانyesfarhadfalahatid@gmail.comنجیبههنروراستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایرانnoNagibeh.honarvar@gmail.comJournal Article14000227BACKGROUND AND OBJECTIVES: The widest type of literature in Persian poetry is related to the field of lyricism and the major part of Iranian lyric literature belongs to love poems. In this article, the stylistics of one of these works called "Observer and Purpose" of Bafghi"s wild work is discussed. METHODOLOGY: This article is based on library studies and has been done in a descriptive-analytical manner. FINDINGS: Masnavi is a romantic observer and refers to the weight of Khosrow and Shirin Nezami, which tells the story of two Chinese lovers who meet after years of separation in Egypt. However, all post-Nezami romantic Masnavi are a kind of imitation of military works; But thanks to the expression, freshness and simplicity of the language, and especially the burning and melting in the observer and purpose system, has made this work attractive. CONCLUSION: Introduction The work has a glorious and heavy language due to its topics such as human creation, world, etc., but the main text (story) is soft, simple and pleasant. There is a lot of wild attention to verbal representations such as repetition, but It is not so much in the use of puns except in the rhyming rhymes where the words subconsciously have puns together. The choice of the sea has caused the weight to be appropriate to the subject matter. Most types of metaphors are sensory to metaphorical, metaphors are more meticulous, and allusions are more slang and colloquial. The greatest theme in this system is love, although the lover and the beloved in this system, despite being masculine; They have pure love of the Platonic type. After the theme of love, themes such as description, advice and counsel are also seen in the work, and the hero"s hero (observer) war against the rival has created a special epic color in some parts of the work.زمینه و هدف: وسیعترین نوع ادبی در شعر فارسی، مربوط به حوزۀ غنایی است و بخش عمدۀ ادبیات غنایی ایران به منظومه های عاشقانه تعلق دارد. در این مقاله به بررسی سبک‌شناسی یکی از این آثار با نام «ناظر و منظور» اثر وحشی بافقی پرداخته میشود. روش مطالعه: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته ها: مثنوی عاشقانۀ ناظر و منظور بر وزن خسرو و شیرین نظامی است که داستان دو دلدادۀ چینی را روایت میکند که پس از سالها دوری در مصر به یکدیگر میرسند. هرچند تمام مثنویهای عاشقانۀ بعد از نظامی، نوعی نظیره و تقلید از آثار نظامی هستند، لطف بیان، طراوت و سادگی زبان و مخصوصاً سوزوگداز موجود در منظومۀ ناظر و منظور باعث جذابیت این اثر شده است. نتیجه گیری: مقدمۀ اثر بعلت پرداختن به موضوعاتی مانند خلقت انسان، دنیا و... تا حدی دارای زبانی فاخر و سنگین است، اما متن اصلی داستان نرم و ساده و دلنشین است. توجه وحشی به آرایه های لفظی مانند تکرار زیاد است اما چندان در قید کاربرد جناس نیست؛ مگر در قوافی کم واج که ناخودآگاه کلمات با هم دارای جناس میشوند. انتخاب بحر هزج باعث تناسب وزن با موضوع سخن گردیده است. بیشترین نوع تشبیهات حسی به حسی است، استعاره ها بیشتر مکنیه اند و کنایه ها بیشتر عامیانه و محاوره ای هستند. بزرگترین مضمون موجود در این منظومه عشق است، البته عاشق و معشوق در این منظومه با وجود مذکر بودن، عشقی پاک و بی‌آلایش و افلاطونی دارند. بعد از مضمون عشق، مضامینی مانند توصیف و پند و اندرز نیز در اثر دیده میشود.vahshi bafghi, Nazer and Manzor, Stylistics, Linguistic Level, Literary Level, Intellectual Levelوحشی بافقی, ناظر و منظور, سبک‌شناسی, سطح زبانی, سطح ادبی, سطح فکریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1282.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1282.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک شناسی منظومۀ غنایی «ناظر و منظور» اثر وحشی بافقیhttps://bahareadab.com/en/article/A study of the stylistics of the lyrical system " Nazer and Manzor" by vahshi bafghi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Analysis of rhetorical and ideological functions of the stories of the prophets in of Saeb's Poetrisتحلیل کارکردهای بلاغی و ایدئولوژیک داستان انبیاء در دیوان صائب221238641110.22034/bahareadab.2022.15.6411faفاطمهزمانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایرانyesf.zamani@kub.ac.irمژگانمیرحسینیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایرانnommirhoseinif@kub.ac.irJournal Article14000528BACKGROUND AND OBJECTIVES: Religious and mythological stories such as the story of Kheze, Suleiman, Joseph, Jesus, Moses, etc. have been used extensively in the collected of Saeb"s sonnets. since poets and writers recreate other texts in accordance with the literary and intellectual coordinates of their time, the stories of the prophets in Saeb"s Divan must also have special rhetorical and ideological functions. METHODOLOGY: in this article, the most frequent stories of the prophets are extracted based on the first volume of Saeb"s Divan. Then, the rhetorical and ideological aspects of each story are analyzed in the structure of Saeb"s sonnets. FINDINGS: The result of this study shows that the story of the prophets, by going through the theme charter, recreating manifestations of the earthly love of the Khorasani style and the supernatural love of the Iraqi style, and creating new semantic and rhetorical spectrums. CONCLUSION: From various perspective, Saeb offers literary, social, and mystical interpretations of the story of the prophets. By making substantive and quantitative changes in the stories, he has not only prevented them from repeating their boring repetitions, but has also given them new semantic implications, and has sat down to critique the stories of the prophets through the moral and social criteria of his time.زمینه و هدف: داستانهای دینی و اساطیری مانند قصه خضر، سلیمان، یوسف، عیسی، موسی و غیره به نحو چشمگیری در دیوان غزلیات صائب بکار رفته اند. با توجه به اینکه شاعران و نویسندگان متناسب با مختصات ادبی و اندیشگانی عصر خویش به بازآفرینی دیگر متون میپردازند، قصص انبیاء نیز در دیوان صائب بایست از کارکردهای بلاغی و ایدئولوژیکی ویژه ای برخوردار باشد. روش مطالعه: در این مقاله پربسامدترین تلمیحات داستانی انبیاء براساس جلد اول دیوان صائب استخراج شده است. آنگاه وجوه بلاغی و ایدئولوژیک هریک از داستانها در ساختار غزلیات صائب تحلیل شده است. یافته ها: قصه هر پیامبر با عبور از منشور مضمون پردازی نمودهایی از عشق زمینی سبک خراسانی و عشق ملکوتی سبک عراقی را بازآفرینی کرده و طیفهای معنایی و بلاغی بکری خلق کرده است. نتیجه گیری: صائب از زوایای گوناگون تفسیرهایی ادبی، اجتماعی و عرفانی از داستان پیامبران ارائه میدهد. وی با ایجاد تغییرات محتوایی و کمّی در داستان انبیاء، نه تنها از تکرار ملال آور آنها جلوگیری کند، دلالتهای معنایی تازه ای به آنها بخشیده است و از دریچه ملاکها و موازین اخلاقی و اجتماعی عصر خویش، به نقد قصص انبیاء نشسته است.Stories of the Prophets, Theme of Processing, Literature, Ideology, Saeb's sonnetsقصص انبیاء, مضمون پردازی, ادبیت, ایدئولوژی, غزلیات صائبhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1283.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1283.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل کارکردهای بلاغی و ایدئولوژیک داستان انبیاء در دیوان صائبhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of rhetorical and ideological functions of the stories of the prophets in of Saeb's Poetris

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620Introduction and stylistics of Sadeghi Beig Afshar’s Fathnameمعرّفی و سبک شناسی فتح نامۀ صادقی بیگ افشار239262636110.22034/bahareadab.2022.15.6361faبهروزمهریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانno b.mehri61@yahoo.comمسرورهمختاریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانyesmmokhtari@uma.ac.irشکرالهپورالخاصاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانnosh_pouralkhasuma.ac.irJournal Article14000214BACKGROUND AND OBJECTIVES: Masnavi of Sadeghi Beg Afshar (1017-940 AD) is one of the epic-historical works that has been considered by some of the most important historians and biographers of this era; However, due to Sadeghi"s reputation in painting and art, this work has received less attention in the later period. The present paper has tried to introduce this work and also to determine its significant stylistic frequencies. METHODOLOGY: This study was conducted using descriptive-analytical method. FINDINGS: Influenced by Shahnameh and to some extent Eskandarnameh, Sadeghi Beyg has tried to use all musical instruments that create poetry, including external, internal, lateral, etc. music, and along with lexical compositions, far from constructive Fake - as well as the meaningful use of important elements of expression such as simile, irony, etc., to illustrate how Shah Abbas gained power and the heroism of him and his troops until the conquest of Herat. CONCLUSION: The owner of Fathnameh, due to his special position as the head of the royal library of Shah Abbas Safavid, provides a direct account of some of the developments of this period, which is definitely important from a historical point of view.زمینه و هدف: مثنوی فتح نامۀ صادقی بیگ افشار(1017-940 م) یکی از آثار حماسی ـ تاریخی است که در دوران صفویه مورد توجّه برخی از مهمترین تاریخ نگاران و تذکره نویسان این عصر قرارگرفته است؛ اما این اثر بسبب اشتهار صادقی در نقّاشی و هنر، در دوران بعد کمتر مورد توجّه واقع‌ شده است. جستار پیش رو کوشیده است ضمن معرفی این اثر، بسامد های معنادار سبکی آن را نیز مشخص کند. روش مطالعه: این پژوهش با بهره گیری از روش تحلیلی ـ توصیفی صورت گرفته است. یافته ها: صادقی بیگ با تأثیرپذیری از شاهنامه و تا حدودی اسکندرنامه کوشیده است از تمام ابزارهای موسیقی آفرین شعر، ازجمله موسیقی بیرونی، درونی، کناری و..، استفاده کند و در کنار ترکیب سازیهای واژگانی ـ به دور از برساختهای جعلی ـ و نیز استفادۀ معنادار از عناصر مهم بیانی همچون تشبیه، کنایه و..، چگونگی قدرتگیری شاه عبّاس و دلاوریهای او و سپاهیانش را تا فتح هرات بتصویر بکشد. نتیجه گیری: صاحب فتح نامه به واسطۀ جایگاه ویژۀ خود بعنوان رئیس کتابخانۀ سلطنتی شاه عبّاس صفوی، روایتی مستقیم را از پاره ای تحولات این دوره ارائه میدهد که از منظر تاریخی نیز قطعاً دارای اهمیت است.Fathname, Historical Epic, Tazkereh, Sadeghi Bey, Shah Abbasفتح نامه, حماسۀ تاریخی, تذکره, صادقی بیگ, شاه عبّاسhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1284.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1284.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرّفی و سبک شناسی فتح نامۀ صادقی بیگ افشارhttps://bahareadab.com/en/article/Introduction and stylistics of Sadeghi Beig Afshar’s Fathname

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620The Survey of Hear Narrative in Works of Jalal Al-Ahmadبررسی موقعیت «روایت شنو» در آثار جلال آل احمد263277637410.22034/bahareadab.2022.15.6374faفرهاددرودگریاندانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، ایرانyesf.doroud@gmail.comمریمترابی گودرزیدانش آموخته کارشناسی ارشد گروه زبان و ادبیات فارسی، ، ایرانnosedayeroshan@gmail.comJournal Article14000305BACKGROUND AND OBJECTIVES: The role of the Hear Narrative in the creation of the story is so fundamental that its absence is equal to the death of the fictional world. In addition to the dominant voice of the narrator, another voice that reaches the audience is the voice of the Hear Narrative. The Hear Narrative shows himself in several ways and is one of the four main roles in the narration (real writer, real reader, narrator and Hear Narrative); Therefore, knowing it can lead to recognizing the characteristics of the narrative text. The present study has a narrative analysis with a focused look at the analysis of the narrative using the works of the prominent Iranian author Jalal Al-Ahmad. METHODOLOGY: This research was a descriptive-analytical method. FINDINGS: The Hear Narrative in Al-Ahmad"s works is intra-fiction. In the narrative space of this author, the Hear Narrative plays both the role of the narrator and the Hear Narrative has been addressed to the narrator indirectly with a question and pseudo-question. Has mastered. CONCLUSION: In the collection of studied stories, we see introspective Hear Narrative. In order to tell his stories in many parts of the story, the narrator chooses the Hear Narrative as a character and puts him in situations and encounters with events and happenings that happen to a character.زمینه و هدف: نقش روایت شنو در آفرینش داستان، چنان اساسی است که نبودش مساوی با مرگ جهان داستانی است. در کنار صدای غالب راوی، صدای دیگری که به گوش مخاطب میرسد، صدای روایت شنو است. روایت شنو به چند شکل خودنمایی میکند و یکی از چهار نقش اصلی در روایت (نویسندۀ واقعی، خوانندۀ واقعی، راوی و روایت شنو) است؛ ازاین‌رو آگاهی از آن میتواند به شناخت ویژگیهای متن روایی منجر شود. پژوهش حاضر با نگاهی متمرکز به نظر روایت‌شناسی به تحلیل روایت شنو با استفاده از آثار نویسندۀ مطرح ایران، جلال آل احمد، برآمده است. روش مطالعه: این پژوهش به روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است. یافته ها: روایت شنو در آثار آل احمد درون داستانی است. در فضای داستانی این نویسنده، روایت شنو هم نقش راوی را برعهده دارد و هم روایت شنو بطور غیرمستقیم و با طرح پرسش و شبه پرسش مورد خطاب راوی قرار گرفته است و در بخشهایی از آثار این نویسنده راوی بر افکار و ذهنیات روایت شنو تسلط یافته است. نتیجه گیری: در مجموعۀ داستانهای مورد بررسی، شاهد روایت شنوِ درون داستانی هستیم. راوی برای روایت داستانهایش در بخشهای زیادی از داستان، روایت شنو را بعنوان شخصیت انتخاب میکند و او را در موقعیتها و مواجه با حوادث و رویدادهایی که برای یک شخصیت پیش می‌آید، قرار میدهد.Narratology, Hear Narrative, Narrative text, Narrator, Jalal Al-Ahmadروایت‌شناسی, روایت‌شنو, متن روایی, راوی, جلال آل احمدhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1285.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1285.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی موقعیت «روایت شنو» در آثار جلال آل احمدhttps://bahareadab.com/en/article/The Survey of Hear Narrative in Works of Jalal Al-Ahmad

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157420220620References of some stories and allegories of Khamsa Hakim Nezami Ganjaviمأخذشناسی برخی از قصص و تمثیلات خمسۀ حکیم نظامی گنجوی279306628510.22034/bahareadab.2022.15.6285faویداسلیمیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایرانnoVida.salimi@azaruniv.ac.irناصرعلیزاده خیاطاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایرانyesNasser.alizadeh@gmail.comسعیداللهقره بگلواستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایرانnoSalimi_2013@yahoo.comJournal Article14000312BACKGROUND AND OBJECTIVES: Hakim Nezami -Ganjavi, the greatest storyteller of Iran, has been indebted to the works of his predecessors in creating his unique masterpiece. As this valuable work is the result of "his connection and intellectual interaction with a large number of oral and written sources, historical and fictional texts, myths and legends". One way to access the "scope of study" and "breadth of thoughts" of the poet is to discover and identify the sources and sources of anecdotes and allegories that have been put in order. METHODOLOGY: Researchers have studied some of Khamseh Nezami"s stories in a descriptive-analytical manner and have obtained the poet"s benefit from previous texts according to their differences and commonalities. FINDINGS: Every valuable and unique work is undoubtedly the result of the owner"s intellectual connection and interaction with previous sources, which presents meanings with new words and beautiful, creative and artistic clothes. Khamseh Hakim Nezami, who is no exception to this rule, has adorned many of the stories and anecdotes of the previous texts in his own style and context and has arranged them with a little manipulation. CONCLUSION: This research aims to obtain the sources and sources of military anecdotes - at least in the repository of secrets - as much as possible and pave the way for further studies; This research aims to obtain the sources of military anecdotes - at least in the repository of secrets - as much as possible and pave the way for further studies; One of the most important findings of this research is the direct military influence of some stories and allegories such as: "Biblical Bible", "Nahj al-Balaghah", "Blohar and Boudasaf", Udaneh Varga"s commentary, Jaini narrations,"Lectures of Literature and Conversations of Poets"Aqd al-"Ali al-Muqqaf al-"Ali", ", "Generalities of the Persian Works of Khayyam Neyshabouri", He also mentioned the indirect influence of "famous men", "Akhbar al-Nisa "", "Ferdows al-Hikma", "Al-Mull wa al-Nahl", "Siyasnameh", "Tabqat al-Sufiya", "Kashfat al-Mahjoub" and so on. the poet"s influence on "Sanai Hadigeh" and "al-Ahya al-olom" is significant and noteworthy.زمینه و هدف: حکیم نظامی‌گنجوی، بزرگترین داستان‌سرای ایران، در آفرینش شاهکار بی‌بدیل خود وامدار آثار پیشینیان بوده است؛ چنانکه این اثر ارزنده حاصل «ارتباط و تعامل فکری او با خیل کثیری از منابع شفاهی و کتبی و متون تاریخی و داستانی و افسانه و اسطوره» است؛ یکی از راه های دسترسی به «دامنۀ مطالعاتی» و «وسعت اندیشه ها»ی شاعر، کشف و شناسایی مآخذ و سرچشمه های حکایات و تمثیلاتی ‌است که به نظم کشیده ‌است؛ این تحقیق بر آن‌ است که مآخذ و سرچشمه های حکایات نظامی را -حداقل در مخزن‌الاسرار- در حد توان و امکانات بدست دهد و راه را برای مطالعات بعدی هموار کند. روش‌ مطالعه: پژوهشگران برخی از داستانهای خمسۀ نظامی را به روش توصیفی-تحلیلی مورد بررسی قرار داده و با توجه به وجوه افتراق و اشتراک آنها به میزان بهره مندی شاعر از متون پیشین دست یافته اند. یافته ها: هر اثر ارزنده و کم‌‌نظیر بی‌شک حاصل ارتباط و تعامل فکری صاحب اثر با منابع پیشین است که معانی را با الفاظی نو و جامه ای زیبنده، خلاقانه و هنریتر ارائه میدهد. خمسۀ حکیم نظامی که از این قائده مستثنی نیست، بسیاری از قصه ها و حکایتهای متون پیشین را به سبک و سیاق خود آراسته و با اندک دستکاری بنظم کشیده است. نتیجه گیری: میتوان به تأثیرپذیری مستقیم نظامی از برخی قصص و تمثیلات ازجمله «کتاب مقدس»، «نهج‌البلاغه»، «بلوهر و بوذاسف»، «شرح اُودانه ورگه»، «روایتهای جاینی»، «محاضرات الادباء و محاورات ‌الشعراء»، «مروج‌ الذهب و معادن ‌الجوهر»، «عقد العلی ‌للموقف ‌الاعلی»، «تنبیه خواطر و نزهه ‌النواظر»، «کلیات آثار پارسی‌ خیام نیشابوری»، «دیوان ‌انوری»، «احیاءالعلوم»، «حدیقۀ الحقیقۀ» و نیز تأثیرپذیری غیرمستقیم از «حیات‌مردان نامی»، «اخبارالنساء»، «فردوس‌الحکمه»، «الملل و النحل»، «سیاست‌نامه»، «طبقات‌الصوفیه»، «کشف‌المحجوب» و... اشاره کرد. تأثیرپذیری شاعر از «حدیقۀ سنایی» بسیار چشمگیر و شایان توجه است.Nezami, Khamah, References, Stories and allegoriesنظامی, خمسه, مأخذشناسی, داستان و تمثیلاتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1286.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1286.pdfhttps://bahareadab.com/article/مأخذشناسی برخی از قصص و تمثیلات خمسۀ حکیم نظامی گنجویhttps://bahareadab.com/en/article/References of some stories and allegories of Khamsa Hakim Nezami Ganjavi