امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321Stylistics of Persian poems by Morteza Gholi Khan Khan Shamlooسبک‌شناسی اشعار فارسی مرتضی‌قلی‌خان شاملو116657810.22034/bahareadab.2022.15.6578faعبدالرضاسیفاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، ایرانyesSeif@ut.ac.irلیلاممی‌پور کلخوراندانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، پردیس، البرز، کرج، ایرانnol.mamipoor1983@ut.ac.irJournal Article14000918BACKGROUND AND OBJECTIVES: Morteza Gholi Khan is one of the governmental, literary and cultural figures of the Safavid era, and since he is one of the pioneers and leaders of calligraphy, more attention has been paid to his calligraphy and his biography and works are not mentioned in the history books of literature. Morteza Gholi Khan has two poetry collections in Persian and Turkish. He himself has stated that the number of verses of his divan is about twenty thousand verses. In this research, we intend to determine his literary position by examining his poetry style.METHODOLOGY: In the present article, based on library studies and descriptive-analytical method, the stylistic features of Morteza Gholi Khan Khan Shamloo Persian poems have been studied and analyzed.FINDINGS: There are often common themes in the Indian style in the poetry of Morteza Gholi Khan. Since he has written the poems of his former and contemporary poets, the influence of the poetry of poets such as Khaghani, Nezami, Sa’adi, Rumi, Hafez, Babafaghani, Mullah Mohsen Feyz Kashani, etc. is evident in his poetry. CONCLUSION: The language of most of Morteza Gholi Khan"s poems is inclusive, simple and far from poetic. He himself says that in Ghazal he follows the style of Saeb Tabrizi, but in some cases his poems prove that he paid special attention to the poetry of people like Bidel Dehlavi and Kaleem Kashani. However, there are all elements of Indian style in Morteza Gholikhan"s poetry, but what distinguishes his poetry from the poetry of his contemporaries is the use of terms and expressions related to calligraphy and calligraphy, which sometimes in simple and sometimes complex language are the basis of his poetic fantasies. Has been.زمینه و هدف: مرتضی‌قلی‌خان شاملو یکی از رجال حکومتی، ادبی و فرهنگی عصر صفوی است و ازآنجاکه در زمرۀ پیشگامان و سرآمدان خط شکسته است، بیشتر به جنبۀ خوشنویس بودن او توجه شده است و شرح احوال و آثار وی در کتابهای تاریخ ادبیات ذکر نشده است. مرتضی‌قلی‌خان دو دیوان شعر به زبانهای فارسی و ترکی دارد. خود وی تعداد ابیات دیوانش را قریب به بیست هزار بیت عنوان کرده است. در این پژوهش قصد داریم با بررسی سبک شعر او جایگاه ادبی وی را مشخص کنیم. روش مطالعه: در مقالۀ حاضر بر اساس مطالعات کتابخانه ای و با روش توصیفی ـ تحلیلی، به بررسی و تحلیل ویژگیهای سبکی اشعار فارسی مرتضی‌قلی‌خان شاملو پرداخته شده است. یافته ها: اغلب مضامین رایج در سبک هندی در شعر مرتضی‌قلی‌خان وجود دارد. ازآنجاکه او به کتابت دیوان شعرای پیشین و همعصر خود میپرداخته، تأثیر شعر شاعرانی چون خاقانی، نظامی، سعدی، مولوی، حافظ، بابافغانی، و ملامحسن فیض کاشانی در شعر او نمایان است. نتیجه گیری: زبان اغلب اشعار مرتضی‌قلی‌خان شاملو، ساده و به دور از تکلفات شاعرانه است. او خود میگوید در غزل پیرو سبک صائب تبریزی است، اما در برخی موارد اشعار او گواه آن است که به شعر کسانی چون بیدل دهلوی و کلیم کاشانی نیز توجه خاصی داشته است. بااین حال همۀ عناصر سبک هندی در شعر مرتضی‌قلی‌خان وجود دارد، اما آنچه شعر او را از شعر همعصران وی متمایز میکند، بهره ‌گیری از اصطلاحات و تعبیرات مربوط به خوشنویسی و فن کتابت است که گاه با زبانی ساده و گاه پیچیده دستمایۀ خیال‌پردازیهای شاعرانه او شده است.Morteza Gholi Khan Khan Shamloo, Indian style, Safavid poetry, Stylisticsمرتضی‌قلی‌خان شاملو, سبک هندی, شعر عصر صفوی, سبک‌شناسی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1230.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1230.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی اشعار فارسی مرتضی‌قلی‌خان شاملوhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistics of Persian poems by Morteza Gholi Khan Khan Shamloo

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321Introduction and analysis of Amin al-Dawla's autobiography (political memoirs) and its stylisticsمعرفی و تحلیل زندگی‌نامۀ خودنوشت (خاطرات سیاسی) امین الدوله و سبک‌شناسی آن1730570410.22034/bahareadab.2022.15.5704faمهدیاسلامیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، پژوهشگاه علوم اسلامی امام صادق (ع)، قم، ایرانyesm.eslami@isri.ac.irJournal Article13990911BACKGROUND AND OBJECTIVES: One of the most important branches of biography is autobiography. This literary genre is a self-written biography of the external and internal aspects of life. Iranians" attention to this type of literature begins in earnest from the Qajar period. This literary genre has the ability to reflect the socio-political and literary issues of a particular period. One of the first examples in the political arena of Iran, namely the autobiography of Amin al-Dawla, is one of the famous men of the Qajar period. This research has been done with the aim of introducing and analyzing the stylistics of Amin al-Dawla"s autobiography. METHODOLOGY: This research was conducted in a descriptive-analytical manner. FINDINGS: The findings of the research show that at the linguistic and literary level, "Amin al-Dawla" has used various linguistic and literary tools to express her meaning, the most important of which is the combination of Persian phrases with verses, Arabic proverbs, Coming from the language of humor in various forms such as metaphors of comprehension, elaboration, etc. In terms of content, the author has lengthened and marginalized the representation of issues related to the court and its events, and on the other hand, the basic problems and troubles of ordinary people in society have little place in this work. CONCLUSION: Amin al-Dawla"s memoirs are writings that he wrote as a document proving his innocence from political currents. Such biographies cannot inherently adhere to the Covenant of Autobiography, ie truthfulness; Therefore, it can be said that Amin al-Dawla has acted "selectively" in narrating her actions and ethics and has used linguistic and literary tools and arrangements to convince the audience.زمینه و هدف: یکی از مهمترین شاخه های زندگی‌نامه نویسی، زندگی‌نامۀ خودنگاشت است. این گونۀ ادبی کارنامه ای دربارۀ جنبه های بیرونی و درونی زندگی است که توسط خود نگاشته میشود. توجه ایرانیان به این نوع ادبی بصورت جدی از دورۀ قاجاریه آغاز میشود. این گونۀ ادبی قابلیت انعکاس مسائل اجتماعی-سیاسی و ادبی یک دورۀ خاص را داراست. یکی از این نمونه های نخست، در عرصۀ سیاسی ایران و آن هم اتوبیوگرافی امین الدوله، از رجال سرشناس دورۀ قاجاریه است. این پژوهش با هدف معرفی و تحلیل سبک شناسی زندگی نامۀ خودنوشت امین‌الدوله انجام شده است. روش مطالعه: این پژوهش به شیوۀ توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان دهندۀ این است که در سطح زبانی و ادبی «امین الدوله» برای بیان منظورش از ابزارهای زبانی و ادبی متعددی استفاده کرده است که مهمترین آنها تلفیق عبارتهای فارسی با آیات، مثلهای عربی، بهره گیری از زبان طنز در قالبهای مختلف همچون استعاره های تهکمیه، تعریض و... است. نویسنده در سطح محتوایی در بازنمایی مسائل مربوط به دربار و رویدادهای آنجا به تطویل و حاشیه قلم رانده است و از طرف دیگر مشکلات اساسی و گرفتاریهای مردم عادی جامعه جایگاه چندانی در این اثر ندارد. نتیجه گیری: خاطرات امین الدوله نوشته ای است که وی بعنوان سند و مدرکی دال بر بی‌گناهی خود از جریانات سیاسی نگاشته است. چنین زندگی‌نامه ای ماهیتاً نمیتواند به میثاق خودزندگی‌نامه نویسی یعنی راست‌گویی پایبند باشد؛ ازاینرو میتوان گفت که امین‌الدوله در بازگویی کردار و اخلاق خود بگونه ای «گزینشی» عمل کرده و از ابزارها و تمهیدات زبانی و ادبی، برای اقناع مخاطب استفاده کرده است.autobiography, Qajar, stylistics, Amin al-Dawla, political memoirsزندگی‌نامۀ خود نوشت, قاجاریه, سبک‌شناسی, امین الدوله, خاطرات سیاسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1231.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1231.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی و تحلیل زندگی‌نامۀ خودنوشت (خاطرات سیاسی) امین الدوله و سبک‌شناسی آنhttps://bahareadab.com/en/article/Introduction and analysis of Amin al-Dawla's autobiography (political memoirs) and its stylistics

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321Stylistic analysis of samet esfahani divanبررسی سبکی دیوان صامت اصفهانی3150574510.22034/bahareadab.2022.15.5745faاحمدعلیزادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، ایرانyesa.alizadeh@pnu.ac.irJournal Article13991002BACKGROUND AND OBJECTIVES: The most common and accurate way to examine the content of a poet"s divan is stylistic evaluation. The subject of this research is the stylistic analysis of the samet esfahani divan from three perspectives: linguistic level, intellectual level and literary level. In this article, is attempted while carefully analyzing the style, the extent of the touch this poet from of the poets before him and his contemporaries has been explained with poetic evidence. METHODOLOGY: The present study is a theoretical study conducted in the style of library research. The study area and community is the Samet esfahani Divan, edited by Ahmad Beheshti Shirazi and published by Rozaneh Publishing. FINDINGS: Considering the touch of most poets of the ninth century and later centuries on the universal poetry of Hafez, Samet in his poetry has been influenced both in terms of words and in terms of interpretations and images of the poetry of Khajeh Shiraz, besides There is obvious signs of his touch from poem of saeb, bidel, kalim kashani, orfi shirazi, asir shahrestani, and vahshi bafgi. His lyric can be studied in many ways. The salient features of the Indian style are also evident in the poetry of this poet. Sensory simile is the main feature of his rhetorical images. CONCLUSION: The samet touch of Hafez"s sonnet and the existence of Hafez discourse in it follow the common tradition in the poetry of poets of the ninth century and the centuries after that Imitation and resemblance to Hafez"s poetry have been considered by poets as a sign of the identity of their poetry But the touch of his prominent contemporary poem Probably because of studying their works and finding common verbal and content proportions, in his poetry with the poetry of those poets, especially in the form of sonnet. The lyric of this poet is important in terms of thematic diversity and tangible images in order to make everyone understand it and affect the addressee.زمینه و هدف: رایجترین و دقیقترین شیوه برای بررسی محتوایی دیوان یک شاعر، ارزیابی سبک‌شناسانه است. موضوع این پژوهش تحلیل سبکی دیوان صامت اصفهانی از سه منظر سطح زبانی، سطح فکری و سطح ادبی است. در این مقاله کوشش شده ضمن تحلیل دقیق سبکی، میزان تأثر او از شاعران پیش از خود و شاعران هم‌عصرش با شواهد شعری تبیین شود. روش‌ مطالعه: پژوهش پیشِ‌رو، مطالعه ای است نظری که به شیوۀ توصیفی-تحلیلی انجام شده است. محدوده و جامعۀ موردمطالعه، دیوان صامت اصفهانی به تصحیح احمد بهشتی شیرازی است که توسط نشر روزنه منتشر شده است. یافته ها: با عنایت به اثرپذیری اکثر شاعران قرن نهم و قرون بعد از آن از شعر جهان‌شمول حافظ، صامت در شعرش هم از حیث الفاظ و هم از حیث تعابیر و تصاویر از شعر خواجۀ شیراز متأثر شده است. سوای آن نشانه های بارزی از تأثر او از شعر صائب، بیدل، کلیم کاشانی، عرفی شیرازی، اسیر شهرستانی و وحشی بافقی وجود دارد. غزل او از جهات متعدد قابل تدقیق و بررسی است. ویژگیهای بارز سبک هندی در شعر این شاعر هم مشهود است. تشبیه حسی شاخصۀ اصلی تصاویر بلاغی اوست. نتیجه گیری: تأثیرپذیری صامت از غزل شیوای حافظ و وجود گفتمان حافظی در آن به پیروی از سنت رایج در شعر شاعران قرن نهم و قرون پس از آن است که شاعران تقلید و تشبه به شعر حافظ را نشانۀ تشخص شعرشان میپنداشته اند. اما اثرپذیری از شاعران برجستۀ معاصرش محتملاً بدلیل مطالعۀ آثار آنان و یافتن تناسبات مشترک لفظی و محتوایی در شعر خود با شعر آن شاعران بویژه در قالب غزل است. غزل این شاعر بلحاظ تنوع موضوعی حائز اهمیت است و تصاویر محسوس آن در راستای همه فهم ساختن آن و تأثیرگذاری بر مخاطب است.Samet Isfahani, Divan, Stylistic analysis, Linguistic level, Intellectual level, Literary levelصامت اصفهانی, دیوان, تحلیل سبکی, سطح زبانی, سطح فکری, سطح ادبیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1232.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1232.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبکی دیوان صامت اصفهانیhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistic analysis of samet esfahani divan

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321The components of mortality in the contemporary poetryمؤلفه های مرگ ‌اندیشی در شعر معاصر5166607610.22034/bahareadab.2022.15.6076faفهیمه مشایخ کندسکلادانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایرانnoF_Mashaykh7894@yahoo.comبتولفخراسلاماستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.yesBt_Fam12688@yahoo.comمهدینوروزاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایرانnoMahdinovrooz@yahoo.comاکبرشعبانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایرانnoShabany_akbar@yahoo.comJournal Article13990807BACKGROUND AND OBJECTIVES: Death is an experience that does not fall into the realm of human experience. For this reason, humans have reacted differently and sometimes contradictory to it and have made different judgments about it. Persian poetry in all its forms has been the narrator of feelings and thoughts that Persian poets have had and still have in the face of life and death. In this research, the views, perceptions and encounters of 9 contemporary poets (Shahriyar, Fereydoun Tolli, Shamloo, Siavash Kasraei, Nosrat Rahmani, Nader Naderpour, Shafiei Kadkani, Hossein Manzavi, and Qaisar Aminpour) on death are analyzed. METHODOLOGY: This research has been done by descriptive-analytical method and based on library data retrieval. FINDINGS: The research findings show that the components of mortality in the poems of these poets are mortality and aversion to death, mortality and mortality, romantic perception of death, mourning, longing for the instability of life and the passage of life, desire for immortality, and political symbolic use of death. CONCLUSION: The most evidence and examples of poetry among these seven categories belong to the category of mortality and mortality. The main reasons for mortality in these poems are liberation from worldly attachments, martyrdom, submission to death, liberation from the sorrows and problems of life, and the futility of life. Also, there is the most connection between love and death in the works of Shahriyar, NosratRahmani, Naderpour and Manzavi, among which Manzavi is prominent. In the poems of these poets, wherever death has a positive face and is praised, it is associated with the sacred concept of martyrdom, or that there are spiritual and religious reasons such as abandoning worldly belongings. Part of the positive face of death in the eyes of these poets, especially Tully and Rahmani, is because of the futility and lack of value in life and a way to get rid of the many problems of the time. Also, the main reason for presenting a negative image of death is fear of it and regret for the instability of life.زمینه و هدف: مرگ تجربه ای است که در حیطۀ دیگر تجربیات انسانی نمیگنجد. به همین دلیل انسانها دربرابر آن واکنشهای متفاوت و گاه متضادی نشان داده و داوریهای گوناگونی درباره آن نموده اند. شعر فارسی در همۀ گونه های خود، راوی احساسات و اندیشه هایی بوده- است که شاعران فارسی در مواجهه با مرگ و زندگی داشته و دارند. در این پژوهش دیدگاه، برداشت و مواجهۀ 9 تن از شاعران معاصر (شهریار، فریدون توللی، احمد شاملو، سیاوش کسرایی، نصرت رحمانی، نادر نادرپور، محمدرضا شفیعی کدکنی، حسین منزوی و قیصر امین‌پور) درمورد مرگ مورد واکاوی قرار میگیرد. روش مطالعه: این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و براساس داده یابی کتابخانه ای صورت گرفته است. یافته ها: یافته های تحقیق نشان میدهد مؤلفه های مرگ‌اندیشی در اشعار این شاعران عبارتند از: مرگ‌هراسی و مرگ‌گریزی، مرگ‌ستایی و مرگ‌طلبی، برداشت عاشقانه از مرگ، مرثیه سرایی، حسرت بر ناپایداری زندگی و گذر عمر، آرزوی جاودانگی، و استفادۀ نمادین از مرگ برای انتقادهای اجتماعی و سیاسی. نتیجه گیری: بیشترین شواهد و نمونه های شعری در میان این هفت دسته، متعلق به دستۀ مرگ‌ستایی و مرگ‌طلبی است. دلایل عمدۀ مرگ‌ستایی در این اشعار رهایی از تعلقات دنیوی، امر شهادت، تسلیم در برابر مرگ، رهایی از اندوه و مشکلات زندگی، و بیهوده انگاشتن زندگی است. همچنین بیشترین پیوند میان عشق و مرگ در آثار شهریار، نصرت رحمانی، نادرپور و منزوی وجود دارد که در این میان منزوی سرآمد است. در اشعار این شاعران هر کجا که مرگ چهره ای مثبت داشته و مورد ستایش قرار گرفته است، با مفهوم مقدس شهادت پیوند خورده است و یا اینکه دلایلی معنوی و مذهبی مانند ترک تعلقات دنیوی در کار بوده است. بخشی از چهرۀ مثبت مرگ نیز در نگاه این شاعران بویژه توللی و رحمانی، به ‌دلیل بیهوده و فاقد ارزش انگاشتن زندگی و راهی برای رهایی از انبوه مشکلات روزگار است. همچنین علت اصلی ارائۀ چهرۀ منفی از مرگ، هراس از آن و حسرت بر ناپایداری زندگی است.Death, life, contemporary poetry, martyrdom, death of thoughtمرگ, زندگی, شعر معاصر, شهادت, مرگ‌اندیشیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1233.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1233.pdfhttps://bahareadab.com/article/مؤلفه های مرگ ‌اندیشی در شعر معاصرhttps://bahareadab.com/en/article/The components of mortality in the contemporary poetry

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321A study of the stylistics of the lyric poems of "Emad Faqih Kermani"بررسی سبک‌شناسی غزلیات «عماد فقیه کرمانی»6785612510.22034/bahareadab.2022.15.6125faنجمه ساداتبنی فاطمهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانnobanifatemeh@iauk.ac.irمحمدحجتاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانyesM.hodjat@iauk.ac.irداریوشکاظمیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانnod_kazemi@iauk.ac.irJournal Article13991102BACKGROUND AND OBJECTIVES: The aim of stylistic studies is to discover and explain the characteristics and features governing the texts, which are obtained through the analysis of stylistic elements. This article examines the stylistic features in the lyric poems of Emad Faqih Kermani. METHODOLOGY: This article is based on library studies and has been done in a descriptive-analytical manner. FINDINGS: Emad Faqih Kermani, through Sheikh Nizamuddin Mahmoud, was a follower of Sheikh Zainuddin Kamui and the same person was one of the trainees of Sheikh Shahabuddin Abu Hafs Omar Suhrawardi. Emad is a follower of the reprehensible way and has used various mystical themes in his poems which confirms this theory. Emad is one of the poets of the group that tries to combine two types of romantic and mystical sonnets with the spice of Qalandariat and Malamatiyeh. CONCLUSION: At the musical level, the sea of ​​sand has the most weights and the sea of ​​modesty and preparation have the least share, and the use of rows is one of his stylistic features. The inner music of Emad"s poems has also been strengthened by the frequency of puns and repetitions. Punctuation has the highest frequency among the types of puns in his poems, and the high frequency of repetition indicates Emad"s emphasis on his mental concepts. The dominant element in the rhetorical level of his poems is simile, and sensory similes are more frequent in Emad"s lyric poems, singular, singular and plural. In his lyric poems, Emad Faqih has paid attention to various verbal and semantic proportions in order to increase the richness of the spiritual music of his lyric poems. Ambiguity and its types play an effective role in increasing the spiritual music of Emad"s lyric poems. In the intellectual field, there are lyrical genres and mystical, romantic and Qalandar subgenres. He has also criticized Emad Faqih, a member of the monastery and piety, Zahedan the claimant, hypocrites, etc., and attacked them with bitter humor.زمینه و هدف: هدف مطالعات سبک‌شناسی، کشف و تبیین شاخصه ها و ویژگیهای حاکم بر متون است که از رهگذر تحلیل عناصر سبک‌ساز، حاصل میشود. این مقاله به بررسی ویژگیهای سبکی در غزلیات عماد فقیه کرمانی میپردازد. روش مطالعه: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته ها: عماد فقیه کرمانی، با واسطۀ شیخ نظام الدین محمود، از پیروان طریقۀ شیخ زین الدین کامویی و همین شخص نیز از تربیت‌شدگان شیخ شهاب الدین ابوحفص عمر سهروردی بوده است. عماد پیرو طریقت ملامتیه بوده و در اشعارش مضامین عرفانی گوناگونی بکار برده که این نظریه را تأیید میکند. عماد از شاعران گروه تلفیق محسوب میشود که سعی دارد دو نوع غزل عاشقانه و عارفانه را با چاشنی قلندریات و ملامتیه، به هم پیوند زند. نتیجه گیری: در سطح موسیقایی، بحر رمل بیشترین اوزان و بحور مقتضب و متدارک سهم کمتری را به خود اختصاص داده اند و استفاده از ردیف جزو مشخصه های سبکی وی محسوب میشود. موسیقی درونی اشعار عماد نیز با فراوانی جناس و تکرار تقویت شده است. جناس اشتقاق بیشترین بسامد را از میان انواع جناس در اشعار وی دارا است و بسامد بالای تکرار نشانگر تأکید عماد بر مفاهیم ذهنی خود است. عنصر غالب در سطح بلاغی اشعار وی تشبیه است و تشبیهات حسی به حسی، مفروق، مفرد و جمع در غزلیات عماد بسامد بیشتری دارند. عماد فقیه در غزلیاتش به انواع تناسبات لفظی و معنایی توجه نشان داده تا غنای موسیقی معنوی غزلیاتش را بیشتر سازد. ایهام و انواع آن در افزایش موسیقی معنوی غزلیات عماد نقش مؤثری دارند. در زمینۀ فکری، ژانر غنایی و زیرژانرهای عارفانه، عاشقانه و قلندری قرار دارد. همچنین عماد فقیه، اهل صومعه و تقوا، زاهدان مدعی، ریاکاران، و ... را به باد انتقاد گرفته و با طنزی تلخ، بر آنان تاخته است.Emad Faqih Kermani, Stylistics, Iraqi style, Integration groupعماد فقیه کرمانی, سبک‌شناسی, سبک عراقی, گروه تلفیقhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1234.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1234.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک‌شناسی غزلیات «عماد فقیه کرمانی»https://bahareadab.com/en/article/A study of the stylistics of the lyric poems of "Emad Faqih Kermani"

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321The position of Sahv and Sokr in the Safavid wayجایگاه صحو و سکر در طریقت صفوی87101613610.22034/bahareadab.2022.15.6136faعلیرضاحاجی صادقیان نجف‌آبادیدانشجوی دکتری گروه ادیان و عرفان، واحد خرم‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم‌آباد، ایرانnoalihaji1352@yahoo.comعلیفتح‌اللهیدانشیار گروه ادیان و عرفان، واحد خرم‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم‌آباد، ایرانyesali.fathollahi@yahoo.comمحمدرضاابویی مهریزیدانشیار گروه ادیان و عرفان، واحد خرم‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، خرم‌آباد، ایرانnoMr.abooei@yahoo.comJournal Article13991111BACKGROUND AND OBJECTIVES: Drunkenness and Intoxication are two types of Sufi politics and moods, which are also interpreted as drunkenness and consciousness. Drunkenness indicates the state of Sufi ecstasy and drowning of the seeker in divine love, and Intoxication is the Sufi consciousness in the order before drunkenness or after which the seeker has a human face. There is disagreement among Sufis over the precedence of the two. Sheikh Safi al-Din Ardabili was one of the followers of Junaid and believed in the precedence of Intoxication over Drunkenness. Although the sheikh was from Sahwa, he was no stranger to drunkenness in the form of ecstasy and listening. Sheikh Safi"s followers were also on his school, and this went on among the followers of Sheikh Safi"s children and grandchildren until the time of Khajeh Ali, but after that, a change in this concept took place and "Sufi", in Sheikh Safi"s school, gradually found another meaning. Appeared. The present study seeks to find the cause of this change and how. METHODOLOGY: The results of this research have been obtained in a descriptive manner based on library resources from mystical and historical sources. FINDINGS: The findings of this study show that the tendency of the Safavids to power and their efforts in this direction helped to change the concept of these two states and with the Safavids coming to power and the need for property and administrative institutions, The government as well as the religious system were restricted until it reached its peak at the end of the Safavid dynasty. CONCLUSION: Drunkenness and Intoxication, which were two Sufi states, were also common among the Safavids with a slight difference in their precedence and latency. With the coming to power of the Safavid monarchy, necessities were created for the Safavids to be serious in eliminating and abandoning these customs.زمینه و هدف: سُکر و صَحو، دو گونه مشی و حال صوفیانه است که از آنها به مستی و هشیاری نیز تعبیر میشود. سکر، حالت وجد صوفیانه و غرق شدن سالک را در محبت الهی نشان میدهد و صحو هوشیاری صوفی در مرتبتی قبل از سکر و یا پس از آن است که سالک در آن صورتِ بشری دارد. بر سر موضوع تقدم این دو حال، میان صوفیان اختلاف است. شیخ صفی‌الدین اردبیلی از پیروان جنید و قائل به تقدم صحو بر سکر بود. با آنکه شیخ اهل صحو بود، با سکر در قالب وجد و سماع نیز بیگانه نبود. پیروان شیخ صفی هم بر مکتب او بودند و این حال میان پیروان فرزندان و نوادگان شیخ صفی تا دوران خواجه علی پیش رفت. اما پس از آن تحولی در این مفهوم روی داد و «صوفی»، در مکتب شیخ صفی، به مرور، مفهوم دیگری پیدا نمود. پژوهش حاضر در پی یافتن علت این تحول و چگونگی آن است. روش مطالعه: نتایج این پژوهش به روش توصیفی بر مبنای منابع کتابخانه ای از منابع عرفانی و تاریخی بدست ‌آمده است. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان میدهد گرایش صفویان به قدرت و تلاش ایشان در این مسیر به تحول مفهوم این دو حال کمک کرد و با به حکومت رسیدن صفویان و ضرورت ملک‌داری و ایجاد نهادهای اداری، در آغاز تأسیس دولت صفوی، بمرور رفتار صوفیانه توسط نهادهای حکومتی و نیز دستگاه دینی محدود شد تا اینکه در اواخر سلطنت صفویان این محدودیت به اوج خود رسید. نتیجه گیری: سکر و صحو که دو حالت صوفیانه بود، میان صفویان هم با اندکی اختلاف در تقدم و تأخر آنها، رایج بود و این روش تا دورانی که شیوخ صفویه گرایش به قدرت سیاسی پیدا نکرده بودند رعایت میشد اما پس از آن بمرور به فراموشی سپرده شد و با روی کار آمدن سلطنت صفویه ضرورتهایی ایجاد شد تا صفویان در حذف و کنار گذاشتن این آداب جدیت به خرج دهند.Drunkenness, Intoxication, Sheikh Safi al-Din, Safavid Way, Safavid lawسکر, صحو, شیخ صفی‌الدین, طریقت صفوی, شریعت صفویhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1235.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1235.pdfhttps://bahareadab.com/article/جایگاه صحو و سکر در طریقت صفویhttps://bahareadab.com/en/article/The position of Sahv and Sokr in the Safavid way

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321Studying the primary foundations of contemporary Persian prose based on stylistics: A case study (Tamsilat of Fathali Akhoundzadeh)بررسی بنیادهای اولیۀ نثر معاصر فارسی بر پایۀ سبک شناسی (مورد مطالعه: تمثیلات فتحعلی آخوندزاده)103118615310.22034/bahareadab.2022.15.6153faربابهشیخ الاسلامی ورگهاندانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایرانnor_sheykhi@iau-ahar.ac.irنرگساصغریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایرانyesn-asghari@iau-ahar.ac.irرضاآقایاری زاهداستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اهر، ایرانnor-agayari@iau-ahar.ac.irJournal Article13991123BACKGROUND AND OBJECTIVES: In studying the foundations of contemporary Persian prose we should consider literary works before constitutional movement which emerged the revolutions leading to simplicity in language use, several different prose formats, and conceptual changes during the time of constitution. The scholars before constitution could learn about western lifestyles and composed works in the form of journey memories, plays, novels, and translation and avoided using classic prose contents and frameworks. Therefore, they affected the changes due to constitutional era. In this research, we have investigated about the book written by Fathali Akhoundzadeh as one of the most principal foundations of the contemporary prose aiming at affecting the constitution era literary styles regarding stylistics. METHODOLOGY: the present study has been carried out using library studies and a descriptive-analytic method. The statistic population includes the book of Tamsilat written by Akhoundzadeh and translated by Gharajedaghi and published by Kharazmi publications. FINDINGS: Akhoundzadeh was one of the pioneers in simplicity of contemporary prose and wrote the first play and the first novel in this form before the constitution. He avoided using the classic prose framework in his works and used novel styles in the form of plays, historical novels, foreign languages, and social critical thoughtswhich affected the poetry and prose during constitution era. CONCLUSION: Akhoundzadeh proposed play writing and historical novels choosing the format of plays and novels during the constitution era. Regarding the language used by him, different Turkish, Russian, and Arabic words were frequently repeated in his works. Considering Turkish language which is his mother tongue, we can identify him as a fundamental figure in using his native language during constitutional era. Regarding syntax, he used sentences based on Turkish grammar and omission of appositives which led to the loose use of the language. Also he introduced language ruptures from the eloquent prose. He also repeatedly used Arabic words instead of traditional language usage. Regarding literature, he frequently used simile, irony, and proverbs. His thought foundations revolve around social and political criticism, laws, freedom, and women’s freedom which were bases of poetry and prose during constitutional era.زمینه و هدف: آثار ماقبل مشروطه از بنیادهای نثر معاصر فارسی است که زمینه ساز تحولات سادگی زبان، قالبهای نثر متعدد و تغییرات مضمونی در دورۀ مشروطه شدند. متفکران ماقبل مشروطه با آشنایی با زندگی جامعۀ غربی، آثاری در قالب سفرنامه، نمایشنامه، رمان و ترجمه نوشتند و از چارچوب زبان و محتوای نثر کلاسیک عدول کردند. بدین وسیله بر تغییرات دورۀ مشروطه تأثیرگذار شدند. در این مقاله کتاب تمثیلات فتحعلی آخوندزاده بعنوان یکی از بنیادهای اولیۀ نثر معاصر با هدف تأثیرگذاری بر سبک ادبیات مشروطه، از منظر سبک شناسی بررسی شده است. روش مطالعه: پژوهش با مطالعات کتابخانه ای با ابزار فیشبرداری انجام گرفته و بصورت توصیفی-تحلیلی نوشته شده است. جامعۀ آماری، کتاب تمثیلات آخوندزاده ترجمۀ قراجه داغی، نشر خوارزمی میباشد. یافته ‌ها: آخوندزاده از پیشروان سادگی نثر معاصر است که اولین نمایشنامه و رمان را قبل از مشروطه نوشت. وی در این اثر از چارچوبهای نثر کلاسیک عدول کرد. قالب نمایشنامه، رمان تاریخی، زبان بیگانه، اندیشۀ انتقادی-اجتماعی، ویژگیهای سبکی وی است که بر شعر و نثر دورۀ مشروطه تأثیرگذار شد. نتیجه گیری: آخوندزاده با انتخاب قالب نمایشنامه و رمان، زمینه ساز نمایشنامه نویسی و رمان تاریخی در دورۀ مشروطه شد. در سطح زبانی، واژه های ترکی، روسی و عربی در اثر او بسامد دارد. با توجه به اینکه زبان ترکی آذری زبان مادری اوست، میتوان وی را زمینه ساز توجه به زبان بومی در دورۀ مشروطه دانست. در سطح نحوی، نگارش جملات طبق دستور زبان ترکی و حذفهای بدون قرینه دیده میشود که زبانش را به سستی کشانده است و در عین حال زمینه ساز گسستهای زبانی از نثر فصیح گذشته شده است. اما همچنان در سنت گرایی واژه های عربی بسامد سبکی یافته است. در سطح ادبی، تشبیه، کنایه، ضرب المثل فراوانی دارد. در سطح فکری، انتقادهای اجتماعی سیاسی، قانون، آزادی و زن محورهای فکری اثر اوست که در دورۀ مشروطه جزو مؤلفه های اصلی شعر و نثر گردید.contemporary prose, stylistics, Akhoundzadeh, Tamsilatنثر معاصر, مشروطه, سبک‌شناسی, آخوندزاده, تمثیلاتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1236.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1236.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی بنیادهای اولیۀ نثر معاصر فارسی بر پایۀ سبک شناسی (مورد مطالعه: تمثیلات فتحعلی آخوندزاده)https://bahareadab.com/en/article/Studying the primary foundations of contemporary Persian prose based on stylistics: A case study (Tamsilat of Fathali Akhoundzadeh)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321The confrontation between me and Faraman in Rumi's intellectual structure based on the syntactic style of sentencesتقابل من و فرامن در ساختار فکری مولانا براساس سبک نحوی جملات119135616210.22034/bahareadab.2022.15.6162faاسماعیلصادقیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایرانnoesmaeil.sadeghi6363@gmail.comشهروزجمالیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران.yesShahroozjamali@iauh.ac.irمرتضیرزاق‌پوراستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایرانnom.razaghpoor@iauh.ac.irJournal Article13991128BACKGROUND AND OBJECTIVES: Masnavi is one of the deepest works that has been constantly criticized, analyzed and evaluated from various angles. One of the distinctive and unique features of this masterpiece of Persian mysticism literature is the confrontational structure and the way of using this contrast in the syntactic structure of Masnavi sentences. Since the syntactic model of Masnavi in ​​the structure of reciprocal words in terms of semantic function of mystical concepts such as transcendence and superiority (command / soul of soul) versus (I / body / body), this article deals with the confrontational attitude of the structure of Masnavi sentences and its role and application in output. It deals with the meanings from the material position to the realm and the transcendence of the earthly "I" to the command in Rumi"s intellectual system and analyzes Rumi"s sentence processing by referring to the approaches of constructivist stylistics and semiotics based on text analysis in the form of structural and fundamental contrasts. METHODOLOGY: The present study was conducted with a descriptive-analytical approach. FINDINGS: In Rumi"s intellectual construction, all phenomena and events, including the syntactic structure of sentences, have been considered from different directions in the direction of the confrontation of body and soul or the world and the hereafter, and from the point of view of semantic and value burden of this confrontation. CONCLUSION: By examining this syntactic structure, it can be seen that Rumi has surprisingly used this method for a purpose other than aesthetics and rhetoric in order to pay attention to the semantic dimension of contrasts within the framework of the mystical model.زمینه و هدف: مثنوی یکی از ژرفترین آثاری است که پیوسته از جهات گوناگون مورد نقد، تحلیل و ارزیابی قرار گرفته است. یکی از ویژگیهای متمایز و منحصربفرد این شاهکار ادبیات عرفان فارسی، ساختار تقابلی و نحوۀ بکار بردن این تقابل در ساختار نحوی جملات مثنوی است. ازآنجاکه الگوی نحوی مثنوی در ساختار واژگان متقابل درجهت کارکرد معنایی مفاهیم عرفانی از جمله استعلا و برتری (فرامن-جان روح) در مقابل (من-جسم-کالبد) است، این نوشته به نگرش تقابلی ساختار جملات مثنوی و نقش و کاربرد آن در خروج معانی از جایگاه مادی به ملکوتی و استعلای «من» زمینی به فرامن در دستگاه فکری مولانا میپردازد و با استناد به رهیافتهای دانش سبک‌شناسی و نشانه شناسی ساختگرا براساس تحلیل متن در قالب تقابلهای ساختاری و بنیادین در نحو، جمله پردازی مولانا را مورد واکاوی قرار میدهد. روش مطالعه: پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته ها: در ساخت اندیشگانی مولانا همۀ پدیده ها و وقایع ازجمله ساختار نحوی جملات از جهات مختلف در راستای تقابل جسم و روح یا دنیا و آخرت و از نظرگاه بار معنایی و ارزشی این تقابل مورد توجه قرار گرفته اند. نتیجه گیری: با بررسی این ساختار نحوی میتوان دریافت مولانا به نحو شگفت‌انگیزی در هدفی غیر از زیبایی شناسی و بلاغت بمنظور توجه به بُعد معنایی تقابلها در چهارچوب الگوی عرفانی از این شیوه بهره برده است.Masnavi, I, Faraman, Syntactic structure, Contrastثنوی, من, فرامن, ساختار نحوی, تقابلhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1237.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1237.pdfhttps://bahareadab.com/article/تقابل من و فرامن در ساختار فکری مولانا براساس سبک نحوی جملاتhttps://bahareadab.com/en/article/The confrontation between me and Faraman in Rumi's intellectual structure based on the syntactic style of sentences

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321A study of the aims and intellectual goals of the same judges of Hamedan regarding mystical interpretationبررسی اغراض و اهداف فکری عین‌القضات همدانی پیرامون تأویل عرفانی137153622710.22034/bahareadab.2022.15.6227faنادرجوادزادگانمربی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانyes n.javadzadehghan@gmail.comJournal Article13990911BACKGROUND AND OBJECTIVES: In Islam, the discussion of interpretation has been used for the first time regarding the verses of the Holy Quran. Some commentators consider the meaning of interpretation to be derived from the existence of nested truths that are presented in the verses of the Qur"an, especially similar verses, and therefore, while accepting the outward meaning, they also find out the inner meaning or meanings. Ein al-Qudat Hamedani (492-525 AH), like other mystics before and after him, in the prose of his Sufis, including the arrangements he wrote at the request of a group of his followers and in the letters which are now in the hands of 159 letters Has cited many divine verses and used them as a basis for reasoning and proving his theories and thoughts. This study intends to study the interpretation of the verses of the Qur"an in the preparations and letters of the judges of Hamedan and to examine his distinctive perception of interpretation. METHODOLOGY: This research has been done by descriptive-analytical research method based on library studies and relying on the main and mystical sources about interpretation in the works of Ain al-Quds Hamedani. FINDINGS: The same judges of Hamedani in their writings (letters) and arrangements have used interpretation in different states and forms in order to expand and expand the concepts of the Qur"an. In a general division, these interpretations of the same judges can be placed in two general and basic categories, direct and indirect. CONCLUSION: The interpretations of the same judges are sometimes used according to his personal taste and sometimes in order to convince the audience and sometimes to complete his wise speech. At various levels, Ayn al-Quds has considered the interpretation of divine verses and the stories of the prophets from the Qur"an.زمینه و هدف: در اسلام بحث پیرامون تأویل، نخستین بار درخصوص آیات قرآن‌کریم بکار رفته است. برخی مفسّران، معنای تأویل را نشئت‌گرفته از وجود حقایقی تودرتو میدانند که در آیات قرآن بویژه آیات متشابه ارائه شده است و بنابراین ضمن پذیرش معنای ظاهری، از معنا یا معناهای درونی نیز سراغ میگیرند. عین‏القضات همدانى (492-525 ق)، همچون دیگر عرفاى قبل و بعد از خود، در نثرهای صوفیان خود ازجمله در تمهیدات که آن را به درخواست گروهى از مریدانش به رشته تحریر درآورده و در نامه ها که اکنون 159 نامه از آنها در دست است، استناد فراوانی به آیات الهى کرده است و آنها را دستمایه استدلال و اثبات نظریات و افکار خود قرار داده است. این پژوهش بر آن است به بررسى تفسیر و تأویل آیات قرآن در تمهیدات و نامه های عین‏القضات همدانی بپردازد و دریافت متمایز او از تأویل را مورد بررسی قرار بدهد. روش مطالعه: این تحقیق با شیوۀ پژوهش توصیفی-تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و با تکیه بر منابع اصلی و عرفانی پیرامون تأویل در آثار عین‌القضات همدانی صورت پذیرفته است. یافته ها: عین‌القضات همدانی در مکتوبات (نامه ها) و تمهیدات از تأویل در حالتها و صورتهای مختلف بمنظور گسترش و بسط مفاهیم قرآن بهره برده است. در یک تقسیم‌بندی کلی میتوان این تأویلات عین‌القضات را در دو دستۀ کلی و اساسی مستقیم و غیرمستقیم جای داد. نتیجه گیری: تأویلات عین‏القضات گاهی مطابق ذوق شخصى او و گاهی در راستاى اقناع مخاطبان و گاه جهت تکمیل گفتار حکیمانه اش بکار رفته است. عین‌القضات در سطوح مختلفی تأویلی آیات الهی و داستانهای پیامبران از قرآن را مورد توجه قرار داده است.Hamedani Judges, Preparations, Letters, Types of Interpretation, Current Necessityعین‌القضات همدانی, تمهیدات, مکتوبات (نامه ها), انواع تأویل, اقتضای حال.https://bahareadab.com/downloadPDF/1238.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1238.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی اغراض و اهداف فکری عین‌القضات همدانی پیرامون تأویل عرفانیhttps://bahareadab.com/en/article/A study of the aims and intellectual goals of the same judges of Hamedan regarding mystical interpretation

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321A study of mystical ideas in the poetry collection of "Abdorrahim Shirvani"بررسی اندیشه های عرفانی در دیوان اشعار عبدالرّحیم شیروانی155172625410.22034/bahareadab.2022.15.6254faصدیقهدرستیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایرانnoseddighe.dorosti@gmail.comمجتبیصفرعلیزادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایرانyesmojtaba.safaralizadeh@iaukhoy.comشهریارحسن‌زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایرانnosha_hasanzadeh@yahoo.comJournal Article13990818BACKGROUND AND OBJECTIVES: Sufism and mysticism, which has long been prominent in Iranian poetic and prose literature, can also be seen in the poetry of poets of the literary return period. This era can, in addition to introducing anonymous works, reflect and explain the manifestation of mysticism and Sufism in this period. This article intends to study the mystical themes in this work by introducing the manuscript of the divan of "Abdolrahim Hazin Shervani" and expressing the author"s condition and its contents. METHODOLOGY: The present article has been written using the library method and based on the lithographic version of the poet"s divan, which is the most complete and regular copy available in the library of the Documents Organization and the National Library of the Islamic Republic of Iran. FINDINGS: Mirza Abdolrahim Shirvani alias Hazin, a powerful poet of the 11th century AH, is from the Vesal Shirazi family and has been influenced by Mohammad Fuzuli, Amir Alishir Navai and Hafez in terms of thoughts and poetic style. Although he has shown proficiency in various forms of poetry such as quatrains and Masnavi, and he has three Masnavi with the names of Safa al-Qulub, Hedayatnameh and the content of Zabihnameh, he has not succeeded in composing lyric poems. CONCLUSION: Shirvani"s sad poems are more introverted, mystical and romantic in terms of thinking, and sometimes they advise the audience. In mystical themes and advice, he is more influenced by Hafez and in romantic themes, he is influenced by Sa’adi. One of the most important and prominent mystical subjects in Shervani"s sad divan is the idea of ​​monotheism. According to him, monotheism is an infinite world that the mystic is required to enter this infinite world. Hazin, like other poets, has confronted reason and love and is opposed to the central reason. He is a religious poet whose life is imbued with love for the Prophet and the Ahl al-Bayt, and this is proven by a brief look at the court. The mystical terms of Hafez"s period can be seen in most of his poems, but without deep mystical use and only a brief reference to the terms, and for this reason, he cannot be considered a mystical poet just by mentioning these mystical terms. The unity of existence and monotheistic thought is the most important and frequent mystical thought in the sad intellectual system.زمینه و هدف: تصوف و عرفان که از دیرباز در ادبیات منظوم و منثور ایران جلوه گری داشته است، در شعر شعرای دورۀ بازگشت ادبی نیز بچشم میخورد. گرچه تصوف و عرفان این دوره جاذبه های دورۀ گذشته را ندارد، بررسی مضامین عرفانی خصوصاً در نسخه های خطی ناشناختۀ این عصر میتواند علاوه بر معرفی آثار گمنام، جلوۀ عرفان و تصوف در این دوره را بخوبی منعکس و تشریح کند. این نوشتار بر آن است با معرّفی نسخۀ خطی دیوان «عبدالرحیم حزین شروانی» و بیان احوال مؤلّف و مندرجات آن به بررسی مضامین عرفانی در این اثر بپردازد. روش مطالعه: مقالۀ حاضر با روش کتابخانه ای و با اساس قرار دادن نسخۀ سنگی دیوان شاعر، که بعنوان کاملترین و مرتبترین نسخه در کتابخانۀ سازمان اسناد و کتابخانۀ ملی جمهوری اسلامی ایران موجود میباشد، نوشته شده است. یافته ها: میرزا عبدالرّحیم شیروانی متخلّص به حزین، شاعر توانمند قرن یازدهم هجری قمری، از خانواده وصال شیرازی است و از نظر افکار و شیوۀ شاعری تحت تأثیر محمّد فضولی، امیرعلیشیر نوایی و حافظ بوده است. وی هرچند در انواع قالبهای شعری مانند رباعی و مثنوی تبحر نشان داده ‌است و سه مثنوی با نامهای صفاءالقلوب، هدایت‌نامه و محتوی ذبیح نامه از او در دست است، اما توفیق غزلسرایی را نیافته است. نتیجه گیری: اشعار حزین شیروانی ازلحاظ تفکر بیشتر درونگرا و عارفانه و عاشقانه است و گاهی مخاطب را پند و اندرز میدهد. در مضامین عارفانه و پند و اندرز بیشتر متأثر از حافظ و در مضامین عاشقانه متأثر از سعدی است. یکی از مهمترین و برجسته ترین موضوعات عرفانی در دیوان حزین شروانی، اندیشۀ توحید است. از نظر وی توحید عالمی بی‌انتهاست که عارف ملزم به ورود به این عالم لایتناهی است. حزین نیز چون برخی شاعران دیگر، به تضاد و تقابل عقل و عشق پرداخته است و با عقل محوری مخالف است. او شاعری متشرع است که زندگیش با عشق به پیامبر و اهل بیت عجین شده است و این امر با نگاهی اجمالی به دیوان اثبات میشود. اصطلاحات عرفانی دورۀ حافظ در اکثر اشعارش دیده میشود، اما بدون استفادۀ عمیق عرفانی و تنها اشاره ای مختصر به اصطلاحات اکتفا میکند و به همین دلیل نمیتوان تنها با ذکر این اصطلاحات عارفانه، او را شاعری عارف دانست. وحدت وجود و اندیشۀ توحیدی مهمترین و پربسامدترین اندیشۀ عرفانی در دستگاه فکری حزین است.Abdolrahim Hazin Shirvani, Mysticism, Return styleعبدالرحیم حزین شیروانی, عرفان, مکتب بازگشتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1239.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1239.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی اندیشه های عرفانی در دیوان اشعار عبدالرّحیم شیروانیhttps://bahareadab.com/en/article/A study of mystical ideas in the poetry collection of "Abdorrahim Shirvani"

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321Investigating the conceptual metaphor of time in the poetry of Hafez and Jahan Malek Khatoonبررسی استعارۀ مفهومی زمان در شعر حافظ و جهان ملک خاتون173196628610.22034/bahareadab.2022.15.6286faسیده اکرمزاهدیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایرانnosa.zahedi61@gmail.comطاهرهصادقی تحصیلیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایرانyessadeghi.t@lu.ac.irقاسمصحراییدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایرانnosahrai.g@lu.ac.irسعیدزهره ونداستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایرانnoZohrehvand.s@lu.ac.irJournal Article13990912BACKGROUND AND OBJECTIVES: Time is an abstract concept and its essence has always been of interest to philosophers and scientists from the Greek period to the present day. But cognitive sciences’ scientists have dealt with how to perceive time and how the human mind perceives time. Based on the extensive research, they have concluded that the mind perceives abstract and obscure matters such as time through conceptual metaphor. In the present study, the poems of Hafez and Jahan Malek Khatoon have been examined from the perspective of the conceptual metaphor of time and its purpose is to find out that, these two poets have used the conceptual metaphor of time to convey what concepts? METHODOLOGY: It is in the form of in-text citation evidence and its scope includes all Persian verses of the two mentioned poets. FINDINGS: According to the studies done in the poetry of both poets, time has a high importance and position, meanwhile, Hafez has a special look at time, so that time and its meanings are reflected in most of his verses. In the Divan of Hafez and Jahan Malek Khatoon, in addition to showing the time of events, attention has been paid to the valuable aspect of time which has been conceptualized in the form of valuable, exquisite and irreplaceable object. In addition, through the conceptual metaphor of time, concepts such as: regret over lost days, punctuality, hope, spending moments happily, not wasting life with sadness have been addressed. CONCLUSION: It seems that some of the verses related to the conceptual metaphor of time in the divan of both poets reflect their intellectual view and worldview, which originates from the conceptual system that has overshadowed their intellectual structure; In Jahan Malek Khatoon’s Diven, this part of the verses is composed mainly in the form of recognition and reflects the events that happened to her. She considers time to be a corrupt, destructive, unfaithful companion, a thief, an oppressor and a tyrant. The conceptual metaphor of time in Hafez"s Divan according to Hafez"s multidimensional personality, his mastery over Islamic and mystical culture, passion and poetic creativity, intellectual and philosophical contemplation, expresses hope, seizing opportunities, happy mood, ideal time and Khayyami thoughts Which is conceptualized through metaphor.پیشینه و هدف: زمان از مفاهیم انتزاعی است و بحث از چیستی آن همواره مورد توجه فلاسفه و دانشمندان از دوران یونان باستان تا عصر حاضر بوده ‌است. اما علمای علوم ‌شناختی به چگونگی درک زمان و اینکه ذهن انسان زمان را چگونه درک میکند پرداخته اند. آنها براساس تحقیقات گسترده به این نتیجه رسیدند که ذهن بوسیلۀ استعارۀ مفهومی، امور انتزاعی و مبهمی مانند زمان را درک میکند. در پژوهش حاضر شعرهای حافظ و جهان‌ملک خاتون از دیدگاه استعارۀ مفهومی زمان مورد بررسی قرار گرفته و هدف از آن پی بردن به این مطلب است که این دو شاعر از استعارۀ مفهومی زمان برای بیان و انتقال چه مفاهیمی استفاده کرده اند. روش مطالعه: روش انجام تحقیق در این پژوهش بصورت توصیفی–تحلیلی و استناد به شواهد درون متنی است و دامنۀ آن تمام ابیات فارسی دو شاعر موردنظر را دربر میگیرد. یافته ها: طبق بررسیهای بعمل آمده در شعر هر دو شاعر، زمان از اهمیت و جایگاه بالایی برخوردارست و در این بین حافظ نگاهی ویژه ای به زمان و مفاهیم آن دارد. در دیوان حافظ و جهان ملک خاتون، سوای نشان دادن زمان رویدادها، به جنبۀ ارزشمندی زمان که در قالب سرمایه ای ارزشمند یا شئیی نفیس و بی‌بدیل مفهوم‌سازی‌شده توجه نشان داده شده ‌است. علاوه بر این ازطریق استعارۀ مفهومی زمان، مفاهیمی چون تأسف بر ایام ازدست رفته، وقت‌شناسی، امیدواری، لحظات را با خوشی سپری کردن، عمر را با غم بهدر ندادن اشاره شده است. نتیجه گیری: بنظر میرسد بخشی از ابیات مربوط به استعارۀ مفهومی زمان در دیوان هر دو شاعر بازتاب‌دهندۀ دیدگاه فکری و جهان‌بینی آنان است که نشئت‌گرفته از نظام مفهومی است که بر ساختار فکریشان سایه افکنده است؛ در دیوان جهان‌ملک خاتون این بخش از ابیات عمدتاً در قالب تشخیص سروده شده و بازتاب وقایعی است که برای او روی داده است. او زمان را همراهی ناپایدار، بی‌وفا، دزد، ستمکار و گردونه ای بیدادگر میداند. استعارۀ مفهومی زمان در دیوان حافظ با توجه به شخصیت چندبعدی حافظ، اشراف او بر فرهنگ اسلامی و عرفانی، شور و شوق و خلاقیت شاعرانه، مشرب فکری و فلسفی، مبین امید، اغتنام فرصت، حالات خوشی و سرمدی، وقت آرمانی، و تفکرات خیامی است که ازطریق استعاره، مفهوم‌سازی شده ‌است.Poetry, Time, Conceptual metaphorشعر, زمان, استعارۀ مفهومیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1240.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1240.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی استعارۀ مفهومی زمان در شعر حافظ و جهان ملک خاتونhttps://bahareadab.com/en/article/Investigating the conceptual metaphor of time in the poetry of Hafez and Jahan Malek Khatoon

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136157120220321Various tricks to modernize the expression of a theme of special features of Hafez's speechشگردهای گوناگون برای نونمایی بیان یک مضمون از ویژگیهای خاص کلام حافظ197210629210.22034/bahareadab.2022.15.6292faساغرسلمانی‌نژاد مهرآبادیاستادیار گروه زبانهای خارجه و ادبیات فارسی، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایرانyessalmaninejad@kntu.ac.irJournal Article13991230BACKGROUND AND OBJECTIVES: New illustrations have been the main work of various poets over time. This is not uncommon in Persian poetry. All poets have strived for innovation. Among Persian-speaking poets, Hafez has snatched the lead from others and is at the forefront of Persian poetry. In this research, we want to examine the causes of this flagship in Hafez"s poetry in terms of illustration. For this purpose, we have only examined the images provided by Hafez from the eyes of the beloved, and the research questions are as follows How does Hafez portray the eye in his poems? Has he used a new metaphor? If the answer is no, how does Hafez represent the ancient metaphor of Narges? The research hypotheses are as follows: Hafez uses the same ancient Narges metaphor in depicting the eye; But the structure of this image has a special freshness in its verses along with other imaginary forms. Apparently, although Hafez has often used his previous images in his poetry; But with other tricks, he has tried to discredit these images and has created a new one in the audience"s mind. METHODOLOGY: This article is based on descriptive-analytical method. FINDINGS: Most of these tricks include personification and characterization, observance such as confrontation, retelling, and so on. CONCLUSION: Hafez has refreshed the old images more than he has created a new one, and this is the most important reason why Hafez"s poetry is the whole picture of Persian poetry.زمینه و هدف: تصویرسازیهای ادبی نو از مهمترین شگردهای شاعران برای اثبات قدرت و برتری خود بر سایر شاعران از گذشته تاکنون بوده و هست. دوره های مختلف ادبی و سبکهای گوناگون تا حد زیادی تحت تأثیر همین هنرنماییهای شاعران خلق شده است. تصویرهای شعری حافظ بی تأثیر در نقش او نیستند. در این پژوهش بر آنیم تا علل پرچمداری حافظ را از نظر تصویرسازی بررسی کنیم. به این منظور صرفاً تصاویر ارائه شده از حافظ را از «چشم» معشوق مورد بررسی قرار داده ایم و سؤالات پژوهش به این شکل مطرح میشود: حافظ در اشعارش چشم را چگونه بتصویر کشیده است؟ آیا از استعاره نوینی بهره گرفته است؟ درصورت منفی بودن پاسخ، استعاره کهن نرگس را چگونه بازنمایی کرده است؟ روش مطالعه: این مقاله براساس روش توصیفی-تحلیلی صورت گرفته است. یافته ها: حافظ در بتصویر کشیدن چشم از همان استعاره کهن نرگس بهره گرفته است؛ اما ساختار این تصویر در ابیاتش در کنار صور خیال دیگر طراوت ویژه ای دارد. ظاهراً حافظ با اینکه اغلب از تصاویر کهن ماقبل خود در شعرش بهره گرفته، با شگردهای دیگری به نونمایی این تصاویر اقدام کرده و در ذهن مخاطب آن را نو نموده است. نتیجه گیری: شگردهایی که حافظ برای تازه نمایی تصاویر کهن در اشعارش بکار گرفته، عبارتند از: تشخیص و جاندارپنداری، تناسب و تقابل، بازتوصیف و... . حافظ بیش از اینکه تصویر تازه خلق کند، تصاویر کهن را تازه نموده است.Hafiz, Literary Illustrations, Nonfiction, Various Tricksحافظ, تصویرسازیهای ادبی, نونمایی, شگردهای هنریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1241.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1241.pdfhttps://bahareadab.com/article/شگردهای گوناگون برای نونمایی بیان یک مضمون از ویژگیهای خاص کلام حافظhttps://bahareadab.com/en/article/Various tricks to modernize the expression of a theme of special features of Hafez's speech