امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317The breadth and variety of allegory in Attar's Mosibat Namehگستردگی و گوناگونی تمثیل در مصیبت نامۀ عطار126010.22034/bahareadab.2021.13.0faسعیدهساکی انتظامی دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایرانnosaeedeh.entezami@yahoo.comملک محمدفرخزاددانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایرانyesmmfzad@yahoo.comسیداحمد حسینی کازرونیاستاد زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایرانnosahkazerooni@gmail.comJournal Article00000000Allegory is one of the most important types of genres in literature that has an important place in Persian literature and is very effective and efficient in conveying intellectual, mental, and abstract concepts to the audience. Examining the various dimensions of allegory is an important step in identifying Attar"s works and his techniques for understanding concepts and conveying the message. The Mosibat Nameh as an allegorical work that narrates the spiritual journey of the seeker of thought is a good example for this study. The main question of the research is how Attar has used allegory and its types in the presentation of mystical and moral concepts and better understanding of these themes for the audience, and as a mystic what is his view about this literary genre? The data were gathered through library method and note taking and then they were analyzed. According to the findings of the research in the Mosibat Nameh, among the narrative allegories, the most used is the parable and among the types of descriptive allegories is the using of proverbs. It can be understand that Attar has used allegorical fable more to convey complex mystical concepts than word arrangement to convey words.تمثیل یکی از مهمترین انواع ادبی است که جایگاه مهمی در ادبیات فارسی دارد و در انتقال مفاهیم عقلی، ذهنی، و انتزاعی به مخاطبان بسیار مؤثر و کارآمد است. بررسی ابعاد گوناگون تمثیل گام مهمی در شناسایی آثار عطار و شگردهای او برای تفهیم مفاهیم و انتقال پیام است. مصیبت نامه به عنوان اثری تمثیلی که سفر روحانی سالک فکرت را روایت میکند، نمونۀ خوبی برای این بررسی است. پرسش اصلی تحقیق این است که عطار در مصیبت نامه چگونه از تمثیل و انواع آن در طرح مفاهیم عرفانی و اخلاقی و تفهیم بهتر این مضامین برای مخاطب بهره گرفته است و نوع نگاه او به عنوان عارف نسبت‌به این شگرد ادبی چگونه است؟ این پژوهش به شیوۀ کتابخانه ای و ازطریق فیش برداری به توصیف و تحلیل داده ها پرداخته است. بر اساس یافته ‌های تحقیق در مصیبت نامه از میان تمثیلهای روایی بیشترین استفاده مربوط به پارابل و در میان انواع تمثیلهای توصیفی مربوط به ارسال‌المثل است. از این امر چنین برمی‌آید که عطار برای انتقال بهتر مفاهیم پیچیدۀ عرفانی بیشتر از حکایات تمثیلی بهره برده است تا آرایش کلام.Attar, fabale, allegory, allegorical metaphor, allegorical simile, Mosibat Namehعطار, حکایت, تمثیل, استعارۀ تمثیلیه, تشبیه تمثیلی, مصیبت نامهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1034.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1034.pdfhttps://bahareadab.com/article/گستردگی و گوناگونی تمثیل در مصیبت نامۀ عطارhttps://bahareadab.com/en/article/The breadth and variety of allegory in Attar's Mosibat Nameh

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317Stylistics of Women's Prose in the Qajar and Constitutional Periodsسبک شناسی نثر زنان در دورۀ قاجار و مشروطه2746010.22034/bahareadab.2021.13.0faحمیدهمظهری آزاددانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانnoh_mazhariazad@iauk.ac.irمریمشایگاناستادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانyesshayegan@iauk.ac.irمحمدحجتاستادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایرانnomohammed_1457@iauk.ac.irJournal Article00000000Iranian literature and history show that in the past, the women"s community has been absent from the narrative and historical role, and in this absence, the pen has been in the hands of men who have removed or distorted the true appearance of women throughout history. However, the constitutional period must be looked at differently. The course, which was accompanied by an introduction to Western culture, social demands, literacy efforts, letter-writing, journalism, and social scenes for Iranian women, so that it could be the beginning of a period in The history of Iran knew that women had made their social demands. In fact, from this period, we can gradually see the signs of women"s presence in the field of writing, especially in the public and social spheres of Iran. The aim of this study is to investigate the stylistic style of women"s prose in the Qajar and constitutional periods, in order to recognize their real social status in this historical period. In this research, data collection using library resources and historical research Describes and analyzes data. The findings show that gender, social class, level of education and women"s morale have influenced the stylistic features of these works.ادبیات و تاریخ ایران نشان میدهد جامعۀ زنان در گذشته، در صحنۀ روایت و ثبت نقش تاریخی خود غایب بوده اند و در این غیبت، قلم به دست مردانی بوده است که به حذف یا تحریف سیمای واقعی زنان در طول تاریخ پرداخته اند. باوجوداین به دورۀ مشروطه باید با نگاهی دیگر نگریست. دوره ای که همراه با آشنایی با فرهنگ غرب، طرح مطالبات اجتماعی، تلاش برای سوادآموزی، نامه نگاری، روزنامه نگاری و حضور در صحنه های اجتماعی برای زن ایرانی بود؛ بطوری که میتوان آن را آغازگر دوره ای در تاریخ ایران دانست که زنان به طرح مطالبات اجتماعی خود پرداخته اند. در واقع از این دوره بتدریج میتوان شاهد نشانه ‌های حضور زنان در گسترۀ نویسندگی، بویژه در حوزۀ عمومی و اجتماعی ایران، بود. هدف از این مطالعه بررسی سبک شناسانۀ نثر زنان در دورۀ قاجار و مشروطه، به منظور شناخت جایگاه اجتماعی واقعی آنها در این دورۀ تاریخی است. در این تحقیق گردآوری اطلاعات با استفاده از منابع کتابخانه ای صورت گرفته و تحقیق به روش تاریخی به توصیف و تحلیل داده ها میپردازد. یافته ها نشان میدهد جنسیت، طبقۀ اجتماعی، سطح تحصیلات و روحیات زنانه بر ویژگیهای سبک شناسانۀ این آثار تأثیر گذاشته است.women, prose works, prose, correspondence, newspaper, travelogue, Qajar, constitutionalزنان, آثار منثور, نثر, نامه نگاری, روزنامه , سفرنامه, قاجار, مشروطهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1041.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1041.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شناسی نثر زنان در دورۀ قاجار و مشروطهhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistics of Women's Prose in the Qajar and Constitutional Periods

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317A Study of the Method of Designing Modernistic Metaphorical Images in Contemporary Poetryبررسی سبک طراحی تصاویر نوگرایانه استعاری در شعر معاصر4763010.22034/bahareadab.2021.13.0faعبدالحمیدصادق پوردانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرانnohsadeghpour@iauyasooj.ac.irجلیلنظریدانشیار زیان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرانyesjnazari1334@iauyasooj.ac.irمحمدرضامعصومیاستادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرانnomasomi25@iauyasooj.ac.irJournal Article00000000Metaphor is one of the most central aspects of imaginative and focal element in the communication process. Metaphor can be seen as both augmented reality and a way to experience reality. Poetry is due to new combinations of thought and process of metaphorical innovative metaphors that can nourish and even expose the imagination. Metaphor plays an important role in innovating and creating a personal style more than any other element of poetry. In the poetry of the past, Khaghani is considered one of the most creative Persian poets in the creation of exquisite and longstanding metaphors. Contemporary poets have also played a variety of roles in the creation of metaphorical images, including combining these with other images. Understanding these designs and knowing how to combine metaphorical imagery with other poetic imagery will fill the audience"s mind with recognizing metaphorical imagery. The writer is going to answer these questions in this article. The question is how the designing style of modernistic, metaphoric pictures is. This paper attempts to descriptive - analytic method with selective examples of contemporary poetry, reader in these ways, the metaphoric imagery innovative, knowledgeable and suitable areas for new discussion in the field to provide imagery.استعاره از اساسیترین وجوه زبان تخیّلی و عنصری کانونی در فرآیند ارتباطی شمرده میشود. استعاره را میتوان هم افزوده ای بر واقعیتها دانست و هم راهی برای تجربه واقعیتها. شعر به مدد ترکیبات جدیدی از اندیشه ها و فرآیند استعاره های نوآور دیریاب است که میتواند، قوه تخیل را تغذیه و حتی آن را برملا سازد. استعاره بیش از عناصر دیگر شعر، در نوآوری و ایجاد سبک شخصی، نقش به سزایی ایفا میکند. در شعر گذشتگان، خاقانی از نظر آفرینش استعارات بدیع و دیریاب از خلاقترین شعرای فارسیگو بشمار میرود. شاعران معاصر نیز در خلق تصاویر استعاری به شیوه های گوناگون از جمله آمیزش این تصاویر با تصاویر دیگر، هنرنماییهایی کرده اند. شناخت این طراحیها و آگاهی به آمیزش تصاویر استعاری با دیگر تصاویر شعری، موجب پربار شدن ذهن مخاطب در شناخت تصاویر استعاری خواهد شد. نویسنده در این مقاله قصد پاسخگویی به این پرسش دارد؛ که سبک طراحی تصاویر نوگرایانه استعاری در شعر معاصر چگونه است؟ این مقاله میکوشد، به روش توصیفی- تحلیلی با ذکر نمونه هایی گزینشی از شعر معاصر، خواننده را به این شیوه ها، در تصویرپردازیهای نوین استعاری، آگاه و زمینه های مناسب را برای بحثی جدید در حوزه صورخیال فراهم سازد. metaphor, consideration, method, contemporary, creativeاستعاره, بررسی, سبک, معاصر, نوآوریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1042.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1042.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک طراحی تصاویر نوگرایانه استعاری در شعر معاصرhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of the Method of Designing Modernistic Metaphorical Images in Contemporary Poetry

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317A Study of the Humorous and Intellectual Styles of Isfahan's Storytelling writers' school (Based on Works by Houshang Golshiri, Bahram Sadeghi and Mohammad Kalbasi(بررسی گونه های طنز پردازی و سبک فکری نویسندگان مکتب داستان‌نویسی اصفهان (با تکیه بر آثاری از هوشنگ گلشیری، بهرام صادقی و محمد کلباسی)6581010.22034/bahareadab.2021.13.0faفرشتهمرادیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، گچساران، ایرانnof.moradi@gmail.comنوازالهفرهادیاستادیار گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان ایرانyesna.farhadi@cfu.ac.irمحمدشفیعیاستادیار گروه فقه و حقوق اسلامی، واحدگچساران ، دانشگاه آزاد اسلامی ، گچساران ، ایرانnopnu_kohkilooyeh@pnu.ac.irJournal Article00000000Humor can be considered as a kind of lyrical literature that aims to correct the irregularities, defects and shortcomings of society that can be considered as the most effective type of criticism from a critical perspective. This is a way of expressing a view that best portrays the shortcomings of society. Humor has a mechanism similar to that art , literature, ,the way in which it is formed and the nature of its content are based on the two principles of habituation and criticism. Its difference from other arts is only in the set of verbal behaviors that can be called tricks and techniques and types of humor. Golshiri, Sadeghi and Kalbasi are the stories of contemporary Iranian writers of a school that is called the Isfahan Climatic School, who have created works that have meaningful and pure meanings, but are sarcastic, sarcastic and expansive. Combined with the humor of those used to tell the story, it has created works that can be explored in a humorous and humorous way. In general, these three writers, especially Golshiri and Sadeghi, use a kind of humor in the complex, hidden and profound context of their stories. The three authors are not primarily intended to be satirical, but to criticize their social critiques and critiques of crises that have overshadowed the identity of contemporary man. In this study, we have examined the works of Houshang Golshiri, Bahram Sadeghi and Mohammad Kalbasi in terms of the types of humor , analysis and conclusion of data in a descriptive-analytical way based on library data.طنز از گونه ای از ادبیات غنایی است که به قصد اصلاح نابه سامانیها، معایب و نقایص جامعه ایجاد میشود و از جهت دورنمایۀ انتقادی، میتواند مؤثرترین نوع نقد به حساب آید. این شیوۀ بیانی دیدگاهی است که نارسایی‌های جامعه را به بهترین شیوه به تصویر میکشد ، صادقی و کلباسی داستان‌نویسان معاصر ایرانی مکتبی موسوم به مکتب اقلیمی اصفهان هستند که به دلیل برخورداری از روحیات حساس و موشکافانه آثاری را خلق کرده اند که گرچه در زمرۀ آثار طنز به معنای صِرف و محض نیست اما زبان و بیان کنایی، پر طعن و تعریض و گاه آمیخته به شوخ‌طبعی آنان که برای طرح ماجرا مورد استفاده قرار میدهند، سبب خلق آثاری شده است که میتوان آنها را از جنبۀ طنزآمیز و گونه های طنز مورد واکاوی و بررسی قرار داد. در مجموع پرسش اصلی این پژوهش آن است که سبک فکری این سه نویسنده در بافت پیچیده، پنهان و پرتعمق داستانهایشان به چه صورت است؟ پاسخ باید بیان کرد که هدف این سه نویسنده در وهلۀ اول طنزپردازی نیست بلکه آنان برای انتقادات اجتماعی خود و خرده گیری بر بحرانهایی که هویت انسان معاصر را تحت‌الشعاع خویش قرار داده است دست به دامان ابزار طنزپرداری آن‌هم از گونۀ طنز تلخ و سیاه شده اند. در این پژوهش به بررسی آثار هوشنگ گلشیری، بهرام صادقی و محمد کلباسی از جهت گونه ‌های طنز و تحلیل و نتیجه گیری داده ‌ها به شیوۀ بررسی سبک فکری بر اساس روش توصیفی- تحلیل بر‌مبنای داده ‌های کتابخانه ‌ای پرداخته ایم.Isfahan School, Contemporary Story, Houshang Golshiri, Bahram Sadeghi, Mohammad Kalbasi, Humorous Types, Intellectual Styleمکتب اصفهان, داستان معاصر, هوشنگ گلشیری, بهرام صادقی, محمد کلباسی, گونه‌های طنز, سبک فکریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1043.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1043.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی گونه های طنز پردازی و سبک فکری نویسندگان مکتب داستان‌نویسی اصفهان (با تکیه بر آثاری از هوشنگ گلشیری، بهرام صادقی و محمد کلباسی)https://bahareadab.com/en/article/A Study of the Humorous and Intellectual Styles of Isfahan's Storytelling writers' school (Based on Works by Houshang Golshiri, Bahram Sadeghi and Mohammad Kalbasi(

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317Introducing the manuscript of Meftah al-Taliban and examining its literary styleمعرفی نسخه خطی مفتاح الطّالبین و بررسی سبک ادبی آن83100010.22034/bahareadab.2021.13.0faمحمدحسنیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی. نجف آباد. ایرانnom.hassani_law@yahoo.comسید مهدینوریاناستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایرانyesmehnourian@gmail.comمهردادچتراییاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایرانnom_chatraei@yahoo.comJournal Article00000000"Meftah al-Talibeen" is a valuable work of which there are only two manuscripts - one in the Ganjbakhsh Library of Pakistan (No. 2853) and the other in the Library of Nadu al-Ulama of India (No. 191) - and have not yet been reviewed or corrected. This book was written by Mahmoud Ghajdwani (10th century AH) in the manuscript of Sheikh Kamal al-Din Hussein Kharazmi (born before 885 Kharazm) in four quatrains with a short introduction and conclusion. The first and second articles on the austerities of the Sheikh and the third article in Khariq, his habits, and the fourth article include forty assemblies of his assemblies. Ghajdvani also had a poetic nature and sometimes composed some of his poems under the pseudonym "Mahmoud" in this text. In this article, the most important features of Muftah al-Talibin are written in three levels: intellectual, linguistic and literary, along with a brief introduction of its manuscripts. Kamaluddin Hussein Kharazmi.«مفتاح‌الطّالبین» اثر ارزشمندی است که فقط دو نسخه خطی - یکی در کتابخانه گنج بخش پاکستان (شماره 2853) و دیگری در کتابخانه ندوهالعلمای هند (شماره 191)- از آن وجود دارد و تاکنون هم بررسی و تصحیح نشده است. این کتاب را محمود غجدوانی (قرن دهم ه.ق) در منقبت شیخ کمال‌الدّین حسین خوارزمی (تولد قبل از 885 خوارزم) در چهارمقاله همراه با یک مقدمه و خاتمه ای کوتاه نوشته است. مقالات اول و دوم درباره ریاضت‌های شیخ و مقاله سوم در خوارق عادات او و مقاله چهارم شامل چهل مجلس از مجالس وی است. غجدوانی طبع شعر نیز داشته و بعضی از سروده هایش را گاهی با تخلّص «محمود» در این متن ‌آورده است. در این مقاله مهمترین ویژگیهای مفتاح الطّالبین در سه سطح فکری، زبانی و ادبی همراه با معرّفی مختصر نسخه های خطّی آن قلمی میشود و در نهایت نگارندگان عزم آن دارند که با تصحیح این اثر آگاهیهای تازه ای درباره سیر عرفان و تصوف و احوال عرفا، مخصوصاً کمال الدّین حسین خوارزمی عرضه ‌کنند.Meftah al-Talibin, Ghajdwani, literary style, Hossein Kharazmiمفتاح‌‌الطّالبین, غجدوانی, سبک ادبی, حسین خوارزمیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1044.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1044.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی نسخه خطی مفتاح الطّالبین و بررسی سبک ادبی آنhttps://bahareadab.com/en/article/Introducing the manuscript of Meftah al-Taliban and examining its literary style

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317A comparitive study on the approaches of the Quran and Masnavi to voracityبررسی تطبیقی رویکرد قرآن کریم و مثنوی معنوی به حرص و طمع101121010.22034/bahareadab.2021.13.0faمهنازحسنی حمیدآبادیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایرانnohassani.mahnaz66@gmail.comمهرعلییزدان پناهدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایرانyesm.yazdanpanah@Qaemiau.ac.irسوزانجهانیاناستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایرانnomazaher_301@yahoo.comJournal Article00000000In the Quran, voracity has two dimensions – a positive voracity manifested in the Prophet’s voracity to guide people and a negative voracity, which is portrayed as individuals’ attempt to meet their bodily demands. Influenced by the Quran and to interpret the verses, Rumi expresses the different aspects of voracity and its consequences in detail. Our results reveal that Rumi uses subjective and objective items to interpret these aspects and speaks of axioms to verify them needless to reflect on them. He also uses fiction to show the different aspects of voracity in everyday life so that the readers perceive them as their living experiences through identification and accept them more readily. In portraying, he sometimes considers the Quranic images, which sometimes result from the association of meaning with content. What has been mentioned as a moral instruction in the Quran has been practically implemented and the way to achieve it has been specified in Masnavi. Epistemologically, Rumi uses fiction to reveal that following bodily passions, e.g. voracity, impedes recognition as the Quran calls it curtain and cover adherence to which will hinder recognition.در قرآن کریم حرص دو جنبه دارد: وجه مثبت که در حرص پیامبر (ص) بر هدایت مردم نمودار میشود و حرص منفی که در قالب برآوردن تمتعات نفسانی و زیاده خواهی انسانها تصویر میگردد. مولوی متأثر از قرآن و از باب تفسیر و تأویل آیات به تفصیل وجوه مختلف حرص و طمع و آثار و نتایج آن را بیان میکند. نتایج تحقیق نشان میدهد که مولوی در تفسیر و بازنمایی این وجوه از امور حسی و عینی استفاده میکند و از امور بدیهیی سخن میگوید که بتوان با تصور آن بی نیاز به تأمل بسیار تصدیقشان کرد و نیز از اقسام حکایات استفاده میکند تا وجوه مختلف امر مورد بحث را در زندگی روزمره نشان دهد و مخاطبان از راه همذات پنداری با اشخاص داستان آن را از مقوله تجربه های زیسته خود تلقی کرده و راحت تر آن را بپذیرند. در تصویرسازی گاهی به تصاویر قرآنی توجه دارد و گاه تصاویر حاصل تداعی معانی از محتوای آیات مختلف است. آنچه در قرآن به عنوان آموزه اخلاقی ذکر شده در مثنوی به صورت عملی اجرا شده و راه وصول به آن تبیین گردیده است. از باب معرفت شناسی، مولوی در قالب داستانهایی پیروی از امور نفسانی از جمله حرص و طمع را مانعی برای شناخت میداند همانکه قران آن را پرده و غشاوه نامیده است که پیروی و تبعیت از آن، مانع ادراک میشود. the Quran, Masnavi, moral instructions, voracityقرآن کریم, مثنوی معنوی, آموزه های اخلاقی, حرص و طمعhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1045.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1045.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی تطبیقی رویکرد قرآن کریم و مثنوی معنوی به حرص و طمعhttps://bahareadab.com/en/article/A comparitive study on the approaches of the Quran and Masnavi to voracity

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317Investigating the stylistic features of satier in the fictional works of Firoozeh Jazayeri dooma and Fariba Kalhorبررسی مؤلفه های سبکی طنز در آثار داستانی فیروزه جزایری دوما و فریبا کلهر123140010.22034/bahareadab.2021.13.0faسوری صادقی لیمنجوبی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزیnosory_sadeghi@iauctb.ac.irدرهدادجوی توکلیاستادیار زبان وادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی yesDor.Dadjooy_tavakoli@ iauctb.ac.irمحمد علیگذشتیدانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزیnoMoh.Gozashti@ iauctb.ac.irJournal Article00000000Fariba Kalhor (1340) and Firoozeh Jazayeri dooma (1344) are two contemporary women writers who have explored in their narratives Through of ironic language and critical satier, with relationships, affairs, and life phenomena. The language of stories both is combined with a variety of satier mechanisms, while being simple and psychological, As it can be said, many of these mechanisms have gradually become the stylistic features of their works. The present article intends based on a satirical stylistic approach, Examine the most important mechanisms for creating satier in the works of these two authors. The results of this study indicate the commonalities between Kalhor and Jazayeri"s style of satire. The most common tricks of satier creation in the stories of the two, which are upgraded to stylistic features, are: The satirical expression of content and situations in the three main forms of combining two incompatible things, the expression of meaning contrary to the appearance of the word and shrinking and magnifying and placing critical and social sub-narratives at the heart of the main story. Also in the functional part of satirical expression that focuses on individual correction and social criticism, Form of expression of Explicit in mockery, are among the important stylistic features of these stories. At the level of layers of inconsistency and incompatibility, among the three areas of phonetic, lexical and situational incompatibility, situational incompatibility has a high frequency. The common element and the main organizer of style in all cases is the special tone of the narrators and narrators.فریبا کلهر (1340) و فیروزه جزایری دوما (1344) دو تن از نویسندگان زن معاصر هستند که در روایتهای داستانی خود از دریچۀ زبان کنایی و طنز انتقادی به روابط، امور و پدیده های زندگی پرداخته اند. زبانِ داستانهای آن دو در عین سادگی و روانی با انواع سازوکارهای طنز درآمیخته است، به طوری که میتوان گفت بسیاری از این سازوکارها رفته رفته بدل به مشخصه های سبکی آثار آنان شده است. مقالۀ حاضر در نظر دارد بر پایۀ رویکرد سبک شناسی طنز، مهمترین مکانیسمهای ایجاد طنز در آثار این دو نویسنده را بررسی نماید. نتایج حاصل از این پژوهش حاکی از وجوه اشتراک در سبک طنزپرداری کلهر و جزایری است. پربسامدترین شگردهای آفرینش طنز در داستانهای آن دو که تا حد مختصات سبکی ارتقا مییابد عبارتند از: بیانِ طنزآمیز محتواها و موقعیتها در سه شکل اصلیِ درآمیختن دو امر ناساز، اظهار معنایی خلاف ظاهر لفظ و کوچک نمایی و بزرگ نمایی و گنجاندن خرده روایتهایی انتقادی و اجتماعی در دلِ داستان اصلی. همچنین در حوزۀ کارکرد بیان طنزآمیز که معطوف به اصلاح فردی و انتقاد اجتماعی است، شکل بیانیِ صراحت در استهزاء در شمار مشخصه های مهم سبکی داستانهای مذکور است. در سطح لایه های ناهماهنگی و ناسازگاری نیز، از بین سه حوزۀ ناسازگاری آوایی، واژگانی و موقعیتی، ناسازگاری موقعیتی بسامد بالایی دارد. عنصر مشترک و سازمان دهندۀ اصلیِ سبکی در همۀ موارد لحن ویژۀ راویان و گویندگان است. Style, satier, satier creation mechanisms, Fariba Kalhor, Firoozeh Jazayeri doomaسبک, طنز, سازوکارهای طنز پردازی, فریبا کلهر, فیروزه جزایری دوماhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1046.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1046.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی مؤلفه های سبکی طنز در آثار داستانی فیروزه جزایری دوما و فریبا کلهرhttps://bahareadab.com/en/article/Investigating the stylistic features of satier in the fictional works of Firoozeh Jazayeri dooma and Fariba Kalhor

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317Pathology of the Language of Political Poetry in Contemporary Literature (Based on the poems of Nima Yoshij)آسیب شناسی زبان شعر سیاسی ادبیات معاصر (با تکیه بر اشعار نیما یوشیج)141161010.22034/bahareadab.2021.13.0faجلیل مشیدی استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اراک yesj-moshayedi@araku.ac.irحسنسعادت نوریدانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اراک nos9211471105@phd.araku.irحسنحیدریدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اراکnoh-haidary@araku.ac.irJournal Article00000000Political poetry in Persian literature with the Constitutional Revolution was able to rise to the top of poetic themes, After the constitution, it was considered in the course of modern poetry and was established as a literary type in contemporaryliterature In this article, with the aim of recognizing the linguistic system of this type of literature and its pathology from the Constitutional Revolution to the victory of the Islamic Revolution, relying on the poems of Nima Yoshij as the leader of this poem in the Pahlavi period, its main slips and linguistic defects have been studied. The study shows that factors such as the emotional entry of poets into this theme, the importance of thought over language, attention to the popular audience, highlighting the style and weakness of poetry, contemporary political poetry has suffered linguistic damage. This can be seen even in Nima"s poem, which is itself a critic of the factors mentioned. Lack of observance of the linguistic system in grammatical logic, stereotypical use of symbolic words, and improper aberrations are the most important linguistic slips of Nima"s political poetry These cases are very evident in the first decades of his poetry, but in the last decade, Nima has been able to reach a language that is free from serious harm.شعر سیاسی در ادب فارسی با انقلاب مشروطه توانست به صدر مضامین شعری ارتقا یابد، بعد از مشروطه در جریان شعر نو نیمایی مورد توجه قرار گرفت و به عنوان یک نوع ادبی در ادبیات معاصر تثبیت گشت، در این مقاله با هدف شناخت نظام زبانی این نوع ادبی و آسیب شناسی آن از انقلاب مشروطه تا پیروزی انقلاب اسلامی با تکیه بر اشعار نیما یوشیج به عنوان سردمدار این شعر در دوره پهلوی، لغزشها و عیوب اصلی زبانی آن بررسی شده است، بررسی نشان میدهد عواملی چون ورود هیجانی شاعران به این مضمون، اهمیّت اندیشه در مقابل زبان، توجه به مخاطب مردمی، برجسته سازی سبکی و ضعف شاعری، شعر سیاسی معاصر را دچار آسیبهای زبانی کرده است. این امر حتی در شعر نیما که خود منتقد عوامل ذکر شده است، دیده میشود. عدم رعایت نظام زبانی در منطق دستورزبانی، کاربرد کلیشه ای واژه هایی نمادین، و هنجارگریزیهای ناروا مهمترین لغزشهای زبانی شعر سیاسی نیما است. این موارد در دهه های آغازین شاعری وی بسیار مشهود است اما نیما در دهه پایانی توانسته است به زبانی برسد که از آسیبهای جدی خالی است.Political Poetry, Contemporary Literature, Language System, Pathology, Nima Yoshijشعر سیاسی, ادبیات معاصر, نظام زبانی, آسیب شناسی, نیمایوشیجhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1055.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1055.pdfhttps://bahareadab.com/article/آسیب شناسی زبان شعر سیاسی ادبیات معاصر (با تکیه بر اشعار نیما یوشیج)https://bahareadab.com/en/article/Pathology of the Language of Political Poetry in Contemporary Literature (Based on the poems of Nima Yoshij)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317Study on the ways to enrich the meaning in Mathnavi e Manaviبررسی راههای پرورش معانی در مثنوی معنوی163182010.22034/bahareadab.2021.13.0faقاسممهرآور گیگلودانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلیnoghasemmehravar@uma.ac.irخدابخشاسداللهیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلیyesasadollahi@uma.ac.irفاطمهمدرسیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ارومیهnof.modarresi@urmia.ac.irJournal Article00000000It is not enough to have an opinion and an idea to express the contents and purposes; Rather, in order to cultivate meanings and content, one must look for ways and means of expressing that opinion and idea. There are ways and means to cultivate content and intentions, and the author chooses one or more of those ways to cultivate meanings according to his or her own needs and tastes. Rumi has also used these methods in Masnavi to cultivate the contents and meanings, design, explanation and persuasion of the audience. The present study has studied this issue in a descriptive-analytical way in Masnavi and seeks to answer the question of what methods did Rumi use in Masnavi to cultivate the content and how is it used? The results of the research indicate that Rumi has used various methods to cultivate his desired content and ideas in Masnavi, including: definition, description, argument, study of causes and results, comparison, classification, Conversation, debate.برای بیان مطالب و مقاصد، تنها داشتن نظر و ایده کافی نیست؛ بلکه برای پرورش معانی و مطالب، باید به دنبال راه و شیوۀ بیان آن نظر و ایده بود. برای پروردن مطالب و مقاصد، راهها و الگوهایی هست که نویسنده مطابق مقتضیات و ذوق خود، یک یا چند از آن راهها را برای پرورش معانی برمیگزیند. مولوی نیز در مثنوی برای پروردن مطالب و معانی، طرح، تشریح و اقناع مخاطب از این راهها استفاده کرده است. پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی این موضوع را در مثنوی بررسی کرده است و به دنبال این است تا به این پرسش پاسخ دهد که مولوی در مثنوی از چه راههایی برای پرورش مطالب استفاده کرده و نحوه استفاده وی چگونه است؟ نتایج تحقیق حاکی از آن است که مولوی در مثنوی از راههای مختلفی برای پرورش مطالب و ایده های مورد نظر خویش بهره برده است از جمله: تعریف، توصیف، استدلال، بررسی علل و نتایج، مقایسه، تقسیم بندی و مناظره.Cultivation of meanings, manner of expression, Rumi, Masnaviپرورش معانی, شیوه بیان, مولوی, مثنویhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1056.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1056.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی راههای پرورش معانی در مثنوی معنویhttps://bahareadab.com/en/article/Study on the ways to enrich the meaning in Mathnavi e Manavi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317An Overview of the theme and Linguistic and Rhetorical Perspectives of Reza Rafi's"HARFE EZAFE"بررسی مایگان و شگردهای زبانی و بلاغی "حرف اضافه" رضا رفیع183202010.22034/bahareadab.2021.13.0faبتولمهدویاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران yesb.mahdavi@umz.ac.irمهشیدروحی جویباریکارشناس ارشد رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران nomahshid.rouhi1@gmail.comJournal Article00000000Humor is one of the most important literary genres, which has been the subject of criticism of social issues throughout the history of literature in the land, especially after the constitutional movement. In addition to analyzing themes and targeting humor, the study of satirical works can also explore humorous techniques, which are effective in understanding and understanding audiences and in furthering their study of satirical works. Reza Rafi is one of the contemporary satirists of our country, who has satire on poetry and prose. He uses a variety of humorous techniques to convey his critical views of the country"s economic, social and cultural disruptions, which both make the audience laugh and punish officials. Although Rafi has a passion for social justice and freedom of expression in the role of a committed comedian, his humor is sweet and unmistakable. The present paper, organized in a descriptive-analytical manner, examines the themes and objectives of the Harf e ezafe book, the triple linguistic, rhetorical, and situational techniques of humor. The result of the present study, however, is that the benefit of most of the humorous techniques, especially the use of slang and colloquial language, in linguistics and transcendence, and the rhetoric of transcendence and the creation of humorous situations have been profited by the description. The authors have not been unaware of other satirical techniques such as irony, novel writing and contradiction in Rafi "Harf e ezafe" and have examined appropriate examples of the mentioned categories.طنز یکی از ژانرهای ادبی مهم محسوب میشود، که در طول تاریخ ادبیات این سرزمین، بویژه پس از نهضت مشروطه وظیفه انتقاد از مسائل اجتماعی را بر عهده داشته است. در بررسی آثار طنز آمیز علاوه بر تحلیل درونمایه ها و آماج طنز میتوان به بررسی تکنیکهای طنزپردازی نیز پرداخت، که شناخت این شگردها در فهم و درک مخاطب و نیز التذاذ بیشتر آنها در مطالعه آثار طنزآمیز موثر است. رضا رفیع از طنزپردازان معاصر کشورمان است، که طنزهایی به شعر و نثر دارد. او با نگاهی دقیق و با زبانی شیرین ضمن بهره گیری از انواع تکنیکها طنزپردازی به طرح دیدگاههای انتقادی خود نسبت به نابسامانیهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور میپردازد، که هم موجب خنده و تفکر مخاطب و هم سبب تنبّه مسئولان میگردد. رفیع هرچند در جایگاه یک طنزپرداز متعهد، دغدغه عدالت اجتماعی و آزادی بیان دارد؛ اما طنز او شیرین و غیرگزنده است. جستار پیش رو که به روش توصیفی- تحلیلی سامان یافته، ضمن بررسی درونمایه و آماج کتاب حرف اضافه، شگردهای سه گانه زبانی، بلاغی و موقعیتی طنز رفیع نیز مورد بررسی قرار گرفته است. برایند پژوهش حاضر حاکی از آن است، که رفیع از غالب شگردهای طنزپردازی به ویژه بهره گیری از ظرفیت زبان عامیانه و محاوره، در حوزه زبانی وکنایه و تعریض در سطح بلاغت و خلق موقعیتهای طنزآمیز به وسیله توصیف سود جسته است. نگارندگان از شگردهای دیگر طنز نظیر: آیرونی، نظیره نویسی و نقیضه پردازی در "حرف اضافه" رفیع غافل نبوده و نمونه هایی مناسب از مقولات یاد شده را مورد بررسی قرار داده اند.Humor, Harf e ezafe , Rafi, Linguistic and Rhetorical Perspectives, themesطنز, حرف اضافه, رفیع, شگرد, درونمایهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1057.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1057.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی مایگان و شگردهای زبانی و بلاغی "حرف اضافه" رضا رفیعhttps://bahareadab.com/en/article/An Overview of the theme and Linguistic and Rhetorical Perspectives of Reza Rafi's"HARFE EZAFE"

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317Reflection of the components of Shiraz popular literature in contemporary fictional literature (Case study: Fifteen collections of short stories and five novels)بازتاب مؤلفه های ادبیات عامه شیراز در ادبیات داستانی معاصر (مطالعه موردی: پانزده مجموعه داستان کوتاه و پنج رمان)203221010.22034/bahareadab.2021.13.0faعلیقنواتیدانشجوی دکترای تاریخ ایران اسلامی، دانشگاه شیرازnoali.ghanavati@shirazu.ac.irمصطفیندیمدانشیار گروه تاریخ، دانشگاه شیرازyesmnadim@shirazu.ac.irJournal Article00000000 and gt;Contemporary fictional literature has had a special look at the elements and components of Shiraz folklore in the period of Pahlavi. In the present study, considering the extent of the components of folklore, the reflection of Shiraz has been studied popular literature through of analysis of 20 fictional works including fifteen collections of short stories and five novels. The collected data in this article based on library resources have been analyzed in a descriptive-analytical method. The results show that the use of Shirazi dialect, Shirazi and non-Shirazi proverbs and Shirazi songs and chansons have been abundant in Contemporary fictional literature, but fictions(Matal) and stories have had a small presence. Some of the used Shirazi chansons and fictions indicate some of the social and historical events of Shiraz during the period of pahlavi, such as the story of Saif al-Qalam, the uniformity of clothes, and the situation of the wage of employees of the first textile factory of shiraz. generally, according to the style of writing and indigenous interests of fiction writers, the reflection of Shiraz popular literature in Sou va shoun, patchy pants, a city like Behesht, the Alley of Zanboorakkhooneh, The Patient Stone, the last light, The extinguished oven and Barooni has been more considerable compared to other Literary works.ادبیات داستانی معاصر نگاه ویژه ای به عناصر و مؤلفه های فرهنگ عامه شیراز در دوره پهلوی داشته است. در پژوهش حاضر با توجه به گستردگی مؤلفه های فرهنگ عامه، بازتاب ادبیات عامه شیراز از دریچه واکاوی بیست اثر داستانی شامل پانزده مجموعه داستان کوتاه و پنج رمان مورد بررسی قرار گرفته است. شیوه گردآوری داده ها به صورت کتابخانه ای و روش تحقیق، توصیفی ـ تحلیلی بوده است. نتایج پژوهش نشان میدهد استفاده از لهجه شیرازی، بهره گیری از ضرب المثلهای شیرازی و غیر شیرازی، ترانه ها و تصنیفهای شیرازی در ادبیات داستانی معاصر فراوان بوده اما متلها و قصه ها حضور کمرنگی داشته اند. برخی تصنیفها و متلهای شیرازی به کار رفته، بیانگر برخی حوادث اجتماعی و تاریخی شیراز در دوران پهلوی از جمله ماجرای سیف القلم، متحدالشکل شدن لباسها و نیز وضعیت دستمزد کارکنان اولین کارخانه نساجی شیراز بوده است. به طور کلی با توجه به سبک نویسندگی و علایق بومی نویسندگان ادبیات داستانی، بازتاب ادبیات عامه شیراز در سووشون، شلوارهای وصله دار، شهری چون بهشت، کوچه زنبورک خونه، سنگ صبور، چراغ آخر، اجاق کور و بارونی نسبت به دیگر آثار ادبی پررنگتر بوده است.Shiraz, folklore, dialect, song, fictional literature.شیراز, ادبیات عامه, لهجه, ترانه, ادبیات داستانیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1058.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1058.pdfhttps://bahareadab.com/article/بازتاب مؤلفه های ادبیات عامه شیراز در ادبیات داستانی معاصر (مطالعه موردی: پانزده مجموعه داستان کوتاه و پنج رمان)https://bahareadab.com/en/article/Reflection of the components of Shiraz popular literature in contemporary fictional literature (Case study: Fifteen collections of short stories and five novels)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317Study and analysis of "Emadi Shahriari" (Ghaznavi) poems from a stylistic perspectiveبررسی و تحلیل اشعار «عمادی شهریاری» (غزنوی) از منظر سبک شناسی223241010.22034/bahareadab.2021.13.0faحبیب صفرزادهعضو هیات علمی و استادیارگروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیانyesSafarzadeh_h22@yahoo.comJournal Article00000000The sixth century is an important period in the history of Iranian literature; Because this era coincides with the transformation of Persian poetry from Khorasani to Iraqi and the emergence of a style called "intermediate style". "Emadi Shahriari" is one of the poets of the late sixth century AH. This poet is generally a follower of Khorasani style and most of the characteristics of this style are reflected in his poems; But there are also signs of an intermediate style in his poems. In this article, which has been done in a library method, the stylistic features of his poems have been studied at three levels: intellectual, linguistic and literary. The results show that Emadi Shahriari is one of the poets following the Khorasani style in terms of style, but in his poems there are some features of the sixth century poetry (mostly linguistically and intellectually) that are probably related to the change of his residence from Mazandaran to Iraq.قرن ششم در تاریخ ادبیات ایران دورۀ مهمی محسوب میشود؛ زیرا این عصر، مصادف با دگرگونی و تغییر سبک شعر فارسی از خراسانی به عراقی و پیدایش سبکی موصوف به «سبک بینابین» است. «عمادی شهریاری» از شاعران اواخر قرن ششم هجری است. این شاعر به طور کلی پیرو سبک خراسانی است و اغلب مختصات این سبک در اشعار او نمود یافته است؛ اما نشانه هایی از سبک بینابین نیز در سروده هایش دیده میشود. در این مقاله که به روش کتابخانه ای انجام شده است، ویژگیهای سبکی اشعار وی، در سه سطح فکری، زبانی و ادبی بررسی شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که عمادی شهریاری از نظر سبک‌شناسی جزء شعرای پیرو سبک خراسانی است ولی در اشعار وی مواردی از ویژگیهای شعر قرن ششم( بیشتر به لحاظ زبانی و فکری) دیده میشود که احتمالاً مربوط به تغییر محل سکونت وی از مازندران به عراق باشد.stylistics, Khorasani style, intermediate style, sixth century poetry, Emadi Shahriariسبک‌شناسی, سبک خراسانی, سبک بینابین, شعر قرن ششم, عمادی شهریاریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1062.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1062.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل اشعار «عمادی شهریاری» (غزنوی) از منظر سبک شناسیhttps://bahareadab.com/en/article/Study and analysis of "Emadi Shahriari" (Ghaznavi) poems from a stylistic perspective

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135820210317A study of the stylistics of "Fitrat Mashhadi" poemsبررسی سبک شناسی اشعار «فطرت مشهدی»241258010.22034/bahareadab.2021.13.0faکامران کساییاستادیار زبان و ادبیات فارسی،واحد نجف آباد،دانشگاه پیام نور، نجف آباد،ایرانyeskamran.kassaei@Gmail.comJournal Article00000000Background and Aim: Among the types of criticism and linguistic and literary knowledge, stylistics is one of the methods of methodical criticism. He studied and researched and reproduced new theories and ideas of stylistics. This research tries to show the stylistic features of his poems in linguistic, literary and intellectual levels by reviewing the poems of one of the unknown poets of Indian style named Fitrat Mashhadi. Methods: This article is based on library studies and has been done in a descriptive-analytical manner. Results: Mirza Moazeddin Mohammad Mousavi Khan Fitrat is the son of Mirza Fakhra and the granddaughter of one of the great scholars of Mashhad named "Mohammad Zaman Mashhadi" who was born in 1050 AH in Mashhad. He went to Isfahan as a young man and emigrated to India after his religious and literary studies. There he was noticed by Aurangzeb, the king of India, and became his son-in-law. He rose to high positions in India and died there in 1101 AH. His poems are composed in the style of Indian style. In his poems, the features of Indian style can be clearly seen, such as: frequency of recognition, application of equation style, use of various allusions to create new themes and images, etc. Conclusion: The most frequent topics in the intellectual level of Mashhadi nature poems include the following: love, advice and wisdom, complaint, mysticism, etc. At the linguistic level, the use of weights such as sand and haze has caused the nature of nature poetry. The frequency of slang words is much higher than Arabic and Turkish words. The use of stylistic vocabulary has also given a special dimension to his poems. From a literary point of view, the use of similes, discernments, ambiguities and allusions is more frequent than other literary imaginations and arrays. In his similes, nature has used more types of rational similes to the senses, singular to singular, eloquent, and melodic than other types. The frequency of Meccan metaphors is also higher than that of approved metaphors. زمینه و هدف: در میان انواع نقد و دانشهای زبانی و ادبی، سبک‌شناسی یکی از راههای نقد روش‌مند است که با آگاهی از امکانات این دانش و به دور از تفسیرهای ذوقی و تضادهای شخصی، میتوان متون ادبی از جمله دیوان شاعرانی که کمتر مورد توجه قرار گرفته اند را مورد بررسی و پژوهش قرار داد و از این طریق به بازتولید نظریه ها و ایده های جدید سبک‌شناسی پرداخت. این پژوهش میکوشد تا با بازنگری در اشعار یکی از شاعران گمنام سبک هندی به نام فطرت مشهدی، به طور عملی و علمی، ویژگیهای سبکی اشعار وی را در سطوح زبانی، ادبی و فکری نشان دهد. روشها: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته ها: میرزا معزّالدین محمد موسوی خان فطرت فرزند میرزا فخرا و نوادۀ دختری یکی از علمای بزرگ مشهد به نام «محمد زمان مشهدی» است که در سال 1050ه.ق در مشهد به دنیا آمد. در جوانی به اصفهان رفت و پس از تحصیلات دینی و ادبی به هند مهاجرت کرد. در آنجا مورد توجه اورنگ زیب، پادشاه هند قرار گرفت و داماد او شد. او در هند به مناصب بلند دیوانی رسید و در سال 1101 ه.ق درهمانجا از دنیا رفت. اشعار وی از منظر سبک‌شناسی در سبک هندی سروده است. در اشعار وی ویژگیهای سبک هندی به وضوح دیده میشود، مسائلی از قبیل: فراوانی تشخیص، کاربرد اسلوب معادله، استفاده از تلمیحات مختلف برای خلق مضامین و تصاویر تازه و... نتیجه گیری: پر بسامدترین موضوع در سطح فکری اشعار فطرت مشهدی به ترتیب شامل موارد زیر است: عشق، پند و حکمت، شکوائیه، عرفان و...در سطح زبانی، استفاده از اوزانی و بحوری مانند رمل و هزج موجب روانی شعر فطرت شده است. بسامد واژگان عامیانه به نسبت واژگان عربی و ترکی بسیار بالاتر است. همچنین استفاده از واژگان مربوط به سبک‌شناسی به اشعارش جلوۀ خاصی بخشیده است. از منظر ادبی نیز استفاده از تشبیه، تشخیص، ایهام و تلمیح بسامد بیشتری نسبت به دیگر صورخیال و آرایه های ادبی دارند. فطرت در تشبیهاتش بیشتر از انواع تشبیهات عقلی به حسی، مفرد به مفرد، بلیغ، ملفوف نسبت به دیگر انواع، استفاده کرده است. بسامد استعارات مکنیه نیز در مقایسه با استعارات مصرحه بیشتر است.Mashhad nature, stylistics, Indian style, language level, literary level, intellectual levelفطرت مشهدی, سبک‌شناسی, سبک هندی, سطح زبانی, سطح ادبی, سطح فکریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1077.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1077.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک شناسی اشعار «فطرت مشهدی»https://bahareadab.com/en/article/A study of the stylistics of "Fitrat Mashhadi" poems