امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628and Conceptual Metaphors in the News Examining the Correctness or Incorrectness of the Use of Rhetorical Techniques and Conceptual Metaphors in the Newsبررسی درستی یا نادرستی کاربرد فنون بلاغی و استعاره های مفهومی در اخبار125010.22034/bahareadab.2020.13.0faامید جلوداریاندانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان noomidjelodarian@gmail.comعصمت اسماعیلیدانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان yesesmat.esmaeili16@gmail.comJournal Article00000000News language is related to the real part of
the language, and the literary language is related to the fictional part of the
language. According to some pundits, the use
of literary language and rhetorical techniques in the news
is against simplicity, a cause of ambiguity in the audience"s understanding,
deviation from standard language, and thus reduction of the speed of informing. But the reality is that the type of communication with
the audience on the radio and Television is indirect, so there"s less influence
and intimacy, and thus the media fills this void, by using rhetorical
techniques alongside meta-language elements such as tone and body language, and
so on. This research examines the correctness or incorrectness
of the usage of traditional rhetorical techniques and revived rhetoric
(conceptual metaphor) in news texts, by descriptive-analytical method. The results of the study show that literary language,
like the language of news, has no aim other than influencing the audience and
delivering the message in the best way; so it is useful and even necessary to
use rhetorical techniques in news texts as long as it does not obscure the text
and delay the transmission of meaning. Also, the use of
conceptual metaphors in most cases not only doesn’t create ambiguity in the
news and is not a source of deviation from standard language, but also is
effective in attracting the audience, having more influence on them and better
understanding the message of the news.زبان خبر به بخش حقیقی زبان، و زبان ادب، به بخش غیرحقیقی زبان
مرتبط است. به اعتقاد برخی صاحبنظران، بهره گیری از زبان ادب و فنون بلاغت در
خبر، خلاف سادگی است و سبب ابهام در فهم مخاطب، دورشدن از زبان معیار و در نتیجه
کاهش سرعت اطلاع رسانی میشود. اما واقعیت آن است که نوع ارتباط با مخاطب در رادیو
و تلویزیون، غیرمستقیم است؛ از این رو تاثیرگذاری و صمیمیت کمتری وجود دارد و به
همین علت رسانه با بهره گیری از فنون بلاغت در کنار عناصر فرازبانی نظیر لحن و
زبان بدن و جز آن، این خلاء را پر میکند. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی، درستی
یا نادرستی بهره گیری متون خبری از فنون بلاغت سنتی و بلاغت احیاشده (استعاره
مفهومی) را بررسی میکند. نتایج پژوهش نشان میدهد، زبان ادب نیز همچون زبان خبر
هدفی جر تاثیرگذاری بر مخاطب و رساندن مقصود به بهترین وجه ندارد؛ ازاین رو به کارگیری
فنون بلاغت در متون خبری تا جایی که متن را مبهم نکند و انتقال معنا را به تاخیر
نیندازد، مفید و حتی لازم است. همچنین به کارگیری استعاره های مفهومی در بیشتر
موارد، نه تنها ابهامی در خبر ایجاد نمیکند و از عوامل انحراف در زبان معیار نیست،
در جذب مخاطب و تاثیرگذاری بیشتر بر او و درک بهتر پیام خبر موثر است. and lt;-p and gt;rhetoric, conceptual metaphor, news language, standard language, literary languageبلاغت, استعاره مفهومی, زبان خبر, زبان معیار, زبان ادبhttps://bahareadab.com/downloadPDF/933.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/933.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی درستی یا نادرستی کاربرد فنون بلاغی و استعاره های مفهومی در اخبارhttps://bahareadab.com/en/article/and Conceptual Metaphors in the News Examining the Correctness or Incorrectness of the Use of Rhetorical Techniques and Conceptual Metaphors in the Newsامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628Abolfazl Zarroi Nasr Abad's satirical ways in "Rofouzeha"شیوه های طنزپردازی ابوالفضل زرویی نصرآباد در «رفوزه ها»2742010.22034/bahareadab.2020.13.0faمریم پراکندهدانش آموخته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی nom.parakandeh@yahoo.comیدالله بهمنی مطلقعضو هیأت علمی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجاییyesy_bahmani43m@yahoo.comعلی اکبر افراسیاب پورعضو هیأت علمی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجاییnoali412003@yahoo.comJournal Article00000000In this
article, an analytical descriptive method has been used to study the satirical
techniques of contemporary poet, researcher and satirist Abolfazl Zarroie
Nasrabad in a collection of essays that almost cover all of his tales. In this work,
Zarroi has been able to use different techniques of satire, including the use
of interlaced language, funny imitation of others" poetry, prayer, playing with
words, using humorous position, destroying symbols, mocking and treating others
Exaggerating praise for others, the use of non-rickety sophistication, the
mention of seemingly irrelevant reasons, ironic teasers, humorous accusations,
highlighting, writing satirical footnotes in explaining your poems, likening
humans to animals, and helping to gain weight and empty spaces in The poetry of
his social political ideas. In a series of
rhetoric, Zaravi finds the social dilemma in a state of distress for people and
draws the heavy burden of these misfortunes in a seemingly bitter language from
the reader"s heart and soul, and in various forms, with a fluent language, he
lushes joy and laughs on his lips, Literary critic.در این مقاله به روش توصیفی_ تحلیلی به بررسی شیوه های
طنزپردازی ابوالفضل زرویی نصرآباد شاعر، پژوهشگر و طنزپرداز معاصر در مجموعه رفوزه ها
که تقریباً دربردارنده همه طنزسروده های اوست، پرداخته شده است. زرویی در این اثر
توانسته است با استفاده از شیوه های مختلف طنزپردازی اعم از استفاده از زبان
محاوره ای، تقلید خنده دار از شعر دیگران، مهمل گویی، بازی با کلمات، استفاده از
طنز موقعیت، ویران کردن سمبلها، مسخره کردن و مورد طعن قرار دادن دیگران، ستایش
اغراق آمیز دیگران، استفاده از دشواژه های غیر رکیک، ذکر دلایل به ظاهر نا مربوط،
طعنه و کنایه های طنزآمیز، برجسته سازی، نوشتن پاورقیهای طنزآمیز در توضیح
شعرهای خود، تشبیه کردن انسان به حیوانات و کمک گرفتن از وزن و فضاهای خالی در
شعر، اندیشه های سیاسی اجتماعی خود را بیان کند. زرویی در مجموعه رفوزه ها،
تنگناهای اجتماعی را در آزرده خاطری مردم پیدا میکند و بار سنگین این ناگواریها را
با زبانی به ظاهر تلخ از دل و روح خواننده برمیدارد و در قالبهای مختلف با زبانی
روان، نشاط و خنده را بر لبها مینشاند و خود را به منتقد ادبی تبدیل میکند. and lt;-p and gt;Social satire, Abolfazl Zarroie Nasr Abad, Rofouzeha, satirical waysطنز اجتماعی, ابوالفضل زرویی نصر آباد, رفوزه ها, شیوه های طنزپردازیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/934.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/934.pdfhttps://bahareadab.com/article/شیوه های طنزپردازی ابوالفضل زرویی نصرآباد در «رفوزه ها»https://bahareadab.com/en/article/Abolfazl Zarroi Nasr Abad's satirical ways in "Rofouzeha"امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628The Function of divination in Khamse Nizami Ganjaviکارکرد تفأل در خمسۀ نظامی گنجوی4364010.22034/bahareadab.2020.13.0faحجت کجانی حصاریمدرس گروه زبان وادبیات دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایرانnohasari1@gmai.comمحمدرضا پاشاییاستادیار گروه زبان وادبیات، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران yesPashaei.reza@yahoo.comJournal Article00000000Divination and humorous people and events
have been the commonplace traditions of old societies. Fooling was a kind of prediction of future
events, which in many cases inspired the savvy of his owner or plans to prevent
possible losses. It is widely mentioned in various historical, literary and
scientific works of the early centuries of the Persian language after Islam.
Nizami In the sixth century AH, referred to this belief and commonplace in
society among his five poems. This research was conducted with the aim of
investigating the performance of Ganjavi"s military khmesa to showcase the
beliefs and types of foolishness in the military system and to introduce a
variety of tales, interpretations and falsifications in the works. The present
study is conducted in a librarian way, with the extraction of various types of
horoscope from the works of this poet and their classification by reviewing the
articles and the corresponding books. The results show that, given the
abundance of military references, the poet himself does not have any opinion on
this issue; however, he has addressed the situation of society. In his works,
this work is common in two ways, sometimes in the form of good and evil,
sometimes in the form of words interpreted, drawn and walled.تفأل زدن و به فال نیک و بد گرفتن افراد و رویدادها از سنت های
رایج در جوامع قدیم بوده است. فالگیری نوعی پیشگویی حوادث آینده بود که در بسیاری
از موارد باعث دلگرمی و آرامش صاحب فال یا برنامه ریزیهای او برای جلوگیری از
ضررهای احتمالی میشد. از تفأل در آثار گوناگون تاریخی، ادبی و علمی سده های نخستین
زبان فارسی پس از اسلام، فراوان یاد شده است. حکیم نظامی در قرن ششم هجری در میان
منظومه های پنجگانۀ خود به این باور و عرف رایج در جامعه اشاره کرده است. این
پژوهش با هدف بررسی کارکرد تفأل در خمسۀ نظامی گنجوی برای نمایش دادن باورها و
گونه های فالگیری در پنج گنج نظامی و معرفی انواع تفأل، تعبیر و فالگیری در آثار
او انجام شده است. پژوهش حاضر به شیوه کتابخانه ای همراه با استخراج انواع فال از
آثار این شاعر و دسته بندی آنها از طریق بررسی مقاله ها و کتابهای مربوطه شکل رفت.
نتایج بدست آمده حاکی از آن است که با توجه به فراوانی اشارات نظامی به تفأل، خود
شاعر عقیده ای به این موضوع ندارد؛ اما برای شناساندن اوضاع جامعه و نوع نگاه و
تفکر مردم هم روزگار خود، بدان پرداخته است در آثار او این کار به دو شیوه رواج
دارد؛ گاه در شکل های تفأل نیک و بد گرفتن و گاه به شیوۀ تعبیر که به روشهای تفأل،
قرعه زدن و بخت آزمایی با گردو بوده است. and lt;-p and gt;Nizami Ganjavi, five treasure, divination, omen, interpretationنظامی گنجوی, پنج گنج, پیشگویی, تفأل, تعبیرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/935.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/935.pdfhttps://bahareadab.com/article/کارکرد تفأل در خمسۀ نظامی گنجویhttps://bahareadab.com/en/article/The Function of divination in Khamse Nizami Ganjaviامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628The introduction of manuscript 0f General Divan of Taleb Ali Khan Lakhanoei, called Eishi with the passage of his lyrics styleمعرفی نسخه خطی کلیاتِ طالب علی خانِ لکهنوی متخلّص به عیشی"باگذر از سبک غزلیات وی6585010.22034/bahareadab.2020.13.0faزیبا فلاحیدانشجوی دکترا زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد دهاقان. دهاقان-ایرانnoadab_111@yahoo.comمهرداد چتراییاستادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد، نجف آباد- ایرانyesM.chatraei@yahoo.comمریم محمودیدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی دهاقان. دهاقان-ایران nom.mahmoodi75@yahoo.comJournal Article00000000Taleb
Ali Khan Lakhanoei called Eishi is a member of the poets and writers of the
style of the return of the subcontinent who has spoken poetry in both Persian
and Hindi. His general Divan remains intact in Farsi and contains 6435 verses
of poetry including elegies, festive masnavi, quatrains and other literary
forms. Eishi with the synthesis of 203 Persian lyrics in 1593 verses and 133
lyrics in the styling poetical metre of Ramal and Hazaj, he should have called
to be like the dominant philosopher GhalebDehlavi and KalimKashani; but with
detailed research and extraction of poetical metres in analytical-descriptive
ways we have achieved different results.The thirteenth century is the period of
literary return. This article, in addition to the introduction of this version;
for the first time; in lyrics style; examined his lyric poetry, lexical,
literary and intellectual qualities.The results of this research show that
Taleb Ali Khan, from the viewpoint of literary rhetoric, has a radical interest
in the simile industry specially eloquent analogy, from the point of view of
the words, the words of thetavern wordsand Sufi terms are taken for the long
meanings; He has been interested in ancient Iranian literature and culture,
though in a ghazal. In Hafez’s thought and Saeb’s mystical wisdom heis grown.
He has a philosophical and deductive mind.Sorrow in his world of thinking, is
the cosmological foundation.His lyrics have continued the Indian tradition and
in the weight of poetry, are sometimes experience the peak of the music of
Hafez Shiraz in the tendency to return style.طالب علی خان لکهنویی(1232ق) متخلص به عیشی از شاعران و
نویسندگان شبه قاره است، که به دو زبان فارسی و هندی شعر گفته است. کلیات دیوان وی
تا کنون در زبان فارسی دست نخورده باقی مانده است و حاوی 6435 بیت شامل قصاید،
مثنوی های بزمی، رباعی ، دوبیتی و انواع دیگر ادبی است. عیشی با سرودن 203 غزل
فارسی در 1593 بیت و 133 غزل در بحرهای سبک ساز رمل و هزج؛ باید مانند غالب دهلوی
و کلیم کاشانی؛ شاعر سبک هندی خوانده می شد امّا؛ با پژوهش دقیق و استخراج
اوزان به شیوه تحلیلی_ توصیفی به نتایجی متفاوت دست یافته ایم. قرن سیزدهم دورهء
بازگشت ادبیست. اینگفتار؛ ضمن معرفی نسخه ؛ نحستین بار ؛ بسبک غزلیات ؛مختصات
لغوی،ادبی و فکری وی پرداخته است. نتایج این تحقیق نشان میدهد طالب علی خان
از نظر بلاغت ادبی توجهی افراطی به صنعت تشبیه از نوع بلیغ دارد ؛از نظر لغوی
الفاظ میخانه ای و اصطلاحات صوفیانه را برای معانی بلندبکار گرفته ؛ نسبت به
ادبیات و فرهنگِ ایران باستان هرچند در یک غزل ؛ علاقه نشان داده است. درفضای
اندیشهء حافظ شیراز ؛وزبان عارفانهءصائب بال و پر گشوده است. ذهنی فلسفی و تقدیری
دارد. حزن در جهانِ تفکر وی بنیادی هستی شنا سانه ست. غزل وی ادامهءسبک هندی وگاهی
در وزن شعر؛ اوج موسیقی آوایی حافظ شیراز در تمایل به سبک بازگشت را تجربه نموده
است . and lt;-p and gt;Taleb Ali Khan Eishi, General Divan, lyrics style, and StylMystical sonnetsطالبعلی خان عیشی, کلیات دیوان, سبک غزل, موسیقیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/936.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/936.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی نسخه خطی کلیاتِ طالب علی خانِ لکهنوی متخلّص به عیشی"باگذر از سبک غزلیات ویhttps://bahareadab.com/en/article/The introduction of manuscript 0f General Divan of Taleb Ali Khan Lakhanoei, called Eishi with the passage of his lyrics styleامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628The reflection parable and allegorie and its function at thousand and one nightبازتاب مَثَل و تمثیل و کارکرد آن در هزار و یک شب87106010.22034/bahareadab.2020.13.0faشکوفه محمدی رایگانیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر کردnoderili@kiau.ac.irمحمد حکیم آذردانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر کردyeshakimazar@gmail.comحسینخسرویدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر کردnoh_khosravi2327@yahoo.comJournal Article00000000Thousand and one nights,
including our legendary books and the Islamic world in the field of oral and
folk literature, in addition to the range of meaning and content, a wide
variety of events, events and various personalities, beautiful testimonies and
literary industries, The combination of order and prose ... is an important
source for the folk parables and idioms used in everyday interactions and
conversations of that era. In this research, the author seeks to extract,
categorize, analyze the frequency of
types of parables in this book. For this purpose, the parables
have been examined from different perspectives such as: narrative and
descriptive, content, and orientation of parables, themes and heroes of
allegories, Arabic and Persian parables, and
the division of parable on Professor Bahman Yar, showing their
frequency through the graph. The
findings of the research show that 65 percent of the allegories are descriptive
and about 72 percent of the parliaments are Persian, as well as more
orientation of the parables from the descriptive and normative species, most of
the book"s parable are prose, allegory
and hero. 71 percent of the allegorical
parables are the human type.هزار و یک شب از جمله کتابهای افسانه ای ما و جهان اسلام در زمینۀ
ادبیات شفاهی وعامیانه است که علاوه بر گسترۀ معنی و مضمون، تنوع بالای ماجرها،
حوادث و شخصیتهای متنوع و گوناگون، توصیفات زیبا و صنایع ادبی، تلفیق نظم و نثر و...
یک منبع مهم، برای مَثَلها و اصطلاحات عامیانه ای است که در مراودات و مکالمات
روزمرۀ آن دوران کاربرد داشته است. در این پژوهش، نگارنده در پی استخراج، دسته بندی،
بررسی و تحلیل بسامد انواع مَثَل و تمثیل در این کتاب است. بدین منظور مَثَلها را
از دیدگاه های مختلفی چون؛ روایی و توصیفی بودن، محتوا و جهت گیری مَثَلها، مضمون
و قهرمان تمثیلها، عربی و فارسی بودن مَثَلها، و تقسیم بندی مَثَل از دیدگاه
استاد بهمنیار بررسی کرده و بسامد آنها از طریق نمودار نمایش داده است. یافته های
پژوهش نشان می دهد که 65 درصد تمثیلها از گونه توصیفی و حدود 72 درصد مَثَلها
فارسی هستند، همچنین بیشتر جهت گیری مَثَلها از گونه توصیفی و هنجاری، بیشتر
مَثَلهای کتاب از نوع منثور و تمثیل و قهرمان
71 درصد مَثَلهای تمثیلی از نوع انسان است. and lt;-p and gt;parable , allegories, thousand one night, Tassoiمَثَل, تمثیل, هزار و یک شب, طسوجیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/937.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/937.pdfhttps://bahareadab.com/article/بازتاب مَثَل و تمثیل و کارکرد آن در هزار و یک شبhttps://bahareadab.com/en/article/The reflection parable and allegorie and its function at thousand and one nightامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628Stylistics in Mohammad Ali Islami Nodoushan Poemsسبکشناسی در اشعار محمّدعلی اسلامی ندوشن107124010.22034/bahareadab.2020.13.0faمهری نصیریدانشجوی دکترای تخصصی زبان و ادبیّات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد شهرکرد دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایرانnonasirimehri@yahoo.comحسین خسرویدانشجوی دکترای تخصصی زبان و ادبیّات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد شهرکرد دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایرانyesh_khosravi2327@yahoo.comاصغر رضاپوریاناستادیار گروه زبان و ادبیّات فارسی، دانشکده علوم انسانی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایرانnorezaporian@gmail.comJournal Article00000000By
studying and studying the works of writers and poets, we find that each writer
and poet uses a particular way of expressing his or her thoughts, feelings, and
emotions in what is literally the style of a poet or writer. The style of a
poet or writer is taken from all the political, social, economic issues and
everything that happens in that poet or writer community. The style of the
works of the Persian literary elders has been studied from late to modern
times. In the contemporary era, due to the unfavorable conditions of society
and political and social changes, the style of poets and writers was shaped in
a new way in their works. Mohammad Ali Islami Nodoushan is one of the
contemporary poets who wrote poetry in a new way. This essay examines the
stylistics of contemporary poet, poet and writer Mohammad Ali Islamic poetry,
and analyzes his collection of poems that have a new content and theme but are
written in a classical way, at three levels: linguistic, literary, and
intellectual. Analyzing the style of Islamic poetry not only reveals the poet"s
artistic, linguistic and intellectual beauties, but also reveals a part of
Iranian culture, history and literature. In this essay, after noting the
Islamic references and his poetic works, we become familiar with the style of
his poems and find that he is influenced by the political, cultural, and social
conditions of society, with new themes and new themes, Most of them are life-long.با مطالعه و بررسی آثار نویسندگان و شاعران، متوجه میشویم که هر
نویسنده و شاعر برای بیان اندیشه، احساسات و عواطف خود، از روش خاصی استفاده میکند
که در اصطلاح ادبی به آن روش، سبک یک شاعر یا نویسنده گویند. سبک یک شاعر یا
نویسنده، برگرفته است از تمام مسائل سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و هر آنچه در جامعه
آن شاعر یا نویسنده رخ میدهد. سبک آثار بزرگان ادب فارسی، از دیرباز تا دوره
معاصر، مورد بررسی قرار گرفته است. در دوره معاصر، با توجه به اوضاع نامساعد جامعه
و تغییرات و تحوّلات سیاسی و اجتماعی، سبک شاعران و نویسندگان، به شیوه جدیدی در
آثار آنان، شکل گرفت. محمّدعلی اسلامی ندوشن، یکی از شاعران معاصری است که با شیوه
نوینی به سرودن شعر پرداخت. این مقاله به بررسی سبک شناسی در شعر محمّدعلی اسلامی،
شاعر و نویسنده معاصر میپردازد و مجموعه اشعار او را که محتوا و مضمونی نو
دارند، امّا به شیوه کلاسیک، سروده شده اند، در سه سطح زبانی، ادبی و فکری تحلیل
میکند. تحلیل و بررسی سبک شناسی اشعار اسلامی نه تنها زیباییهای هنری، زبانی و
عقاید فکری شاعر را آشکار میکند، بلکه سبب شناساندن بخشی از فرهنگ، تاریخ و ادب
ایران میشود. در این مقاله پس از معرّفی اسلامی ندوشن و آثار منظوم او، با سبک
اشعار او آشنا میشویم و متوجه خواهیم شد، که او با تأثیرپذیری از اوضاع سیاسی،
فرهنگی و اجتماعی جامعه، اشعاری با موضوعات گوناگون و مضامین تازه و با سبکی
جدید سروده، که بیشترین موضوع آنها، گذر عمر است. and lt;-p and gt;Stylistics, Modern Poetry style, Islami Nodoushan, Analysisسبکشناسی, سبک شعر معاصر, اسلامی ندوشن, تحلیلhttps://bahareadab.com/downloadPDF/939.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/939.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبکشناسی در اشعار محمّدعلی اسلامی ندوشنhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistics in Mohammad Ali Islami Nodoushan Poemsامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628The effect of Dehkhoda on satire style Reza Ganjeiبررسی تأثیر دهخدا بر سبک طنزپردازی رضا گنجه ای125143010.22034/bahareadab.2020.13.0faمحمد کشاورزدانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی، مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه پیام نور تهرانnoMuhammadkeshavarz95@gmail.comفرهاد درودگریاناستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور تهرانyesf.doroudgarian@yahoo.comبهناز علیپور گسکریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور تهران nobehnazg@yahoo.comعلی پدرام میرزاییاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور تهرانnop_mirzaie@pnu.ac.irJournal Article13980301One of the pioneers of contemporary Iranian
satire is the style writer Ali Akbord Khodha, who has always been seen as a
satirist by many of his comic strips. Reza Ganjeei, founder of Babashmal
Magazine is one of the lesser known and successful Iranian satirists whose style
of writing is heavily influenced by Dehkhoda"s satirical style. The subject of
this paper is a comparative study of Dehkhoda and Ganji"s humorous style
through the comparison of two "nonsense" and "heartache"
humor columns in the four axes of linguistic, structural, humorous, and
thematic questions to answer this question. To what extent has Ganjee been
influenced by the style of God in writing his humorous articles? By comparing a
number of articles by these two authors, it was concluded that the closet and
Dehkhoda styles were characterized by linguistic features (especially simple
and folk-language proverbs), structural features, humorous techniques
(especially reversal, introduction). Innovative and ...) and in terms of the
content of the works, they are remarkably similar. There are, of course,
differences in each of these areas, especially in terms of narrative structure
and some of the satirical techniques, in the writings of the two authors.یکی از پیشگامان طنز پردازی در ایران معاصر،علی اکبر
دهخدا،نویسنده صاحب سبک است که همواره شاهد الگو برداری طنز نویسان بسیاری از سبک و
شیوه طنز آفرینی وی بوده ایم. یکی از طنز پردازان موفق و کمتر شناخته شده ایرانی که
سبک طنز پردازیش به شدت
متأثر از سبک طنز نویسی دهخد است، رضا گنجه ای،بنیانگذار نشریه باباشمل است.موضوع
این مقاله،بررسی مقایسه ای سبک طنز پردازی دهخدا و گنجه ای از طریق مقایسه دو
ستون طنز «چرند و پرند» و «درد دل باباشمل» در چهار محور خصوصیات زبانی،خصوصیات
ساختاری،شگردهای طنز پردازی و درونمایه است تا به این پرسش،پاسخ داده شود که گنجه ای
تا چه حد در نوشتن مقالات طنزآمیز خود،متأثر از سبک دهخدا بوده است؟ با مقایسه
میان تعدادی از مقالات این دو نویسنده،این نتیجه حاصل شد که سبک گنجه ای و دهخدا
از جنبه خصوصیات زبانی(به ویژه به کارگیری زبانی ساده و مشحون از ضرب المثلهای
عامیانه) خصوصیات ساختاری،شگردهای طنزآفرینی (خصوصاً وارونه گویی، مقدمه پردازیهای
ابتکاری و...) و در زمینه محتوای آثار،شباهت قابل ملاحظه ای با
یکدیگر دارند؛ البته تفاوتهایی نیز در هر یک از حوزه های یاد شده به ویژه از نظر
ساختار روایت و برخی از شگردهای طنزپردازی، در نوشته های این دو نویسنده به چشم
میخورد.Charand o Parand, Babashamal, Dehkhoda, Reza Ganjeei, Press Satireچرند و پرند, باباشمل, دهخدا, گنجه ای, طنز مطبوعاتیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/940.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/940.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی تأثیر دهخدا بر سبک طنزپردازی رضا گنجه ایhttps://bahareadab.com/en/article/The effect of Dehkhoda on satire style Reza Ganjeiامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628Inflectional features in Taleqani dialectمشخصه های تصریفی گویش طالقانی145167010.22034/bahareadab.2020.13.0faموسی میرزاییدانشجوی دکتری، رشته زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایرانnoMirzaei.mousa@yahoo.comبهزاد رهبر استادیار گروه زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایرانyesrahbarbehzad@gmail.comمحمدرضا اروجیاستادیار گروه زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایرانnoMohammadrezaoroji@yahoo.comJournal Article00000000The
present study was an attempt to investigate the inflectional features of Taleqani dialect based on Booij"s patterns (2005) in nouns, verbs,
adjectives and adverbs and answering the question of whether the inflectional features of Taleqani
dialect fall within these rules. The research was descriptive-analytical and
research contributors are twenty Taleqani speakers from the village of Kiyadeh
who were in the range of 30 and 80 years and sex was disregarded. They include
the illiterate and the educated. According to the research, it was found that all inflectional features of Taleqani dialect are in the form of the patterns provided by Booij
(2005). So the
patterns provided by the Booij can be used as a suitable tool for defining the inflectional
features. Because this dialect,
like many other dialects, is on the verge of extinction and the current
speakers will be the last generation who speak this dialect, this research can
be useful for next generation and those who interested in linguistics.پژوهش حاضر تلاشی است برای بررسی مشخصه های تصریفی گویش طالقانی
براساس الگوهای بویج (2005) در اسم، فعل، صفت و قید و پاسخ به این پرسش که آیا
فرآیندهای واژه سازی در گویش طالقانی در قالب این قاعده ها قرار میگیرد. این پژوهش
به صورت توصیفی– تحلیلی بوده و مشارکان پژوهش بیست نفر از گویشوران طالقانی روستای
«کیاده» میباشند که بین سنین 30 تا 80 سال هستند و تمایز جنسی نیز لحاظ نشده است.
گویشوران از سنین مختلف و شامل افراد بیسواد و تحصیل کرده میباشند. نتایج داده های
تحقیق نشان میدهد که در گویش طالقانی برای اسم مشخصه های شمار (مفرد و جمع)، حالت
(اضافی)، معرفگی وجود دارد و مشخصه جنس در این گویش متبلور نمیگردد. برای افعال
مشخصه های زمان (حال، گذشته، آینده)، وجه (امری، التزامی، نفی، شرط، اخباری و
پرسشی)، نمود (کامل و ناقص)، جهت دستوری ( معلوم)، شخص (اول شخص، دوم شخص و سوم
شخص) و شمار (مفرد و جمع) و برای اسم مشخصه های شمار (مفرد و جمع)، حالت اضافه و
معرفگی مشخص گردید و مشخصه تصریفی درجه (
تفضیلی) برای صفت و قید وجود دارد. تمام مشخصه های تصریفی گویش طالقانی در قالب
الگوهای ارائه شده توسط بویج (2005) قرار میگیرند و الگوهای ارائه شده توسط بویج
میتواند به عنوان ابزاری مناسب جهت تعیین مشخصه های تصریفی استفاده گردد. به دلیل
اینکه این گویش نیز همانند بسیاری از گویشهای دیگر در معرض نابودی است و گویشوران
کنونی آخرین نسلی خواهند بود که به این گویش صحبت میکنند، این تحقیق میتواند برای
آیندگان و کسانی که به حوزه زبانشناسی علاقه دارند، مفید باشد. and lt;-p and gt; morphology, inflection, inflectional features, inflectional ruleصرف, تصریف, مشخصۀ تصریفی, قاعده تصریفیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/942.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/942.pdfhttps://bahareadab.com/article/مشخصه های تصریفی گویش طالقانیhttps://bahareadab.com/en/article/Inflectional features in Taleqani dialectامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628The Role of Eloquence in Bidel and Kalim's Humorous Poemsنقش بلاغت در سبک طنزپردازی بیدل و کلیم169188010.22034/bahareadab.2020.13.0faصدرا قائد علیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد جیرفت، دانشگاه آزاد اسلامی، جیرفت، ایرانno--حمید طبسیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد جیرفت دانشگاه آزاد اسلامی، جیرفت، ایران،yeshamidtabasi@yahoo.comابوالقاسم رادفراستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد جیرفت، دانشگاه ازاد اسلامی، جیرفت، ایرانno--Journal Article00000000Investigation of satirical poems of Indian
style poets can provide insights into a new history that is different from that
covered in the historical books. This history offers a detailed description of
a nation that lived in Iran during the 11th and 12th
centuries AH and covers social, ethical, cultural, religious and other aspects
of their lives. In other words, the Indian style gives an account of the
history of unrests, turmoil and cruelties that have, unlike pure history that
is never repeated, been plaguing human societies over the course of
history. In their satirical poetry,
Indian style poets draw on literary-artistic language and mysterious rhetoric
styles to address the reflective and wise people. In the present
descriptive-analytical study attempts are made to investigate the influence of
rhetorical techniques on the satirical poems of two famous Indian style poets
namely Bidel Dehlavi and Kalim Kashani. To this end, the satirical poems of
these two poets were studied and their rhetorical elements were identified.
According to the results, Allegorical satire which is characterized by
significant number of rhetorical elements account for the bulk of satirical
language in their poetry. In the present
article attempts are made to figure out which rhetorical elements play the most
significant role in Bidel and Kalim"s satirical style.با بررسی اشعار طنزآمیز شاعران سبک هندی، میتوان به تاریخی جدید
و متفاوت با آنچه در کتب تاریخی نوشته شده است، دست یافت. تاریخ دقیق از ملّتی که
در قرن های یازدهم و دوازدهم هجری در ایران میزیسته اند و در آن از مسائل اجتماعی،
اخلاقی، فرهنگی، دینی و ... صحبت به میان آورده اند؛ به بیان دیگر در طنز سبک
هندی، تاریخ بیدادها، نابسامانیها و بی رسمیهای مردم آن روزگار آمده است که بر
خلاف تاریخ محض که هرگز تکرار نمیشود، همواره گریبانگیر جوامع بشری است. شاعران
طنزپرداز سبک هندی در ساختار طنزهای خود، با زبان ادبی- هنری و با آگاهی از رموز
بلاغت و به کارگیری شگردهای گوناگون آن، کلام رندانه خود را در خطاب به اهل تفکر و
تأمّل سروده اند. جستار حاضر با تکیه بر روش توصیفی- تحلیلی در تلاش است، میزان
تأثیرگذاری شگردهای بلاغی را در اشعار طنزآمیز دو نفر از شاعران معروف سبک هندی؛
یعنی بیدل دهلوی و کلیم کاشانی کشف کند. برای دستیابی به این هدف، اشعار طنزآمیز
این دو شاعر، مورد بررسی قرار گرفت و عناصر بلاغی موجود در طنز آنها مشخص شد.
طنزهای ایشان از نوع طنز تمثیلی است که عناصر بلاغی در آن سهم عمده ای ایفا میکند.
در این مقاله به دنبال پاسخ به این سؤال هستیم که کدام عناصر بلاغی در سبک
طنزپردازی بیدل و کلیم بیشترین نقش را داشته اند؟satire, rhetoric, Indian style, Bidel, Kalimطنز, بلاغت, سبک هندی, بیدل, کلیمhttps://bahareadab.com/downloadPDF/943.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/943.pdfhttps://bahareadab.com/article/نقش بلاغت در سبک طنزپردازی بیدل و کلیمhttps://bahareadab.com/en/article/The Role of Eloquence in Bidel and Kalim's Humorous Poemsامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628An Investigation of Rhetorical Functions in Rumi's Sonnetsبررسی نقشهای بلاغی سکوت در غزلیات مولانا189206010.22034/bahareadab.2020.13.0faزهرا ایرانیدانشجوی دکترای رشته زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوهnoSadr.irani10@yahoo.comملک محمد فرخزاداستاد، عضو هیأت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه.yesM.farokhzad92@gmail.comرضا حیدری نوریعضو هیأت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه. استادیارnoR.heydarinoori@yahoo.comJournal Article00000000One of the approaches in
"Apostrophe" is to employ direct statements in conveying meanings.
The advantages of the direst statement are as follows: affecting the audience
more, better conveying the supposed meaning and making the audience mentally
prepared for the desired meaning. Among mystical poems, Rumi"s have a special
impact on the audience. This worthy attribute is intensified by his penetrating
language and occasionally by the mysterious silence he imposes in his poems.
His silence does not derive from his incapability and helplessness; rather, it
is a medium to convey a more transcendental meaning. Based on the structuralism
of Jacobson and Ephrat concerning the communicative function of words between
the speaker and the addressee, a meaning is conveyed through a physical
channel. This theory is proposed in the six following forms: provoking,
meta-lingual, emotional, empathetic, literary and referential. In this study,
these factors are applied to analyze the silence and its examples in Rumi"s
sonnets.یکی از روشهای خطابه به کارگیری روشهای مستقیم در بیان مطالب
است. تأثیرگذاری بیشتر بر مخاطب و افاده نیکوتر معنای موردنظر و آماده ساختن ذهنی
او برای پذیرش منظور اصلی، امتیازاتی است که برای بیان مستقیم ذکر شده است. در
میان اشعار عارفانه اشعار مولانا از تأثیرگذاری خاصی بر مخاطب برخوردارند. این
ویژگی گرانقدر از زبان نافذ و گاه سکوت پر رمز و راز او شدت میگیرد؛ خاموشیمولانا از جنس
ناتوانی و درماندگی نیست، بلکه وسیله ای است برای القای معانی بلند مورد نظر او.
بر اساس نظریات ساختگراییاکوبسن واِفرات درباره نقشهای ارتباطی کلام بین گوینده و مخاطب، پیامی
معنادار مبادله میشود که از طریق یک مجرای فیزیکی انتقال مییابد. این نظریه در شش
جنبه نقش ترغیبی، فرازبانی، عاطفی، همدلی، ادبی و ارجاعی مطرح میگردد. در این
مقاله به تطبیق این نظریه بر مصادیق و نمونه های به دست آمده در خصوص سکوتمولانا در دیوان
«غزلیات شمس» پرداخته ایم.Jacobson, Ephrat, Rumi, Sham's Sonnets, Rhetorical silenceیاکوبسن, افرات, مولانا, غزلیات شمس, سکوت بلاغیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/941.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/941.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی نقشهای بلاغی سکوت در غزلیات مولاناhttps://bahareadab.com/en/article/An Investigation of Rhetorical Functions in Rumi's Sonnetsامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628The intellectual level of poetic return and constitutional poetry style, Case study: The poets' view of the legitimacy of the Qajar governmentسطح فکری شعر دوره بازگشت و مشروطه ، بررسی موردی: نگاه شاعران به مشروعیت حکومت قاجار207228010.22034/bahareadab.2020.13.0faفاطمه سیفیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوبnoFatima.seifi1971@gmil.comعبدالحسین فرزاددانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی yesAbdolhosein.farzad@gmail.comفرهاد طهماسبیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات nofarhad.tahmasbi@yahoo.comJournal Article00000000Persian poetry has never neglected dealing
with social and political issues. The poet was rewarded to propagate the king
and government"s thoughts or he was believing himself responsible and committed for society
and people are different matters. Legitimacy has always been one of the means
for their survival, and Persian poetry has not been indifferent to it. In the
present essay we have tried to study the process of Iranian belief about
legitimacy of king and government in Persian poetry, specially in Poetic Return
and Constitutional poetry styles, to show how the poets have used poems to
legitimate or illegitimate governments.شعر فارسی در دوره های مختلف از پرداختن به مسایل اجتماعی و
سیاسی شانه خالی نکرده است. حال با توجه به این که شاعران از دربار صله دریافت
میکرده تا مبلّغ اندیشه های حکومت و شاه باشند و یا این که خود را در برابر جامعه
و مردم مسئول و متعهد میدانستند، متفاوت بوده است. یکی از موضوعاتی که حکومتها
همواصه به آن توجه کرده اند مشروعیتشان بوده است. مشروعیت از مهمترین عوامل بقای
حکومتهاست که شعر فارسی نیز نسبت به آن بی تفاوت نبوده است. در این مقاله تلاش
کردهایم تا با بررسی سیر اندیشۀ ایرانی دربارۀ مشروعیت حکومت و پادشاه در شعر
فارسی به ویژه در شعر سبک بازگشت دورۀ قاجار و شعر مشروطه، نشان دهیم که شاعران با
استفاده از شعر چگونه به مشروعیت بخشی یا مشروعیت زدایی حکومتها پرداخته اند.Legitimacy, Poetic Return, Constitutional Poetry, Legitimate, Illegitimateمشروعیت, شعر بازگشت, شعر مشروطه, مشروعیتبخشی, مشروعیتزداییhttps://bahareadab.com/downloadPDF/944.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/944.pdfhttps://bahareadab.com/article/سطح فکری شعر دوره بازگشت و مشروطه ، بررسی موردی: نگاه شاعران به مشروعیت حکومت قاجارhttps://bahareadab.com/en/article/The intellectual level of poetic return and constitutional poetry style, Case study: The poets' view of the legitimacy of the Qajar governmentامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628Review about compose couplet in the Baba taher styleتأملی در دوبیتیسرایی بطرزِ باباطاهر229247010.22034/bahareadab.2020.13.0faعبدالرسول فروتن استادیار پژوهشکده تحقیق و توسعه علوم انسانی، سازمان سمتyesforootan@samt.ac.irعبدالرضا سیفاستاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهرانnoseif@ut.ac.irJournal Article00000000The
most famous couplets of Persian literature are related to Baba taher. In these songs, which are written very
simple in Lori accent, a pure mysticism and poem’s lovesickness can be seen. A
few centuries after Baba taher, poets such as Pur-e Fereydun, Sufi-e
Mazandarani and etc. have also composed folk, romance and tragic couplets which
some of them came to the Baba taher’s book of poems because of their similarity
to his poems. The poets of these couplets have not tried to imitate the poetry
of Baba taher, But in the period of literary return, which the poets compose
poem in the style of old ones, especially the great poets of Khorasani and
Iraqi styles, Few of the poets, such as Izadi-e Kazeruni and Qafel-e
Firuzabadi, were interested in Baba Taher’s poetry style and they composed
couplets in Lori accent and Baba Taher’s poetry style; While of them were from
Fars region and did not speak to Lori accent; Even Izadi’s parentage came to
Najd Arabs with several mediators. In the Divan of these two poets or in the
biography books it is clearly mentioned that these couplets are "in Baba
Taher’s poetry style". Different factors make the similarities and
differences of this couplets to the Baba taher’s couplets. In this article, we
review them and their success rate in following the style of Baba Taher. During
the Qajar period, there was also a famous poet of couplets named Fayez Dashti
which, although in some cases, has been influenced by Baba Taher"s songs, but
his poetry cannot be considered in Baba Taher’s poetry style.مشهور ترین دوبیتیهای ادب فارسی به باباطاهر عریان منسوب است. در
این ترانه ها که در نهایت سادگی و به لهجه لری سروده شده اند، عرفانِ ناب و سوز و
گدازهای عاشقانه سراینده دیده میشود. چند قرن پس از باباطاهر، شاعرانی چون
پورفریدون، صوفی مازندرانی و... نیز دوبیتیهایی فولکلوریک، عاشقانه و غم انگیز
سروده اند که برخی بدلیل شباهت داشتن به اشعار باباطاهر، به دیوان وی راه یافته اند.
شاعران این دوبیتیها تلاشی برای تقلید و نظیره گویی اشعار باباطاهر نداشته اند؛
امّا در دوره بازگشت ادبی که شاعران بطرز قدما و بویژه شاعران بزرگ سبکهای خراسانی
و عراقی شعر میسرودند، معدودی از شاعران مانند ایزدی کازرونی و غافل فیروزآبادی به
سبک باباطاهر نظر داشتند و دوبیتیهایی به لهجه لری سرودند؛ درحالیکه هر دو از دیار
فارس بودند و به لری تکلم نمیکردند؛ حتّی نسبِ ایزدی با چند واسطه به اعراب نجد
میرسید. در دیوان این دو شاعر و یا در تذکره ها به وضوح ذکر شده است که این
دوبیتیها «بطرز باباطاهر» سروده شده اند. عوامل مختلفی باعث شباهت و تفاوت این
دوبیتیها نسبت به دوبیتیهای باباطاهر شده که در این مقاله به بررسی آنها و میزان
موفقیتشان در پیروی از سبک باباطاهر میپردازیم. در دوره قاجار، دوبیتی سرای مشهوری
بنام فایز دشتی نیز میزیست که گرچه در برخی موارد از ترانه های باباطاهر تأثیر
گرفته است، امّا نمیتوان اشعارش را به سبک دوبیتیهای باباطاهر بشمار آورد.Baba Taher Hamedani, couplets, Style, Imitation, Izadi-e Kazeruni, Qafel-e Firuzabadiباباطاهر همدانی, دوبیتی, سبک, تقلید, ایزدی کازرونی, غافل فیروزآبادیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/945.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/945.pdfhttps://bahareadab.com/article/تأملی در دوبیتیسرایی بطرزِ باباطاهرhttps://bahareadab.com/en/article/Review about compose couplet in the Baba taher styleامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628Descriptiv-Contrastive Analysis of Ethical Versed Advices of Moulawi and Sa'diتحلیل توصیفی ـ مقایسه ای توصیه های اخلاقی منظوم مولوی و سعدی249268010.22034/bahareadab.2020.13.0faسمیه سلیمانیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فردوسی مشهد nosl.soleymani@yahoo.comابوالقاسم قوامدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فردوسی مشهدyesGhavamg@yahoo.comJournal Article00000000The
professional recognition of a phenomenon depends on the measurement and
comparison of the phenomenon with phenomena of the same type. Moulavi and Sa"di
are seeking to guide and elevate their audience through their moral advices.
But comparing their ethical recommendations reveals two substantial different
ways of moral provocation. Both provocation ways are considerably welcomed in
impressing the audience. Therefore, meanwhile revealing some of the artistic
and effective methods of moral preaching, the research helps to better
understanding of the personal styles of Moulavi and Sa"di through contrasting
their works.
Based
on the ethical recommendations extracted from the works of Moulavi and Sa"di,
and reference to the evidence, the research argues that Sa"di, in his moral provocation, relies
specifically on wisdom and reasoning, and in this regard he uses a special
contrasting method, that essentially features his style. Moulavi, however,
relie s heavily on religion and mystical principles for ethical advice. From
another point of view, Sa"di focuses on preaching, making use of worldly
motives for persuading the audience to acquire virtues, while Moulana is hidden
behind the name of the beloved, and disrespectful to the world, calls the
audience to good morality that leads to a better Hereafter.شناخت تخصّصی یک پدیده، در
گرو سنجش و مقایس آن با پدیده های همنوع است. مولوی و سعدی با آموزه های اخلاقی
خود درصدد هدایت و به تعالی رساندن مخاطب خویشند؛ امّا مقایسه توصیه های اخلاقی
ایشان مبیّن وجوه اساسی افتراق و گزینش دو راه متفاوت در فراخوان اخلاقی است. هر
کدام از این دو راه در جذب مخاطب و تأثیرگذاری بر او اقبالی کمنظیر دارند.بنابرین پژوهش
در این امر، علاوه بر آشکار کردن بخشی از روشهای هنری و مؤثّر وعظ اخلاقی، به
شناخت بهتر سبک شخصی مولوی و سعدی- در پرتو مقایسه - کمک میکند.این پژوهش با استناد بر توصیه های اخلاقی مستخرج از آثار مولانا و سعدی و
ذکر شواهد، به این مهم دست مییازد که سعدی در فراخوان اخلاقی خود، بر عقل و
استدلال تکیه خاص دارد و در این راستا از یک شیوه تقابلی ویژه - که از ویژگیهای
مهم سبکی اوست - بهره میبرد؛ این درحالی است که اتّکاء مولانا در توصیه های اخلاقی، بر شرع و
نَقل و اصول عرفانی است. از منظری دیگر، سعدی بر منبر وعظ، حضوری پررنگ دارد و از
انگیزه های دنیوی نیز برای ترغیب مخاطب، به کسب فضایل بهره وافی میبرد؛ امّا
مولانا پشت نام معشوق، پنهان است و بی اعتنا به دنیا، مخاطب را به تخلّق به
اخلاقی نیکو، که آخرتی بهتر را برای او رقم میزند، فرا میخواند.Etics, Stilistics, Moulawi, Sa'diاخلاق, سبکشناسی, مولوی و سعدیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/946.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/946.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل توصیفی ـ مقایسه ای توصیه های اخلاقی منظوم مولوی و سعدیhttps://bahareadab.com/en/article/Descriptiv-Contrastive Analysis of Ethical Versed Advices of Moulawi and Sa'diامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628Some Stylistic Features of Masoud Sa'ad Salman's Poemsبرخی ویژگیهای سبکی شعر مسعود سعد سلمان269290010.22034/bahareadab.2020.13.0faداریوش قلعه قبادیدکترای زبان و ادبیات فارسیnodaryooshghobadi@gmail.comوحید مبارک عضو هیأت علمی دانشگاه رازی کرمانشاهyesvahid_mobarak@ yahoo.comJournal Article00000000Massoud Saad is a poet of military, happiness,
imprisonment and sorrow. In the linguistic aspect of his poems, the signs of a
deeply rooted language approach to the use of literary figures and many Arabic
words are approached. In his features, he follows the inventions (Mustard,
Ashwood), figurative language (Types of Metaphors, literal documents), and
description of non-sensual similie organ, various pictures, they are signs of
impersonal style. . On the intellectual side, Massoud Sa"abedah, the lecturer
of love and the calendar of happiness, has created new content for the storyteller,
imitating the illusion with deep emotion, he has been imitated by other poets.
But he has deep emotions that made him personal , The afore mentioned items
have changed him to the poet of style, he is affective in his style.. The
findings of this descriptive-analytical query show that having specific
characteristics in expressing and choosing a template has led to his personal
style and he influenced the change of Khorasani style to Iraqi.مسعود سعد شاعر سپاهیگری،
خوشباشی، حبس و اندوه است. در جنبۀ زبانی شعر وی، نشانه های کهنگی زبان بسیار کم شده
و شعرش به کاربرد صنایع ادبی و واژههای عربیِ زیاد، نزدیک شده است. در ویژگیهای ادبی،
وی به نوآوریهایی در قالب (مستزاد و شهرآشوب)، صورخیال (انواع استعاره، اسناد مجازی)
و توصیف و کاربست مشبه به های غیرحسی و تنوع در تصاویر و توصیفات دست زده است که نشان
از کوشش او برای ایجاد سبک شخصی دارد. در جنبۀ فکری، مسعودِسعد به جهت ابداع گونۀ حبسیه
و تقویم خوشباشی، محتوای تاز ه ای برای قصیده بوجود آورد که مورد توجه و تقلید
قرار گرفت اما وی، با داشتن احساس عاطفی عمیق، از دیگر شاعران تشخّص پیدا کرده است.
این موارد در تغییر جایگاه شاعر از یک شاعر مقلد صِرف به شاعری صاحب سبک و مؤثر در
تغییر سبک نیز نقش داشته اند. یافته های این جستار توصیفی- تحلیلی، نشان میدهد
داشتن ویژگیهای خاص در بیان و انتخاب قالب، سبب ایجاد سبک شخصی او گردیده است و در
تغییرسبک خراسانی به عراقی تاثیر گذاشته است.Massoud Sa'ad, Career Style, Personal Style, Style Transformation, Template and Expressionمسعود سعد, سبک دوره, سبک شخصی, تحول سبک, قالب و بیانhttps://bahareadab.com/downloadPDF/947.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/947.pdfhttps://bahareadab.com/article/برخی ویژگیهای سبکی شعر مسعود سعد سلمانhttps://bahareadab.com/en/article/Some Stylistic Features of Masoud Sa'ad Salman's Poemsامید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135020200628Introducing the Tohfe Fathiyeh of Abuolfazl-Allami and a browse at its stylistic featuresمعرفی تحفۀ فتحیه اثر ابوالفضل علّامی و نگاهی به ویژگیهای سبکی آن291307010.22034/bahareadab.2020.13.0faآذر موسوی قوام آباد دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرانnoazarmu51@chmail.irمحمدرضا معصومی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرانyesmasomi2525@gmail.comجلیل نظریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایرانnojnazari1334@yahoo.comJournal Article00000000Tohfe Fathiyah is a work of
Abuolfazl-Bin-Mubarak, pen-named as Abu al-Fazl
Allami, the nobleman, and historian of the 11th century AH. He was the second
son of Sheikh Mubarak Nagoori and the younger brother of Feizi, and he was
known as poet
laureate in Akbar palace. There are two
versions of this work, which has not been corrected so far. The first copy of No. 3811 belongs to the
National Library of Malek in 116 pages and in Nastaliq form and the second copy
of No. 1095 is kept in the National Library. The authors are correcting this
article which is of great literary interest nowadays. One of the most
important literary features of this work is the use of complex and multifaceted
words and expressions that indicate the author"s elegance and grace-telling. He
is proud of his writings in various places of the book and considers himself to
be the most authoritative writer. In this article, while addressing the general
introduction of this work and its author, an attempt has been made to look at
the most important features of its literary in a descriptive-analytical method.تحفۀ فتحیه اثری از ابوالفضل بن مبارک مشهور به ابوالفضل
علّامی، ادیب و تاریخ نگار سدۀ یازدهم هجری، است. او دوّمین پسر شیخ مبارک ناگوری
و برادر کوچک تر فیضی، ملک الشعرای دربار اکبرشاه است. از این اثر که تاکنون مورد
تصحیح و پژوهش قرار نگرفته، دو نسخۀ خطی موجود است. نسخۀ اول به شمارۀ 3811 و
متعلّق به کتابخانۀ ملی ملک است که در 116 برگ و به خط نستعلیق کتابت شده است و
نسخۀ دوم به شمارۀ 1095، در کتابخانۀ ملی نگهداری میشود و در 128 برگ و به خط
نستعلیق کتابت شده است. نگارندگان این مقاله، این اثر را که از لحاظ ادبی شایان
توجه و تأمل است، در دست تصحیح دارند. در این مقاله ضمن پرداختن به معرفی اثر و
مؤلف آن، سعی شده است به روش توصیفی- تحلیلی به مهمترین ویژگیهای سبکی و ادبی آن
نیز پرداخته شود. از جمله ویژگیهای ادبی این اثر، کاربرد واژه ها و ترکیباتی است
که به گونه ای اظهار فضل و فخرفروشی مؤلف را میرساند. وی در جاهای مختلف کتاب، با
افتخار از نوشته های خود یاد میکند و خود را برتر از اغلب نویسندگان میداند.
علّامی از نویسندگانی است که زبان فارسی، زبان اصلیش نبوده است، با این حال، شیوۀ
نگارش استادانۀ او چنان مینماید که این زبان، زبان مادریش بوده است.Tahfe Fethiyeh, Abolfazl-e-Alami, correction, prose styleتحفۀ فتحیه, ابوالفضل علّامی, تصحیح, سبک نثرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/948.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/948.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی تحفۀ فتحیه اثر ابوالفضل علّامی و نگاهی به ویژگیهای سبکی آنhttps://bahareadab.com/en/article/Introducing the Tohfe Fathiyeh of Abuolfazl-Allami and a browse at its stylistic features