امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530Stylistics Investigation of the Contemporary Women Writer's Novels (Focusing on seven novels including: Wandering Island, the Dog and the Long Winter, Tehran's Nights, Heart of Steel, I will Turn off the Lights, Tibetan Dream, Your Redness is from me)بررسی سبک شناسانه رمانهای نویسندگان زن معاصر ( با تکیه بر هفت رمان جزیره سرگردانی، سگ و زمستان بلند، شبهای تهران، دل فولاد، چراغها را من خاموش میکنم، رویای تبت و سرخی تو از من )117010.22034/bahareadab.2020.13.0faمعصومه باقریدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانnom.bagheri5622@gmail.comصفیه مرادخانی دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران yesyas12261985@gmail.comمحمدرضاروزبهدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانnorayan.roozbeh@yahoo.comسعیدزهره ونداستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانnozohrevand46z@gmail.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVE: Stylistics researches have had considerable growth over the two past decades. One of the branches of modern stylistics is women"s writing which have been regarded by social linguists. Layer Stylistics studies style in five language layers including (phonetics, morphology, syntax, semantics and pragmatics). The main purpose of the present research is to discover structural characteristics of Wandering Island, the dog and the long winter, Tehran"s Nights, Heart of Steel, I will turn off the lights, Tibetan Dream, your redness from me novels based on the women"s stylistics approach. METHODOLOGY: the present research has been done through descriptive-analytical method by using Fotouhi"s Stylistics methods. Therefore, one tenth of them have been selected randomly. FINDINGS: writing style of the most women is simple, together with complete details and exact descriptions. Their interested words which are conform to their sexuality are more applicable in these novels. Characteristics of the women style have fivefold layers including phonic, lexical, syntactic, rhetoric and pragmatic). CONCLUSION: the results of investigating the layers of women"s style in the works of women writers can be summarized as follows: in phonetic level, Women"s language does not have much differences with men"s language, except difference in tone which is more moderate in women and expresses emotional and polite tone of women. Lexical level is related to women"s gender and women"s interpretations and catchphrases such as implementing color terms and special women"s insults and curses which are clear in their discourse. Syntactic level is related to implementing simple words, parallel sentences, sentences deletion and exclamatory aspects. Rhetoric level shows that simile, irony and metaphor are used frequently in women"s works. In pragmatic level, we conclude that the tone of women writers even when in the words of male characters is quite feminine. زمینه و هدف: در دو دهه اخیر، پژوهشهای سبک‌ شناسی رشد چشمگیری داشته است، یکی از شاخه های سبک ‌شناسی جدید سبک یا نوشتار زنانه است که مورد توجه زبانشناسان اجتماعی قرار گرفته است، سبک شناسی لایه ای مبانی سبک را در پنج لایه زبان (آواشناسی، ساخت‌واژی، نحو، معنی‌شناسی و کاربرد شناسی) بررسی می‌کند. در این پژوهش هدف اصلی کشف ویژگی‌های ساختاری رمانهای جزیره سرگردانی، سگ و زمستان بلند، شبهای تهران، دل فولاد، چراغها را من خاموش میکنم، رویای تبت و سرخی تو از من، بر پایه دیدگاه سبک‌ شناسی زنانه است. روش مطالعه: این جستار به شیوه توصیفی- تحلیلی و با استفاده از روش سبک‌شناسی فتوحی انجام شده است. از این رو یک‌دهم از آنها به منظور آمارگیری به صورت تصادفی انتخاب شده است. یافته ها: شیوه نگارش اغلب زنان به صورت ساده، با جزئیات کامل و توصیفهای دقیق همراه است. واژگان موردعلاقه آنان که با جنسیتشان مطابقت دارد در این رمانها کاربرد بیشتری دارد .ویژگیهای سبک زنانه در این رمانها دارای لایه های پنجگانه آوایی، واژگانی، نحوی، بلاغی و کاربردی است. نتیجه گیری: نتایج بررسی لایه های سبک زنانه در آثار نویسندگان زن را می توان این گونه خلاصه کرد: سطح آوایی در زبان زنان با زبان مردان تفاوت چندانی ندارد، جز تفاوت در لحن، که این لحن نرم‌آهنگی است که بیانگر لحن عاطفی و مؤدبانه زنان است. سطح واژگانی که مربوط است به جنس زنان و تعابیر و تکیه کلامهای زنانه، مانند کاربرد رنگواژه ها، دشنامها و نفرینهای خاص زنانه که در کلام آنان دیده می‌شود. سطح نحوی مربوط به کاربرد جمله های ساده، جمله های همپایه، حذف جمله ها و وجه عاطفی است. سطح بلاغی نشان میدهد در آثار زنان تشبیه، کنایه و استعاره کاربرد فراوان دارد. در سطح کاربردی نیز نتیجه میگیریم که لحن نویسندگان زن در بیشتر موقعیتها حتی زمانی که از زبان شخصیت مرد نقل قول میکنند.Stylistics, Womanly Style, Language and Sexسبک‌شناسی, سبک‌زنانه, زبان و جنسیّتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/923.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/923.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک شناسانه رمانهای نویسندگان زن معاصر ( با تکیه بر هفت رمان جزیره سرگردانی، سگ و زمستان بلند، شبهای تهران، دل فولاد، چراغها را من خاموش میکنم، رویای تبت و سرخی تو از من )https://bahareadab.com/en/article/Stylistics Investigation of the Contemporary Women Writer's Novels (Focusing on seven novels including: Wandering Island, the Dog and the Long Winter, Tehran's Nights, Heart of Steel, I will Turn off the Lights, Tibetan Dream, Your Redness is from me)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530A Stylistics Study of the Special Manuscript of Hossein Heravi's Javamol Enshaبررسی سبک‌شناسی نسخۀ خطی منحصربفرد جوامع‌الانشای حسین هروی1936010.22034/bahareadab.2020.13.0faمحمّدمهدی خسرویاندانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانnommkhosravian@ut.ac.irسیّدمرتضی میرهاشمی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانyesd_mirhashemi@yahoo.comحبیب الله عباسیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانnoh.abbasi@khu.ac.irعصمت خویینی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانnoE.khoeini@yahoo.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: Javameol Ensha written by Hossein Heravi is one of the respectful work of Teimouri Era on the subject of secretarial writing [correspondence] and the most important poetical work survived from King Hossein Baygheraye Sani’s era. Changes in Bureaucracy system and its related issues are identifiable in the last period of Teimourian"s era in this secretarial work. This work shows valuable literary and historical awareness of the governmental situation of Teimouri"s era which is one of the most fruitful cultural era of Teimourian"s era. Only one manuscript of Javameol Ensha is kept in Nour Osmaniyeh library of Turkey which has not been reprinted yet and no information of the author of the work is available in any of the texts of that era except this name. In addition to introducing this work, the researcher aims to study some stylistic and structural features of this work.METHODOLOGY: the present research has been done through descriptive- analytical method by using library resources.FINDINGS: investigating stylistic characteristics of this work shows that introduction of the letters are full of figures of speech and types of expressions and imaginary techniques and text of the letters are simpler that beginning of the letters. The most important linguistic feature of Javameol Ensha is abundance of Turkish, Mongolian, Arabic words, as well as Arabic idioms, phrases and irregular plural nouns. literariness of the letters is due to use of different types of ironies, harmonious, symmetries, alliteration, phonotactics, paradox, proverbs, and allusions. At the intellectual level, Belief in determinism and praising some mystics and relying on their speeches are clear in some of the letters. CONCLUSION: following poetical work"s resources in all eras and Teimouri"s periods, the texts of the letters are full of foreign words, terms and expressions from sciences and techniques including astronomical idioms and literary techniques. The expressive structure of sentences is based on metaphorical comparisons, allusion to Quranic stories and using verses and types of synonyms are a sign of secretarial prose and excessive bombast in this literary genre.زمینه و هدف: جوامع‌الانشاء اثر حسین هروی از آثار ارجمند عصر تیموری در موضوع ترسّل و مهمترین کتاب دیوانی باقی مانده از عصر سلطان حسین بایقرای ثانی است. از خلال این اثر منشیانه می‌توان تحولات دستگاه دیوانسالاری و مسائل مترتب بر آن را در واپسین دورۀ عصر تیموریان شناسایی کرد. این اثر آگاهی‌های ادبی و تاریخی ارزشمندی را از اوضاع دیوانی اواخر عهد تیموری، که از بارورترین ادوار فرهنگی عصر تیموریان است، پیش روی خواننده میگذارد. تنها یک نسخه از جوامع‌الانشاء در کتابخانۀ نورعثمانیۀ ترکیه نگهداری میشود‌، تاکنون به زیور طبع آراسته نشده و از هویت صاحب اثر، جز همین نام چیزی دیگر در هیچیک از متون آن عصر دیده نمیشود نگارنده بر آن است که در این مقاله ضمن معرفی اثر، به بررسی خصایص سبکی و ساختاری این اثر بپردازد.روش مطالعه: این پژوهش به شیوه توصیفی- تحلیلی، و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است.یافته ها: بررسی خصایص سبکی این اثر نشان می‌دهد مقدمۀ نامه ها سرشار از آرایه های ادبی و انواع و اقسام صنایع بیانی و بدیعی است و متن نامه ها اندکی ساده تر از آغاز نامه هاست. مهمترین ویژگیهای زبانی جوامع‌الانشاء وفور لغات ترکی و مغولی و عربی و اصطلاحات و عبارات و جمعهای مکسر عربی است. ادبیت نامه ها نیز مرهون استفادۀ نویسنده از انواع کنایات و سجع و موازنه و جناس و واج‌آرایی و تضاد و تنسیق‌الصفات و امثال و اشعار فارسی و عربی و تلمیحات است. در حیطۀ مختصات فکری نیز جبرباوری و ستایش بعضی صوفیان و استناد به سخنان آنها در تعدادی از نامه ها مشهود است.نتیجه گیری: نثر نامه ها به روال منشآت دیوانی در همۀ اعصار و بالتبع دورۀ تیموری، آکنده از انواع لغات بیگانه، اصطلاحات علوم و فنون از قبیل اصطلاحات نجومی، صنایع ادبی، ساختار بیانی جمله ها بر پایۀ اضافۀ تشبیهی،تلمیح به داستان‌ها ی قرآنی و استفاده از آیات و انواع مترادفات نشانه نثر منشیانۀ پرطمطراق و اوج دشوارنویسی در این نوع ادبی در خطبه و مقدمۀ مکاتیب است. جوامع‌الانشاء, حسین هروی, منشآت, ترسّل, نامه‌نگاریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/924.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/924.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک‌شناسی نسخۀ خطی منحصربفرد جوامع‌الانشای حسین هرویhttps://bahareadab.com/en/article/A Stylistics Study of the Special Manuscript of Hossein Heravi's Javamol Ensha

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530The Special Methods of Soroori in Quranic Commentary of Masnavi Molavi and using their Intertextualityروشهای ویژه سُروری در شرح قرآنی مثنوی مولوی و استفاده از بینامتنیت آنها3755010.22034/bahareadab.2020.13.0faبیتا نوریان عضو هیات علمی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایرانyesbita.noorian@gmail.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: Quran has always been the greatest inspiration and thought resource of the poets and writers which has been used in different structural and content forms, story, allusion, quotation and adaptation and other artistic and narrative techniques. Methods of Obtaining and using in the new literary theories has been expressed as intertextuality or paradox and its essence and nature will be determined in addition to describing the rate and or expressing the using cases. In this research, we will investigate this issue in Soroori"s commentary of Mosleheddin Mosfa Ebne Shaaban Soroori which is one of the oldest complete manuscript of Masnavi in Persian language outside Iran. Moreover, the other methods of learning Quran in Soroori"s commentary will be investigated in addition to referring to intertextuality cases in the fourth book of Masnavi. METHODOLOGY: the present research has been done through descriptive-analytical method by using library resources. And the intended resource for the study will be the fourth book of Masnavi. FINDINGS: Soroori uses tricks at the time of reading and confronting Masnavi"s texts, including: using Quranic verses through the method of commentators for clearing the subject in his remarks, the other intertextuality tricks of Soroori is mentioning mystic stories together with mystical characteristics and actions and merging them with Quranic verses, the other intertextuality characteristics of soroori"s commentary is creating intertextuality or in other words extratextuality among Masnavi, and Quran and narrations of the holy prophet. CONCLUSION: in determining the type of intertextuality between Masnavi and Quran, we conclude that intertextuality of Masnavi with the absent text is mostly of parallel negation type and it is for continuous expressing of Quranic meanings and creating dynamic interaction with this text and sometimes for making creative concepts by using Quranic allusions and subjects in which subjective intertextuality is created with the purpose of reviving the absent text, as well as innovation and text and creativity in the meaning.زمینه و هدف: قرآن کریم بزرگترین منبع الهام و اندیشۀ شاعران و نویسندگان بوده که به اشکال گوناگون ساختاری و مضمونی، قصه، تلمیح، تضمین و اقتباس و دیگر شگردهای هنری و روایی مورد استفاده قرار گرفته است. شیوه های أخذ و بهره گیری در نظریه های جدید ادبی، تحت عنوان بینامتنیت یا تناص مطرح شده و علاوه بر توصیف میزان یا بیان موارد بهره گیری، چیستی و چرایی آن نیز تبیین می‌شود. در این پژوهش به بررسی این موضوع در شرح سروری از مصلح‌الدّین مصطفی بن شعبان سروری، که قدیمترین نسخۀ کامل شرح مثنوی به زبان فارسی در خارج از ایران است پرداخته، و ضمن اشاره به موارد بینامتنی دفتر چهارم مثنوی، دیگر شیوه های أخذ از قرآن در شرح سروری را بررسی میکنیم. روش مطالعه: این پژوهش به شیوه توصیفی- تحلیلی، و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. محدوده مورد مطالعه دفتر چهارم مثنوی است. یافته ها: سروری هنگام خوانش و مواجهه با متن مثنوی شگردهایی بکار می‌برد؛ از جمله اینکه گاهی برای روشن شدن مطلب در توضیحات خودش به آوردن آیاتی از قرآن به شیوۀ مفسران میپردازد؛ از دیگر شگردهای بینامتنیتی سروری، میتوان به ذکر حکایتهای صوفیانه همراه با شخصیتها و کنشهای عرفانی و توأم کردن آنان با آیات قرآن اشاره کرد؛ از دیگر ویژگیهای بینامتنی شرح سروری میتوان به برقراری بینامتنیت یا به تعبیری ترامنتیت میان مثنوی و قرآن و روایتهایی غالبا از پیامبراکرم(ص) است. نتیجه گیری: درتبیین نوع بینامتنیت مثنوی با قرآن نتیجه میگیریم که بینامتنیت مثنوی با متن غایب بیشتر ازنوع نفی متوازی و برای بیان استمرار معناهای متعالی قرآن و ایجاد تعاملی پویا با این متن وگاهی نیزآفرینش مفاهیم خلاقانه با استفاده از تلمیحات و موضوعات قرآنی است که در مورد اخیر، بینامتنیت موضوعی با هدف بازسازی متن غایب، حیات مجدد متن غایب و نوآوری و خلاقیت در معنا به وجود می‌آید. کلمات کلیدی: قرآن، مثنوی مولوی، شرح سروری، بینامتنیت.Qur'an, intertextuality, Mathnavi, Sorouri’s interpretationقرآن, مثنوی مولوی, شرح سروری, بینامتنیتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/925.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/925.pdfhttps://bahareadab.com/article/روشهای ویژه سُروری در شرح قرآنی مثنوی مولوی و استفاده از بینامتنیت آنهاhttps://bahareadab.com/en/article/The Special Methods of Soroori in Quranic Commentary of Masnavi Molavi and using their Intertextuality

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530An Analytical Study of the Contemporary Poetry of Tajikistanنقد و بررسی نوآوری در شعر معاصر تاجیکستان5774010.22034/bahareadab.2020.13.0faمحمد اسماعیل شفیع پور فومنی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانnoshafipourfoumani@yahoo.comعباسعلی وفایی استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران yesa_a_vafaie@yahoo.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: in addition to the influence of Russian literature, traces of the Persian literature on the contemporary literature of Tajikestan is evident. This research tries to study the modern poetry of the contemporary poets of Tajikistan including Bazar Saber, Dara Nejat, Ali Mohammad Moradi and Asgar Hakim from the fourth generation and Golrokhsar, Amohammad Ali Ajami and Nezam Ghasem from the fifth generation. It will also try to investigate the influence of Contemporary Iranian Poet like Nima Youshij, Akhavan Sales, Ahmad Shamloo, Forough Farrokhzad, Sohrab sepehri and Siavash Kasraei from the first generation and the contemporary Persian Literature on the poets of Tajikestan and their poetic innovation will then be categorized.METHODOLOGY: the present research has been done through descriptive-analytical method by using library resources. FINDINGS: in terms of imagery, the poetry of Tajikistan is more under influence of Persian poetry and uses the same literary and rhetorical figures of speech. Simile, metaphor, metonymy, pun, personification, paradox, allegory and suspense are among the most frequently used figures, among which the frequency of paradox or oxymoron is noteworthy. The content of the poems, also, include new phenomena, social problems, and familiarity with other cultures. CONCLUSION: the results of the study show that the figures of speech used in the poetry of Tajikistan is not as many as those in the poetry of Iran and Afghanistan. This is due to the influence of the unadorned speeches on slogan-like poetry of Soviet Union. Regarding the Imagery, the poetry of Tajikistan is more under influence of Persian poetry and uses the old literary and rhetorical figures of speech. Because of the difference of the Tajiki Dialect with other Iranian Dialects, and lack of competence over Persian Metrical system of Persian poetry, some metrical flaws and interruptions can be seen in their poetry. In Tajiki Dialect, some short vowels are pronounced long and vice versa; thus, the features of their dialect must be considered in the scansion of their poetry.زمینه و هدف: در شعر معاصر تاجیک، علاوه بر تأثیرپذیری از ادبیات روس، ردپایی از تأثیر ادیبان ایرانی دیده می‌شود. هدف این پژوهش عبارتست از بررسی شعر نو شاعران معاصر تاجیک نظیر بازار صابر، دارا نجات، علی محمد مرادی، و عسگر حکیم از نسل چهارم، و گلرخسار، محمدعلی عجمی، و نظام قاسم از نسل پنجم، و بررسی میزان تأثیر آنها از شعرای معاصر و پیشگام ایران نظیر نیما یوشیج، اخوان ثالث، احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، و سیاوش کسرایی از نسل اول و دوم ادبیات معاصر ایران، بررسی سبک شناسانه در سطوح زبانی، ادبی و فکری و طبقه بندی نوآوریهای آنها در اشعارشان. روش مطالعه: این پژوهش به شیوه توصیفی- تحلیلی، و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها: شعر تاجیک در تصویرسازی، بیشتر به میراث شعرفارسی نظر دارد و در ایجاد صورتهای خیالی از شیوه های بیانی و بدیعی کهن بهره میگیرد. تشخیص، استعاره، تشبیه، تضاد، جناس، ایهام، ارسال المثل، حسن و تعلیل از جمله صنایع بیانی و بدیعی پربسامد در شعر معاصر تاجیکستان است. تناقض یا پارادوکس نیز در شعر معاصر تاجیک بسامد جالب توجهی دارد. همچنین محتوای اشعار شامل تصویر پدیده های تازه، توجه به ملتهای دیگر، و پرداختن به دردهای اجتماعی گویای تحولات در مضمون است. نتیجه گیری: نتیجه این جستار گویای این است که استفاده از صنایع ادبی درشعر تاجیک کمتر از شعر افغانستان و ایران است و این به سبب تأثیرپذیری این شعر از شعارزدگی، خطابه های عریان و بدون پیرایش و بدیعی سخن گفتن شعرای شوروی سابق است. شعر تاجیک در تصویرسازی، بیشتر به میراث شعرفارسی نظر دارد و در ایجاد صورتهای خیالی از شیوه های بیانی و بدیعی کهن بهره میگیرد. شعر تاجیکستان به دلیل تفاوت گویشی تاجیکان با ایران و نیز عدم تسلط شاعران معاصر به وزن عروضی، سکته ها و اشکالاتی بچشم میخورد. در تاجیکی گاه مصوتی کوتاه، بلند تلفظ می‌شود و یا برعکس. از همین روی برای تقطیع درست آثار شاعران تاجیک باید آنها را به همان گویش بخوانیم. Contemporary Poetry, Innovation, Tajikistanشعر معاصر, نوآوری, تاجیکستانhttps://bahareadab.com/downloadPDF/926.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/926.pdfhttps://bahareadab.com/article/نقد و بررسی نوآوری در شعر معاصر تاجیکستانhttps://bahareadab.com/en/article/An Analytical Study of the Contemporary Poetry of Tajikistan

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530A Study of the Intellectual Style of Rumi Focusing on the Word ‘Pain’ and its application in Masnaviبررسی سبک فکری مولوی با تکیه بر واژه درد و کاربردهای آن در مثنوی758503.0510.22034/bahareadab.2020.13.03.05faگودرز رازانیدانشجوی دکتری رشته فلسفه و کلام اسلامی، گروه فلسفه و کلام اسلامی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانnoGoodarzrazani@gmail.com فرج الله براتیاستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. yesFarajollah.barati@yahoo.comمیثم امانیاستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.noMeysamamani1359@yahoo.comJournal Article13980313BACKGROUND AND OBJECTIVES: human emotions, Especially pain and suffering, their meaning and how the poet deals with them form a great amount of the intellectual and linguistic style of mystics like Rumi. This study will categorize the causes of pain in Rumi’s poetry and based on his works, it will try to answer the question if there is a transcendental objective behind pain and suffering or not. Then, the ways to get out of suffering from the poet’s point of view will be discussed.METHODOLOGY: the present research has been done through descriptive-analytical method by using library resources. After a morphological study of the words ‘pain’ and ‘suffering’, the lines of poetry dealing with pain were collected and categorized.FINDINGS: the worldview of the poet implies that all the roots of pain and suffering are in lack of understanding of the relation with the creator of the universe. Therefore, all of the warnings mentioned in Rumi’s works and done for the purpose of the virtues that can diminish the signs of these pain and sufferings and give hope to the individual. Among the advantages of pain and suffering mentioned by Rumi are the purgation of the soul, self-discovery, flourishing of the talents, creation of a sense of delight, removal of bigger dangers and purposefulness of life. CONCLUSION: according to Rumi, reliance on God can change sorrow into delight, change the inner values and criteria and find a positive meaning in one’s pain so that it can be tolerated more easily and the lover may look at the world from a new perspective of love and gratitude. Therefore, pain in the intellectual and linguistic style of Rumi is transition from pain to delight.زمینه و هدف: احساسات انسانی، و به ویژه "درد و رنج "، معنای آن و نوع مواجهۀ شاعر با آن مفهوم، بخش وسیعی از منظومۀ بیانی- فکری عرفایی چون مولانا را در برمی‌گیرد. در این پژوهش پس از دستیابی به نوعی دسته بندی در علل پدید آمدن درد نزد مولانا، با تمسّک به آثار ایشان به این پرسش میپردازیم که آیا در درد و رنج انسان هدفی متعالی و اخلاقی نهفته است یا خیر. سپس راهکارهای برون رفت از درد و رنج را از دیدگاه این عارف شده است. روش مطالعه: این پژوهش به شیوه توصیفی- تحلیلی، و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. پس از واژه شناسی درد و رنج و انواع آن در آثار مولوی، ابیات و شواهد جمع‌آوری، و بر مبنای مفاهیم انتقال داده شده طبقه بندی شدند. یافته ها: جهان بینی عرفانی مولوی حاکی از آن است که تمامی عوامل زایندۀ درد و رنج در یک عامل اصلی خلاصه می‌شود و آن فقدان شناخت نسبت به روابط گوناگون با خداوند خالق تمام مظاهر هستی است، بنابراین مجموع هشدارهای ذکر شده در آثار مولوی در جهت کسب فضائلی است که بتواند آثار درد و رنج حاصل از این غفلتها را کمتر نماید و به سالک امید بخشد. از جمله فوایدی که مولانا برای درد و رنج برشمرده، تصفیه نفس، کشف حقیقت درونی انسانها، شکوفایی استعدادها، ایجاد شادمانی، دفع خطرهای بزرگتر و هدفداری عالم هستند. نتیجه گیری: از دیدگاه مولانا می‌توان با توکّل «غصّه را شادی کرد»، معیارها و ارزشهای درونی خویش را تغییر داد و معنایی شادمانه برای رنج خویش یافت تا تحمّل رنج آسانتر گردد و سالک بتواند با نگاهی نو به جهان و هرچه در آن و به همۀ مظاهر حق و معشوق حقیقی عشق ورزد، و در پرتو این عشق زیستی شادمانه و شکرگزارانه برای خود بنا نهد، بنابراین سبک و ویژگی زبانی- فکری مولوی نه «درد» به تنهایی که گذر از «درد» به سوی شادمانی و خوشنودی است.Molavi, pain, life meaningمولوی, درد, معنای زندگیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/927.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/927.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک فکری مولوی با تکیه بر واژه درد و کاربردهای آن در مثنویhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of the Intellectual Style of Rumi Focusing on the Word ‘Pain’ and its application in Masnavi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530Feminism and its Development in Post-Revolution Literature of Iranفمینیست و سیر تحول آن در ادبیات پس از انقلاب اسلامی87104010.22034/bahareadab.2020.13.0faبرهان رازیانیدانشجوی دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، پردیس بین الملل خوارزمی، کرج، ایرانnoborhanrazyani@yahoo.comاکبرصالحیاستادیار گروه فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایرانyessalehihidji2@yahoo.comسید مهدی سجادیاستاد گروه فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه تربیت مدرس تهران، ایرانnosajadism@modares.ac.irعلیرضا محمود نیا دانشیار گروه فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه خوارزمی تهرانnoalirezamahmmudnia@yahoo.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: Every author utilizes efficient methods to express their viewpoints. Novel is among the literary genres that women have used to represent the tangible facts of their society. Contemporary female writers like Simin Daneshvar have reflected the issues of women in their works. The purpose of this study is to investigate feminism and its development in the Post-Revolution Literature of Iran. Therefore, the quality of knowledge created in the domain of feminist studies from the beginning of the revolution up to the present have been studied with the purpose of shedding lights on the trends and developments in the recent decades.Methodology: the present research has been done through descriptive-analytical method by using library resources.Findings: women novelists of Iran have reached a proper status of equal rights as they passed stages of extreme sentimentalism and non-creativity. In 70s and 80s, they have come to a different understanding of their identity and situation in the society. By entering the modern era and confronting issues like identity, they have tried to redefine their role and status in the family and society, so they entered some new concepts in their novels. 70s must be considered as a decade in which the women have found a more consolidated position in the fictional literature and this movement became an independent form of fictional literature different from men’s writing. Therefore, the 80s must be considered as the beginning of the feminine writing. Conclusion: The most important finding of this research is that, from a literary point of view, the post revolution era in Iran is the era of the consolidation of the status of women in novel writing. Women writers have written a larger number of works and they have added to the richness and quality of literature by trying different forms and themes.زمینه و هدف: هر نویسنده ای در بیان دیدگاه خود از شیوه های کارآمدی در حیطه ادبیات بهره میگیرد. رمان از جمله قالبهای متنوعی است که بسیاری از زنان نویسنده در نمایاندن واقعیتهای ملموس جامعه از آن استفاده کرده اند. نویسندگان زن معاصر از جمله سیمین دانشور در آثار خود به بازتاب مسائل زنان توجهی خاص داشتند. هدف از نگاشتن این مقاله بررسی فمینیست و سیر تحول آن در ادبیات پس از انقلاب اسلامی است. لذا توجه به کم وکیف دانش تولیدشده در حوزه زنان از ابتدای انقلاب اسلامی تاکنون، با هدف نمایانسازی روند طی شده در دهه های اخیر، مورد بررسی پژوهشهای انجام شده است. روش مطالعه: این پژوهش به شیوه توصیفی- تحلیلی، و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها: داستان نویسان زن ایرانی با عبور از مراحلی مثل احساسات گرایی افراطی و عدم خلاقیت به جایگاهی مناسب برای مطالبه حقوق برابر رسیدند، و در دهه های هفتاد و هشتاد به شناختی دیگرگونه از هویت فردی و موقعیت خود در جامعه دست یافتند و با ورود به دوره مدرن و رویارویی با مسائلی از جمله مقوله هویت، به بازتعریف جایگاه و نقش خود در خانواده و جامعه پرداختند و از این طریق، مفاهیم تازه را وارد آثار و نوشته های داستانی خود کردند. دهه هفتاد را باید دهه ای برای محکم کردن جای پای زنان در بستر ادبیات داستانی دانست، اما این جریان روبه رشد در دهه هشتاد به شکل مستقلی از ادبیات داستانی فارسی تبدیل شد که با آنچه مردان مینوشتند تفاوتهای آشکاری داشت، بنابراین میتوان دهه هشتاد را دهه آغاز زنانه نویسی نامید. نتیجه گیری: از مهمترین نتایج این پژوهش این است که، در عرصه ادبی، دوره بعد از انقلاب اسلامی را میتوان دوره تثبیت جایگاه زنان در حوزه داستان نویسی به شمار آورد. زنان نویسنده در این سالها، علاوه بر رشد کمی آثارشان، با آزمودن فرمها و مضامین نو، موجب رشد کیفی این آثار گردیدند. Feminism, evolution, literature, islamic revolution, simin daneshwarفمینیست, سیر تحول, ادبیات, انقلاب اسلامی , سیمین دانشورhttps://bahareadab.com/downloadPDF/928.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/928.pdfhttps://bahareadab.com/article/فمینیست و سیر تحول آن در ادبیات پس از انقلاب اسلامیhttps://bahareadab.com/en/article/Feminism and its Development in Post-Revolution Literature of Iran

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530The Extent and Variety of Allegories; one of the Stylistic Features of Jami's Poetic Worksگستردگی و گوناگونی استفاده از تمثیل، یکی از ویژگیهای سبکی آثار منظوم جامی105120010.22034/bahareadab.2020.13.0faهادی نژادفلّاحدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین¬المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایرانnonejad20.fallah@gmail.comرضا سمیع زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین¬المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.yesreza.samizade@yahoo.comمحمدشفیعصفاریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین¬المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایرانnomsh.saffari@yahoo.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: Haft Orang of Jami and his three divans are full of allegories or allegorical stories. Allegory, whether short or long, has a narrative structure. In this research we have analyzed the position of allegory in the poems of Haft Orang Jami and his three divans in in terms of quantity and quality of allegories and their advantages, innovations and disadvantages. We have also examined six allegories of different types in terms of forms and content. In formal analysis, the type of allegory in terms of number of verses and animal or non-animal character, syntactic abstract, specialization and description and in content analysis, the background verses prepare the audience"s mind, desire (story character desire), obligation (law), we have dealt with the treatment of desire and obligation and the message of allegory METHODOLOGY: the present research has been done in a descriptive- analytical manner using library sources, and the study area is Haft Orang Jami and his three divans FINDINGS: formal analysis of these allegories, the multiplicity of verses, the variety of subjects, accurate and expressive descriptions and their content analysis, by addressing the desired quality of conveying the message, explains, Jami"s mystical view CONCLUSION: Jami has used illustration and atmosphere to describe the characters of the story and its credibility to the audience and introduction to accept the story and message in the mind of the audience. Desire and obligation in the structure of allegories also play an important role in the formation and development of the story and conveying the message of allegory. The opposition of obligation to ill-considered desire is seen in most allegories, and of course sometimes the right and logical desire is in the same direction as obligation, and it is obtained that this expresses Jami"s mystical view and his order to be satisfied with his contentment and to know his limits and to deny extravagance and greed.زمینه و هدف: هفت اورنگ جامی و سه دیوانش، سرشار از تمثیلها یا داستان‌های تمثیلی است. تمثیل، چه کوتاه و چه بلند، ساختاری داستانی و روایی دارد. در این پژوهش، به تحلیل جایگاه تمثیل در منظومه های هفت اورنگ جامی و سه دیوان وی از نظر کمیت و کیفیت تمثیلها و محاسن، نوآوریها و معایب آن پرداخته ایم، همچنین، شش تمثیل از انواع مختلف را از نظر صوری و محتوایی بررسی کرده ایم. در تحلیل صوری، به نوع تمثیل از نظر تعداد ابیات و گونه حیوانی یا غیرحیوانی شخصیت، چکیده نحوی، فضاسازیها و توصیفها و در تحلیل محتوایی، به ابیات پیش زمینه آماده ساز ذهن مخاطب، تمنّا (خواسته شخصیت داستان)، الزام ( قانون)، برخورد تمنّا و الزام و پیام تمثیل پرداخته ایم. روش مطالعه: پژوهش پیش رو به شیوه توصیفی- تحلیلی، و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده، و محدوده موردمطالعه، هفت اورنگ جامی و سه دیوان او است. یافته ها: تحلیل صوری این تمثیلها، کثرت ابیات، تنوع موضوعات، توصیفهای دقیق و رسا، و تحلیل محتوایی آنها، با پرداختن به کیفیت مطلوب رساندن پیام، نظر عرفانی جامی را تبیین میکند. نتیجه گیری: جامی از تصویرسازی و فضاسازی برای توصیف شخصیتهای داستان و باورپذیری آن برای مخاطب، و از مقدمه چینی برای پذیرش داستان و پیام در ذهن مخاطب استفاده کرده است. تمنّا و الزام در ساختار تمثیل ها نیز نقش به سزایی در شکل گیری و پیشرفت داستان و رسانش پیام تمثیل دارد؛ تقابل الزام با تمنّای نسنجیده در بیشتر تمثیلها دیده می‌شود و البته گاهی نیز تمنّای بجا و منطقی هم‌جهت با الزام است و به دست میآید که این امر بیانگر دید عرفانی جامی و سفارش وی به قناعت و بسنده کردن به داشته های خویش و شناختن حدّ و اندازه خود و نفی زیاده خواهی و طمع است.Jami, Haft Orang, Allegory, Allegorical tale, exterior analyze, semantic analyzeجامی, هفت اورنگ, تمثیل, داستان تمثیلی, تحلیل صوری, تحلیل محتواییhttps://bahareadab.com/downloadPDF/929.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/929.pdfhttps://bahareadab.com/article/گستردگی و گوناگونی استفاده از تمثیل، یکی از ویژگیهای سبکی آثار منظوم جامیhttps://bahareadab.com/en/article/The Extent and Variety of Allegories; one of the Stylistic Features of Jami's Poetic Works

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530A study of Narrative Personal Style in Reza Amirkhani's Bioten and Ala Alaswani's Yaghoubian Mansionبررسی سبک شخصی روایی در رمانهای «بیوتن» رضا امیرخانی و «عمارت یعقوبیان» علاالأسوانی121139010.22034/bahareadab.2020.13.0faمهدی اسمعیلی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات عربی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین. ایرانnomailesmaeili@yahoo.comعبدالعلی آل‌بویه لنگرودی استاد گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین. ایرانyesalebooye@hum.ikiu.ac.irنرگس انصاریاستاد گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین. ایرانnon.ansari@hum.ikiu.ac.irJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: narration is the most fundamental element of the story. Narrative is the method and technique by which the story is narrated by the author. Narrative structure in stories determines the artistic value of the story and to investigate this criterion, it is necessary to examine the narrative style of the stories separately or comparatively. The main purpose of this study is to investigate to the personal narrative style in Reza Amirkhani and Alaswani"s novels. METHODOLOGY: the research has been conducted in a library method and the study area are novels “Bioten” and “Yaghoubian Mansion”. FINDINGS: the personal narrative style of these two writers is largely similar. In processing the suspense of the story, both authors have used a suspense method called short jump to create interest in the audience. Aswani and Amirkhani"s stylistic techniques are in these two novels suspense of Anachronism and time elimination, descriptive pause, short connection and focal method. CONCLUSION: Aswani and Amirkhani interrupt the narrative and start another narrative at the moment when something critical happens in the lives of the characters and the reader is waiting to see the consequences. From the perspective of processing the plot, we also see a kind of action system. The expression of why and cause-effect relationships in two novels has led to a greater connection between the elements of the text and the stronger plot. The narrative structure of the story in both novels is circular, nonlinear and lacks proper order and sequence, which leads to Anachronism. The use of time summaries in both works has caused the frequency and terseness of the two components. Aswani and Amirkhani show different perspectives about their beliefs by the technique of internal focusing, hiding behind their characters or putting other characters in the story together.زمینه و هدف: روایت، اساسی ترین رکن داستان را شکل میدهد. روایت، شیوه یا فنی است که با آن داستان، توسط نویسنده نقل و روایت می‌شود. ساختار روایی در داستان‌ها ، تعیین کنندۀ ارزش هنری داستان است و برای بررسی این معیار، لازم است تا سبک روایی داستان‌ها به طورجداگانه یا تطبیقی بررسی شوند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی سبک شخصی روایی دو رمان از رضا امیرخانی و علاءالاسوانی است. روش مطالعه: پژوهش پیش رو به شیوه کتابخانه ای انجام شده و محدوده موردمطالعه، رمانهای «بیوتن» و «عمارت یعقوبیان» هستند. یافته ها: سبک شخصی روایی این دو نویسنده، تا حدّ زیادی به هم شباهت دارد. هردو نویسنده در پردازش تعلیق داستانی، از نوعی تعلیق به نام پرش کوتاه جهت ایجاد علاقه در مخاطب، استفاده کرده اند. شگردهای سبکی ویژۀ اسوانی و امیرخانی در این دو رمان «تعلیق، زمان پریشی و حذف زمانی، مکث توصیفی، اتصال کوتاه و کانونی‌شدگی» هستند. نتیجه گیری: اسوانی و امیرخانی، درست در لحظه ای که اتفاق حساسی در زندگی شخصیتها رخ می هد و خواننده منتظر است که پیامد آن اتفاق را ببیند، روایت را قطع میکند و روایت دیگری را شروع میکند. از منظر پردازش عنصر پیرنگ نیز شاهد نوعی سیستم کنشی هستیم. بیان چرایی و روابط علی- معلولی در این دو رمان، منجر به ارتباط بیشتر عناصر متن و پیرنگ قویتر شده است. ساختار روایی زمان در هردو مدور، غیرخطی و فاقد نظم و توالی مناسب است که این امر منجر به زمان پریشی شده است. استفاده از خلاصه های زمانی نیز در هردو اثر باعث ایجاز و بسامد موجز شده است. اسوانی و امیرخانی، با شگرد کانون شدگی درونی، با مخفی شدن در پس هریک از شخصیتها و با کانونی قراردادن سایر شخصیتهای داستان، تفاوتها و دیدگاههای مختلف را نسبت به اعتقادات خود نشان میدهند. Narrative discourse analysis, Personal style of Narration, Bioten, Reza Amirkhani, the Yacoubian building, Alaa Al Aswanyتحلیل گفتمان روایی, سبک شخصی روایت, بیوتن, رضا امیرخانی, عمارت یعقوبیان, علا الأسوانیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/930.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/930.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک شخصی روایی در رمانهای «بیوتن» رضا امیرخانی و «عمارت یعقوبیان» علاالأسوانیhttps://bahareadab.com/en/article/A study of Narrative Personal Style in Reza Amirkhani's Bioten and Ala Alaswani's Yaghoubian Mansion

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530Stylistic of Madhoosh Golpayegani's Sonnetsبررسی سبک شناسی غزلیات مدهوش گلپایگانی141157010.22034/bahareadab.2020.13.0faنوشین منصورپوردانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایرانnonomansoorpoor@yahoo.comمهرداد چترایی استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایرانyesM_chatraei@yahoo.comعطامحمد رادمنشاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی،واحد نجف آباد،دانشگاه آزاد اسلامی،نجف آباد،ایرانnoata.radmanesh@yahoo.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: Madhoosh Golpayegani is one of the unsung poets of the 12th century who has numerous works in poetry and prose. One of his valuable works is the Divan [collection] of poems, which includes his sonnets, odes, fragment poems and quatrains. In this article, the style and content of his sonnets are investigated from intellectual, linguistic and literary aspects. The aim of this study was to achieve the ability of the poet as one of the sonneteers of the literary return period.METHODOLOGY: this research was conducted in a library method and an authentic manuscript written by the poet himself has been used.FINDINGS: Madhoosh Golpayegani has proved his ability in writing sonnets and his mastery of literary figures and poetic and artistic elegance is obvious. Choice of meters in his lyrics fits the theme. The verb monorhymes, sometimes interrogative, have added to the richness of his poetry. The flow of verses is the ease of transferring concepts and utilizing appropriate powers from the indicators of poetry. Ramal, hazaj and muzare meters have the highest frequency in his sonnets. From a literary aspect, his sonnet is based more on similes and has also used metaphor, allusion and exaggeration to a considerable extent. From intellectually aspect, the main theme of his sonnet is love and his lover is earthly. In this regard, it has no new words and has generally repeated the theme of the past. In his sonnets, moral, philosophical and mystical interpretations are also referenced, and attention to Khayami"s thought can also be seen in the content of his sonnet. CONCLUSION: Madhoosh Golpayegani has been a powerful sonneteer. Like other poets of his time, he imitated his predecessors and considered their poetry in the selection of themes, rhymes and monorhymes. he has understood the poetic features of the previous sonnets and has been able to reflect their linguistic, literary and intellectual characteristics in his sonnet.زمینه و هدف: مدهوش گلپایگانی یکی از شاعران گمنام قرن دوازدهم است که دارا ی آثار متعددی در نظم و نثر است. از جمله آثار ارزشمند او دیوان اشعاریست که شامل: غزلیات ،قصاید، قطعات و رباعیات اوست. در این مقاله به بررسی سبکی و محتوایی غزلیات او از جنبه های فکری، زبانی و ادبی پرداخته شده است. هدف از این بررسی دستیابی به میزان توانایی شاعر به عنوان یکی از غزلسرایان دورۀ بازگشت ادبی بوده است. روش مطالعه: این پژوهش به شیوۀ کتابخانه ای انجام شده، و از نسخۀ خطی معتبری به خط شاعر استفاده شده است. یافته ها: مدهوش گلپایگانی در سرایش غزل توانمندی خود را به اثبات رسانده، و تسلط او بر صناعات ادبی و ظرافتهای شعری و هنری آشکار است. انتخاب وزن در اشعار او متناسب با موضوع است.ردیفهای فعلی که گاه پرسشی نیز هستند به غنای شعر او افزوده است. سلیس و روان بودن ابیات، سهولت در انتقال مفاهیم و بهره گیری از قوافی مناسب از شاخصه های شعر اوست. بحر رمل، هزج، و مضارع بیشترین بسامد را ذز غزلیاتش دارند. از جنبۀ ادبی، غزل او بیشتر بر تشبیه استوار است و از استعاره و تلمیح و اغراق نیز به حد قابل توجهی بهره گرفته است. از لحاظ فکری نیز درون مایۀ اصلی غزل او عشق است و معشوق او زمینی است. از این جنبه حرف تازه ای ندارد و عموماَ مضامین گذشتگان را تکرار کرده است. در غزلیات او به تعبیرات اخلاقی، فلسفی، عرفانی، نیز اشاراتی شده است و توجه به اندیشۀ خیامی نیز در محتوای غزل او دیده می‌شود. نتیجه گیری: مدهوش گلپایگانی غزلسرایی توانمند بوده است. او همچون دیگر شعرای همعصرش به تقلید از متقدّمان پرداخته، و در انتخاب مضامین و قافیه و ردیف به شعر آنها نظر داشته است. و به خوبی مختصات شعری غزلسرایان پیشین را شناخته و توانسته است ویژگیهای ادبی، زبانی و فکری آنان را در غزل خود منعکس نماید.Madhush Golpayegani, Sonnet, Literary restorationمدهوش گلپایگانی, غزل, قاجار, بازگشت ادبیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/931.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/931.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک شناسی غزلیات مدهوش گلپایگانیhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistic of Madhoosh Golpayegani's Sonnets

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530A study of the Style and Content of the Religious Epic Hamle-ye Heidari [The Attack of Heidar] by Bazel Mashhadiبررسی سبکی و محتوایی حماسۀ دینی« حملۀ حیدری» اثر باذل مشهدی159181010.22034/bahareadab.2020.13.0faعلی بلاغی اینالواستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران. ایرانnobalaghi43@gmail.comعبدالناصر نظریانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایرانyesa.nazariani@urmia.ac.irعلیرضا مظفریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایرانnomozaffari@urmia.ac.irJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: Hamle-ye Heidari [The Attack of Heidar] is one of the epic poetry collection written by Bazel Mashhadi in imitation of Ferdowsi"s Shahnameh. This poetry collection is a historical-religious work, the main theme of which is the narrative of the story of the life of the prophet Mohammad (PBUH) and his battels, the expression of Imam Ali"s heroism and their miracles and deeds, historical events related to the early days of Islamic recorded in the books of history. The primary objective of this article is to review the literature concerning the style of this work.METHODOLOGY: the present research has been done in a descriptive- analytical manner using library sources.FINDINGS: this work is composed in the form of couplet in Bahr-e Motaghareb Meter. Precedence of verbs, short sentences and repetition of the verbs, his use of pronoun He and she for non-animated objects, using special sentences of Shahnameh, matching the attributes and positions, and applying vague pronouns and turning and relevance at the beginning of the urges, is among the syntactic characteristics of his work. The literary features of the Bazel’s speech are also based on imitation. The main similes used in this work are sensory to sensory. One the intellectual level, the overall structure of this poetry collection is related to the stories of Islamic history, explaining the confrontation between pagans and Muslims and describing the scenes of battle and combat tools. CONCLUSION: the selection of the Bahr-e Motaqareb Meter has brought these poems closer to epic language due to the increase of long syllables. The highest frequency in the selection of monorhymes belongs to the pronoun monorhymes and total verbs that bring the rhythm and music of the poetry closer to the epic song. But the use of Arabic, slang and new words is relatively not compatible with the logic of epic language. The repetition of the phoneme, the word, the contraction of words and puns, has increased the inner music of this poetry collection. On the literary level, the use of sensory similes adds to the simple epic space. At the intellectual level, the description of the battlefields and the description of heroes are among the topics in this religious epic.زمینه و هدف: حمله حیدری، یکی از منظومه های حماسی است که باذل مشهدی آنرا به تأسی از شاهنامه فردوسی سروده است. این منظومه اثری تاریخی- دینی است که مضمون اصلی آن روایت داستان زندگی حضرت محمد(ص) و جنگهای او، بیان قهرمانی های علی(ع) و معجزات و کرامات آنها، رخدادهای تاریخی مربوط به صدر اسلام و ثبت شده در کتب سیر و تاریخ است. هدف اصلی این مقاله بررسی و تعیین ویژگیهای سبکی در حملۀ حیدری است. روش مطالعه: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ توصیفی- تحلیلی انجام شده است. یافته ها: این اثر در قالب مثنوی و بحر متقارب سروده شده است. تقدیم فعل، جملات کوتاه و تکرار فعل، استفاده از ضمیر وی و او برای غیرجاندار، به کار بردن جمله واره های خاص شاهنامه، مطابقت صفت و موصوف و به کاربردن ضمیر مبهم و واو عطف یا ربط در آغاز مصراعها، از شاخصه های نحوی کلام اوست. مختصات ادبی کلام باذل نیز بیشتر بر تقلید استوار است. عمده تشبیهات به کار رفته در این اثر از نوع حسی به حسی است. در سطح فکری نیز ساختار کلی این منظومه مربوط به داستان‌های تاریخ اسلام است، تبیین تقابل کفر و دین، و توصیف صحنه های نبرد و ادوات رزم است. نتیجه گیری: انتخاب بحر متقارب، به علت ازدیاد هجاهای بلند و ختم شدن به رکن مقصور، این اشعار را به زبان حماسی نزدیک کرده است. بیشترین بسامد در انتخاب ردیف، ردیف های ضمیری و افعال تام است که موسیقی بیرونی را به آهنگ حماسی نزدیک کرده است. اما کاربرد لغات عربی، عامیانه و جدید نسبتاً زیاد آن با منطق زبان حماسی سازگار نیست. تکرار واج ، واژه، تخفیف کلمات و جناس، باعث افزایش موسیقی درونی این منظومه شده است. در سطح ادبی نیز کاربرد تشبیهات نوع حسی به حسی تقویت کننده فضای سادۀ حماسی است. در سطح فکری نیز وصف میدانهای جنگ و شرح پهلوانیها از جمله موضوعات موجود در این حماسۀ دینی است. Stylistics, Hamleh-ye heydari, Mashhadi villainy, historical-religious epicسبک‌شناسی, حمله حیدری, باذل مشهدی, حماسۀ تاریخی-دینیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/932.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/932.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبکی و محتوایی حماسۀ دینی« حملۀ حیدری» اثر باذل مشهدیhttps://bahareadab.com/en/article/A study of the Style and Content of the Religious Epic Hamle-ye Heidari [The Attack of Heidar] by Bazel Mashhadi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530The Face of the Beloved in Saadi Lyrical Poems According to the Personal Pronouns of the Addresseeچهرۀ معشوق در غزلیات سعدی با توجه بر ضمایر شخصی مخاطب183200010.22034/bahareadab.2020.13.0faاصغر بهاریدکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد ورامین- پیشوا، دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین- پیشوا، ایرانyesBahari1343@yahoo.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: understanding the meaning of the text, using pronouns and the quality and number of the pronouns may show the semantic features of the poems and analysis of the relationships that govern the text. Considering that Saadi Shirazi’s lyrical poems are the pure representative of language in the field of construction and meaning, in this article we examine the type of used personal pronoun of the addressee and the method and purpose of using it in conversation with the beloved (addressee), as well as its confrontation with the first person speaker as both sides of a conversation.METHODOLOGY: this article is based on library studies and descriptive-analytical method and the study area and population of the research are Saadi lyrical poems.FINDINGS: according to the findings, out of about 10000 lines of poetry that were analyzed, 6700 lines are dedicated to talking to the beloved. 42% pronouns are of the second person singular, and of these 29% of the cases are used to refer to the addressee that Saadi is interested in, the separate pronoun (thou), and 13% of the cases the attached Persian pronoun T (thee) are used. In about 8% of cases, there is an attached pronoun (you) in the meaning of the second person, i.e. the same lover. CONCLUSION: when talking to his lover, Saadi uses more of the detached pronoun (you) to express his feeling and to refer to himself, the attached pronoun (M). repetition of pronouns throughout the sonnet creates the chain of meaning that connects the sonnet from the top to the bottom. Most of the references in Saadi lyric poems are of extra-textual type, and in cases where it is in-text, it is often of the backward type, or the meaning of the pronoun references comes in the next phrase. In Saadi"s conversational sonnets [dialogue with beloved], what exists from the speaker"s first person pronoun is only due to the action of the second person.زمینه و هدف: در بافت معنایی یک متن، بکار بردن ضمایر و چگونگی و تعداد آن بیان کنندۀ نکات ضمنی مربوط به حوزۀ معنا و تحلیل ارتباطات حاکم بر متن است. با توجه به اینکه غزلیات سعدی شیرازی نمایندۀ ناب پیوند زبان در ساحت ساخت و معناست، در این مقاله به بررسی نوع بکارگیری «ضمایر شخصی مخاطب»، و شیوه و منظور بکارگیری آن در گفتگو با معشوق (مخاطب)، و نیز تقابل آن با «ضمیر متکلم» بعنوان دو سوی یک «گفتگو» میپردازیم. روش مطالعه: این پژوهش براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ توصیفی- تحلیلی انجام شده، و محدوده و جامعه مورد مطالعه غزلیات سعدی است. یافته ها: با توجه به یافته ها از حدود 10000 بیتی که مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، حدود 6700 بیت به گفتگو با معشوق اختصاص دارد. 42% ضمایر از نوع دوم شخص مفرد بوده، و از این میان، در 29% موارد برای اشاره به مخاطبی که معمولاً محبوب سعدی است، از ضمیر منفصل "تو" و در 13% موارد از ضمیر متصل "ت" استفاده شده است. در حدود 8% موارد نیز ضمیر منفصل "شما" در معنای خطاب به دوم شخص یعنی همان معشوق وجود دارد. نتیجه گیری: سعدی در هنگام گفتگو با معشوق، بیشتــر از ضمیر منفصل "تو" برای بیان احساساتش و برای اشاره به خــودش از ضمیر متصل "م" استفاده کرده است. تکرار ضمایر در سراسر غزل معمولاً یک زنجیرۀ انسجامی بوجود می‌آورد که از صدر تا ذیل غزل را به هم میپیوند. بیشتر ارجاعات در غزلیات سعدی از نوع برون متنی است و در مواردی هم که درون متنی است، غالباً از نوع پس رو است یا معنی مرجع ضمیر در عبارت بعدی می‌آید. در غزلیات گفتگویی سعدی با معشوق آنچه از ضمیر متکلّم وجود دارد تنها به دلیل کنش ضمیر مخاطب است، سعدی از اعمال و کردار و صورت و سیرت معشوق در حضور خود وی سخن میگوید و ضمیر متکلّم واکنشی به این خصائص است. personal pronouns, discourse, Saʽdi’s sonnets, belovedضمایر شخصی, گفتمان, غزلیات سعدی, معشوقhttps://bahareadab.com/downloadPDF/949.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/949.pdfhttps://bahareadab.com/article/چهرۀ معشوق در غزلیات سعدی با توجه بر ضمایر شخصی مخاطبhttps://bahareadab.com/en/article/The Face of the Beloved in Saadi Lyrical Poems According to the Personal Pronouns of the Addressee

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530Differences in Attitudes Towards Nature in the Schools of Classicism, Romanticism, Naturalism and Symbolism and Their Reflection in Contemporary Persian Poetryتفاوت نگرش به طبیعت در مکتب‌های ادبی کلاسیسم، رومانتیسم، ناتورالیسم و سمبولیسم و بازتاب آنها در شعر معاصر فارسی201217010.22034/bahareadab.2020.13.0faسیده سمیرا سید خشک‌بیجاریمربی زبان و ادبیات فارسی، واحد دشتستان، دانشگاه آزاد اسلامی، دشتستان، ایرانyesSamirabijari22@gmail.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: in the definitions and principles of each school, we encounter different approaches to nature. These different approaches is seen in the schools of Classicism, Romanticism, Naturalism and Symbolism. Each of these schools consider ‘special attention to nature’, ‘following and imitating nature’ or ‘naturalism’ as their priority. This has led to confusions and misunderstandings in perceptions and analyses. In this article, the difference between the perception of nature and the type of attitude towards nature in each of these literary and artistic schools have been studied, and the concept of nature in the poetry of contemporary poets has been compared with the view of the schools.METHODOLOGY: this article is based on library studies and descriptive- analytical method.FINDINGS: the attitudes of the authors of the four great and influential literary schools, namely Classical, Naturalist, Romanticist and Symbolist, towards a seemingly identical phenomenon, namely nature, are different, which shows the difference in styles, which also arises from the spirit of schools and changes of views and thinking is. CONCLUSION: The Classics believed that the general nature of man is the main source of art, that is, describing and expressing good qualities and highlighting good morals and showing them as ideal lifestyle, can be seen in the descriptions of Classical Persian literature and in the contemporary poetry of Parvin Etesami. The priority of Romantics is untouched nature with all its beauties; like some poems of Nader Naderpour and Sohrab Sepehri in Persian literature. To Naturalists nature means looking at the natural sciences, paying attention to the issue of inheritance and genetics in humans, and showing the ugly human realities of man and society. This notion of nature contrasts with the nature that the Classic know; like some works of Chubak, Hedayat and dolatabadi in Persian literature. According to symbolists, all nature is a symbol of human existence and life; like some works of Nima Yoshij, Mehdi Akhavan Sales and Forough Farokhzad in Persian literature.زمینه و هدف: در تعاریف و مبانی هر مکتبی، با رویکردی متفاوت نسبت به طبیعت مواجهیم. این رویکرد متفاوت در مکاتب «کلاسیسم»، «رومانتیسم»، «ناتورالیسم» و «سمبولیسم» مشاهده می‌شود. هرکدام از این مکتبها «توجه ویژه به طبیعت»، «پیروی و تقلید از طبیعت» یا «طبیعت‌گرایی» را سرلوحه کار خود قرار داده اند، همین امر باعث خلط مباحث و اشتباه در دریافتها و تحلیلها شده است. در این مقاله تفاوت تلقّی از طبیعت و نیز نوع نگرش به طبیعت در مفهوم یکسان آن، در هریک از این مکاتب هنری و ادبی بررسی شده، و مفهوم طبیعت در شعر شاعران معاصر با نگاه این مکاتب مقایسه شده است. روش مطالعه: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ توصیفی- تحلیلی انجام شده است. یافته ها: نگرش مؤلفان چهار مکتب بزرگ و تأثیرگذار ادبی یعنی کلاسیک، ناتورالیست، رومانتیک و سمبولیست نسبت به پدیده ای در ظاهر یکسان، یعنی طبیعت متفاوت است که نشان دهنده تفاوت سبکهاست که آن نیز برخاسته از روح حاکم بر مکتبها و تغییر دیدگاه و تفکر است. نتیجه گیری: کلاسیکها اعتقاد داشتند طبیعت عمومی بشر منبع اصلی هنر است؛ یعنی توصیف و بیان صفات خوب و برجسته کردن اخلاق حمیده و نمایش آن بصورت آرمانی مانند توصیفات ادبیات کلاسیک فارسی و نیز در معاصران پروین اعتصامی. اولویت رومانتیک ها طبیعت بکر و دست نخورده، با تمام ویژگیهای موجود آن است؛ مانند برخی از اشعار نادر نادرپور و سهراب سپهری در ادبیات فارسی. منظور ناتورالیست ها از طبیعت، گرایش به علوم طبیعی، توجه به مسئلۀ وراثت و ژنتیک در انسان و نمایاندن واقعیتهای پلید و نازل انسانی و اجتماعی است. این مفهوم از طبیعت در مقابل آن طبیعتی قرار میگیرد که کلاسیک ها میدانستند؛ مانند برخی آثار چوبک، هدایت و دولت آبادی در ادبیات فارسی. از نظر سمبولیستها تمام طبیعت سمبول وجود و زندگی خود انسان است؛ مانند برخی آثار نیمایوشیج، مهدی اخوان ثالث و فروغ فرخزاد در ادبیات فارسی.Nature, Naturalism, Classicism, Romanticism, Symbolism, Modern poetryطبیعت, طبیعت‌گرایی, کلاسیسم, رومانتیسم, ناتورالیسم, سمبولیسم, شعر معاصرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/950.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/950.pdfhttps://bahareadab.com/article/تفاوت نگرش به طبیعت در مکتب‌های ادبی کلاسیسم، رومانتیسم، ناتورالیسم و سمبولیسم و بازتاب آنها در شعر معاصر فارسیhttps://bahareadab.com/en/article/Differences in Attitudes Towards Nature in the Schools of Classicism, Romanticism, Naturalism and Symbolism and Their Reflection in Contemporary Persian Poetry

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530The Role of Language in Exporting Culture with Emphasis on Persian Language capacitiesنقش زبان در صدور فرهنگ با تأکید بر ظرفیتهای زبان فارسی 219236010.22034/bahareadab.2020.13.0faسیدعلی حسینیدانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان، ایرانnosahosseini50@yahoo.comستار عزیزیدانشیار حقوق بین‌الملل، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانyessataraazizi@ymail.comسمانهرحمتی فراستادیار گروه حقوق، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان، ایران.nos.rahmatifar@gmail.comJournal Article13990419BACHGROUND AND OBJECTIVES: The influence of culture in the field of foreign policy is so great that in the present age, culture is spoken of as a soft power, and the issue of cultural diplomacy is raised in foreign policy. In fact, language is one of the most fundamental components and elements of identity for any nation, and one of the most important and easiest means of transmitting culture to other nations. Language is so important now that many experts consider it as a means of transmitting culture and determining the way of thinking and human culture. Many countries use a variety of tools, including language, to transmit culture. In this research, we try to investigate the role of language in general and Persian language in particular in exporting culture?METHODOLOGY: This research was conducted by descriptive-analytical method, to investigate the role of language in transmitting culture with emphasis on Persian language.FINDINGS: Persian language and literature, as one of the richest and most intelligent languages and literatures in the world, can reflect the culture, rituals and customs of the Iranian nation with unparalleled power. The prominent role of the Persian language in the transmission of Iranian-Islamic culture should not be ignored. CONCLUSION: The most important strengths of Persian language and literature for the development and export of culture includes integration, brilliant background, wealth, literary diversity, and inherent and essential musical beauty. Therefore, Persian language can not be copied or imitated by other cultures in the field of global competition of cultures. These features, on the other hand, are stable, permanent, and unique. Therefore, these strengths can be considered as "effective competitive advantages" for Persian literature.زمینه و هدف: تأثیرگذاری فرهنگ در حوزۀ سیاست خارجی تا آن میزان است که در عصر کنونی از فرهنگ به عنوان قدرت نرم، و دیپلماسی فرهنگی در سیاست خارجی بحث میشود. در واقع زبان یکی از اساسیترین مؤلفه ها و عناصر هویت‌ساز برای هر قوم و ملت و یکی از مهمترین و آسانترین ابزار انتقال فرهنگ به دیگر ملل است. اهمیت زبان در عصر کنونی به اندازه ای است که بسیاری از صاحب‌نظران آن را هم ابزار انتقال و صدور فرهنگ میدانند و هم تعیین‌کنندۀ شیوۀ تفکر و فرهنگ انسان. بسیاری از کشورها برای صدور و انتقال فرهنگ، ابزارهای مختلفی از جمله زبان را به کار میگیرند. سؤال اساسی این پژوهش آن است که نقش زبان به صورت کلی و زبان فارسی به صورت خاص در صدور فرهنگ چیست. روش مطالعه: در این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی، به بررسی نقش زبان در صدور فرهنگ با تأکید بر زبان فارسی پرداخته شده است. یافته ها: زبان و ادبیات فارسی، به مثابه یکی از غنیترین و پرمغزترین زبانها و ادبیاتهای جهان، میتواند با قدرت کمنظیر، فرهنگ و آیین و آداب و رسوم ملت ایران را منعکس نماید. نباید از نقش پررنگ زبان فارسی در انتقال فرهنگ ایرانی- اسلامی غافل شد. نتیجه گیری: مهمترین نقاط قوت زبان و ادبیات فارسی درجهت گسترش و صدور فرهنگ، عناصری مانند رشدیافتگی، یکپارچه سازی، پیشینۀ درخشان، غنا، تنوع ادبی، و زیبایی موسیقایی ذاتی و جوهری هستند. ازاینرو زبان فارسی در عرصۀ رقابت جهانیِ فرهنگها قابل کپی‌برداری یا تقلید توسط سایر فرهنگها نیست. این ویژ‌گیها از سوی دیگر پایدار و دائمی و منحصربه فرد هستند. ازاین‌رو میتوان این نقاط قوت را «مزیتهای رقابتی مؤثر» برای ادبیات فارسی دانست.Persian language, culture, export of culture, cultural diplomacyزبان فارسی, فرهنگ, صدور فرهنگ, دیپلماسی فرهنگیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1082.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1082.pdfhttps://bahareadab.com/article/نقش زبان در صدور فرهنگ با تأکید بر ظرفیتهای زبان فارسی https://bahareadab.com/en/article/The Role of Language in Exporting Culture with Emphasis on Persian Language capacities

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134920200530Intertextual reading of Zahhak of Saedi and Zahhak of Shahnameh based on the transtextulaity theory of Genetteخوانش بینامتنی نمایشنامه «ضحاک» ساعدی و داستان ضحاک شاهنامه بر مبنای نظریه ترامتنیت ژنت237252010.22034/bahareadab.2020.13.0faبهروزاظهریدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی ،واحد تبریز،دانشگاه آزاد اسلامی ، تبریز، ایرانnobehrouz.Azhari @gmail.comحمیدرضافرضیدانشیارگروه زبان و ادبیات فارسی ،واحد تبریز،دانشگاه آزاد اسلامی ، تبریز،ایرانyesFarzi@iaut.ac.irعلیدهقاندانشیارگروه زبان و ادبیات فارسی ،واحد تبریز،دانشگاه آزاد اسلامی ، تبریز،ایرانnoaaadehghan@gmail.comJournal Article00000000BACKGROUND AND OBJECTIVES: Myth is one of the influential elements in the structure and content of contemporary stories and the play of Zahak by Gholam Hossein Saedi is one of the works that has been created by being influenced by myths. In the present article, the intertextual relations of the work with the story of Zahak of Shahnameh have been studied according to transtextulaity theory of Genette. METHODOLOGY: This research was conducted by descriptive-analytical method. FINDINGS: based on the types of Paratextuality, intertextuality and Arcitextualitey of Genette ‘s view, the author"s influence on the story of Zahak of Shahnameh has been proven. In terms of Paratextuality, Zahak"s play has both an internal Paratextuality and an external Paratextuality relationship with the story of Zahak of Shahnameh. In this way, the title of the play and the names of the characters express the internal Paratextuality, and articles, interviews, and reviews written about Zahak"s play, which refers to its connection with the story of Zahak of Shahnameh, express its external Paratextuality. In terms of intertextual connection, implicit intertextuality has been used so that the author refers to some parts of the story of Shahnameh such as Jamshid"s class division, Zahak"s previous acquaintance with the cook (Iblis), Zahak"s decision to kill Shahrnaz and Arnavaz, Arnavaz"s popularity and sanctity of some numbers like three and a thousand which he mentioned in his play. The author of the play, by using some features and themes of epic and mythological texts - especially Shahnameh - such as the wisdom of enlightenment, magic, divination and heroism of women, has been able to establish a textual connection with them. The author of the play, by using some features and themes of epic and mythological texts - especially Shahnameh - such as the wisdom of enlightenment, magic, divination and heroism of women, has been able to establish an Arcitextualitey connection with them. CONCLUSION: Saedi’s “Zahak” Script was created based on “Zahhak” Story of Ferdowsi’s Shahnameh. This script is capable of intertextual analysis. Saedi reproduced “Zahhak” myth by using intertextual relations, and extruded the heros of Shahnameh from ideal context based on their personal emotions. He defined these heros like contemporary charachters and presented a contemporary version of the mythes.زمینه و هدف:اسطوره از عناصر تأثیرگذار در ساختار و محتوای داستانهای معاصر است و نمایشنامۀ «ضحاکِ» غلامحسن ساعدی ازجمله آثاری است که با تأثیرپذیری از اسطوره ها به وجود آمده است.در مقالۀ پیش رو روابط بینامتنی این اثر با داستان ضحاک شاهنامه طبق نظریه ترامتنیت ژنت بررسی شده است.روش مطالعه:مقالۀ پیش رو با روش توصیفی ـ تحلیلی و براساس منابع کتابخانه ای انجام شده است.یافته ها:از لحاظ پیرامتنی، نمایشنامه ضحاک با داستان ضحاک شاهنامه هم رابطه پیرامتنی درونی دارد و هم رابطه پیرامتنی بیرونی؛ بدین صورت که عنوان نمایشنامه و اسامی شخصیتها بیانگر پیرامتن درونی هستند و مقاله ها، مصاحبه ها و نقدهای نوشته شده درباره نمایشنامه ضحاک -که به ارتباط آن با داستان ضحاک شاهنامه اشاره کرده اند- پیرامتنهای بیرونی آن هستند. از نظر پیوند بینامتنی نیز از بینامتنیت ضمنی استفاده شده است به گونه ای که نویسنده به برخی از قسمتهای داستانِ شاهنامه، از قبیل تقسیم طبقاتی جمشید، آشنایی قبلی ضحاک وآشپز(ابلیس)، تصمیم ضحّاک برای کشتنِ شهرناز و ارنواز، محبوبیت ارنواز و تقدس برخی عددها مانندِ سه و هزار در نمایشنامۀ خود اشاره کرده است. نویسندۀ نمایشنامه بواسطه استفاده از برخی ویژگیها و درون‌مایه های متون حماسی و اساطیری ـ بخصوص شاهنامه ـ مانند براعت استهلال، سحر و جادو، پیشگویی و دلاوری زنان، توانسته با آنها پیوندِ سرمتنیت برقرار کند.نتیجه گیری:نمایشنامه ضحاک ساعدی تحت تأثیر داستان ضحاکِ شاهنامه فردوسی به وجود آمده است و دارای قابلیتهای تحلیل بینامتنی است. ساعدی توانسته است از رهگذرِایجادِ روابط بینامتنی،با اسطوره ضحاک، به بازنویسی آن بپردازد و با تکیه براحساسات فردی قهرمانان شاهنامه به ویژه اسطورۀ ضحاک،آنها را از جنبۀ آرمانی بیرون آورد و به آدمهای معاصر نزدیک کند و به عبارتی یک روایتِ امروزی از اسطورهای یادشده ارائه دهد. نتیجۀ پژوهش نشان میدهدکه ساعدی توانسته است با تکیه براحساسات فردی قهرمانهای داستانِ شاهنامه به ویژه اسطورۀ ضحاک، آنها را از جنبۀ آرمانی بیرون آورد و روایتی معاصر و امروزی از اسطوره های یاد شده ارائه نماید. Shahnameh, Zahak story, Zahak play, Genet Transtextualite, Paratextuality, Arcitextualityشاهنامه, داستان ضحاک, نمایشنامه ضحاک, ترامتنیت ژنت, پیرامتنیّت, سرمتنیّتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1090.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1090.pdfhttps://bahareadab.com/article/خوانش بینامتنی نمایشنامه «ضحاک» ساعدی و داستان ضحاک شاهنامه بر مبنای نظریه ترامتنیت ژنتhttps://bahareadab.com/en/article/Intertextual reading of Zahhak of Saedi and Zahhak of Shahnameh based on the transtextulaity theory of Genette