امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426The Stylistics of Preludes and Praises in the Iraqi Style of Prose; Focus on Eminent Textsسبک شناسی دیباچه ها و تحمیدیه های متون نثر سبک عراقی122010.22034/bahareadab.2020.13.0faدکترحسن بساکدانشیار زبان وادبیات فارسی دانشگاه پیام نورyesbassak@pnu.ac.irJournal Article00000000Writing preludes and praises in Persian literature is as old as prose-writing. In other words, praise-writing has existed since the emergence of the first prose texts.Examples include the preludes of books such asShahnamehey Aboumansouri,Alabniaha’nHaghaegh-el-AdviyahandSharh-ot-Taarrof. The prelude presents a perfect image of the subject, style, the reason for authoring the book, and the life, thought and social conditions of the era of the author. Carried out in a descriptive and content analysis method, the present study, analyzes the most eminent prose texts in Persian written in the 6th, 7thand 8thlunar centuries of Hijrah from a stylistic point of view with a focus on linguistics and content issues. A survey of the structure of the preludes show what components the writers have had in mind and how they have acted with regards to the main axis of the work, expression manner, thought and literary style. Based on the findings of this paper, the preludes in the works of the 6th, 7thand 8thlunar centuries of Hijrah are generally classified into two categories: one is the praises in Arabic including praise of God, His Traits, and the praise of the Prophet, His apostles and His family; the other is the praises in Persian including the name of the man of letter, the king of the time, his praise, prayer for his long life and eternity of his kingdom or Ministry ending eventually in the introduction of the book chapters. Preludes and praises are a gate to the text and understanding the content of the work. Depending on the art and capability of the work author, they can be effective in expressing the opinion and thought style as well as verbal and spiritual style and intellectual concerns of the author. The most important features of the preludes and praises in Persian are rhythm and other figures of speech as well as lengthening and allusions from Quarn and Hadis.دیبـاچـه نویسی و تحمیدیه نگاری در ادب فارسی، عمری به اندازۀ عمر نثرنویسی دارد؛ بعبارت دیگر، از زمان پیدایش اوّلین متون منثور، تحمیدیه نویسی نیز وجود داشته است که از آن جمله میتوان بمقدّمۀ کتابهایی نظیر شاهنامۀ ابومنـصوری، الابـنـیه عـن حـقـایـق الادویـه و شرح التّعرّف اشاره کرد. دیباچه تصویرکاملی را از موضوع، سبک و سبب تألیف کتاب، زندگی و اندیشه و اوضاع اجتماعی زمان مؤلّف... نشان میدهد. دراین پژوهش که به روش توصیفی و تحلیل محتوا به انجام رسید، برجسته ترین متون نثر فارسیِ سده های 6، 7 و 8 هجری قمری از دیدگاه سبک شناسی با تأکید بر مباحث زبانی و محتوا بررسی شده است. توجّه به ساختار و محتوای دیباچه ها ، نشان میدهد که نویسندگان این آثار، چه مؤلّفه هایی را مدّنظر داشته و بر حسب محور اصلی اثر، طرز بیان و تفکّر و سبک ادبی خویش، چگونه عمل کرده اند. براساس این مقاله دیباچه های آثار سده های ششم، هفتم و هشتم بطورکلّی شامل دو بخش است: یکی تحمیدیه ای به زبان عربی شامل حمد خداوند و اوصاف او و نعت پیامبرو اصحاب و خاندان او و دیگر تحمیدیه ای به زبان فارسی شامل نام ادیب، سلطان روزگار و مدح و انگیزۀ آفرینش اثر، دعا برای طول عمر ممدوح و ماندگاری سلطنت یا وزارت او که در نهایت با معرّفی ابواب و فصول کتاب خاتمه مییابد. دیباچه و تحمیدیه، دریچۀ ورود و آشنایی با متن و محتوای اثر است که بسته به هنر و توانمندیِ صاحب اثر، میتواند بیانگر اندیشه و طرز تفکّرو نیزشناخت سبکِ لفظی و معنوی و دغدغه های فکری مولف باشـد. مهمترین مختصات تحمیدیه ها و دیباچه های فارسی را سجع و دیگر صنایع لفظی، همچنین اطناب در علم معانی و اقتباس از آیه و حدیث، تشکیل میدهد.Stylistics, Prose texts, Iraqi style, Preface, Imposition, Introduction to writingسبک شناسی , متون نثر, سبک عراقی, دیباچه, تحمیدیه, مقدمه نویسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/911.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/911.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شناسی دیباچه ها و تحمیدیه های متون نثر سبک عراقیhttps://bahareadab.com/en/article/The Stylistics of Preludes and Praises in the Iraqi Style of Prose; Focus on Eminent Texts

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Madhoosh Golpaigani’s Odes Stylisticsسبک‌شناسی قصاید مدهوش گلپایگانی2344010.22034/bahareadab.2020.13.0faمریم خزائیلیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران.noMkhazaeili6@gmail.comمهرداد چتراییاستادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. yesm_chatraei@yahoo.comعطا محمّد رادمنشاستاد زبان و ادبیات فارسی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران noAta.Radmanesh1394@gmail.comJournal Article00000000Mohammad Sadegh Golpayegani whose pseudonym is Madhoosh is belletrist, poet and calligrapher the Qajar era, and teacher of Heidargholi Mirza who is the son of Fath Ali Shah Qajar. He is one of the best and most prominent men who have bounty and perfection in Golpayegan land where is considered the land of science and literature. Madhoosh is also famous in Arabic sciences apart from the poem and prose techniques. He is a poet of the literary return period. His Koliat (collection of his poems) are a collection of essays, lyrics, odes, quatrains, and, in addition, educational writings and narratives in the form of prose that have not yet been identified as they are needed. The odes in this collection are kind of eulogy ode in the plain language and pleasant arrays which recognizing and introducing them need to study the style properties from different aspects. The research and study of these features in the field of literary research is a necessity. Therefore, the stylistic properties of Golpayegani’s odes is investigated in the domain of linguistic, intellectual and literary characteristics. محمّدصادق گلپایگانی، متخلّص به مدهوش، ادیب، شاعر و خطّاط عصر قاجار و ملّاباشی حیدرقلی میرزا، فرزند فتحعلی شاه قاجار است. وی از جمله بهترین و مهمترین صاحب‎کمالان سرزمین گلپایگان، دیار علم و ادب بحساب میآید. مدهوش بجز فنون نظم و نثر، در علم عربی نیز شهره بوده است. وی از شاعران دوران بازگشت ادبی محسوب میشود. کلیّات وی، مجموعه‎ای از منشآت، غزلیّات، مثنویّات، قصاید، رباعیّات، قطعات و علاوه بر آن نوشته‎هایی تعلیمی و حکمی به نثر است؛ که هنوز آنگونه که بایسته است، شناسانده نشده اند. قصاید موجود در این مجموعه از نوع قصاید مدحی با زبانی ساده و روان و آرایه هایی دلنشین است که شناخت و معرّفی آنها نیاز بمطالعه و بررسی ویژگیهای سبکی آن از جنبه های مختلف دارد. انجام پژوهش و مطالعه دربارۀ این ویژگیها در عرصه تحقیقات ادبی از ضرورتها بحساب میآید. بنابراین در این مقاله ببررسی مختصات سبک‎شناسی قصاید مدهوش گلپایگانی در قلمروِ ویژگیهای زبانی، فکری و ادبی پرداخته میشود.Madhoosh, Qajar, Koliat, odes, stylisticsمدهوش, قاجار, کلیّات, قصاید, سبک‎شناسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/912.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/912.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی قصاید مدهوش گلپایگانیhttps://bahareadab.com/en/article/Madhoosh Golpaigani’s Odes Stylistics

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426The Introduction to the Manuscript and stylistics of Rokn Al Din Davidar Qomi's poemsمعرفی نسخه خطی و سبک شناسی دیوان رکن الدین دعویدار قمی4566010.22034/bahareadab.2020.13.0faمحمدقاسم سیاوشیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علوم و تحقیقات واحد ساوه nom.siavoshi@gmail.comعلیرضا شعبانلواستادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی yes alireza shabanlu@yahoo.com Journal Article00000000The manuscript of the poem "Rokn al-Din Qavidar Qomi", the great poet of the sixth and early seventh years, despite his valuable poetry, supreme character and his bold presence in one of the most important periods of Persian poetry, as deserves his supreme authority, as deserves his high status,the scholars of Persian literature did not consider it. The poetry of this Iranian thoughtful poet, a collection of Arabic and Persian poems, consists of nine hundred and three Arabic verses and two thousand three hundred and seventy four Persian verses. This version is the only remaining version of the poet"s poem, written by Sadr al-Din Muhammad ibn Ja"far ibn Ali ibn Mohammad Ali Memar Esfahani from 1039 to 1041 AH. This research aims to examine its structure, style and linguistic features by analyzing a few points about the status of the poet and exploring and introducing a manuscript of the Divan, and examining it in terms of aesthetics.نسخه خطّی دیوان اشعار «رکن الدّین دعویدار قمی»، شاعر گرانقدر سده ششم و اوایل سده هفتم علی رغم اشعار وزین، شخصّیت شامخ و حضور پررنگش در یکی از مهمترین ادوار شعر فارسی، آنگونه که شایستۀ مقام والای اوست، مورد عنایت محققان ادب فارسی قرار نگرفته است. دیوان اشعار این شاعر اندیشمند ایرانی، مجموعه ای از اشعار عربی و فارسی، شامل نه صد و سه بیت عربی و دوهزار و سیصد و هفتاد و چهار بیت فارسی است. این نسخه تنها نسخۀ باقیمانده از دیوان شاعر است که «صدرالدین محمد بن جعفر بن علی بن محمد علی معمار اصفهانی» آنرا از سال 1039 تا 1041 هـ ق نگاشته است. این پژوهش بر آن است با ارائۀ توضیحاتی چند در باب احوال شاعر و بررسی و معرفی نسخۀ خطی دیوان وی، ببررسی ساختار، سبک و ویژگیهای زبانی آن بپردازد و آن را از لحاظ زیبایی شناسی مورد بررسی قرار دهد.Poetry Divan, Rokn al-Din Qavidar Qomi, Manuscript, Structureدیوان شعری, رکن الدین دعویدار قمی, نسخه خطّی, ساختارسبکیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/913.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/913.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی نسخه خطی و سبک شناسی دیوان رکن الدین دعویدار قمیhttps://bahareadab.com/en/article/The Introduction to the Manuscript and stylistics of Rokn Al Din Davidar Qomi's poems

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426The Stylistics of the Components Impacting the Literary Characteristics in the Description of Masnavi Sururiسبک شناسی مؤلّفه های مؤثّر بر سرشت ادبی در شرح مثنوی سُروری6781010.22034/bahareadab.2020.13.0faزهیر طیبدانش آموختۀ پسادکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران noTayyeb@ut.ac.irسید محمد منصور طباطبائی دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران yesMansoor@ut.ac.irJournal Article00000000Although the Persian language is a unique language, it has one grammar. Yet, Persian dialects are different in each one of the neighboring nations and this variety is sometimes reflected in dialect and in some other times in literary style. Since Seljuq era, Persian-speaking Turks that have carried the heavy burden of Persian literature on their sturdy shoulder, have created remarkable works in Persian literature that have always been inaccessible to Iranian researchers, and thus, have not been studied until the present era. Therefore, the writing style of Persian-speaking Turks has rarely been studied; however, the study of the texts written in the Ottoman era in the Roman Empire (Anatolia) indicates their stylistic characteristics and autonomy in writing. Presenting the literary stylistics as the theoretical framework and studying the Description of Masnavi Sururi, an ancient text remaining from that era and the oldest comprehensive description of Masnavi in the Persian language, the present study investigates the Persian writing style of the Turks and attempts to provide an answer for a question: what are the stylistic characteristics of Persian-speaking Turks? This study concentrates on the first part of the first volume of the Description of Masnavi Sururi.هرچند فارسی زبانی یگانه و دارای یک دستور زبان است امّا شیوه های فارسی گویی در هریک از اقوام و ملل همجوار تفاوت دارد که این گوناگونی گاه در گویش و گاه در سبک ادبی خود را نموده است. ترکان پارسی گو که از دوران سلجوقی بخشی از بار سنگین ادب فارسی را بر گردۀ ستبر خود به دوش کشیده اند آثار گرانبها و ارزشمندی به زبان فارسی رقم زده اند که همواره از دسترس پژوهشگران ایرانی دور و بررسی آنها بهمین سبب تا دوران ما به تأخیر افتاد. بهمین جهت است که شیوۀ متن پردازی تُرکانِ فارسی گو، در کمتر پژوهشی دستمایۀ بررسی قرار گرفته است، حال آنکه بررسیِ متونِ تألیف شده در عهد عثمانی در سرزمین روم (آناتولی) حاکی از اختصاصات سبکی و استقلال آنان در شیوۀ متن پردازی است. این نوشتار ضمن ارائۀ چارچوب نظری سبک شناسی ادبی و زبانی با بررسی متنی کهن از آن سامان با عنوان شرح مثنوی سروری، کهنترین شرح جامع مثنوی به زبان فارسی شیوۀ متن پردازی فارسی تُرکان را مورد بررسی قرار میدهد و پاسخی اجمالی به این پرسش میدهد که اختصاصات سبکی ترکان پارسیگو کدامند. محدودۀ این بررسی، نیمۀ نخست از دفتر اوّل این شرح را در بر گرفته است.Persian-speaking Turks, Sururi, Masnavi, Anatolia, Turkiye, Ottomanسبک شناسی, ترکان پارسی گو, سروری, مثنوی, آناتولی, ترکیه, عثمانیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/914.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/914.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شناسی مؤلّفه های مؤثّر بر سرشت ادبی در شرح مثنوی سُروریhttps://bahareadab.com/en/article/The Stylistics of the Components Impacting the Literary Characteristics in the Description of Masnavi Sururi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426The process of selection of human resources in Shahnameh and its adaptation to selection criteria in human resource managementفرآیندگزینش نیروی انسانی در شاهنامه و تطبیق آن با معیار های گزینش در علم مدیریّت منابع انسانی83102010.22034/bahareadab.2020.13.0faشیرین صمصامیدانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه فردوسی مشهد، واحد بین‌الملل؛ عضو هیأت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد طبس noshirinsamsami@yahoo.comمه‌دخت پورخالقی چترودیاستاد گروه زبان و ادبیّات فارسی، دانشگاه فردوسی مشهدyesdandelion@ferdowsi.um.ac.irمحمّد مهدی فراحیاستادیار گروه مدیریّت، دانشگاه فردوسی مشهدnomfarahi@um.ac.irJournal Article00000000Management theorists believe that scientific management has begun since the 1900"s with the establishment of new theories. This is despite the fact that the literary works of the world, including the Persian literature of Iran, are filled with phenomena of management, which are much more than theories. In this research, a descriptive-analytical method was applied to examine one of the branches of management science (selection) in the field of human resource management in Firdausi’s Shahnameh and it was concluded that Firdausi had a decent and deserving leadership and presented outstanding managerial perspectives which can be a good model for today"s society. Selection criteria in Shahnameh are the same for all, and selection is made by consulting, testing, planning, and targeting. Sometimes the change in the selection process can be seen as required. A person must have the characteristics of race, good moral, intellectual and behavioral background, art, specialty, appropriate age, occupation, and appearance, while there are no defects observed. The ignorant, underworld, wicked, and ungrateful people are not accepted by the managers of Shahnameh. The choice of affiliates and relatives is not permissible except in rare cases and with due observance of principles and having all the necessary conditions. In Shahnameh, gender and the nationality of the people are not the core criteria, and in some cases, deserving people are invited from other lands to advance government objectives.نظریّه پردازان علم مدیریّت بر این باورند که مدیریّت علمی از سال 1900 میلادی با پیدا شدن نظریّه های جدید آغاز شد. این در حالی است که آثار ادبی جهان و از جمله ادبیّات فارسی ایران زمین، سرشار از ایده های مدیریّتی است که بسیار پیشتر از این نظریّات مطرح شده اند . در این جستار با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی یکی از زیرشاخه های علم مدیریّت (گزینش) در حوزۀ مدیریّت منابع انسانی، در شاهنامۀ فردوسی پرداخته و به این نتیجه رسیده ایم که فردوسی، مدیری لایق و شایسته بوده و دیدگاههای مدیریّتی برجسته و ممتازی ارائه کرده است که میتواند الگوی مناسبی برای مدیریّت جامعۀ امروز باشد معیارهای گزینش در شاهنامه برای همه یکسان است و گزینش با مشورت، آزمون، برنامه ریزی و هدفمندی انجام میشود.گاه تغییر در مراحل گزینش به اقتضای شرایط دیده میشود. فرد باید دارای ویژگی های نژادگی، پیشینۀ خوب اخلاقی، فکری و رفتاری، هنر، تخصّص، سن مناسب شغل و ظاهر آراسته و بدون عیب باشد. افراد نادان، فرومایه، ستمکار و ناسپاس از نگاه مدیران شاهنامه مردودند. گزینش وابستگان و خویشاوندان نیز جز در موارد نادر و با رعایت اصول و دارابودن تمام شرایط لازم، جایز نیست. در گزینشهای شاهنامه جنسیّت و ملّیّت افراد جزو معیارهای اصلی نیست و در مواردی افرادی شایسته از سرزمینهای دیگر برای پیشبرد اهداف حکومتی دعوت میشوند.management, selection, Shahnameh, Firdausiمدیریّت, گزینش, شاهنامه, فردوسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/915.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/915.pdfhttps://bahareadab.com/article/فرآیندگزینش نیروی انسانی در شاهنامه و تطبیق آن با معیار های گزینش در علم مدیریّت منابع انسانیhttps://bahareadab.com/en/article/The process of selection of human resources in Shahnameh and its adaptation to selection criteria in human resource management

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Between added (Parentheses) in Ferdowsi's Shahnameh, an opportunity to describeمیان فزود (معترضه) مجالی برای وصف در شاهنامه فردوسی103118010.22034/bahareadab.2020.13.0faخدیجه خسرویدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوبnoKhosravi_kh90@yahoo.comجلال خالقی مطلق هیأت علمی دانشگاه هامبورگ آلمان yeskhaleghimotlagh @gmail.comعلی ایمانیهیأت علمی دانشگاه آزاد واحد تهران جنوبnoParsimaniya@yahoo.comJournal Article00000000The mission of this research consists of examining the descriptive concepts in parentheses of "Ferdowsi’s Shahnameh" and determining the effect and extent of the use of rhetorical elements (simile, metaphor, exaggeration, etc.). However, parenthesis is almost same as Between added except that "parenthesis" is a more concept. In this paper, it has been attempted to examine a selection of "parenthesis" with a descriptive concept and of structural diversity. Such "parentheses" are mostly focused on describing of tangible things, such as sunrise and sunset, battle scenes, people and objects, places, and so on, and highlight the color and epic tone. The choice of examples for this paper is mostly based on their content and their diverse descriptive themes; however, for the structure, the "parentheses" incorporated into one hemistich were considered. From the rhetorical point of view, Ferdowsi has made the least use of metaphor and the greatest of exaggeration. The parentheses in Shahnameh have made it possible for the poet to portray his poetic art, which in turn evidence his vast imagination.رسالت این پژوهش بررسی مفاهیم وصفی در «میان فزود» (معترضه) های شاهنامه فردوسی و تعیین تأثیر و میزان کاربرد عناصر بلاغی (تشبیه، استعاره، اغراق و...) در آن است.امّا «میان فزود» را میتوان با تساهل و تسامح همان «جمله معترضه» دانست با این تفاوت که «میان فزود» جامعیت و شمول بیشتری دارد. در این مقاله تلاش بر آن بوده است که گزیده ای از «میان فزود »های با مفهوم وصف که از تنوع ساختاری برخوردارند، مورد بررسی قرار گیرد.این «میان فزود»ها بیشتر به وصف امور محسوس و ملموس؛ همچون: طلوع و غروب خورشید، صحنه های نبرد، اشخاص و اشیاء، اماکن و غیر آن پرداخته است که رنگ و لحن حماسی در آنها کاملاً مشهود است. نمونه های ارائه شده در مقاله حاضر بیشتر به خاطر محتوای آنها بر مضامین و مفاهیم گوناگون وصفی بوده است و اما از جهت ساختار، قالب پربسامد، آن دسته از «میان فزود»هاست که در یک مصراع گنجانیده شده است.از دیدگاه بلاغی، فردوسی کمترین استفاده را از استعاره و بیشترین بهره را از اغراق و مبالغه برده است.میان فزودهای وصفی شاهنامه، مجالی بوده است برای شاعر که هنر شاعری خود را به نمایش بگذارد که این خود دلیلی بر تخیل وسیع او است.Description, Parenthesis, Shahnameh, Metaphor, Exaggeration, Epicوصف, میان فزود, شاهنامه, استعاره, اغراق, حماسهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/916.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/916.pdfhttps://bahareadab.com/article/میان فزود (معترضه) مجالی برای وصف در شاهنامه فردوسیhttps://bahareadab.com/en/article/Between added (Parentheses) in Ferdowsi's Shahnameh, an opportunity to describe

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Investigating the Stylistics of “Bineshan”s Poetry (Based on his manuscript)سبک شعری «بی‌نشان» (بر پایۀ نسخۀ خطی دیوان این شاعر ناشناخته)119138010.22034/bahareadab.2020.13.0faداریوش ذوالفقاری استادیار پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگریyesd.zolfaghari@richt.irJournal Article00000000"Bineshan" is a Poem penultimate of woman that the manuscript of her poems is available; this edition is maintained at No. 1102 at the National Library of Paris, and a pictorial representation for the Institute for Humanities and Cultural Studies is available with number 190 . Poems of the Bainshan is 1587 couplets, containing 216 lyric poems and 15 quatrains and one piece. "Bineshan"most likely in the nineteenth century has been influenced by the great poets before her such as Attar, Neyshabouri, Maulvi, Sa"di and Hafiz, and hir lyrics are more structurally influenced by Hafez"s poetry. "Bineshan" is a very simple, unobtrusive language, and rarely uses ancient words. Her poem is written in popular and famous weights. The poet is not rhyming and has used very simple rhymes and rows. The inner bliss of the poem "Bineshan" is mostly due to its punishments, and the likeness, metaphor and inspiration in her poem are more than the other imagination. Religious thoughts such as monotheism, prophethood, imamate and resurrection are explicitly expressed in the poet"s poetry, and her love for the Prophet of Islam is particularly distinct. It is almost certain that "Bineshan" is out of fame due to its mystical thoughts and did not want to name it. In this research, the style of poetry "Bineshan" has been studied in three levels of linguistic, literary and intellectual.«بی نشان» تخلص زنی است که از او نسخۀ خطی دیوان شعری در دست است؛ این نسخه با شمارۀ 1102 در کتابخانۀ ملی پاریس نگهداری میشود و تصویری صحافی شده از آن برای پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی تهیه شده و با شمارۀ 190 در آنجا موجود است. اشعار دیوان بی نشان بالغ بر1587 بیت شامل 216 غزل و 15 رباعی و یک قطعه است. «بی نشان» که به احتمال بسیار زیاد در قرن نهم ه.ق میزیسته از شاعران بزرگ پیش از خود مانند عطار نیشابوری، مولوی، سعدی و حافظ تأثیر پذیرفته و غزلهای او از نظر ساختاری ، بیشتر متأثر از شعر حافظ است. «بی نشان» زبانی بسیار ساده و بی تکلف دارد و از کلمات کهن به ندرت استفاده کرده است. شعر او در وزنهای پرکاربرد و معروف سروده شده است. شاعر، قافیه سنج نیست و از قافیه ها و ردیفهای بسیار ساده استفاده کرده است. خوش آوایی درونی شعر او بیشتر به دلیل جناسهای آن است و تشبیه و استعاره در شعرش بیشتر از صور خیال دیگر به کار رفته است. افکار مذهبی مانند توحید، نبوت، امامت و معاد به صراحت در شعر «بی نشان» مطرح شده و عشق او به پیامبر اسلام نمود ویژه ای دارد. گمان نزدیک به یقین ما این است که «بی نشان» به دلیل داشتن افکار عرفانی از شهرت گریزان بوده و نمیخواسته از او نام و نشانی بماند. در این پژوهش سبک شعری شاعر در سه سطح زبانی، ادبی و فکری بررسی شده است."Bineshan", Persian poetry, Iraqi style, poet women, stylistics«بی‌نشان», شعر فارسی, سبک عراقی, زنان شاعر, سبک‌شناسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/917.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/917.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شعری «بی‌نشان» (بر پایۀ نسخۀ خطی دیوان این شاعر ناشناخته)https://bahareadab.com/en/article/Investigating the Stylistics of “Bineshan”s Poetry (Based on his manuscript)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Modern narrative techniques in the seventeenth-century story series (Based on the works of Bijan Najdi and Abu Torabi Khosravi)تکنیکهای روایی مدرن در مجموعه داستانهای دهۀ هفتاد (با تکیه بر آثار بیژن نجدی و ابوتراب خسروی )139156010.22034/bahareadab.2020.13.0faهما هوشیار دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان nohoshyarhoma691@gmail.comرضا صادقی شهپر دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد همدان yesR.s.shahpar@gmail.comJournal Article00000000One of the keys and ways to open complexity and understanding or eliminating the ambiguity of modern stories is to understand the narrative style and narratives of the story. The choice and creation of the narrative method, among the old or repetitive themes of the narrative, opens up a new world on the author. Bijan Najdi and Abu Torabi Khosravi are contemporary modernist story writers who have special techniques in fiction, and these particular techniques differentiate their stories from the works of contemporary fiction writers In the present article, the collection of the stories of "the cheetahs that have been with me", "Again from the same streets" by Bijan Najdi, and "Divan Sumnat" and "Hawaii" by Abortab Khosravi, have been examined from the perspective of modern narrative techniques The results of the research show that Najdi and Khosravi have used modern narrative techniques such as narrative syllabus, narrator"s plurality, rotational angles, and so on.یکی از کلیدها و راههای گشودن پیچیدگیها و درک یا رفع ابهام داستانهای مدرن، درک شیوۀ روایتگری و شگردهای روایی داستان است. انتخاب و آفرینش شیوۀ روایتگری، در میان مفاهیم و مضامین کهنه یا تکرار شدۀ روایت؛ دنیای تازه ای بر روی نویسنده میگشاید. بیژن نجدی و ابوتراب خسروی از داستان نویسان مدرنیست معاصر هستند که تکنیکهای خاصی در داستان‌نویسی دارند و همین شگردهای خاص، داستانهایشان را از آثار دیگر داستان‌نویسان معاصر متمایز میکند. در مقالۀ حاضر، مجموعه داستانهای « یوزپلنگانی که با من دویده اند» و «دوباره از همان خیابانها» اثر بیژن نجدی، و «دیوان سومنات» و « هاویه » اثر ابوتراب خسروی، از منظر تکنیکهای روایی مدرن مورد بررسی قرار گرفته اند.نتایج تحقیق نشان میدهد که نجدی و خسروی، در این مجموعه داستانها از شگردهای روایی مدرن مانند سیلان روایت، تکثر راوی، چرخش در زاویۀ دید و... استفاده کرده اند.Bijan Najdi, Abotorab khosravi, short stories, narrative techniquesبیژن نجدی, ابوتراب خسروی, داستان کوتاه, شگردهای رواییhttps://bahareadab.com/downloadPDF/918.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/918.pdfhttps://bahareadab.com/article/تکنیکهای روایی مدرن در مجموعه داستانهای دهۀ هفتاد (با تکیه بر آثار بیژن نجدی و ابوتراب خسروی )https://bahareadab.com/en/article/Modern narrative techniques in the seventeenth-century story series (Based on the works of Bijan Najdi and Abu Torabi Khosravi)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Stylistics of Satire of Saeb Tabriziسبک شناسی طنز صائب تبریزی 157176010.22034/bahareadab.2020.13.0faصدرا قائدعلی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی ، واحد جیرفت، دانشگاه آزاد اسلامی، جیرفت، ایرانnos.ghaedali94@gmail.comحمید طبسی استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد جیرفت، دانشگاه ازاد اسلامی، جیرفت، ایران.yeshamidtabasi@yahoo.comابوالقاسم رادفر استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایرانnoa.radfar@yahoo.comJournal Article00000000Stylistics of satire of Saeb is the result of the social environment in Safavid era. He is a poet and critic believer who has used humor as an effective weapon in protest and criticism of his society"s anomalies. His satire, from the perspective of stylistics, is mainly the result of the content and rhetoric of his poems. The criticisms of Saeb are subjective in terms of content, and his mind communicates with the horizons and the level of phenomena in order to depict the deep concepts of mind and lives. He is a critic and reformer who, with his humor, is seeking to belittle the dignity of those who are within range of his grinning. In fact, in addition to being sarcastic to the inner features of people seeks tocontempt the outward appearances, His critical language is virtuous and transcendental. The most important techniques which he makes his satires with are: Paradox, allegory, Paradoxical, equivocalness, poetical aetiology, quoting, metaphor and allusion. The research method is descriptive analytical. In this paper, we seek to answer the question of how much effective is the Stylistics of satire of Saeb in regards with the intellectual direction and the literary level on the social anarchies?سبک طنز پردازی صائب، حاصل محیط اجتماعی حاکم بر عصر صفوی است. وی شاعر و منتقد باورمندی است که طنز را به عنوان سلاحی کارآمد در جهت اعتراض و انتقاد از ناهنجاریهای جامعه خود به کار برده است. طنزهای صائب از منظر سبک شناسی بیشتر، نتیجه محتوا و بلاغت اشعار اوست. انتقادهای صائب از نظر محتوا درون گرا میباشد و ذهن وی با آفاق و سطح پدیده ها ارتباط برقرا میکند تا بتواند مفاهیم عمیق ذهنی و انفسی را به تصویر بکشد. وی منتقد و اصلاحگری است که با طنز خود در پی تحقیر و بی ارزش جلوه دادن مقام و منزلت افرادی است که در تیررس نیشخند او قرار گرفته اند. در واقع او علاوه بر طعنه نسبت به ویژگیهای درونی افراد، به تحقیر و بی ارزش نشان دادن ظواهر بیرونی نظیر: وسایل و پوشاک زاهدان نیز میپردازد. زبان انتقادی او عفیف و متعالی است. مهمترین شگردهای طنزآفرینی او شامل؛ پارادوکس، ارسال مثل، تناقض، تمثیل، ایهام، حسن تعلیل، تلمیح، استعاره و کنایه میباشد. روش پژوهش ، توصیفی - تحلیلی میباشد. در این مقاله به دنبال پاسخ به این سوال هستیم که سبک طنز پردازی صائب از جهت فکری و سطح ادبی به چه میزان در مبارزه شاعر با نابسامانیهای اجتماعی تأثیر داشته است؟Saeb, Indian Style, criticism, satire, Sociology of literatureصائب, سبک هندی, انتقاد, طنز, جامعه شناسی ادبیاتhttps://bahareadab.com/downloadPDF/919.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/919.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شناسی طنز صائب تبریزی https://bahareadab.com/en/article/Stylistics of Satire of Saeb Tabrizi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Religious Anthropology in the Works of Moniro Ravanipour and Shahrnoush Parsipourمردم شناسی دینی در آثار منیرو روانی پور و شهرنوش پارسی پور177192010.22034/bahareadab.2020.13.0faزینب رحمانیان دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز nozeynab_4527@yahoo.comپروانه عادل زادهاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز yesAdelzadehparvaneh@yahoo.comکامران پاشایی فخری استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز noPashaiekamran@yahoo.comJournal Article00000000Moniro Ravanipour and Shahrnoush Parsipour are contemporary writers who have written about the culture, customs and beliefs of their people in their works. Therefore, their work has the potential to be investigated from anthropological studies. This article has tried to define anthropology in general and religious anthropology as its secondary branch. Then by conformation of the characteristics of this category in the works of these two authors, the extent of the influence of human religious beliefs and practices in these works. By descriptive-analytical approach, this research examines the theories of the scholars on religious anthropology in the stories of these two authors. The findings of this study indicated that religious anthropological indicators are consistent with the works of these authors, which are generally summarized in magic and sorcery, taboo and myth. The final result depicted that the most religious anthropological indicators used in the statistical population of this study is the indicator of taboo and its results.منیرو روانی پور و شهرنوش پارسی پور، از جمله نویسندگان شهیر معاصرند که به فرهنگ، آداب و رسوم و باورهای مردمان سرزمین خود در آثارشان پرداخته اند. از این رو آثارشان این قابلیت را دارد که از بعد مطالعات مردم شناسی مورد بررسی قرار گیرند. در این مقاله سعی شده است تا مردم شناسی در حالت کلی و مردم شناسی دینی به عنوان شاخۀ فرعی آن تعریف شده، سپس با تطبیق شاخصهای این مقوله در آثار این دو نویسنده به گسترۀ اثرگذاری آداب و باورهای دینی انسانها در این آثار پرداخته شود. این تحقیق با رویکردی تحلیلی- توصیفی به بررسی نظریه های محققان در مورد مردم شناسی دینی در داستانهای این دو نویسنده پرداخته است. یافته های این پژوهش گویای تطابق شاخصهای مردم شناسی دینی در آثار این نویسندگان است که بطورکلی در جادو و جادوگری، تابو و اسطوره خلاصه میشود. نتیجۀ نهایی نشانگر این است که بیشترین شاخص مردم شناسی دینی استفاده شده در جامعۀ آماری این پژوهش شاخصۀ تابو و فروعات آن است.fictional literature, Moniro Ravanipour, Shahrnoush Parsipour, religious anthropologyادبیات داستانی, منیرو روانی پور, شهرنوش پارسی پور, مردم شناسی دینیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/920.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/920.pdfhttps://bahareadab.com/article/مردم شناسی دینی در آثار منیرو روانی پور و شهرنوش پارسی پورhttps://bahareadab.com/en/article/Religious Anthropology in the Works of Moniro Ravanipour and Shahrnoush Parsipour

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Impact of Shahnameh on Saghinamehs According to a review on forty Saghinamehsتأثیر شاهنامه بر ساقینامه ها بر اساس بررسی چهل ساقینامه193212010.22034/bahareadab.2020.13.0faمحمد خشکابدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سبزوارnoMohammad.Khoshkab@iaus.ac.irعلی عشقی سردهیاستاد¬یار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد سبزوار yeseshghi@iaus.ac.irابوالقاسم امیراحمدیاستادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد سبزوار، دانشگاه آزاد اسلامی، سبزوار، ایران.noamirahmadi@iaus.ac.irJournal Article00000000One of the most prominent properties of Saghinameh is, their routing to literary types. In this meantime, Saghinameh"s effect, this great mythical-heroic oeuvre on Iran"s Culture and manner is not being covered to anybody. In this review, by relying on forty Saghinamehs included in three Tazkareh: "Meikhaneh", "Peimaneh" and "Azirbaijan Saghinameh composers", we purpose to demonstrate each functions of the Saghinameh allusions in Saghinamehs, such as Eulogium, Boast, Fiction, Explaining the issues of verdict and education, Romantic and lyrical themes, Khayami"s thoughts and Mystical themes. After a special general review on these Saghinamehs, we refer back to Azar Bigdeli"s Saghinameh, and by relying to it, derivate more its influences from Saghinameh"s epical language.یکی از خواص بارز اسطوره و حماسه راهیابی آنها به انواع ادبی است. در این میان تأثیر شاهنامه این اثر سترگ اسطوره ای ـ حماسی بر فرهنگ و ادب ایران زمین بر کسی پوشیده نیست. در این مقاله قصد داریم هر یک از کارکردهای اشارات شاهنامه ای چون مدح، مفاخره، داستان پردازی، تبیین مسائل حکمی و تعلیمی، مضامین عاشقانه و تغزّلگونه، اندیشه های خیّامی و مضامین عرفانی را در ساقینامه ها با تکیه بر چهل ساقینامه مندرج در سه تذکره "میخانه" ،"پیمانه" و "ساقینامه سرایان آذربایجان" نشان دهیم. پس از بررسی کلی این ساقینامه ها بصورت ویژه سراغ ساقینامه سروده آذربیگدلی رفته و با تکیه بر آن، تاثیر پذیری از زبان حماسی شاهنامه را بیشتر میکاویم.Saghinameh, Azar Bigdeli, Meikhaneh, Peimaneh, epic language, Ferdowssi's Shahnamehساقینامه, آذر بیگدلی, میخانه, پیمانه, زبان حماسی, شاهنامۀ فردوسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/921.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/921.pdfhttps://bahareadab.com/article/تأثیر شاهنامه بر ساقینامه ها بر اساس بررسی چهل ساقینامهhttps://bahareadab.com/en/article/Impact of Shahnameh on Saghinamehs According to a review on forty Saghinamehs

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426A Comparative Comparison of the Oshagnameh of Obeid Zakani and the Roholashegine of Shah Shojaee Kermani From the perspective of the structure of ten lettersمقایسۀ تطبیقی عشاق‌نامۀ عبید زاکانی و روح العاشقین شاه شجاع کرمانی از منظر ساختار ده‎نامه سرایی213232010.22034/bahareadab.2020.13.0faپروانه گندمکاری دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی اراکnoمحمد رضا قاریyesmr-ghari@iau-arak.ac.irJournal Article00000000The Ten Letters is a type of rich literature that is mostly written in the eighth century and is in the state of love and affection, most of which contain ten copies of the language of the lover and lover, respectively. The ten letters follow a common design and structure, such as having a preface (endorsement, obedience, ordering the book), the main body (ten letters between a lover and a lover), and finally the ending (number of verses, year of writing, name Effect) . The original format of the ten letters is Mathnawi, but sometimes in the middle of the letters it is also called the Masnavi. The existing similarities and commonalities, as well as the unique and semantic differences and features between the ten letters, have led some scholars to call the works only the subject of correspondence between the lover and the beloved; Some scholars have considered only ten letters to be complete with ten letters. In this study, firstly, while introducing the tenth letter and describing its formal and content features, it is attempted to provide a precise definition of it, and in view of these characteristics, the love affidavit of Obeid Takani with one of the ten important letters of the eighth century (tenth period). Letter-writing) has been compared to examine the extent to which the love affair with the Spirit of Love is one of the ten letters of the eighth century and the possibility of naming this work as the "Ten Letters".ده‎نامه، گونه ای از ادبیات غنایی است که بیشتر در قرن هشتم سروده شده و در حالات عاشق و معشوق میباشد، بدین شکل که بیشتر آنها حاوی ده نسخه نامه به ترتیب یک در میان ، از زبان عاشق و معشوق به یکدیگر است.ده نامه ها از یک طرح و ساختار مشترک پیروی میکنند ، ساختاری نظیر داشتن مقدمه (تحمیدیه، نعت، سبب نظم کتاب)، بدنه اصلی (تبادل نامه های ده گانه بین عاشق و معشوق)، و نهایتاً خاتمه الکتاب (تعداد ابیات، سال سرودن، نام اثر) . قالب اصلی ده نامه ها مثنوی است اما گاه در لابه لای نامه ها هم غزلی، چاشنی مثنوی میشود. هم سوییها و اشتراکات موجود، و همچنین افتراقات و ویژگیهای منحصر بفردی که از لحاظ معنایی و محتوایی بین ده نامه ها وجود دارد، باعث شد برخی پژوهشگران، آثاری را که تنها دارای موضوع نامه نگاری بین عاشق و معشوق هستند را ده نامه بنامند؛برعکس برخی ادبا تنها آثاری را ده نامه دانسته اند که دارای ساختار کامل ده نامه ها باشد. در این پژوهش،ابتدا ضمن معرفی ده نامه و بیان ویژگیهای صوری و محتوایی آنها ، سعی شده تا تعریف دقیقی از آن ارائه شود و با توجه به این ویژگیها، منظومۀ عشاق نامۀ عبید زاکانی با یکی از ده نامه های مهم قرن هشتم(دورۀ رواج ده نامه سرایی) مقایسه و بررسی شده است تا بدان طریق میزان تشابه عشاق نامه با روح العاشقین بعنوان یکی از ده نامه های قرن هشتم و امکان نامیدن این اثر به عنوان «ده‎نامه» اثبات شود.Dahnameh, , oshagnameh Roholashegin, Lover and beloved ده‌نامه, عشاق‌نامه, روح العاشقین, عاشق و معشوقhttps://bahareadab.com/downloadPDF/922.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/922.pdfhttps://bahareadab.com/article/مقایسۀ تطبیقی عشاق‌نامۀ عبید زاکانی و روح العاشقین شاه شجاع کرمانی از منظر ساختار ده‎نامه سراییhttps://bahareadab.com/en/article/A Comparative Comparison of the Oshagnameh of Obeid Zakani and the Roholashegine of Shah Shojaee Kermani From the perspective of the structure of ten letters

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426The Typology of Kalhori Poetryمقاله غیرسبک‌شناسی گونه شناسی اشعار کلهری233254010.22034/bahareadab.2020.13.0faسعید سروش زادهدانشجوی دکتری دانشگاه پیام نورnosorush3142@gmail.comفاطمه توکلی رستمیاستادیار دانشگاه پیام نورyesmaahoor1tr@gmail.comحسین یزدانیدانشیار دانشگاه پیام نورnoh_yazdani@pnu.ac.irJournal Article00000000Poem and poetry among the Kalhor tribe is of particular importance. This feature is due to being on the bed of nature, mountain, plain, forest, river and the use of divine blessings. Since the researcher is one of the folk dialects and is familiar with the themes and contents of these poems, he is intended to show how the folk poetry in establishing social communication, the continuity of culture and protection of cultural heritage and its transmission to the next generation, it has a great role. Hence, has been studied the function of Kalhori poems in the lives of people and their role in daily work and activities. The main purpose of this study is classification of Kalhori poetry species, which is divided into seven categories according to contents or themes and social functions. 1. The poems of worship. 2. The poems of caress and sleep. 3. Work poems. 4. Grief or sorrow poems. 5. Entertainment poems. 6. Joy poems. 7. Lyrical poems. In this study, the method of study is library style and in some cases field research, and analytical-descriptive method of the Kalhori poetry has been categorized and analyzed. The results of the studies show how that proverbs and quotations are not included in the form of Kalhori verses. The contents or themes" Horeh" have changed over time. Religious beliefs, especially in the poems of work, have a special place.شعر و شاعری در میان قوم کلهر از اهمیتی ویژه برخوردار است. این ویژگی به دلیل قرار گرفتن در بستر طبیعت، کوه، دشت، جنگل، رودخانه و استفاده از این مواهب الهی است. از آنجا که پژوهنده خود از گویشوران این قوم است و با درونمایه و مضامین این اشعار آشناست، بر آن است تا نشان دهد که چگونه سروده های قومی در بر قراری ارتباطات اجتماعی، تداوم فرهنگ و پاسداری از میراث فرهنگی و انتقال آن به نسلهای بعد، نقشی بسزا دارد. از این رو به کارکردهای اشعار کلهری در زندگی مردم و نقش آن در کار و فعالیتهای روزانه پرداخته شده است. هدف اصلی در این پژوهش طبقه بندی گونه های شعر کلهری است که با توجه به مضامین و کارکرد های اجتماعی به هفت طبقه تقسیم شده است. اشعار نیایش. اشعار خواب و نوازش. اشعار کار. اشعار سوگ. اشعار سرگرمی. اشعار سرور. اشعار تغزلی. در این پژوهش شیوۀ کار به سبک کتابخانه ای و در پاره ای موارد تحقیقات میدانی است و به روش تحلیلی ـ توصیفی اشعار کلهری طبقه بندی و تحلیل شده اند. نتایج مطالعات انجام شده نشان میدهد که ضرب المثلها و واگویه ها در گونه اشعار کلهری قرار نمیگیرند. مضامین هوره در گذر زمان تحول یافته است. باور های دینی و آیینی مخصوصاً در اشعار کار جایگاهی ویژه دارد.Folklore Literature, Kalhori Poetry, Oral Literature, Kurd, Kalhor Tribeادبیات عامه, شعر کلهری, ادبیات شفاهی, کرد, قوم کلهرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/951.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/951.pdfhttps://bahareadab.com/article/مقاله غیرسبک‌شناسی گونه شناسی اشعار کلهریhttps://bahareadab.com/en/article/The Typology of Kalhori Poetry

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136134820200426Study and analysis of the position of literary elites of Azerbaijanبررسی و تحلیل جایگاه نخبگان ادبی آذربایجان255273010.22034/bahareadab.2020.13.0faمسعود برزگر جلالیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی،تبریز ، ایرانnosaaghialali@yahoo.comکامران پاشایی فخریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز،دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز ، ایرانyespashaei@iaut.ac.irپروانه عادل زادهدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز،دانشگاه آزاد اسلامی،تبریز ، ایرانnoadelzade@iaut.ac.irJournal Article00000000Background and Purpose: Azerbaijan has always undergone many changes throughout history and also the political and social ups and downs have a direct impact on the quality of human communication as well as people"s social interactions in the way that we witness the emergence of elites from this land. Paying attention to elites and the proper employment of individuals in appropriate positions and the cultivation of human capital play a major role in maintaining the survival and development of a society. Methods: The present study is a library study. The study area, based on the criteria considered in the research, is the literary elites of Azerbaijan. Findings: Based on the results of research conducted on 365 Azerbaijan elites, an important factor in the growth and development of elites is the existence of various literary schools, higher education, the existence of libraries, and modern education. Which has caused the number and abundance of elites in this country. The multiplicity of elites has also created a kind of negative competition between them. Conclusion: Azerbaijan is a special region with a more special and somewhat surprising destiny, its historical curiosity and adventure, belief in its freedom (constitutionalism), its culture and elitism, at the same time it is delighted because if being the region of firsts. The first Printing House, the first newspaper, the first school and … But unaware of itself. Unaware of world view, unaware of its present and past elites. This negligence is sometimes purposeful. And because of political issues and jealousies, and sometimes because of the society"s lack of knowledge about the irreplaceable role of literary elites.زمینه و هدف: آذربایجان در طول تاریخ، همواره دستخوش تحولات متعدد بوده و فراز و نشیبهای سیاسی و اجتماعی این سرزمین پهناور، مقتضیات متفاوتی را به خود دیده که تأثیر مستقیم بر روی کیفیت ارتباطات انسانی و نیز تعاملات اجتماعی مردم گذاشته است، به نحوی‌که شاهد ظهور و بروز نخبگان از این دیار هستیم. توجه به مهارتهای سرمایه انسانی (نخبگان)، و بکارگیری درست افراد در جایگاههای مناسب و پرورش سرمایه های انسانی، سهم عمده ای در حفظ بقا و پیشرفت یک جامعه ایفا میکند. روشها: پژوهش حاضر، مطالعه ای است که به شیوه کتابخانه ای انجام شده است.محدوده و جامعه مورد مطالعه، نخبگان ادبی آذربایجان بر اساس معیار های ملحوظ در تحقیق است. یافته ها: براساس نتایج تحقیقات انجام یافته بر‌ روی 365 نخبه آذربایجانی بررسی شده در این پژوهش؛ عامل مهم در بالندگی و پرورش نخبگان وجود مکاتب گوناگون ادبی، آموزش عالی، وجود کتابخانه، آموزش و پرورش نوین و ... است، که باعث تعدد و فراوانی نخبگان در این دیار شده است. تعدد نخبگان به نوعی رقابت منفی نیز بین آنان ایجاد کرده است. نتیجه گیری:آذربایجان منطقه ای خاص است با سرنوشتی خاصتر و تا حدی شگفت آور، کنجکاوی و حادثه جویی تاریخیش، اعتقاد به آزادیش(مشروطیت)، فرهنگ سازی و نخبه پروریش، در عین حال دلخوشیش به صاحب اولینها! اولین چاپخانه، اولین روزنامه، اولین مدرسه،... این پژوهش نشان میدهد که برخی از این نخبگان در حوزه ادبیات بوده و جایگاه خاص خود را در ادب فارسی داشته اند.Elitism, Elites of Azerbaijan, literature and developmentنخبه پروری, نخبگان آذربایجان, ادبیات و بالندگیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1072.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1072.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل جایگاه نخبگان ادبی آذربایجانhttps://bahareadab.com/en/article/Study and analysis of the position of literary elites of Azerbaijan