امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Analysis and Examination of the Structural Aspects of Story Elements and Their Functions in the Works of Moniro Ravanipourتحلیل و بررسی جنبه های ساختاری عناصرداستان و کارکردهای آن در آثار منیرو‌ روانی پور120821210.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8212faحجتاله یلتقیانی گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد شبستر، دانشگاه آزاد اسلامی، شبستر، ایران.noh.yaltagiani@iau.irکامرانپاشائی فخریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.yeskamranpashaei@iau.ac.ir پروانهعادل زادهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.noParvanehadelzadeh@iau.ac.irJournal Article14041203BACKGROUND AND OBJECTIVES: Moniro Ravanipour is a prominent contemporary Iranian fiction writer whose narrative style is recognized by native elements and eerie atmospheres. Given the significance of her works in contemporary literature, this study aims to analyze the structural aspects and explain the functions of narrative elements in her works to determine how the interconnection of these elements has led to the development of her narrative system. METHODOLOGY: This research is a descriptive-analytical study conducted via library research. Relying on her primary texts, the fundamental elements of fiction (including plot, characterization, point of view, setting, and theme) were extracted, examined, and explained using a structuralist approach. FINDINGS: The study reveals that the structure of Ravanipour’s works is built upon the close connection between “southern regional realities” and “mythic imagination.” The findings indicate that woman-centered characterization, the use of symbolic language, and suspense derived from local beliefs are the main pillars of her narrative. Furthermore, the plots in her stories often possess a non-linear structure that serves to induce eerie atmospheres and critique social issues. CONCLUSION: The structural analysis of narrative elements in Ravanipour’s works demonstrates that the function of these elements is not merely narrative; rather, they act as tools for representing collective identity and the lived experiences of southern women. This synergy between form (structural elements) and content (socio-cultural themes) provides a distinct stylistic identity to her works, distinguishing her from contemporary fiction trends.زمینه و هدف: منیرو روانی پور از داستان‌نویسان برجسته معاصر است که سبک روایی او با مؤلفه های بومی‌گرایی و فضاهای وهم انگیز شناخته میشود. با توجه به اهمیت آثار وی در ادبیات معاصر، پژوهش حاضر با هدف تحلیل دقیق جنبه های ساختاری و تبیین کارکرد عناصر داستانی در مجموعه های او انجام شده است تا مشخص شود چگونه پیوند این عناصر، به تکامل نظام روایی آثار وی منجر شده است. روشها: این تحقیق با روش توصیفی-تحلیلی و به شیوه کتابخانه ای انجام گرفته است. در این راستا، با تکیه بر متون اصلی آثار وی، عناصر بنیادین داستان (شامل پیرنگ، شخصیت‌پردازی، زاویه دید، فضاسازی و درونمایه) استخراج و با رویکردی ساختارگرایانه بررسی و تبیین شده اند. یافته ها: بررسیها نشان میدهد که ساختار آثار روانی‌پور بر پایه پیوند تنگاتنگ میان «واقعیتهای اقلیمی جنوب» و «تخیل اسطوره ای» بنا شده است. یافته ها حاکی از آن است که شخصیت‌پردازیهای زن‌محور، استفاده از زبان نمادین و تعلیقهای برخاسته از باورهای بومی، از ارکان اصلی روایت در آثار اوست. همچنین، پیرنگها در داستانهای وی اغلب از ساختاری غیرخطی برخوردارند که در خدمت القای فضاهای وهم گونه و نقد مسائل اجتماعی قرار گرفته است. نتیجه گیری: تحلیل ساختاری عناصر داستان در آثار روانی‌پور نشان میدهد که کارکرد این عناصر صرفاً روایی نیست، بلکه به مثابه ابزاری برای بازنمایی هویت جمعی و تجربه زیسته زنان جنوب عمل میکند. این هم افزایی میان فرم (عناصر ساختاری) و محتوا (درونمایه های اجتماعی-فرهنگی)، هویت سبکی متمایزی به آثار وی بخشیده که او را از جریآنهای داستان‌نویسی هم عصر خود متمایز میسازد.Moniro Ravanipour, narrative structure, narrative elements, contemporary fiction.منیرو روانی‌پور, ساختار داستان, عناصر داستان, داستان‌نویسی معاصرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2017.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2017.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی جنبه های ساختاری عناصرداستان و کارکردهای آن در آثار منیرو‌ روانی پورhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and Examination of the Structural Aspects of Story Elements and Their Functions in the Works of Moniro Ravanipour

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723A Stylistic Analysis of the Manuscript Asās al-Maʿrifah by Kamāl al-Dīn Ṣiddīqī (10th Century AH)واکاوی سبک‌شناسی نسخه خطی «اساس‌المعرفت» کمال‌الدین صدیقی (سده دهم هجری)2139822910.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8229faمهرانمحبیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد دهاقان، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.no2410926142@iau.irمریممحمودیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد دهاقان، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.yesm.mahmoodi@iau.ac.irپریساداوریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اصفهان، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.no1291050213@iau.irحسینآقاحسینیگروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.noh.aghahosaini@ltr.ui.ac.irJournal Article14041227BACKGROUND AND OBJECTIVES: The manuscript Asās al-Maʿrifah by Kamāl al-Dīn Ṣiddīqī, a 10th-century AH mystic and disciple of Jāmī, is an unknown work preserved in a single copy at the Āyatullāh Gulpāygānī Library in Qom. The objective of this study is to examine the codicology of the work and to analyze its stylistic features at three levels: linguistic, rhetorical, and intellectual. METHODOLOGY: This research is conducted using a library-based, descriptive-analytical method. Data were collected through repeated reading and careful examination of the manuscript, and then the stylistic features were analyzed at the three mentioned levels. FINDINGS: The prose of Asās al-Maʿrifah is influenced by the artificial prose of the Safavid era, employing sajʿ (rhymed prose), puns, and repetition. At the lexical level, there is a high frequency of archaic words (such as sufār, darīvzah-garī, ghashāvah), Arabic terms (broken plurals, artificial infinitives), feminine adjectives for plural nouns, and inverted attributive compounds. The syntactic structure is marked by the use of archaic verb forms (past continuous with "-ī", subjunctive instead of indicative present), the object marker mar, and anastrophe (inversion of sentence elements). In the rhetorical domain, the author employs simile (especially similes in the form of possessive constructions), metaphor, extensive quotation of Qur"anic verses, hadiths, and poetry (particularly from Rūmī and Jāmī), as well as devices such as laf wa nashr (dispersed synthesis) and paradox. Intellectually, the author is influenced by the school of Ibn ʿArabī (unity of existence, immutable archetypes, predispositional determinism) and the Naqshbandī order (heartfelt dhikr, solitude within society, vigilance). CONCLUSION: This work, while introducing an unknown commentary on Ibn ʿArabī"s ideas, represents an important link in the chain of transmission of Ibn ʿArabī"s mysticism to the Safavid period and India. Given that only a single manuscript exists and there is no reliable critical edition, its critical editing is essential.زمینه و هدف: نسخه خطی «اساس‌المعرفت» اثر کمال‌الدین صدیقی، عارف سده دهم هجری و از شاگردان جامی، تنها نسخه ای ناشناخته در کتابخانه آیت‌الله گلپایگانی قم است. هدف این پژوهش، نسخه شناسی اثر و تحلیل سبک‌شناسی آن در سه سطح زبانی، بلاغی و فکری است. روشها: این پژوهش به روش کتابخانه ای و توصیفی‑تحلیلی انجام شده است. داده ها از طریق خوانش مکرر و بررسی دقیق نسخه خطی گردآوری و سپس ویژگیهای سبکی اثر در سطوح سه گانه تحلیل شده است. یافته ها: نثر اساس‌المعرفت متأثر از نثر مصنوع دوره صفوی است و از سجع، جناس و تکرار بهره میبر‌د. در سطح واژگانی، بسامد بالای کهن‌واژه هایی چون «سوفار»، «دریوزه گری» و «غشاوه»، لغات عربی (جمع مکسر، مصادر صناعی)، صفات مؤنث برای جمع و ترکیبات وصفی مقلوب چشمگیر است. ساختار نحوی با کاربرد افعال کهن (ماضی استمراری با «ی»، مضارع التزامی به جای اخباری)، نشانه مفعولی «مر» و جابه جایی ارکان جمله مشخص میشود. در حوزه بلاغت، تشبیه (به ویژه اضافه تشبیهی)، استعاره، تضمین گسترده آیات، احادیث و اشعار (به ویژه از مولوی و جامی)، لف و نشر و تناقض‌نما کاربرد دارد. از حیث فکری، نویسنده از مکتب ابن‌عربی (وحدت وجود، اعیان ثابته، جبر استعدادی) و طریقت نقشبندیه (ذکر قلبی، خلوت در انجمن، مراقبه) تأثیر پذیرفته است. نتیجه گیری: این اثر ضمن معرفی شرحی ناشناخته از آرای ابن‌عربی، حلقه ای مهم از زنجیره انتقال عرفان ابن‌عربی به دوره صفوی و هند به شمار میرود. با توجه به وجود تنها یک نسخه خطی و نبود چاپ علمی معتبر، تصحیح انتقادی آن ضروری مینما‌ید.Manuscript, Stylistics, Asās al- Maʿrifah, Kamāl al-Dīn Ṣiddīqī, Safavid prose, Naqshbandiyyahنسخه خطی, سبک‌شناسی, اساس‌المعرفت, کمال‌الدین صدیقی, نثر صفوی, نقشبندیهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2018.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2018.pdfhttps://bahareadab.com/article/واکاوی سبک‌شناسی نسخه خطی «اساس‌المعرفت» کمال‌الدین صدیقی (سده دهم هجری)https://bahareadab.com/en/article/A Stylistic Analysis of the Manuscript Asās al-Maʿrifah by Kamāl al-Dīn Ṣiddīqī (10th Century AH)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Stylistic study of satirical texts in Persian education textbooksبررسی سبک‌شناختی متون طنز در کتابهای درسی فارسی آموزش و پرورش4163824410.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8244faسیدموسیحسینی کاشانیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no0385150911@iau.irترابجنگی قهرمانگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesJangi_ghahreman@iauctb.ac.irاحمدخیالی خطیبیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noAhm.khiali_khatibi@iauctb.ac.irJournal Article14041226BACKGROUND AND OBJECTIVES: Humor functions as a complex stylistic device within Persian literature, serving not only to engage the reader but also to facilitate conceptual acquisition in educational settings. Given that Persian textbooks are primary repositories of literary instruction, a rigorous stylistic analysis is imperative to elucidate the linguistic and discursive mechanics of humor within these texts. This study aims to provide a comprehensive analysis of the stylistic features of humor in Persian textbooks to determine its functional efficiency in educational discourse. METHODOLOGY: The study adopts a descriptive-analytical approach, grounded in a five-layer stylistic framework: phonological, lexical, discourse, semantic, and situational. To analyze the pragmatic function of humor, this research employs the classic theories of *superiority*, *relief*, and *incongruity*. The corpus comprises humorous texts extracted from various grade-level textbooks, categorized by their provenance (original, rewritten, and adapted) to evaluate stylistic variation and consistency across different curricula. FINDINGS: The analysis reveals that humor within Persian educational materials is predominantly instantiated at the lexical and situational levels, with a discernible dearth of integration within the deeper semantic and discourse strata. Furthermore, a comparative assessment across grade levels indicates a lack of systematic stylistic coherence or curricular planning in the strategic deployment of humor. CONCLUSION: While humor possesses significant potential for enhancing educational efficacy and engagement, its current application in Persian textbooks lacks a cohesive structural rationale. These findings underscore the need for a more deliberate, framework-driven approach to the selection and integration of humorous texts in future textbook revisions. زمینه و هدف: طنز یکی از شیوه های مؤثر در ادبیات فارسی است که میتواند در متون آموزشی موجب افزایش جذابیت، تسهیل انتقال مفاهیم و تقویت فرایند یادگیری شود. کتابهای درسی فارسی به عنوان یکی از مهمترین منابع آموزش زبان و ادبیات، شامل نمونه هایی از متون طنز هستند که بررسی سبک‌شناسی آنها میتواند به شناخت بهتر ویژگیهای زبانی و ادبی این متون و کارکرد آموزشی آنها کمک کند. هدف این پژوهش تحلیل سبک‌شناسی طنز در کتابهای درسی فارسی است. روشها: این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. داده ها بر اساس چارچوب سبک‌شناسی پنج‌لایه ای شامل سطوح آوایی، واژه ها، گفتمانی، معنایی و موقعیتی بررسی شده اند. همچنین برای تحلیل کارکرد طنز از نظریه های «برتری»، «رهایی» و «ناسازگاری» استفاده شده است. متون طنز در کتابهای درسی مقاطع مختلف تحصیلی نیز از نظر نوع متن (تألیفی، بازنویسی و اقتباسی) مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها: نتایج نشان میدهد که طنز در متون درسی فارسی بیشتر در سطوح واژه ها و موقعیتی نمود یافته و حضور آن در لایه های عمیقتر معنایی و گفتمانی محدودتر است. همچنین بررسی متون در مقاطع مختلف تحصیلی و دسته بندی آنها از نظر نوع نگارش نشان میدهد که در به کارگیری طنز، انسجام و برنامه ریزی سبکی منسجمی مشاهده نمیشود. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، طنز در کتابهای درسی فارسی ظرفیت بالایی برای تقویت جذابیت و اثربخشی آموزشی دارد، اما بهره گیری از آن نیازمند رویکردی منسجمتر در انتخاب و تدوین متون است. نتایج این پژوهش میتواند در بازنگری و گزینش هدفمند متون طنز در کتابهای درسی فارسی مورد استفاده قرار گیرد.Humor, Stylistics, Persian Textbooks, Discourse Analysis, Educational Material Developmentطنز, سبک‌شناسی, کتابهای درسی فارسی, آموزش و پرورش, تحلیل متون آموزشیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2019.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2019.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک‌شناختی متون طنز در کتابهای درسی فارسی آموزش و پرورشhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistic study of satirical texts in Persian education textbooks

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Introduction and stylistics of the manuscript of Majma' al-Anshai by Haydar ibn Abul-Qasim Aywaughliمعرفی و سبک‌شناسی نسخۀ خطی مجمع‌الانشای حیدر بن ابوالقاسم ایواوغلی6584825110.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8251faاسلامقادری‌پوردانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.noislam.ghaderi@enc.uk.ac.irعلیجهانشاهی افشاردانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.yesa.j.afshar@uk.ac.ir نجمهحسینی سروریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.non.hosseini@uk.ac.irJournal Article14041225BACKGROUND AND OBJECTIVES: The introduction and study of manuscripts and making them known to other scholars and enthusiasts have always been among the primary goals of researchers in the field of humanities. Manuscripts are like undiscovered treasures whose examination can provide numerous benefits and insights. One such manuscript is Majmaʿ al-Inshāʾ by Haydar ibn Abolqasem Eyvaoghli, which contains a collection of letters and correspondences related to the Seljuk and Safavid periods. The aim of this study is to provide a brief introduction to this manuscript and to examine its letters and writings in terms of structure, content, and stylistic analysis. METHODOLOGY: The data for this research were collected through library-based methods, and the study adopts a descriptive-analytical approach. Findings: This manuscript, compiled by Haydar ibn Abolqasem Eyvaoghli during the Safavid era, contains letters, correspondences, and decrees issued by several Seljuk rulers as well as many Safavid kings. Eyvaoghli organized these documents into two sections: the first section includes the correspondences and decrees of Seljuk rulers, while the second section is devoted to the letters and royal commands of Safavid monarchs. FINDINGS: Findings: This manuscript, compiled by Haidar ibn Abul-Qasim Aywa-oghly during the Safavid period, contains letters, correspondence, and decrees of some Seljuk kings and many kings of the Safavid period; Haidar ibn Aywa-oghly prepared and organized these letters and correspondence in two parts; the first part contains the correspondence and decrees of the Seljuk kings, and the second part deals with the correspondence and decrees of the Safavid kings. The writing of this book is in fabricated prose, and this work, like other works written during the Safavid period, is prose full of verbal devices and various creative and expressive techniques, as well as many valuable literary points CONCLUSION: Conclusion: The manuscript Majmaʿ al-Inshāʾ is considered one of the valuable examples of ornate Persian prose, authored by Haydar ibn Abolqasem Eyvaoghli. The contents of the manuscript are classified into two sections: first, letters, correspondences, and decrees from the Seljuk to the Safavid period; and second, the correspondences and communications of Safavid rulers up to the reign of Shah Abbas II. The structure of most letters is similar and closely related. This manuscript is written in ornate prose, a style that was widespread during the Safavid era and in fact continued the prose tradition of the Timurid period. Among the most important features of the text are verbosity and prolixity, as well as the use of extremely long phrases and sentences. For example, the repeated use of numerous titles and epithets for a single individual—especially the king—can be observed, to the extent that in many letters these titles and expressions are repeated verbatim. The literary characteristics of this manuscript include devices such as rhyme (sajʿ), paronomasia (jinās), synonymy, semantic parallelism, simile, metaphor, allusion, and other rhetorical figures. At times, the author also employs Quranic verses, hadiths, and even Persian poetry to demonstrate his knowledge and eloquence, reflecting his mastery of the sciences and literary arts of his time. زمینه و هدف: معرفی و پژوهش در نسخه های خطی و شناساندن آنها به سایر علاقمندان همواره یکی از اهداف اصلی پژوهشگران حوزۀ علوم انسانی بوده است؛ نسخ خطی هم‌چون گنجینه ای ناشناخته اند که میتوان با بررسی این نُسخ از آنها استفاده های فراوان برد. یکی از این نسخه های خطی، مجمع‌الانشاء اثر حیدر ابن ابوالقاسم ایواوغلی است که در بردارندۀ مجموعه ای از نامه ها و مکاتبات مربوط به دورۀ سلجوقی و صفوی است؛ معرفی اجمالی این نسخه و بررسی نامه ها و مکتوبات آن از نظر ساختار، محتوا و تحلیل سبک شناسی هدف این پژوهش است. روش‌ها: داده های این پژوهش به شیوۀ کتابخانه ای گردآوری شده و روش تحقیق، توصیفی‌ـ‌تحلیلی است. یافته ها: این نسخۀ خطی، که توسط حیدر بن ابوالقاسم ایواوغلی در دورۀ صفویه گردآوری شده است، حاوی نامه ها و مکاتبات و فرمانهای برخی از شاهان سلجوقی و بسیاری از شاهان دورۀ صفوی است؛ حیدر بن ایواوغلی این نامه ها و مکاتبات در دو بخش تهیه و تنظیم کرده ‌است؛ بخش اول، دربردارندۀ مکاتبات و فرامین شاهان سلجوقی است و بخش دوم به مکاتبات و فرمانهای پادشاهان صفوی پرداخته است. نگارش این کتاب به نثر مصنوع است و این اثر هم مانند سایر آثاری که در دورۀ صفوی به نگارش در آمده است، نثری است پر از آرایه ها لفظی و صنایع مختلفی بدیعی و بیانی و همچنین نکات ارزشمند ادبی فراوانی در آن وجود دارد. نتیجه گیری: نسخۀ خطی مجمع‌الانشاء یکی از نمونه های ارزشمند نثر مصنوع فارسی است که توسط فردی به نام حیدر ابن ابوالقاسم ایواوغلی تألیف شده است. مطالب این نسخه در دو بخش طبقه بندی شده اند؛ نخست مراسلات و مکاتبات و فرامینی از دورۀ سلجوقی تا دورۀ صفوی و دیگر مکاتبات و مراسلات سلاطین صفوی تا دورۀ شاه عباس دوم صفوی است. ساختار بیشتر نامه ها شبیه و نزدیک به یکدیگر است. این نسخه دارای نثری مصنوع است، نثری که در دورۀ صفوی رایج بوده است و درواقع ادامه دهندۀ نثر در دورۀ تیموری است. از مهمترین ویژگیهای این متن اطناب و اسهاب و به کار بردن عبارات و جملات بسیار طولانی است، از جمله میتوان از به کار بردن القاب و صفات پرشمار برای یک نفر مخصوصاً پادشاه اشاره کرد؛ به نحوی‌که در بسیاری از نامه ها این القاب و عبارات عیناً تکرار شده است. از ویژگیهای ادبی این نسخه میتوان به آرایه هایی چون سجع، جناس، ترادف، مراعات نظیر، تشبیه، استعاره، تلمیح و سایر صنایع ادبی اشاره کرد و گاهی اوقات نویسنده از آیات و احادیث و حتی ابیات فارسی برای اظهار فضل و دانش هم بهره گرفته است که نشان‌دهندۀ تسلط بالای نویسنده بر علوم و فنون زمان خود است.Manuscript, Majma' al-Ansha' of Haydar ibn Abul-Qasim Ayvaoghly, translation, correction, stylisticsنسخۀ خطی, مجمع‌الانشاء حیدر ابن ابوالقاسم ایواوغلی, ترسّل, تصحیح, سبک شناسی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2021.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2021.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی و سبک‌شناسی نسخۀ خطی مجمع‌الانشای حیدر بن ابوالقاسم ایواوغلیhttps://bahareadab.com/en/article/Introduction and stylistics of the manuscript of Majma' al-Anshai by Haydar ibn Abul-Qasim Aywaughli

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723A Study of mental games in the story of Rostam and Sohrab based on Eric Berne's theoryبررسی بازیهای روانی در داستان رستم و سهراب بر اساس نظریه اریک برن85106826210.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8262faفاطمهسادات طاهریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.yesTaheri@kashanu.ac.irفاطمهمانیاندانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.nofatemeh.maniyan00@gmail.comJournal Article14041227BACKGROUND AND OBJECTIVES: Based on Eric Berne"s (1910-1970) theory of "mental games", this article explains why the tragedy of Rostam and Sohrab occurred. The theory of mental games, which is a subset of Berne"s theory of "reciprocal analysis", is a two-layered interaction that, without the supervision of the "adult ego", has a destructive and damaging effect on establishing relationships with others. The "drafts" of life, which are a person"s conscious and unconscious roadmap for advancing life, goals, and human relationships, create and control mental games. In his book of games, Eric Berne mentions 36 games with slang names that his patients have given them in their group psychotherapy sessions. These games play an effective role in distorting human relationships. The story of Rostam and Sohrab, which is more than an epic confrontation, serves as a platform for displaying the patterns of human relationships, the disregard for reason and intuition, and human misunderstanding of existing conditions. It is one of the stories that can be examined based on psychological games. METHODOLOGY: This research will be conducted in a descriptive-analytical manner based on the text of Ferdowsi"s story of Rostam and Sohrab. The authors try to answer the questions of which mental games the characters in the story of Rostam and Sohrab resorted to the most, and what effect did these games have on their fate? Show the most frequently used mental games in the story of Rostam and Sohrab, and explain how these games were effective in determining the fate of the characters in the story. FINDINGS: By studying the story of Rostam and Sohrab through Eric Berne"s theoretical framework of mental games, the authors found that among Berne"s thirty-six mental games, the "Stupid" game has had the most significant impact on the story of Rostam and Sohrab than any other game. The Stupid game originated from the two drafts of "athlete" and "thoughtlessness," and the player of this game is an "immature" person who is desperately seeking to achieve his desires without thinking about the consequences. Due to the network nature of games, related games such as "Let’s You and Him Fight," "Uproar," "Deception," "Kick me," "Corner," and "Now I"ve Got You, You Son of a Bitch," are also seen in this story. Of these, the Stupid, deception, and Uproar games are used more than once in this story. CONCLUSION: The study"s findings indicate that the game of "Stupid" serves as the main plot and driving force behind the development of personal destiny. The dominance of the "athlete" draft that summarizes the path to victory in life only in arm strength, Sohrab"s childish desires, Kikavus"s temper and weak intellectual foundation, along with Rostam"s neglect of recognizing his son, traps these characters in the vortex of this game, which ends with the son"s heartbreaking death at the hands of his father. A psychoanalytic reading of the story of Rostam and Sohrab proves that in this epic, even the most powerful heroes are defeated by stupidity and weak thinking. In this story, Ferdowsi teaches the importance of taking responsibility for one"s actions and thoughts, as well as the value of rationality, by illustrating the devastating consequences of pursuing childish desires and intellectual immaturity.زمینه: مقالۀ حاضر براساس نظریۀ «بازیهای روانی» اریک برن (1910- 1970م.)، به تبیین چرایی وقوع تراژدی رستم و سهراب میپردازد. نظریۀ بازیهای روانی که زیرمجموعۀ نظریۀ «تحلیل رفتار متقابل» برن است، تعاملی دولایه اند که بدون نظارت «من بالغ»، به شکلی مخرب و آسیب زا بر برقراری ارتباط با دیگران اثرمیگذارند. «پیش‌نویس»های زندگی که نقشۀ راه آگاهانه و ناآگاهانۀ آدمی برای پیشبرد زندگی، اهداف و روابط انسانند، پدیدآورنده و کنترل کنندۀ بازیهای روانی اند. اریک برن در کتاب بازیهای خود، از 36 بازی با نامهای عامیانه ای که بیماران وی در جلسات روان درمانی گروهی خود بر آنها نهاده اند، نام میبرد. این بازیها، در مخدوش کردن روابط انسانی، نقش مؤثری دارند. داستان رستم و سهراب که فراتر از یک تقابل حماسی، بستری برای نمایش الگوی روابط انسانی، نادیده انگاری قوۀ عقل و شهود و درک نادرست انسانها از شرایط موجود است، ازجمله داستانهایی است که میتواند براساس بازیهای روانی بررسی شود. روش: این پژوهش به شیوۀ توصیفی- تحلیلی مبتنی بر متن داستان رستم و سهراب فردوسی انجام خواهد شد، نویسندگان میکوشند با پاسخ به این پرسشها که شخصیتهای داستان رستم و سهراب بیشتر به کدام بازیهای روانی متوسل شده اند و این بازیها چه اثری بر سرنوشت آنها نهاده است؟، پرکاربردترین بازیهای روانی داستان رستم و سهراب را کشف کنند و تبیین کنند این بازیها در تعیین سرنوشت شخصیتهای داستان مؤثر بوده اند. یافته ها: نگارندگان با بررسی داستان رستم و سهراب بر اساس چارچوب نظری بازیهای روانی اریک برن دریافتند از بین بازیهای سی وشش گانۀ روانی برن در کتاب بازیهای وی، بازی «ساده لوح»، بیش از دیگر بازیها بر روند داستان رستم و سهراب اثر گذاشته است. بازی ساده لوح از دو پیش نویس «ورزشکار» و «بیفکری» سرچشمه گرفته و بازیگر این بازی، شخصی «نابالغ» است که بدون عاقبت اندیشی به شدّت درپی دستیابی به خواسته های خویش است. به دلیل ماهیت شبکه ای بودن بازیها، بازیهای مرتبط با آن؛ نظیر بازیهای «یالّا تو و او با هم دعوا کنید»، «سرسام»، «فریب»، «یک اردنگی به من بزن»، «قهر»، «حالا گیرت آوردم» هم در این داستان دیده میشوند که از این بین، بازیهای ساده لوح، فریب و سرسام بیش از یک بار در این داستان انجام شده اند. نتایج: یافته های پژوهش حاکی از آن است که بازی «ساده لوح» پیرنگ اصلی و محرک تکوین تقدیر شخصیتهاست، غلبۀ پیش‌نویس «ورزشکار» که مسیر پیروزی در زندگی را فقط در زور بازو خلاصه میکند، امیال کودکانه سهراب، تندمزاجی و بنیان فکری سست کیکاووس به همراه نادیده انگاریهای رستم برای شناخت فرزند، این شخصیتها را در گرداب این بازی گرفتارمیکند که پایان آن مرگ دلخراش فرزند به دست پدر است. خوانش روانکاوانۀ داستان رستم و سهراب اثبات میکند که در این حماسه، حتی قدرتمندترین قهرمانان نیز مغلوب خامی و سست اندیشی میشوند. فردوسی در این داستان، با نمایش پیامدهای ویرانگرِ پیروی از امیال کودکانه و عدم بلوغ فکری، لزوم مسئولیت پذیری در قبال اعمال و اندیشه ها و خردورزی را می آموزد.Eric Bern, Mental Games, "Stupid" game, Drafts of life, Rostam and Sohrab.اریک برن, بازی‌‌های روانی, بازی ساده-لوح, پیش‌نویس‌های زندگی, داستان رستم و سهراب.https://bahareadab.com/downloadPDF/2022.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2022.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی بازیهای روانی در داستان رستم و سهراب بر اساس نظریه اریک برنhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of mental games in the story of Rostam and Sohrab based on Eric Berne's theory

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Analysis of intertextual relationships between the narrative of Hasnak Vazir in the Bayhaqi history with the Ghaznavid history of Gardizi, the Shabankara'i genealogy forum, and the works of Al-Wazira Aghili based on Gerard Gennet's theory of transtextualiتحلیل روابط بینامتنی روایت حسنک وزیر در تاریخ بیهقی با تاریخ گردیزی غزنوی ، مجمع الانساب شبانکاره ای و آثار الوزرا عقیلی براساس نظریه ترامتنیت ژرار ژنت107130823310.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8233faمحمدطاهرحبیبیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nomohammadtaher.habibi@iau.irعالیهیوسف‌فاماستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yes dalieh.yoseffam@iau.ac.ir احمدخیالی خطیبیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noAhm.khialikhatibi@iauctb.irJournal Article14041228BACKGROUND AND OBJECTIVES: Tarikh-e Beyhaghi is one of the most significant historical-literary texts of the Ghaznavid period, which has consistently attracted the attention of scholars due to the loss of a large portion of the work, as well as its unique narrative and linguistic characteristics. In addition to its historical value, this work holds a distinguished position in terms of narrative structure and textual connections. Investigating it in relation to other contemporary or later historical texts can help clarify historical ambiguities and provide a more accurate understanding of events in the Ghaznavid era. Relying on Gérard Genette’s theory of transtextuality, this study analyzes the intertextual relations of the narrative of Hasanak-e Vazir in Tarikh-e Beyhaghi with Tarikh-e Gardizi, Majma’ al-Ansab by Shabankareh’i, and Athar al-Wuzara by Aqili, seeking to explain how these intertextual relations are manifested among these texts.METHODOLOGY: The research methodology is descriptive-analytical, based on documentary and library studies.FINDINGS: The findings indicate that various types of transtextual relations, particularly intertextuality and paratextuality, can be identified among these texts. While maintaining the common core of the events, each historian has provided a different representation of the historical occurrences. This divergence in narratives not only reflects diverse historiographical approaches but also demonstrates the significant role of the historians’ perspectives, objectives, and intellectual horizons in shaping historical texts. CONCLUSION: Various types of transtextual relations exist among these four works, the most important of which include: implicit intertextuality (sharing a common narrative core without explicit reference), hypertextuality (adaptation with quantitative and qualitative modifications), and paratextuality (the influence of motivation, audience, and the author’s status on the narrative style).هدف: تاریخ بیهقی از مهمترین متون تاریخی-ادبی دوره غزنوی است که به دلیل فقدان بخش اعظمی از اثر و نیز ویژگیهای روایی و زبانی خاص آن، همواره محل توجه پژوهشگران بوده است. این اثر در کنار ارزش تاریخی، از منظر روایت‌پردازی و پیوندهای متنی نیز جایگاهی ممتاز دارد و بررسی آن در نسبت با دیگر متون تاریخی همعصر یا پسامتن، میتواند به روشن شدن ابهامهای تاریخی و فهم دقیقتر رخدادهای عصر غزنوی کمک کند. پژوهش حاضر با تکیه بر نظریه ترامتنیت ژرار ژنت، به تحلیل روابط بینامتنی روایت حسنک وزیر در تاریخ بیهقی با تاریخ گردیزی غزنوی، مجمع‌الانساب شبانکاره ای و آثار الوزراء عقیلی پرداخته و بر آن است بیان کند روابط بینامتنی موجود میان این متون چگونه نمود یافته است؟ روش: روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و کتابخانه ای است. یافته ها: یافته ها نشان میدهد که میان این متون، گونه های مختلف روابط ترامتنیت، به ویژه بینامتنیت و پیرامتنیت، قابل شناسایی‌ است و هر یک از مورخان، با حفظ هسته مشترک رویدادها، به بازنمایی متفاوتی از حوادث تاریخی پرداخته اند. این تفاوت روایتها نه تنها بیانگر رویکردهای متنوع تاریخ‌نگاری است، بلکه نشان‌دهنده نقش دیدگاهها، هدف و افق فکری مورخان در شکل‌گیری متون تاریخی نیز هست. نتیجه: میان این چهار اثر، گونه های مختلفی از روابط ترامتنی برقرار است که مهمترین آنها عبارتند از: بینامتنیت ضمنی (اشتراک در هسته روایی مشترک بدون ارجاع صریح)، بیش‌متنیت (برگرفتگی با تغییرات کمی و کیفی) و پیرامتنیت (تأثیر انگیزه، مخاطب و جایگاه نویسنده بر شیوه روایت).Intertextual relations of the story of Hasanak-e Vazir, Analysis of intertextual relations in Tarikh-e Beyhaghi, Transtextuality in Tarikh-e Beyhaghi.روابط بینامتنیتی داستان حسنک وزیر, تحلیل روابط بینامتنی تاریخ بیهقی, ترامتنیت در تاریخ بیهقی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2023.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2023.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل روابط بینامتنی روایت حسنک وزیر در تاریخ بیهقی با تاریخ گردیزی غزنوی ، مجمع الانساب شبانکاره ای و آثار الوزرا عقیلی براساس نظریه ترامتنیت ژرار ژنتhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of intertextual relationships between the narrative of Hasnak Vazir in the Bayhaqi history with the Ghaznavid history of Gardizi, the Shabankara'i genealogy forum, and the works of Al-Wazira Aghili based on Gerard Gennet's theory of transtextuali

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Diegetic Narration in Modern Closet Drama from the Perspective of Martin Puchner’s “Stage Fright” (A Case Study of the Play “Phoenix” by Mahmoud Dowlatabadi)روایتِ دایجتیک درام خواندنی مدرن از دیدگاه «ترسِ صحنه» مارتین پوشنر (نمونه ‏کاوی: نمایشنامه «ققنوس» محمود دولت ‏آبادی)131156815110.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8151faسعیدگودرزیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فیروزآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، فیروزآباد، ایران.nosaeed.goodarzi@iau.ac.irاحمدطحانگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فیروزآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، فیروزآباد، ایران.yesa.tahan@iauf.ac.irناصرنجفیگروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه فرهنگیان، شیراز، ایران.non.najafi@iau.ac.irJournal Article14041227BACKGROUND AND OBJECTIVES: Modern closet drama is one of the genres of contemporary dramatic literature. Avoiding the Aristotelian demonstrative model of drama, it makes use of Platonic narrative techniques and stimulates the reader through diegetic elements to create the text on the stage of the theater of the mind and perform it through imaginative images. This study examines the narrative elements of this dramatic mode in Mahmoud Dowlatabadi’s play *Phoenix*, aiming to identify and implement diegetic techniques in an Iranian closet drama. METHODOLOGY: The present research is a theoretical qualitative study. The scope and subject of analysis is the play *Phoenix* by Mahmoud Dowlatabadi. This article has been conducted through library research with an approach based on Martin Puchner’s theory of “stage fright,” and the data have been analyzed using content analysis. FINDINGS: While avoiding mimetic theatrical narration, Mahmoud Dowlatabadi relies on the capacities of storytelling and screenplay techniques and frequently employs the Platonic diegetic elements capacities (in-text narrative Play, Memory play and Mind play). As a result, the presence of diegetic elements outweighs mimetic ones in the play. CONCLUSION: The findings of this case study place the play within the category of modern Iranian closet dramas, particularly among the Restrained closet drama. On this basis, Dowlatabadi—by emphasizing “story-like drama” or “narrative-like drama”—reveals a form of closet theater in contrast to visual theater.زمینه و هدف: درام ‏خواندنی ‌مدرن از گونه ‏های ادبیات نمایشی معاصر است. این درام با پرهیز از الگوی نمایشگرانه ارسطویی از شگردهای روایتگرانه افلاطونی بهره میبرد و خوانشگر را با سازه های دایجتیک برمی ‏انگیزد تا متن را در صحنه تماشاخانه‏ ذهن بیافریند و با تصاویر خیال به اجرا درآورد. این جستار امکان وارسی ساختمایه ‏های رواییِ این شیوه دراماتیک را در نمایشنامه «ققنوس» محمود دولت ‏آبادی فراهم میآورد و هدفش پیاده ‏سازی ترفندهای دایجتیک در نمایشنامه‏ خواندنی ایرانی است. روشها: پژوهش پیشِ‏‏رو، مطالعه ‏ای نظری از نوع کیفی و محدوده و جامعه مورد مطالعه، نمایشنامه «ققنوس» اثر محمود دولت ‏آبادی میباشد. این جستار به شیوه کتابخانه ‏ای با رویکرد به نظریه «ترس صحنه» مارتین پوشنر بررسی شده و داده ‏ها بر مبنای تحلیل محتوا انجام یافته است. یافته‏ ها: محمود دولت ‏آبادی ضمن پرهیز از روایت میمتیک تئاتری، با تکیه بر قابلیتهای داستان و فیلمنامه، پربسامد از ظرفیت ساختمایه ‏های دایجتیک افلاطونی (نمایش رواییِ درون متنی، نمایش خاطره، نمایش ذهن) استفاده کرده است بطوریکه گنجایش نشانه ‏های دایجتیک بر میمتیک برتری دارد. نتیجه گیری: دستاوردها در نمونه‏ کاوی پیش‏رو، نمایشنامه را در رده درامهای خواندنی مدرن ایرانی به ویژه از نوع نمایشنامه ‏های خواندنی فروخورده جای میدهد و بر این مبنا دولت ‏آبادی با تاکید بر «درام داستان ‏نما / «درام روایت‏ نما» از تئاتر خواندنی در برابر تئاتر دیدنی پرده برداری میکند.Diegetic narration, modern Closet drama, Phoenix, Mahmoud Dowlatabadi, Martin Puchner.روایت‏ دایجتیک, درام‏خواندنی‏مدرن, ققنوس, محمود دولت‏آبادی, مارتین پوشنرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2024.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2024.pdfhttps://bahareadab.com/article/روایتِ دایجتیک درام خواندنی مدرن از دیدگاه «ترسِ صحنه» مارتین پوشنر (نمونه ‏کاوی: نمایشنامه «ققنوس» محمود دولت ‏آبادی)https://bahareadab.com/en/article/Diegetic Narration in Modern Closet Drama from the Perspective of Martin Puchner’s “Stage Fright” (A Case Study of the Play “Phoenix” by Mahmoud Dowlatabadi)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723"A Scholarly Inquiry into the Mystical Strains of the Ghazals of Gholam-Reza Dabiranبررسی مضامینِ عرفانی غزلیاتِ غلامرضا دبیران157181820310.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8203faسیدمحمد باقردانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، یزد، ایران.yesKamaladdini@pnu.ac.ir زهراوهابدانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، یزد، ایران.no saghi13521401@gmail.comناهیدمالکیدانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، یزد، ایران.nonahid2332na@gmail.comJournal Article14041215BACKGROUND AND OBJECTIVES: One of the distinguishing features of Persian literature is the richness of its mystical and Sufi themes. These themes constitute an inseparable part of both Persian poetry and prose. Although the prominence of mystical discourse diminished to some extent during the early decades of the twentieth century due to the spread of Western intellectual currents, it regained considerable scope and significance in Persian poetry following the Islamic Revolution of Iran. Consequently, in the works of poets who experienced both periods and composed their poetry with sincere religious conviction, a marked commitment to the use of mystical concepts and themes can be observed. METHODOLOGY: Using a library-based research method, the present study introduces and examines the literary works of Gholamreza Dabiran and investigates the mystical themes reflected in his ghazals. By presenting textual evidence from his poetry collection Abjad-e Eshgh (The Alphabet of Love), the study seeks to elucidate the poet’s indebtedness to mystical literature and the Sufi tradition embodied in the Iraqi Style (Sabk-e Iraqi) of Persian poetry. FINDINGS: Taking into account the fundamental concepts of Islamic mysticism as well as the stages of spiritual wayfaring on the path of love and gnosis, this study extracts and analyzes selected verses from Dabiran’s ghazals that clearly demonstrate his mystical worldview and reveal the influence of Sufi literature on his poetic thought. The selected verses indicate a high frequency of mystical ideas and perspectives throughout his poetry. Concepts such as love (‘eshq), detachment (tajrid), the heart (del), the beloved’s tress (zolf), longing (shoq), contentment with the Divine will (reza), bewilderment (heyrat), annihilation of the self (fana), spiritual intoxication (masti), self-sufficiency (esteghna), and the spiritual guide (pir o morad) are particularly prominent. CONCLUSION: The findings of this study confirm that Gholamreza Dabiran, through his extensive use of diverse mystical terms and themes, has successfully established himself among the distinguished mystical poets of his time.زمینه و هدف: یکی از ویژگیهای شاخص ادبیّات ایرانی، غنای مضامین عرفانی است. این مضامین، جزیی جدایی-ناپذیر از ادبیّات منظوم و منثور فارسی است. این رویکرد اگر چه در اوایل این سده با رواج اندیشه های غربی کمرنگتر شد؛ امّا بعد از انقلابِ اسلامی ایران، در شعرِ فارسی وسعت و دامنۀ زیادی یافت، به گونه ای که در شعرِ شاعرانی که هر دو دوره را درک کرده و با ایمانی راستین به سرودنِ اشعار پرداخته اند؛ نوعی التزام در کاربردِ مضامینِ عرفانی مشاهده میشود. روشها: این جستار، با بهره گیری از روش پژوهش کتابخانه ای به معرفی و شرح آثار غلامرضا دبیران و واکاوی و بررسی مضامینِ عرفانی در غزلِ او میپردازد و قصد دارد با ارائۀ شواهدی از دیوانِ وی با عنوانِ "ابجدِ عشق" تاثرپذیری شاعر را از ادببات عرفانی و عرفان موجود در سبک عراقی تشریح نماید. یافته ها: این پژوهش با در نظر گرفتن مفاهیم بنیادی عرفان و نیز مراحل سیر و سلوک در وادی عشق و معرفت، اقدام به استخراج شواهدی از میان غزلیات دبیران نموده است که به روشنی بیانگر اندیشه های عارفانه او و مبین تاثیر پذیری وی از ادبیات عرفانی است. ابیات انتخابی نشان دهنده بسامد بالای اندیشه و نگرش عرفانی شاعر است. در این ابیات مفاهیمی نظیر: عشق، تجرید، دل، زلف، شوق، رضا، حیرت، فنا، مستی، استغنا و پیر و مراد خودنمایی می‌کند. نتیجه گیری: پژوهش حاضر موید این نکته است که غلامرضا دبیران، با بهره گیری از اصطلاحات و مضامینِ عرفانی گوناگون، توانسته نام خود را در زمرۀ شاعرانِ عارفِ زمان خود ثبت کند.Poetry, mysticism, contemporary literature, Gholamreza Dobiranشعر, عرفان, ادبیات معاصر, غلامرضا دبیرانhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2025.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2025.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی مضامینِ عرفانی غزلیاتِ غلامرضا دبیرانhttps://bahareadab.com/en/article/"A Scholarly Inquiry into the Mystical Strains of the Ghazals of Gholam-Reza Dabiran

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Analysis of social corruption in the works of Sadegh Chobakواکاوی مفاسد اجتماعی در آثار صادق چوبک183206821910.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8219faناصرکهتری بنابگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.nonaser.kehtari@iau.ac.irآرشمشفقیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.yes (Email: moshfeghi.arash@iau.ac.irرحیمعبداله فامگروه علوم تربیتی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.norabdollahfam@iau.ac.irJournal Article14041210BACKGROUND AND OBJECTIVES: Sadegh Chubak, as one of the pioneers of naturalism in Iranian fiction, has always had a harsh and naked look at the lower layers of society. The main purpose of this research is to analyze the social corruption in Chobak"s works and explain the link between structural poverty, political tyranny and moral decay in his fictional bioworld. This study seeks to show how the author used the tool of naturalism to show the metamorphosis of humanity in the midst of Iran"s historical crises (1320-1345). METHODOLOGY: This research was done with a descriptive-analytical approach based on the theoretical foundations of the naturalism school. FINDINGS: The findings of the research show that in Chubak"s view, corruption is not an individual choice, but a product of "environmental determinism" and "structural poverty". Using naked language and "ugly aesthetics", he breaks down the wall of habit and chooses shock therapy as a strategy for raising awareness. CONCLUSION: The results indicate that Chubak, by drawing examples of perverted subjugation and exposing corruption in religious and administrative guises, is trying to show the moral impasses of a society where survival instincts have prevailed over human virtues. Although his works are mixed with bitterness and blackness, this ugliness is actually a kind of literary surgery to expose the foci of social infection with the intention of reforming and awakening the collective conscience. زمینه و هدف: صادق چوبک به عنوان یکی از پیشگامان ناتورالیسم در ادبیات داستانی ایران، همواره نگاهی تند و عریان به لایه های زیرین جامعه داشته است. هدف اصلی این پژوهش، واکاوی مفاسد اجتماعی در آثار چوبک و تبیین پیوند میان فقر ساختاری، استبداد سیاسی و زوال اخلاقی در زیست‌جهان داستانی اوست. این مطالعه در پی آن است که نشان دهد چگونه نویسنده از ابزار ناتورالیسم برای نمایش مسخ انسانیت در بحبوحه بحرانهای تاریخی ایران (۱۳۲۰-۱۳۴۵) بهره جسته است. روش: این پژوهش با رویکردی توصیفی- تحلیلی و بر مبنای مبانی نظری مکتب ناتورالیسم انجام شده است. یافته های پژوهش: در نگاه چوبک، فساد نه یک انتخاب فردی، بلکه محصول «جبر محیطی» و «فقر ساختاری» است. او با استفاده از زبان عریان و «زیبایی‌شناسی زشتی»، دیوار عادت را فرو میریزد و شوک‌درمانی را به عنوان راهبردی برای آگاهی‌بخشی برمیگزیند. نتایج: چوبک با ترسیم نمونه هایی از فرودستان مسخ‌شده و افشای فساد در پوششهای شرعی و اداری، درصدد نمایش بن‌بستهای اخلاقی جامعه ای است که در آن غرایزِ بقا بر فضایل انسانی چیره شده اند. اگرچه آثار او با تلخی و سیاهی عجین است، اما این زشت‌نگاری در واقع نوعی جراحی ادبی برای افشای کانونهای عفونت اجتماعی به قصد اصلاح و بیداری وجدان جمعی است.Sadegh Chubak, social corruption, naturalism, structural poverty, human distortion, environmental determinism.صادق چوبک, مفاسد اجتماعی, ناتورالیسم, فقر ساختاری, مسخ انسانیت, جبر محیطی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2026.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2026.pdfhttps://bahareadab.com/article/واکاوی مفاسد اجتماعی در آثار صادق چوبکhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of social corruption in the works of Sadegh Chobak

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Study and Analysis of the Style of Hamidi-Shirazi's Poemsبررسی و تحلیل سبکی اشعار حمیدی‌شیرازی207238825410.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8254faمحمدامیناحسانی اصطهباناتیاستادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.yesn.fazeli93@gmail.comنجیمهفاضلیدانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.noEhsani estahbanati Journal Article14041223BACKGROUND AND OBJECTIVES: This study aims to analyze the stylistic characteristics of Hamidi-Shirazi"s poems and explain his position in contemporary Persian poetry. Hamidi, by simultaneously utilizing classical traditions and emerging literary trends, is among the poets who have represented the transition from tradition to modernity in the fields of language, imagery, and thought in a distinctive way. Accordingly, the main objective of this study is to identify stylistic components at three levels of language, literature, and thought in his poetry. METHODOLOGY: The research method in this study is descriptive-analytical and uses library resources and document analysis. Research data were collected using purposeful sampling from the collection of poems by Mehdi Hamidi-Shirazi. FINDINGS: The research findings at the linguistic level (phonetic, syntactic and lexical) show that Hamidi Shirazi relies on the Bahr al-Ramal (especially the Salem octagonal sand) in his outer music (weight) and on the present tense in his side music. At the syntactic level, the dominance of the adverbial and non-normative aspects with the focus on verb transposition is notable. The vocabulary used in his poetry is also a combination of archaism and sensory vocabulary. At the literary level, the poet in his spiritual creation makes the most of the devices of allusion, contrast and proportion, and in the forms of imagination, sensory-to-sensory analogy and explicit metaphor have a high frequency. At the intellectual level, the main focus of his poems is romantic experiences (such as separation and sadness), which are mixed with themes of lamentation over the past and the passing of life, and are reinforced by the use of epic and historical allusions. CONCLUSION: The research results indicate that Hamidi-Shirazi"s poetic style is a result of adherence to the classical standards of Persian literature, artistic use of literary devices and sensory imagery that serve to express the poet"s romantic emotions and personal concerns; characteristics that have given his poems a unique melodic structure and lexical identity.زمینه و هدف: این پژوهش با هدف واکاوی ویژگیهای سبکیِ اشعار حمیدی‌شیرازی و تبیین جایگاه او در شعر معاصر فارسی انجام شده است. حمیدی، با بهره گیری همزمان از سنتهای کلاسیک و گرایشهای نوپدید ادبی، از جمله شاعرانی است که گذار از سنت به تجدد را در ساحت زبان، تصویرپردازی و اندیشه بگونه ای متمایز بازنمایی کرده است. بر همین اساس، هدف اصلی این مطالعه، شناسایی مؤلفه های سبکی در سه سطح زبانی، ادبی و فکری در شعر وی میباشد. روش مطالعه: روش تحقیق در این مطالعه بشیوه توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای و روش سندکاوی انجام گرفته است. داده های پژوهش با استفاده از نمونه گیری هدفمند از مجموعه اشعار مهدی حمیدی‌شیرازی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش در سطح زبانی (آوایی، نحوی و واژگانی)، نشان میدهد که حمیدی‌شیرازی در موسیقی بیرونی (وزن) از بحر رمل (بویژه رمل مثمن سالم) و در موسیقی کناری بر ردیف فعلی تکیه دارد. در سطح نحوی، غلبه وجه اخباری و هنجارگریزی با محوریت جابجایی فعل قابل توجه است. واژگان بکار رفته در شعر او نیز تلفیقی از باستان‌گرایی و واژگان حسی است. در سطح ادبی، شاعر در بدیع معنوی بیشترین بهره را از آرایه های تلمیح، تضاد و تناسب برده و در صور خیال، تشبیه حسی به حسی و استعاره مصرحه بسامد بالایی دارند. در سطح فکری، محور اصلی اشعار، تجربیات عاشقانه (همچون فراق و اندوه) است که با مضامین گله از روزگار و گذر عمر درآمیخته و با بهره گیری از تلمیحات حماسی و تاریخی تقویت شده است. نتایج پژوهش: نتایج پژوهش حاکی از آن است که سبک شعری حمیدی‌شیرازی برآیندی از پایبندی به اوزان کلاسیک ادبیات فارسی، بهره گیری هنرمندانه از آرایه های ادبی و تصویرسازیهای حسی است که در خدمت بیان عواطف عاشقانه و دغدغه های شخصی شاعر قرار گرفته است؛ ویژگیهایی که ساختار آهنگین و هویت واژگانی منحصربفردی به اشعار او بخشیده است.Stylistics. Linguistic level. Literary level. Intellectual lسبک شناسی. سطح زبانی. سطح ادبی. سطح فکری. حمیدی‌شیرازی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2027.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2027.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل سبکی اشعار حمیدی‌شیرازیhttps://bahareadab.com/en/article/Study and Analysis of the Style of Hamidi-Shirazi's Poems

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723From Confrontation to Convergence: A Dialectical Analysis of the Archetypes of ʿAyyārī and Repentance in the Play Iranians Have Not Written This Taleاز تقابل تا همگرایی: تحلیل دیالکتیکی کهن‌الگوهای عیّاری و توبه در نمایشنامه «این قصه را ایرانیان نبشته اند»239262825510.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8255faآواکاظمیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.noava.kazemi@azaruniv.ac.irویدادستمالچیاستادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.yesac.dastmalchi@azaruniv.ac.ir Journal Article14041222BACKGROUND AND OBJECTIVES: The play Iranians Have Not Written This Tale (Īn Qiṣṣeh rā Īrāniyān Nabishteh-and) by Alireza Naderi, through its re-creation of the narrative of Naṣūḥ’s repentance, juxtaposes two Iranian and Islamic cultural traditions: ʿayyārī (chivalric outlawry) and repentance (tawbah). The present study aims to examine the relationship between these two archetypes and to elucidate their movement from confrontation to convergence, culminating in a synthesis of identity within the dramatic text. METHODOLOGY: Employing a descriptive-analytical approach and drawing upon Carl Gustav Jung’s theory of archetypes and Hegelian dialectics, this study analyzes the characters, dramatic actions, and the semantic system of the play. FINDINGS: The findings demonstrate that ʿayyārī in the play is not merely trickery and stratagem, but an ethical system founded upon javanmardi (spiritual chivalry) and fidelity. Similarly, repentance is not solely a ritual act, but a process of identity transformation and a transition from self-centeredness to God-centeredness. Through the confrontation between the ayyārs’ tadbīr (human agency/strategic ingenuity) and divine taqdīr (predestination), the text lays the groundwork for the redefinition of these two archetypes. CONCLUSION: Ultimately, the play does not establish a confrontational relationship between ʿayyārī and repentance; rather, it dialectically leads them toward a novel, unified identity. The innovation of this research lies in explicating the play’s movement from the thesis of ʿayyārī to the antithesis of repentance, culminating in an identity synthesis wherein the two cultural and religious archetypes are reproduced within a single paradigm. Consequently, the work is not a narrative negating ʿayyārī, but a narrative of its transcendence through the path of repentance and the re-creation of the Iranian-Islamic hero. زمینه و هدف: نمایشنامۀ «این قصه را ایرانیان نبشته اند» اثر علیرضا نادری با بازآفرینی روایت توبۀ نصوح، دو سنّت فرهنگی و دینیِ عیّاری و توبه را در کنار یکدیگر قرار میدهد. هدف پژوهش حاضر بررسی نسبت این دو کهن‌الگو و تبیین حرکت آنها از تقابل تا همگرایی و سپس دستیابی به سنّتزی هویّتی در متن نمایشنامه است. روش پژوهش: این پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و بر مبنای نظریۀ کهن‌الگوهای کارل گوستاو یونگ و نظریۀ دیالکتیک هگل، به تحلیل شخصیتها، کنشهای نمایشی و نظام معنایی اثر پرداخته است. یافته ها: نتایج نشان میدهد که عیّاری در نمایشنامه صرفاً حیله گری و چاره اندیشی نیست، بلکه نظامی اخلاقی مبتنی بر جوانمردی و وفاداری است؛ همچنین توبه نیز تنها یک عمل آیینی نیست، بلکه فرآیندی برای دگرگونی هویّت و گذار از خودبنیادی به خدابنیادی محسوب میشود. متن با تقابل تدبیر عیّاران و تقدیر الهی، زمینه بازتعریف این دو کهن‌الگو را فراهم میکند. نتیجه گیری: نمایشنامه در نهایت رابطه ای تقابلی میان عیّاری و توبه برقرار نمیکند، بلکه آنها را در فرآیندی دیالکتیکی به هویّتی تازه و واحد میرساند. نوآوری این پژوهش، تبیین حرکت نمایشنامه از تزِ عیّاری به آنتی‌تزِ توبه و در نهایت رسیدن به سنّتزی هویّتی است که در آن، دو کهن‌الگوی فرهنگی و دینی در قالب الگویی واحد بازتولید میشوند؛ ازاین‌رو، اثر، روایت نفی عیّاری نیست، بلکه روایت تعالی آن، از مسیر توبه و بازآفرینی قهرمان ایرانی ـ اسلامی است.Ayyārī, Repentance (Tawbah), Dialectic, Play, Iranian-Islamic Identity.کهن‌الگو, عیّاری, توبه, دیالکتیک, نمایشنامه, هویّت ایرانی–اسلامیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2028.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2028.pdfhttps://bahareadab.com/article/از تقابل تا همگرایی: تحلیل دیالکتیکی کهن‌الگوهای عیّاری و توبه در نمایشنامه «این قصه را ایرانیان نبشته اند»https://bahareadab.com/en/article/From Confrontation to Convergence: A Dialectical Analysis of the Archetypes of ʿAyyārī and Repentance in the Play Iranians Have Not Written This Tale

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Examination and Analysis of Selected Poems from Persian Textbooks in the Second Stage of Secondary Education (Theoretical Track) from the Perspectives of Teachers and Students in Three Domains: Didactic Literature, Resistance Literature, and Lyrical Literبررسی و تحلیل اشعار منتخب کتابهای فارسی دوره دوم متوسطه نظری از دیدگاه معلمان و دانش آموزان در سه حوزه ادبیات تعلیمی، پایداری و غنایی263273825810.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8258faاصغرنوذریدانشجوی دکتری دروه زبان و ادبیات فارسی، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yesasgharnozari87@gmail.comمنوچهراکبریاستاد دروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.nomakbari@ut.ac.ir Journal Article14041224BACKGROUND AND OBJECTIVES: Persian textbooks in the second stage of secondary education (theoretical track), in addition to teaching language and literature, also play a role in transmitting moral, identity-related, emotional, and cultural values. This study was conducted with the aim of examining and analyzing selected poems from these textbooks in three domains—didactic literature, resistance literature, and lyrical literature—from the perspectives of teachers and students, in order to clarify the degree of suitability, attractiveness, comprehensibility, and educational function of these poems. METHODOLOGY: This research was carried out using a descriptive-analytical method with a survey approach. The statistical population included Persian language teachers and students of the second stage of secondary education (theoretical track) in Ilam Province. The data collection instrument consisted of questionnaires constructed based on linguistic, content, educational, emotional, and artistic indicators, and the data were analyzed using frequency, percentage, and mean. FINDINGS: The findings of the study indicate that the poems in the three mentioned domains are not equal in terms of acceptance level and educational function. Teachers emphasize more on moral value, literary merit, and teachability, whereas students are more influenced by linguistic fluency, emotional appeal, and connection with lived experience. Among didactic poems, "Niki" and "Most o Hoshyar"; among resistance poems, "Homay-e Rahmat" and "Damavandieh"; and among lyrical poems, "Mehr o Vafa," "Ni-nameh," and "Setayesh of Sanaei Ghaznavi" have the highest analytical and educational capacity. CONCLUSION: The results indicate that poem selection in textbooks should be based on a balance between literary value, educational message, linguistic simplicity, and the ability to connect with students. This study can be effective in reviewing the content of Persian textbooks, the method of teaching poetry, and enhancing the educational connection between text and reader.زمینه و هدف: کتابهای فارسی دوره دوم متوسطه نظری، افزون بر آموزش زبان و ادبیات؛ در انتقال ارزشهای اخلاقی، هویتی، عاطفی و فرهنگی نیز نقش دارند. این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل اشعار منتخب این کتابها در سه حوزه ادبیات تعلیمی، پایداری و غنایی از دیدگاه معلمان و دانش‌آموزان انجام شده است تا میزان تناسب، جذابیت، فهم‌پذیری و کارکرد آموزشی آنها روشن شود. روش ها: پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد پیمایشی انجام ‌شده است. جامعه آماری، شامل معلمان فارسی و دانش آموزان دوره دوم متوسطه نظری استان ایلام است. ابزار گردآوری داده ها، پرسش‌نامه های ‌ساخته شده بر پایه شاخصهای زبانی، محتوایی، آموزشی، عاطفی و هنری است و داده ها با فراوانی، درصد و میانگین، تحلیل شده اند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان میدهد که اشعار سه حوزه یادشده از نظر میزان مقبولیت و کارکرد آموزشی، یکسان نیستند. معلمان بیشتر بر ارزش تربیتی، ادبی و قابلیت تدریس تأکید دارند، در حالیکه دانش‌آموزان بیشتر تحت تأثیر روانی زبان، جذابیت عاطفی و ارتباط با تجربه زیسته قرار میگیرند. در میان اشعار تعلیمی، «نیکی» و «مست و هوشیار»؛ در میان اشعار پایداری، «همای رحمت» و «دماوندیه»؛ و در میان اشعار غنایی، «مهر و وفا، نی‌نامه و ستایش سنایی غزنوی»؛ بیشترین ظرفیت تحلیلی و آموزشی را دارند. نتیجه گیری: نتایج نشان میدهد که انتخاب شعر در کتاب درسی، باید بر پایه توازن میانِ ارزش ادبی، پیام آموزشی، سادگی زبانی و قابلیت ارتباط با دانش آموز انجام شود. این پژوهش میتواند در بازنگری محتوای کتابهای فارسی، شیوه تدریس شعر و ارتقای ارتباط آموزشی میان متن و مخاطب، مؤثر باشد.Didactic literature, Resistance literature, Lyrical literature, Second stage of secondary education (theoretical track) stu, Persian textbook, Teachersادبیات تعلیمی, ادبیات پایداری, ادبیات غنایی, دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه نظری, کتاب فارسی, معلمانhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2029.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2029.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل اشعار منتخب کتابهای فارسی دوره دوم متوسطه نظری از دیدگاه معلمان و دانش آموزان در سه حوزه ادبیات تعلیمی، پایداری و غناییhttps://bahareadab.com/en/article/Examination and Analysis of Selected Poems from Persian Textbooks in the Second Stage of Secondary Education (Theoretical Track) from the Perspectives of Teachers and Students in Three Domains: Didactic Literature, Resistance Literature, and Lyrical Liter

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Analysis of Nonverbal Elements and Their Function in Sohrab Sepehri's Poem "The Traveler" Abstractتحلیل عناصر غیرکلامی و کارکردهای آن در شعر مسافر سهراب سپهری275297827410.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8274faفریدهداودی مقدمدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران.yesdavoudy@shahed.ac.irJournal Article14050109BACKGROUND AND OBJECTIVES: Nonverbal communication, which plays a vital role (between 65 and 93 percent) in human interactions, has a fundamental position in the transmission of emotional, existential, and cognitive concepts. Nonverbal theories, due to their emphasis on "sensory lived experience" and "pre-linguistic perception," provide us with new and creative tools for a better and more complete understanding of the text. This research aims to analyze and explain nonverbal elements in Sohrab Sepehri"s poem "The Traveler" in order to determine what achievements and applications the application of this theory has for a deeper understanding and comprehension of this text. METHODOLOGY: This research was conducted using a comprehensive theoretical framework of nonverbal communication (theories of Mehrabian, McNeil, Ekman, Argyle, Hall, and Knapp) and using the qualitative content analysis method. In this regard, nonverbal signs (including visual-motor, acoustic, ocular, tactile, spatial, olfactory, gustatory, temporal, environmental, and appearance signs) and their nine functions (repetition, contradiction, completion, substitution, emphasis, flow regulation, expression of identity, relationship, and power) have been adapted to poetic verses and images. FINDINGS: The research findings show that in the poem "The Traveler," there are often nonverbal elements to convey the poet"s general messages to the audience. Sepehri has made abstract concepts such as love, loneliness, sadness, distance, and truth tangible through sensory and physical signs. Analyses indicate that most nonverbal functions are present in this poem. However, the functions of "expression of relationship," "completion," and "substitution" have the highest frequency and play the most practical role in this poem. CONCLUSION: Sohrab Sepehri"s poem "The Traveler" is more than a literary work; it is a sensory-ideological statement against the dominance of instrumental reason and the inability of referential language to reflect truth, which presents a new ontology to the audience by using non-verbal signs. In this poem, Sepehri, by using various non-verbal communication functions, shows the limitations of stereotypical and referential verbal systems of language and that reaching the truth can be possible through deep observation, listening with the soul"s ear, and true presence in the realm of nature and pure human experiences.زمینه و هدف: ارتباطات غیرکلامی که در تعاملات انسانی نقش مؤثری ایفا میکنند، جایگاهی بنیادین در انتقال مفاهیم عاطفی، وجودی و شناختی دارند و به دلیل تأکید بر تجربه های‌ زیستۀ حسی و ادراک پیشازبانی، ابزارهایی نو و خلاقانه ای برای فهم بهتر و بیشتر متون در اختیار ما میگذارند. هدف این پژوهش، تحلیل و تبیین عناصر غیرکلامی در شعر «مسافر» سپهری است تا مشخص شود کاربست این نظریه برای فهم و درک عمیقتر این شعر چه دستاوردها و کاردبردهایی میتواند داشته باشد. روش‌شناسی: این پژوهش با بهره گیری از چارچوب نظری جامع ارتباطات غیرکلامی (نظریه های محرابیان، مک نیل، اکمن، آرگایل، هال و نپ) و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. در این راستا، نشانه های غیرکلامی (شامل نشانه های دیداری-حرکتی، صوتی، چشمی، تماسی، فضایی، بویایی، چشایی، زمانی و محیطی) و کارکردهای نه گانۀ آن‌ها (تکرار، تناقض، تکمیل، جایگزینی، تأکید، تنظیم جریان، ابراز هویت، رابطه و قدرت) با ابیات و تصاویر شعری تطبیق داده شده اند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان میدهد که در شعر «مسافر» بیشتر عناصر غیرکلامی برای القای پیامهای کلی شاعر به مخاطب وجود دارد. سپهری مفاهیمی انتزاعی نظیر عشق، تنهایی، غم، فاصله و حقیقت را از طریق نشانه های حسی و کالبدی ملموس ساخته است. همچنین یافته های حاصل از تحلیل حاکی از آن است که بیشتر کارکردهای غیرکلامی در این شعر حضور دارد. اما کارکردهای ابراز رابطه، تکمیل و جایگزینی بیشترین بسامد و کاربردیترین نقش را در این شعر دارند. نتیجه گیری: شعر مسافر سپهری فراتر از اثر ادبی، بیانیه ای حسی- اندیشگانی علیه سلطۀ عقل ابزاری و ناتوانی زبان ارجاعی در بازتاب حقیقت است که با استفاده از نشانه های غیرکلامی، هستی‌شناسی تازه ای به مخاطب عرضه میکند؛ در این شعر، سپهری با به کارگیری کارکردهای متنوع ارتباطی غیرکلامی، محدودیت نظامهای کلامی کلیشه ای و ارجاعی زبان را باز مینمایاند و نشان میدهد که دریافت حقیقت میتواند از راه تماشای عمیق و غیرعادتی، شنیدن با گوش جان و حضور راستین در ساحت طبیعت و تجارب ناب انسانی امکانپذیر شود.Non-verbal elements, Sohrab Sepehri, "The Traveler" poem, visual-kinesthetic signs, sound signs.عناصر غیرکلامی, سهراب سپهری, شعر «مسافر», نشانه های دیداری-حرکتی, نشانه های صوتی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2030.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2030.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل عناصر غیرکلامی و کارکردهای آن در شعر مسافر سهراب سپهریhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of Nonverbal Elements and Their Function in Sohrab Sepehri's Poem "The Traveler" Abstract

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723Analysis and Comparison of Persian Poetic Meter with Poetic Meters in Other Languagesتحلیل و همسنجی وزن شعر فارسی با وزن شعر در زبانهای دیگر299321825910.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8259faمحمدحسنارجمندی‌فردانشجوی پسادکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yesm.arjmandifar@uma.ac.irمحمودفضیلتاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.nomfazilat@ut.ac.com Journal Article14050108BACKGROUND AND OBJECTIVES: This article, derived from a postdoctoral research project funded by the Iran National Science Foundation (INSF) entitled “Measuring Poetic Meter in Non-Persian Languages through the She"r-Ahang Method,” examines poetic meter in fourteen foreign languages. It is based on the hypothesis that the She"r-Ahang approach is capable of analyzing and classifying poetic meter across different languages and that its theoretical framework is applicable to the languages investigated in this study. METHODOLOGY: The present study is a theoretical-comparative investigation conducted through library-based research. It examines the metrical systems of poetry in fourteen languages from four linguistic groups—quantity-based, stress-based, tone-based, and mora-based—within the framework of the Poetic Rhythm Theory. For each language, relevant sources on its linguistic structure and metrical traditions were reviewed. The major poetic meters were identified, and two representative samples from each meter were selected and analyzed. Samples were chosen purposively to represent the principal metrical patterns of each language and enable cross-linguistic comparison. This study is based solely on published sources and does not include consultation with native speakers. CONCLUSION: The languages examined in this study can be classified into four syllabic structures: quantity-based, stress-based, mora-based, and tone-based. Since the She"r-Ahang framework was originally developed on the basis of a quantity-based structure, the other prosodic structures were first converted into a quantity-based model for analysis. Subsequently, Japanese (mora-based), Chinese (tone-based), English, German, and Russian (stress-based), as well as Sanskrit, Hindi, Greek, Latin, Urdu, Turkish, Italian, French, and Spanish (quantity-based), were analyzed through the She"r-Ahang framework. The findings provide supporting evidence for the applicability of She"r-Ahang theory to the analysis of metrical systems across different languages. However, broader studies are required before these results can be generalized to all languages of the world.زمینه و هدف: این مقاله برگرفته از طرح پژوهشی پسادکتری در بنیاد علم ایران - با عنوان«سنجش وزن شعر در زبانهای غیرفارسی با شیوه شعرآهنگ»- به بررسی وزن شعر در چهارده زبان خارجی پرداخته است با این فرضیه که شیوه وزن‌شناسیِ شعرآهنگ، بر سنجش و طبقه بندی وزن اشعار دیگر زبانها توانمند است و چارچوب شعرآهنگ قابلیت کاربرد در زبان‌های بررسی‌شده را دارد. روش مطالعه: پژوهش حاضر مطالعه ای نظری ـ تطبیقی به شیوه کتابخانه ای است. در این پژوهش، وزن اشعار چهارده زبان از چهار گروه زبان‌های کمیت‌محور، تکیه محور، تن‌محور و مورامحور بر اساس نظریه شعرآهنگ بررسی شده است. برای هر زبان، پس از مطالعه منابع معتبر مربوط به تاریخ زبان، ساختار زبانی و نظام‌های وزنی، مهم‌ترین وزن‌های شعری شناسایی و از هر وزن دو نمونه شعرِ نماینده انتخاب و تحلیل شده است. انتخاب نمونه ها به صورت هدفمند و بر مبنای نمایندگی الگوهای اصلی وزن در هر زبان انجام گرفته است تا امکان مقایسه میان نظام‌های وزنی گوناگون فراهم شود. همچنین گفتنی است این مطالعه بر اساس کتاب‌های زبان‌ها بوده نه گفتگو با گویشوران محلی آن زبانها. نتیجه گیری: ساختار هجایی زبانهایی که در این پژوهش بررسی شده اند به چهار گروه کمیت‌محور، تکیه محور، مورامحور و تن‌محور تقسیم میشوند. با توجه به اینکه شعرآهنگ بر اساس ساختار کمیت‌محور طراحی و تعریف شده، برای سنجش اوزان اشعار زبانهای خارجی با این شیوه، لازم است سایر ساختارها به کمیت‌محور تبدیل شوند. بعد از این مرحله زبان ژاپنی در ذیل ساختار مورامحور، زبان چینی(ذیل ساختار تن‌محور)، زبانهای انگلیسی، آلمانی و روسی(ذیل ساختار تکیه محور) و زبانهای سانسکریت، هندی، یونانی، لاتین، اردو، ترکی، ایتالیایی، فرانسوی و اسپانیایی(ذیل ساختار کمیت‌محور)، بررسی و در ترازوی شعرآهنگ سنجیده شدند و مشخص شد نتایج حاصل، شواهدی در حمایت از امکان به کارگیری نظریه شعرآهنگ در تحلیل نظام‌های وزنی زبان‌های مختلف فراهم میآورد البته برای تعمیم این نتایج به تمامی زبانهای جهان، انجام دادن پژوهش‌های گسترده تر ضروری است.She’rāhang Method, Poetic Meter, Poetry, Language, Persian, Foreign Languages, Comparative Study, Research.شعرآهنگ, وزن, شعر, زبان, فارسی, خارجی, مقایسه, پژوهش.https://bahareadab.com/downloadPDF/2031.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2031.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و همسنجی وزن شعر فارسی با وزن شعر در زبانهای دیگرhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and Comparison of Persian Poetic Meter with Poetic Meters in Other Languages

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912320260723A Comparative Analysis of Parallel Structures in the Persian and English Translations of the Thirtieth Part of the Holy Qur’an Based on Nigel Fabb’s Theoretical Framework"ساختارهای موازی در ترجمه های فارسی و انگلیسی قرآن کریم: مطالعه تطبیقی جزء سی‌ام بر مبنای نظریه نایجل فب"323349826610.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8266faسهیلامحمدپوردانشجوی دکتری زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nosoheila.mohammadpour@iau.ac.irزهراابوالحسنی چیمهدانشیار گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yes Zahra.abolhasani@ut.ac.ir مهنازکربلائی صادقاستادیار گروه زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noMahnaz.K.Sadegh@iau.ac.irJournal Article14050110BACKGROUND AND OBJECTIVES: Parallel structures are among the major rhetorical devices in the Holy Qur’an, functioning at different linguistic levels to create cohesion, foreground meaning, and intensify the aesthetic effect of the text. The thirtieth part of the Qur’an, due to its brevity, structural compactness, and frequent patterns of repetition and symmetry, provides an appropriate corpus for examining this phenomenon. This study aims to investigate parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an and to analyze how they are reflected in two Persian and English translations, namely those by Fooladvand and Arberry. METHODOLOGY: The study adopts a descriptive-analytical approach and is based on library research. The data were extracted from the verses of the thirtieth part and classified according to Nigel Fabb’s theoretical framework, with its operational extension into four levels: syntactic, morphological-lexical, phonological, and discourse. Alongside the statistical analysis of the data, three surahs—Al-Nāziʿāt, Al-Takwīr, and Al-Nās—were selected as representative samples for a more detailed examination of parallel structures and their representation in the two translations. FINDINGS: The findings indicate that parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an constitute a systematic and multilayered phenomenon. They play a significant role in organizing the semantic relations of the verses, reinforcing textual cohesion, creating rhythm, and foregrounding central concepts. The analysis of the translations further shows that Fooladvand’s translation performs more prominently in representing syntactic relations, lexical continuity, and discourse cohesion, whereas‌‌Arberry’s translation shows a statistically significant difference in recreating the phonological, rhythmic, and literary aspects of the original text. CONCLUSION: The study concludes that parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an are not merely rhetorical ornaments, but fundamental elements in shaping meaning, establishing cohesion, and guiding the audience’s reception. The comparison of the translations also suggests that transferring such structures in Qur’anic translation requires a balance between preserving form, conveying meaning, and recreating rhetorical effect. This balance varies according to the level of parallelism and the contextual function of each structure.زمینه و هدف: ساختارهای موازی از مهمترین سازوکارهای بلاغی در قرآن کریم بشمار میآیند که در سطوح مختلف زبانی در ایجاد انسجام، برجسته سازی معنا و تقویت اثر هنری متن نقش دارند. جزء سی‌ام قرآن کریم به دلیل ایجاز، فشردگی ساختاری و بسامد بالای الگوهای تکرار و تقارن، زمینه ای مناسب برای بررسی این پدیده فراهم میکند. هدف پژوهش حاضر، بررسی ساختارهای موازی در جزء سی‌ام قرآن کریم و تحلیل چگونگی بازتاب آنها در دو ترجمه فارسی و انگلیسی قرآن، یعنی ترجمه فولادوند و ترجمه آربری است. روشها: این پژوهش با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعۀ کتابخانه ای انجام شده است. داده ها از آیات جزء سی‌ام استخراج و بر اساس چارچوب نایجل فب، با بسط عملیاتی آن به چهار سطح نحوی، صرفی ـ واژگانی، آوایی و گفتمانی طبقه بندی و تحلیل شده اند. همچنین در کنار بررسی آماری داده ها، سه سوره نازعات، تکویر و ناس بعنوان نمونه های نماینده برای تحلیل دقیقتر‌ ساختارهای موازی و نحوۀ بازتاب آنها در ترجمه ها انتخاب شده اند. یافته ها:.یافته های پژوهش نشان میدهد که ساختارهای موازی در جزء سی‌ام قرآن کریم پدیده ای نظام‌مندوچندلایه اند که در سازماندهی معنایی آیات، تقویت انسجام متنی، ایجاد آهنگ و برجسته سازی مفاهیم محوری نقش مهمی ایفا میکنند. نتایج بررسی ترجمه ها نیز نشان میدهد که ترجمه فولادوند در بازنمایی روابط نحوی، پیوستگی واژگانی و انسجام گفتمانی عملکرد برجسته تری دارد، درحالیکه ترجمۀ آربری در بازآفرینی جنبه های آوایی، ریتمیک و ادبی متن تفاوت آماری معناداری نشان میدهد. نتیجه گیری:بر اساس نتایج این پژوهش، ساختارهای موازی در جزء سی‌ام صرفا آرایه ای بلاغی نیستند، بلکه عناصری بنیادین در شکل‌دهی معنا، ایجاد انسجام و هدایت دریافت مخاطب محسوب میشوند. همچنین مقایسۀ ترجمه ها نشان میدهد که انتقال این ساختارها در ترجمۀ قرآن مستلزم ایجاد تعادل میان حفظ ساختار، انتقال معنا و بازآفرینی اثر بلاغی متن است که این تعادل بسته به سطح توازی متفاوت است و مترجم باید متناسب با بافت و نوع ساختار موازی، راهبرد ترجمه ای مناسب را برگزیند.Parallel structures, Thirtieth part of the Holy Qur’an, Qur’anic translation studies, Fooladvand, Arberry, Qur’anic rhetoric.ساختارهای موازی, جزء سی‌ام قرآن کریم, ترجمه پژوهی قرآنی, فولادوند, آربری, بلاغت قرآنیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2032.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2032.pdfhttps://bahareadab.com/article/"ساختارهای موازی در ترجمه های فارسی و انگلیسی قرآن کریم: مطالعه تطبیقی جزء سی‌ام بر مبنای نظریه نایجل فب"https://bahareadab.com/en/article/A Comparative Analysis of Parallel Structures in the Persian and English Translations of the Thirtieth Part of the Holy Qur’an Based on Nigel Fabb’s Theoretical Framework