امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622A study on the social content of 9th century literature, a case study: Newsmen in the Timurid eraپژوهشی در محتوای اجتماعی ادبیات سده نهم، بررسی موردی؛ خبر رسانان در عصر تیموریان115791110.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.7911faراضیهایمانیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nor.imani6484@iau.irفاطمهحیدریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.yesfateme.heydari@kiau.ac.irاحمدذاکریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.noahmad.zakeri94@iau.irمهدیمحققگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nomahdi.mohaghegh1399@iau.irJournal Article14040812BACKGROUND AND OBJECTIVES: There have always been some institutions for managing the affairs in human societies, constituted by emergence of the governments. One example of such institutions is Al-Barid Tribunal which constituted as a result of necessity for getting news. Al-Barid Tribunal was formed in ancient times, and it had been working until Islamic era. However, it was terminated in Iran during Ilkhanate era, when the neighbor nations and local states had to employ Chaparkhaneh (post offices). The post offices also used in Teimourian Dynasty, and they become more systematic than Ilkhanate era. This study examines institutional frameworks associated with the distribution communications in the Timurid period focusing specifically on the personnel within these networks. METHODOLOGY: The present research was conducted in two documentary and library methods. FINDINGS: The post office (Chaparkhaneh) is indeed a station where the envoys and messengers rested there and replaced their tired horses with remounts. During Teimourian Dynasty in Iran, the envoys were assigned to give news, hand over the gifts and presents to the kings, and sometimes, to mediate for reconciliation and compromise. To fulfill their assigned tasks, they must enjoy such traits as shrewdness, oratorical skill, and political immunity and they were respected by the kings. During the mentioned era, the messengers, spies, and homing pigeons were also employed for giving news. CONCLUSION: A thorough reading of the sources reveals a considerable amount of information related to the arrangement of the intelligence system and the numerous types of couriers who were active during the Timurid period. Even if the groundwork of the Chapar (postal relay) system was first laid in the Ilkhanids period, the Mongol Khans were still incompetent in managing the institution. However, Timur was able to reorganize and integrate both the systems of cirulation of news and the Chapar networks to a greater extentزمینه و هدف: از دیرباز با پیدایش حکومتها در جوامع انسانی نهادهایی برای اداره امور شکل گرفتند، یکی از این نهادها دیوان برید بود. این نهاد در دوره باستان به وجود آمد و تا دوره اسلامی برقرار بود، اما در عصر ایلخانان نظام برید در ایران برچیده شد و حاکمان برای ارتباط با همسایگان و حکومتهای محلی از چاپارخانه ها استفاده کردند. استفاده از چاپارخانه ها در عصر تیموریان نیز ادامه یافت و نسبت به عصر ایلخانان نظام‌مندتر شد. پژوهش حاضر ضمن توصیف نهادهای خبررسانی به معرفی عاملین و شاغلین خبررسانان در عهد تیموریان میپردازد. روش مطالعه: پژوهش پیش‌رو، به دو شیوه اسنادی و کتابخانه ای صورت گرفته است. یافته ها: چاپارخانه در حقیقت ایستگاهی بود که ایلچیان و قاصدان در آن استراحت و اسبان خسته را با اسبان تازه نفس تعویض میکردند. در زمان حکومت تیموریان بر ایران ایلچیان وظیفه خبررسانی، رساندن تحف و هدایای پادشاهان و گاه میانجیگری و برقراری صلح را برعهده داشتند و برای به انجام رساندن این امور از خصوصیاتی مانند: زیرکی، قدرت بیان و مصونیت سیاسی برخوردار بودند و مورد احترام پادشاهان قرار میگرفتند. در عصر مذکور برای امر خبررسانی از قاصد، منهی و کبوتر نامه رسان نیز بهره میجستند. نتیجه گیری: با تحقیق و مطالعه در متون تاریخی عهد ایلخانان و تیموریان میتوان به جزئیاتی در رابطه با نظام خبررسانی و انواع خبررسانان در عهد تیموری دست یافت. در عهد ایلخانان نظام چاپاری شکل گرفت، خانان مغول نتوانستند این نهاد را به خوبی اداره کنند اما تیمور توانست تا حدودی نظام خبررسانی و نهاد چاپاری را سامان بخشد.Letter, News, Chaparkhaneh (post office), Envoy, Messengerنامه, خبر, چاپارخانه, ایلچی, قاصد.https://bahareadab.com/downloadPDF/2002.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2002.pdfhttps://bahareadab.com/article/پژوهشی در محتوای اجتماعی ادبیات سده نهم، بررسی موردی؛ خبر رسانان در عصر تیموریانhttps://bahareadab.com/en/article/A study on the social content of 9th century literature, a case study: Newsmen in the Timurid era

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Herbal Medicines and Therapeutic Methods in the Poetry of Azerbaijani Style Poetsداروهای گیاهی و شیوه های درمانی در شعر شاعران سبک آذربایجانی1746817510.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8175faحسنمحمدیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.nohasan.mohammadi8789@iau.ac.irآرشمشفقیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.yesmoshfeghi.arash@iau.ac.irحسینداداشیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بناب، دانشگاه آزاد اسلامی، بناب، ایران.nohosein_dadashi@bonabiau.irJournal Article14041112BACKGROUND AND OBJECTIVES: Traditional medicine and herbal medicine were among the most important branches of popular sciences in the Islamic Middle Ages and were widely reflected in literary texts, especially Persian poetry. Among the poetic schools, the Azerbaijani style, due to its tendency towards "technical poetry" and extensive use of scientific knowledge, has provided a suitable background for reflecting medical and pharmaceutical concepts. Poets of this style, especially Khaghani, Nezami, and Beylghani, have created complex and multi-layered themes by using the names of medicinal plants and their therapeutic properties, the understanding of which requires familiarity with the knowledge of traditional medicine. The aim of this study is to examine and analyze herbal medicines and therapeutic methods reflected in the poetry of Azerbaijani poets and to explain their level of awareness, mastery, and mastery of the medicinal properties of plants and their therapeutic applications. METHODOLOGY: This research was conducted using a library method and a descriptive-analytical method. First, verses related to medicinal plants and the treatment of diseases were extracted from the Divan of prominent Azerbaijani poets, then the obtained data were compared and analyzed with reliable sources of traditional Islamic-Iranian medicine and modern research in the field of herbal medicine. FINDINGS: Azerbaijani poets had a precise knowledge that went beyond general awareness of medicinal plants, temperaments, and treatment methods, and they consciously used this knowledge to serve thematic development, similes, and artistic metaphors. CONCLUSION: The remarkable correspondence between the medicinal properties mentioned in the poems and reports from traditional medicine sources indicates a deep connection between the poetry of this period and the medical knowledge and common therapeutic experiences of the time.زمینه و هدف: طب سنتی و دانش گیاه درمانی از مهم‌ترین شاخه های علوم رایج در قرون میانی اسلامی بوده و بازتاب گسترده ای در متون ادبی، بویژه شعر فارسی داشته است. در میان مکاتب شعری، سبک آذربایجانی به سبب گرایش به «شعر فنی» و بهره گیری گسترده از معارف علمی، زمینه ای مناسب برای انعکاس مفاهیم پزشکی و دارویی فراهم آورده است. شاعران این سبک، بویژه خاقانی، نظامی و بیلقانی، با بکارگیری نام گیاهان دارویی و خواص درمانی آن‌ها، مضامین پیچیده و چندلایه ای آفریده اند که درک آن‌ها مستلزم آشنایی با دانش طب سنتی است. هدف این پژوهش بررسی و تحلیل داروهای گیاهی و شیوه های درمانی بازتاب‌یافته در شعر شاعران سبک آذربایجانی و تبیین میزان آگاهی، تسلط و احاطه آنان بر خواص دارویی گیاهان و کاربردهای درمانی آنهاست. روش: این تحقیق به شیوه کتابخانه ای و با روش توصیفی– تحلیلی انجام شده است. ابتدا ابیات مرتبط با گیاهان دارویی و درمان بیماریها از دیوان شاعران شاخص سبک آذربایجانی استخراج گردید، سپس داده های بدست‌آمده با منابع معتبر طب سنتی اسلامی ـ ایرانی و پژوهشهای نوین در حوزه گیاه درمانی تطبیق و تحلیل شد. یافته های پژوهش: شاعران سبک آذربایجانی از شناختی دقیق و فراتر از آگاهی عمومی نسبت به گیاهان دارویی، مزاجها و شیوه های درمان برخوردار بوده اند و این دانش را آگاهانه در خدمت مضمون‌پردازی، تشبیه و استعاره های هنری قرار داده اند. نتیجه گیری: تطابق چشمگیر میان خواص دارویی ذکرشده در اشعار و گزارشهای منابع طب سنتی، حاکی از پیوند عمیق شعر این دوره با دانش پزشکی و تجربه های درمانی رایج زمانه است.Herbal medicines, traditional medicine, Azerbaijani style, Khaqani, Nezami, Persian poetry.داروهای گیاهی, طب سنتی, سبک آذربایجانی, خاقانی, نظامی, شعر فارسی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2003.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2003.pdfhttps://bahareadab.com/article/داروهای گیاهی و شیوه های درمانی در شعر شاعران سبک آذربایجانیhttps://bahareadab.com/en/article/Herbal Medicines and Therapeutic Methods in the Poetry of Azerbaijani Style Poets

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Analysis of the Story of Siyavash Based on Humanistic Psychology and the Principle of Self-Actualizationپژوهشی در سطح فکری داستان سیاوش؛ تحلیل داستان بر اساس روانشناسی انسانگرا4766817810.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8178faمحمدآهیاستاد دروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانyes m.ahi@sbu.ac.irخلیلتوکلی صالحدانشرموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانnotavakolisaleh@iran.irJournal Article14041120BACKGROUND AND OBJECTIVES: Ferdowsi’s Shahnameh, as a unique treasure of Iranian culture, contains heroes who reflect the moral and psychological ideals of their society. Among these, the story of Siyavash is considered one of the most tragic and symbolic narratives of this epic. Given the humanistic psychology approach in explaining humans" innate capacities for growth and meaning-making in life, this study aims to analyze Siyavash’s character and fate based on the principles of this school, particularly Abraham Maslow’s core concept of "self-actualization." The main question is whether Siyavash achieved this transcendent stage when facing complex life challenges. METHODOLOGY: This research was conducted using a descriptive-analytical method with a qualitative approach. Data were collected through direct and selective study of the verses narrating Siyavash’s story in the Shahnameh and analyzed based on the theoretical framework of humanistic psychology (theories of Maslow, Rogers, and Frankl). The criterion for assessment was the systematic alignment of Siyavash’s behaviors, speeches, and decisions with the seven main components of self-actualization: ethical behavior, creativity, responsibility, free will, realism, problem-solving ability, and enjoyment of life. FINDINGS: The analyses indicate that after receiving balanced upbringing under Rostam’s care and having his basic needs met, Siyavash naturally entered the path of transcendental growth. In all decisive crises (from rejecting Sudabeh’s proposal and voluntarily passing through fire to choosing peace and accepting martyrdom), he consistently acted based on authenticity, wisdom, and moral conscience, clearly demonstrating the seven components. His psychological conflicts were not only obstacles to progress but also dynamic drivers for achieving his true self and adhering to higher values. CONCLUSION: Based on the findings, Siyavash is a prominent example of a self-actualized individual in humanistic psychology. By overcoming environmental pressures, he consciously and responsibly chose his moral path, reaching the highest level of personality perfection. His martyrdom was not a sign of failure, but rather the peak of spiritual transcendence and the full manifestation of his latent human potentials.زمینه و هدف: شاهنامۀ فردوسی به عنوان گنجینه ای بی‌بدیل از فرهنگ ایرانی، حاوی قهرمانانی است که بازتاب‌دهندۀ آرمانهای اخلاقی و روانشناسانۀ جامعۀ خود هستند. در این میان، داستان سیاوش از تراژیکترین و نمادینترین روایتهای این حماسه به شمار میرود. با توجه به رویکرد روانشناسی انسانگرا در تبیین ظرفیتهای ذاتی انسان برای رشد و معنابخشی به زندگی، هدف این پژوهش تحلیل شخصیت و سرنوشت سیاوش بر اساس اصول این مکتب، به ویژه مفهوم محوری «خودشکوفایی» آبراهام مزلو است. پرسش اصلی آن است که آیا سیاوش در مواجهه با چالشهای پیچیدۀ زندگی به مرحلۀ متعالی خودشکوفایی دست یافته است یا خیر. روشها: این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد کیفی انجام شده است. داده ها از طریق مطالعۀ مستقیم و گزینشی ابیات روایت سیاوش در شاهنامه گردآوری و با تکیه بر چارچوب نظری روانشناسی انسانگرا (نظریات مزلو، راجرز و فرانکل) تحلیل شد. معیار سنجش، تطبیق نظام‌مند رفتارها، گفتارها و تصمیمات سیاوش با هفت مؤلفه اصلی خودشکوفایی شامل رفتار اخلاقی، خلاقیت، مسئولیت‌پذیری، اراده آزاد، واقعگرایی، توانایی حل مسئله و لذت بردن از زندگی بوده است. یافته ها: تحلیلها نشان میدهد سیاوش پس از تربیت متعادل در دامان رستم و تأمین نیازهای پایه ای، به طور طبیعی وارد مسیر رشد متعالی میشود. او در تمامی بحرانهای سرنوشت‌ساز (از رد پیشنهاد سودابه و گذر داوطلبانه از آتش تا انتخاب صلح‌آمیز و پذیرش شهادت) همواره بر اساس اصالت، خرد و وجدان اخلاقی عمل کرده و مؤلفه های هفت‌گانه را به وضوح بروز داده است. کشمکشهای روانی او نه تنها مانع پیشرفت، بلکه محرکی پویا برای دستیابی به خودِ حقیقی و پایبندی به ارزشهای برتر بوده است. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، سیاوش نمونه ای شاخص از فرد خودشکوفا در روانشناسی انسانگراست. او با غلبه بر فشارهای محیطی، با اراده ای آگاهانه و مسئولانه مسیر اخلاقی خویش را برگزید و به بالاترین سطح کمال شخصیت دست یافت. شهادت او نه نشانه شکست، بلکه اوج تعالی روحی و تجلی کامل ظرفیتهای بالقوه انسانی اوست.Ferdowsi, Siyavash, Humanistic Psychology, Self-Actualizationفردوسی, سیاوش, روانشناسی انسانگرا, خودشکوفایی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2004.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2004.pdfhttps://bahareadab.com/article/پژوهشی در سطح فکری داستان سیاوش؛ تحلیل داستان بر اساس روانشناسی انسانگراhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of the Story of Siyavash Based on Humanistic Psychology and the Principle of Self-Actualization

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Analysis and study of the intellectual style of poets of resistance literature in Iran with a focus on Palestineتحلیل و بررسی سبک فکری شعرای ادبیات مقاومت در ایران با محوریت فلسطین6789818310.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8183faکیخسروذوالفقاریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no3962266143@iau.irزهرهنورایی‌نیاگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesz.noorae@iau.ac.irهانیهصدری مجدگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nohaniehsadrimajd@iau.irJournal Article14041114 BACKGROUND AND OBJECTIVES: The literature of resistance and sustainability reflects the social, political, and religious concerns of poets against oppression and occupation. The aim of the present study is to analyze and explore the themes of sustainability with a focus on Palestine in the poems of twelve prominent poets in the field of resistance, in order to explain from this perspective a comprehensive picture of the intellectual concerns and the place of sustainability in the thoughts of these poets regarding the Palestinian resistance.METHODOLOGY: This article, using a descriptive-analytical approach and utilizing the documentary research method and library studies, has conducted a statistical study of selected poems centered on Palestine from twelve resistance poets. The collection of poems by these poets has been extracted and themes related to Palestine have been statistically analyzed.FINDINGS: The research findings indicate that resistance against the enemy has the highest frequency and fundamental position in the poems of the poets under study. Next, the geography of Palestine as the center of identity of resistance and also the "representation of oppression, occupation, and human suffering" are other themes that have been reflected in the poetry of most poets. CONCLUSION: The results of this research show that the selected poems of the twelve poets studied, focusing on Palestine, are a clear reflection of the continuous struggle and jihad, the central importance of Palestine as a center of global resistance, and a clear criticism of the oppression and occupation of enemies. In the view of these poets, Palestine is known as a central center of resistance against injustice, and resistance is considered a vital necessity for preserving human dignity and identity.زمینه و هدف: ادبیات مقاومت و پایداری، دغدغه های اجتماعی، سیاسی و دینی شاعران در برابر ظلم و اشغالگری را بازتاب میدهد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل و واکاوی مضامین پایداری با محوریت فلسطین در اشعار دوازده شاعر برجسته حوزه مقاومت است تا از این منظر تصویری جامع از دغدغه های فکری و جایگاه پایداری در اندیشه این شاعران نسبت به مقاومت فلسطین تبیین گردد. روش پژوهش: این مقاله بروش توصیفی ـ تحلیلی و بهره گیری از شیوه سندکاوی و مطالعات کتابخانه ای، به بررسی آماری اشعار منتخب با محوریت فلسطین از دوازده شاعر مقاومت پرداخته است.شواهد از مجموعه اشعار این شاعران استخراج و مضامین مرتبط با فلسطین بصورت آماری تحلیل شده است. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان‌دهنده آن است که مقاومت در برابر دشمن بیشترین بسامد و جایگاه بنیادین را در اشعار شاعران مورد بررسی دارد. در مرتبه بعدی، جغرافیای فلسطین بعنوان کانون هویتی ایستادگی و همچنین بازنمایی ظلم، اشغالگری و رنجهای انسانی از دیگر مضامینی هستند که در شعر اغلب شاعران انعکاس یافته است. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این پژوهش نمایانگر این است که اشعار منتخب دوازده شاعر مورد بررسی با محوریت فلسطین، بازتابی روشن از مبارزه و جهاد مستمر، اهمیت محوری فلسطین بعنوان کانون مقاومت جهانی و نقدی صریح بر ظلم و اشغالگری دشمنان است. فلسطین در دیدگاه این شاعران بمثابه کانون محوری ایستادگی در برابر بیعدالتی شناخته میشود و مقاومت ، ضرورتی حیاتی جهت حفظ کرامت و هویت انسانی بشمار میرود.Resistance literature. Stylistics. Intellectual style. Conteادبیات مقاومت. سبک شناسی. سبک فکری. شعر معاصر ایران. فلسطین.https://bahareadab.com/downloadPDF/2005.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2005.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی سبک فکری شعرای ادبیات مقاومت در ایران با محوریت فلسطینhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and study of the intellectual style of poets of resistance literature in Iran with a focus on Palestine

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622“A Comparative Study of Syntactic Deviations in the Persian and English Translations of Juz’ 30 of the Holy Qur’an: A Linguistic Approach Based on Henry Widdowson’s Theoretical Framework.”مقایسه انحرافات نحوی در ترجمه های فارسی و انگلیسی جزء سی قرآن کریم: رویکردی زبان‌شناسی بر اساس چهار چوب نظری هنری ویدوسون91114818910.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8189faسهیلامحمدپوردانشجوی دکتری زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nosoheila.mohammadpour@iau.ac.irزهراابوالحسنی چیمهدانشیار گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانyesZahra.abolhasani@ut.ac.irمهنازکربلائی صادقاستادیار گروه زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانnoMahnaz.K.Sadegh@iau.ac.irJournal Article14041120BACKGROUND AND OBJECTIVES: The 30th Juzʾ of the Holy Qur’an is rich in foregrounded structures and various types of syntactic deviation that play a significant role in meaning construction, rhetorical effect, and the aesthetic formation of the text. The present study, drawing on Henry Widdowson’s stylistic approach,aims to examine and compare the representation of these deviations in two translations: the Persian translation by Fooladvand and the English translation by Arberry. The central question concerns the extent to which structural differences between the source and target languages, as well as the translators’ strategies, have influenced the transfer of the rhetorical and aesthetic values of this Juzʾ. METHODOLOGY: This research adopts a descriptive–analytical approach. The data consist of ten types of syntactic deviation extracted from the 30th Juzʾof the Qur’an. The performance of the two translators was examined through quantitative frequency analysis and qualitative analysis of translation strategies. The study also considers the typological differences among Arabic, Persian, and English within the framework of Widdowson’s theoretical model. FINDINGS: The results show that deviations not directly tied to word order, such as number disagreement in verbs, were fully transferred in both translations. By contrast, deviations rooted in the Arabic syntactic system, including tense shifts, were largely eliminated and normalized due to structural constraints in the target languages. Moreover, Arberry, with a source‑oriented approach, retained more syntactic defamiliarization features, including pronouns without antecedent.Fooladvand, however, adopting a target‑oriented strategy, adjusted many such deviations, such as object omission, to align with Persian norms and improve textual fluency. CONCLUSION: The transfer of Qur’anic syntactic deviations is a multidimensional process influenced both by cross-linguistic structural differences and by translators’ strategic orientations. The findings suggest that Arberry’s translation is more successful in preserving stylistic and rhetorical functions, whereas Fooladvand’s translation proves more effective in producing a fluent and accessible text for Persian readers.زمینه و هدف: جزء سی‌ام قرآن کریم مملو از ساختارهای برجسته و انواع انحرافات نحوی است که نقش مهمی در انتقال معنا، ایجاد جلوه های بلاغی و شکل‌گیری زیبایی‌شناسی متن دارند.پژوهش حاضر با رویکرد زبانشناسی هنری ویدوسون و با هدف بررسی و مقایسۀ نحوۀ بازنمایی این انحرافات در دو ترجمۀ فارسی (محمد‌مهدی فولادوند) و انگلیسی (آرتورجان آربری) انجام شده است. مسئلۀ اصلی آن است که تفاوتهای ساختاری میان زبانهای مبدأ و مقصد و نیز راهبردهای ترجمه ای مترجمان تا چه اندازه بر انتقال ارزشهای بلاغی و زیباشناسی این جزء تأثیر گذاشته است. روشها: پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است. داده ها شامل ده نوع انحراف نحوی استخراج‌شده از جزء سی‌ام قرآن کریم است. عملکرد دو مترجم با بهره گیری از تحلیل کمی بسامدها و تحلیل کیفی راهبردهای ترجمه و نیز با توجه به تفاوتهای رده شناسی سه زبان عربی، فارسی و انگلیسی و در چهارچوب نظری ویدوسون مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد انحرافاتی که به ساختار ترتیب واژگان وابستگی مستقیم ندارند، مانند انحراف در شمار فعل، به طور کامل در هر دو ترجمه منتقل شده اند. در مقابل، انحرافات وابسته به نظام نحوی زبان عربی، مانند تغییر زمان فعل، به دلیل محدودیتهای زبانهای مقصد حذف شده و در روند ترجمه هنجارسازی شده اند. همچنین مشخص شد آربری با رویکردی مبدأگرا بخش بیشتری از آشنایی‌زداییهای نحوی متن، از جمله ضمایر فاقد مرجع، را حفظ کرده است؛ در مقابل، فولادوند با رویکردی مقصدگرا بسیاری از این انحرافات را، از جمله حذف مفعول، برای هماهنگی با هنجارهای زبان فارسی و افزایش روانی متن تعدیل کرده است. نتیجه گیری: انتقال انحرافات نحوی قرآن فرایندی چندبعدی است که هم به تفاوتهای زبانی وابسته است و هم متأثر از راهبردهای ترجمه ای مترجمان. یافته ها نشان میدهد ترجمۀ آربری در حفظ سبک و کارکردهای بلاغی موفقتر‌ است؛ اما ترجمۀ فولادوند در تولید متنی روان و قابل‌فهم برای مخاطب فارسی‌زبان کارآمدتر عمل کرده است.syntactic deviation, Quran Translation, the 30th Juz, Fooladvand, Arberry, Henry Widdowsonانحراف نحوی, ترجمه قرآن, جزء سی‌ام, فولادوند, آربری, ویدوسونhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2006.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2006.pdfhttps://bahareadab.com/article/مقایسه انحرافات نحوی در ترجمه های فارسی و انگلیسی جزء سی قرآن کریم: رویکردی زبان‌شناسی بر اساس چهار چوب نظری هنری ویدوسونhttps://bahareadab.com/en/article/“A Comparative Study of Syntactic Deviations in the Persian and English Translations of Juz’ 30 of the Holy Qur’an: A Linguistic Approach Based on Henry Widdowson’s Theoretical Framework.”

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Analysis and Examination of Jeffrey Young’s Schema Therapy in the Poetry of Mehdi Akhavan-Salesتحلیل و واکاوی طرحواره های درمانی جفری یانگ در اشعار مهدی اخوان‌ثالث115134820510.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8205faمهساخدادوستگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.nomahsakhodadoust@iau.irپروانهعادل‌زادهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.yes: parvanehadelzadeh@iau.ac.irکامرانپاشایی فخریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.nokamranpashaei@iau.ac.irJournal Article14041202BACKGROUND AND OBJECTIVES: The poetry of Mehdi Akhavan-Sales transcends a mere poetic act or narrative; it reflects the profound psychological and social wounds of human beings caught amid historical and political defeats, particularly following the events of 28 Mordad 1332 (the 1953 coup d’état in Iran). The aim of this study is to provide a scholarly analysis and explanation of the psychological structures governing Akhavan-Sales’s poetic world through the lens of Jeffrey Young’s Schema Therapy theory. It seeks to demonstrate how individual and social events in the poet’s life transformed into deep psychological wounds that shaped his poetic expression. METHODOLOGY: The research employs a descriptive–analytical method based on library research and focuses on eight significant poetry collections by Akhavan-Sales. FINDINGS: The findings indicate that Young’s fundamental schemas can be significantly traced within the poetry of Akhavan-Sales. His poetic world provides an accurate representation of the collapse of a generation’s schemas as well as the poet’s personal, emotional, and even familial struggles and challenges. CONCLUSION: The results reveal that several core schemas—including vulnerability, mistrust, social rejection, abandonment, emotional deprivation, and defectiveness—are clearly evident in Akhavan-Sales’s poetry. In fact, these schemas constitute a psychological response to the feelings of inferiority, deprivation, and failures that the poet experienced throughout his individual and social life. زمینه و هدف: اشعار مهدی اخوان‌ثالث، بالاتر از یک کنش و روایت شعری، بازتاب‌دهنده جراحتهای عمیق روحی و اجتماعی انسان است که در میانه شکستهای تاریخی و سیاسی بویژه پس‌از رخدادهای 28 مرداد 1332 گرفتار شده است. هدف این پژوهش تحلیل و تبیین علمی ساختارهای روحی حاکم بر جهان شعری اخوان‌ثالث از منظر نظریه طرحواره های درمانی جفری یانگ است تا نشان دهد چگونهاتفاقات و حوادث فردی و اجتماعی در زندگی شاعر به یک زخم عمیق روحی در او تبدیل شده است. روش مطالعه: روش مطالعه در این پژوهش توصیفی ـ تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و با تکیه بر هشت دفتر شعری حائز اهمیت اخوان‌ثالث است. یافته های پژوهش: یافته های حاصل از این پژوهش نشان میدهد که طرحواره های بنیادین موردنظر یانگ بصورت قابل‌ملاحظه ای در اشعار اخوان‌ثالث قابل رهگیری است و جهان شعری اخوان بازنمایی دقیقی از شکست طرحواره های یک نسل و مشکلات و مسائل شخصی،د عاطفی و حتی خانوادگی اوست. نتایج پژوهش: نتایج پژوهش نشان میدهد که طرحواره های بنیادین ازجمله آسیب‌پذیری، بی‌اعتمادی، طرد اجتماعی، رها شدگی، محرومیت هیجان و نقص که در شعر اخوان قابل‌ملاحظه است درحقیقت پاسخی روحی به احساس حقارت، محرومیت و شکستهایی است که شاعر در طول زندگی فردی و اجتماعی خویش آنرا تجربه کرده ‌است.Jeffrey Young, Mehdi Akhavan- Sales’s Poetry, Schema Therapy, Psychoanalytic Criticism.جفری یانگ, شعر مهدی اخوان‌ثالث, طرحواره های درمانی, نقد روا نشناختی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2007.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2007.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و واکاوی طرحواره های درمانی جفری یانگ در اشعار مهدی اخوان‌ثالثhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and Examination of Jeffrey Young’s Schema Therapy in the Poetry of Mehdi Akhavan-Sales

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Analysis and Critical Study of “Neo-Golestan”: A Contemporary Parody of Saadi’s Golestanتحلیل و واکاوی «نئو‌گلستان»؛ نقیضه ای نو از گلستان سعدی135154820210.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8202faاکرمهراتیانگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.yesakramharatian@iau.ac.irزهرادهقانیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.noza.dehghani.960097@gmail.comJournal Article14041203BACKGROUND AND OBJECTIVES: A parody is a form of humorous imitation that mocks a literary masterpiece. The poet and author of a parody imitates the style, form, and stylistic features of a particular poet or author but replaces the serious and weighty content of the original work (model) with subjects that are trivial or contrary in nature. The result is a comic reinterpretation of the original work that ridicules the source text. Neo-Golestan by Pedram Ebrahimi stands as the most recent parody of Saadi’s Golestan, first published in the early 2010s. This research aims to discuss the concept and process of parody-making and to analyze Neo-Golestan in terms of its stylistic and thematic elements. The study further seeks to reveal the nature of this parody, its structure, and the extent of the author’s success in creating this work and parody-making. METHODOLOGY: The present study follows a descriptive-analytical method, and its data are collected using desk and documentary sources. Both Golestan and Neo-Golestan were thoroughly examined, after which the necessary data were collected, organized, and analyzed through relevant references. FINDINGS: Neo-Golestan differs from earlier parodies of Golestan. The author selected several of Saadi’s anecdotes and reshaped them into humorous, satirical stories consistent with modern social concerns. Simultaneously, the sentences from the original work are woven into these anecdotes. This creativity distinguishes Neo-Golestan from other parodies of Saadi’s Golestan. CONCLUSION: Neo-Golestan has all the necessary traits of an effective parody. The author demonstrates inventive recall of the original model. Furthermore, it offers appealing content that attracts the reader’s attention. Neo-Golestan is free of vulgar or obscene expressions and anecdotes, making it a successful comic work. زمینه و هدف: نقیضه (Parody) نوعی تقلید سخره آمیز از یک شاهکار ادبی است. شاعر و نویسنده نقیضه از سبک، قالب و طرز نگارش نویسنده یا شاعری خاصّ تقلید میکند؛ امّا به جای موضوعات جدّی و وزینِ اثرِ اصلی (الگو)، مطالبی کاملاً مغایر و کم‌اهمیّت میگنجاند تا در نهایت نمونه ای طنز و سخره آمیز از اثر اصلی تولید کرده، به گونه ای تمسخرآلود آن اثر را جواب گفته باشد. نئوگلستانِ پدرام ابراهیمی، نوترین نقیضۀ گلستان سعدی است که در آغاز دهه نود، منتشر شد. در این جستار قصد داریم ضمن پرداختن به مفهوم نقیضه و نقیضه پردازی، به بررسی نئوگلستان و تحلیل ویژگیهای سبکی و محتوایی آن بپردازیم و به این هدف دست یابیم که نئوگلستان چگونه نقیضه ای است، ساختار آن چگونه است و میزان توفیق نویسنده در آفرینش این مجموعه و نقیضه پردازی تا چه اندازه است. روش پژوهش: پژوهش حاضر به روش توصیفی - تحلیلی انجام شده، داده های تحقیق کتابخانه ای و اسنادی است. نخست دو کتاب نئو‌گلستان و گلستان بررسی شده؛ سپس از طریق منابع و مآخذ مرتبط با موضوع، اطلاعات لازم گردآوری، جمع بندی و تحلیل شده است. یافته ها: نئوگلستان با دیگر نقیضه های گلستان تفاوتهایی دارد؛ نویسنده تعدادی از حکایات گلستان را برگزیده و با توجه به مسائل اجتماعی روز، آن حکایات را به ‌صورتی هزل‌آمیز و طنزگونه تغییر داده است. در عین حال جملات اثرِ سرمشق را هم در لا‌به لای همان حکایات شاهد هستیم. این خلّاقیت نویسنده، نئو‌گلستان را از سایر نقیضه های گلستان سعدی متمایز کرده ‌است. نتیجه گیری: نئوگلستان همه ویژگیهای لازم برای یک نقیضه موفّق را دارد. نویسنده هم در آن ابتکار زیادی به خرج داده، هم اصل یادآوریِ سرمشق را رعایت کرده است. افزون بر این دارای مضامین و محتوای پر‌کششی است که مخاطب را سرگرم میکند. نئوگلستان حکایات و واژگان پست و رکیک هم ندارد و از این حیث یک اثر طنزآمیز موفّق به حساب می آید.Golestan, Neo-Golestan, Pedram Ebrahimi, Parodyسعدی, گلستان, نئوگلستان, پدرام ابراهیمی, نقیضهhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2008.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2008.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و واکاوی «نئو‌گلستان»؛ نقیضه ای نو از گلستان سعدیhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and Critical Study of “Neo-Golestan”: A Contemporary Parody of Saadi’s Golestan

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622The Forty-Day Journey as an Archetype of Purification: A Narrative Structure Analysis of the Play Sabz, Sohrab, Sorkh Based on Joseph Campbell’s Hero’s Journeyسفر چهل روزه به مثابه کهن الگوی پالایش: تحلیل ساختار روایی نمایشنامه "سبز، سهراب، سرخ" بر اساس "سفر قهرمان" جوزف کمپبل155179822110.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8221faآواکاظمیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.noava.kazemi@azaruniv.ac.irویدادستمالچیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.yesac.dastmalchi@azaruniv.ac.irرحمانمشتاق‌مهراستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.nor.moshtaghmehr@Azaruniv.ac.irJournal Article14041210BACKGROUND AND OBJECTIVES: Sabz, Sohrab, Sorkh (Green, Sohrab, Red) by Mohammad-Baqer Nabati Moghaddam is a modern rewriting of the tragedy of Rostam and Sohrab. By shifting the climactic moment (Sohrab’s death) to the very beginning of the play, the author creates a non-linear, symbolic structure. This study aims to analyze the archetypal pattern of Rostam’s forty-day journey carrying Sohrab’s corpse, based on Joseph Campbell’s Hero’s Journey and Carl Gustav Jung’s archetypes. The central research question is: to what extent does this journey align with Campbell’s classical model, and how do its inversions relate to a critique of power and the redefinition of redemption in the contemporary world? METHODOLOGY: This qualitative, basic-theoretical research employs a directed content analysis method. Primary data is drawn from the full text of the play; secondary data comes from authoritative theoretical sources (works by Jung and Campbell, as well as relevant scholarly articles). Analysis proceeded in three stages: initial coding, classification based on the archetypal framework, and inductive interpretation. FINDINGS: Rostam’s journey reproduces the three-stage structure of Campbell’s “Departure, Initiation, Return,” yet each stage undergoes a fundamental inversion. The call to adventure is catastrophic; the supernatural aid is deceptive; “atonement with the father” leads to rejection and violence; “apotheosis” transforms into the emergence of an instrumentalized hero; and the “master of two worlds” becomes a “wanderer of two worlds.” Jungian archetypes – the Shadow in the figures of the disheveled grave-digger and the false Rostam, the Anima in the seductive woman (offering wine), the Wise Old Man in the final elderly man – each play a role in Rostam’s incomplete process of individuation. The number forty also represents the archetype of mystical Chella-nashini (forty‑day seclusion), yet instead of leading to divine union (visāl) and light, it results in the “acceptance of immutable blackness.” CONCLUSION: Through the systematic inversion of archetypal patterns, the play offers a fundamental critique of authoritarian power. In the world of politics, the hero is not only defeated but also betrayed by the very system he serves. Redemption in this world is redefined not as “triumph over evil,” but as “the conscious acceptance of suffering and darkness.” The ultimate boon is transferred from the hero to the spectator, who is called upon to abandon passivity and move toward truth.زمینه و هدف: نمایشنامه «سبز، سهراب، سرخ» اثر محمدباقر نباتی مقدم، بازخوانی مدرنی از تراژدی رستم و سهراب است که با جابه جایی نقطه اوج به آغاز اثر، ساختاری غیرخطی و نمادین خلق کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل کهن‌الگویی سفر چهل‌روزۀ رستم با جسد سهراب، بر اساس نظریۀ «سفر قهرمان» جوزف کمپبل و کهن‌الگوهای کارل گوستاو یونگ انجام شده است. پرسش اصلی آن است که این سفر تا چه اندازه با الگوی کلاسیک کمپبل همخوانی دارد و وارونه سازیهای آن چه نسبتی با نقد قدرت و بازتعریف رستگاری در جهان معاصر دارد. روش پژوهش: این پژوهش از نوع کیفی و به لحاظ هدف بنیادی-نظری است که با روش تحلیل محتوای جهت‌دار انجام شده است. داده های اولیه از متن کامل نمایشنامه و داده های ثانویه از منابع معتبر نظری (آثار یونگ، کمپبل و مقالات علمی مرتبط) گردآوری شده است. تحلیل در سه مرحله کدگذاری اولیه، طبقه بندی مبتنی بر چارچوب کهن‌الگویی و تفسیر استقرایی صورت گرفته است. یافته ها: سفر رستم، ساختار سه مرحله ای «عزیمت، تشرف و بازگشت» کمپبل را بازتولید میکند، اما در محتوای هر مرحله دستخوش وارونه سازی بنیادین شده است. فراخوان به سفر فاجعه بار است، امداد غیبی فریب‌آمیز، «آشتی با پدر» به طرد و خشونت می‌انجامد، «خدایگان شدن» به ظهور قهرمانی ابزاری تبدیل میشود، و «ارباب دو جهان» به «آواره دو جهان» بدل میگردد. کهن‌الگوهای یونگی (سایه در چهره مردک ژولیده و رستم جعلی، آنیما در زن وسوسه گر، پیر دانا در پیرمرد آخر) هر کدام نقشی در فرآیند فردیت‌یابی ناقص رستم ایفا میکنند. عدد چهل نیز کهن‌الگوی چله نشینی عرفانی را بازنمایی میکند، اما به جای وصال و نور، به «پذیرش سیاهی تغییرناپذیر» می‌انجامد. نتیجه گیری: نمایشنامه با وارونه سازی نظام‌مند الگوهای کهن‌الگویی، نقدی بنیادین بر قدرت استبدادی وارد میکند: در جهان سیاست، قهرمان نه تنها پیروز نمیشود، بلکه از سوی سیستم خیانت میبیند. رستگاری در این جهان نه در "غلبه بر شر"، بلکه در "پذیرش آگاهانه رنج و سیاهی" معنا می‌یابد. برکت نهایی به جای قهرمان، به مخاطب منتقل میشود تا او از انفعال خارج شود و خود به سوی حقیقت حرکت کند.Sabz, Sohrab, Sorkh, Play, Hero’s Journey, Archetype, Jung, Campbell, Critique of Power, Chella-nashiniسبز, سهراب, سرخ, نمایشنامه, سفر قهرمان, کهن‌الگو, یونگ, کمپبل, نقد قدرت, چله نشینی.https://bahareadab.com/downloadPDF/2009.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2009.pdfhttps://bahareadab.com/article/سفر چهل روزه به مثابه کهن الگوی پالایش: تحلیل ساختار روایی نمایشنامه "سبز، سهراب، سرخ" بر اساس "سفر قهرمان" جوزف کمپبلhttps://bahareadab.com/en/article/The Forty-Day Journey as an Archetype of Purification: A Narrative Structure Analysis of the Play Sabz, Sohrab, Sorkh Based on Joseph Campbell’s Hero’s Journey

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Analysis and Study of the Stylistic Features of Pandnameh by Attar Neyshaburiتحلیل و بررسی ویژگیهای سبکی پندنامه عطار نیشابوری179205822710.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8227faمحمدهادیمرادیدانش‌آموخته دکتری و مدرس زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.yesmoradi99hadi@gmail.comJournal Article14041211BACKGROUND AND OBJECTIVES: Pandnameh is an educational-moral work by Farid al-Din Attar Neyshaburi, which is considered one of the prominent works containing advice and counsel in Persian literature. This work explains moral and religious teachings in a concise and admonishing language. The aim of the present study is to study the stylistic features of this work at the linguistic, literary and intellectual levels. The main issue of this study is to explain the stylistic features of Pandnameh at different stylistic levels in order to determine how linguistic and literary elements affect the transmission of moral and educational concepts in this work. METHODOLOGY: The research method in this article is descriptive-analytical and based on library studies and document mining. In this way, the text of Pandnameh was examined at different linguistic, literary and intellectual levels, and the results were presented in the form of a statistical diagram. FINDINGS: The research findings indicate that at the linguistic level, the frequency of abstract words and religious terms in the admonition is higher than that of sensory words, and this is in line with the educational and religious nature of the work. At the syntactic level, violations of norms such as verb transposition and the introduction and delay of sentence components are highly frequent, and the news and imperative aspects are most frequent. Phonetically, the weight of this poem is the omitted rhyming system, and the variety of rhyme and line and the extensive use of alliteration, puns, and repetition have added to the music and impact of the work. Also, at the literary level, devices such as simile, allusion, contrast, and number order have the highest frequency. CONCLUSION: The research results indicate that there is a meaningful harmony between the different linguistic and literary levels and the moral-educational content of the admonition, and stylistic elements have served to strengthen the educational and educational and admonishing messages of the work.زمینه و هدف: پندنامه اثری تعلیمی ـ اخلاقی از فریدالدین عطار نیشابوری است که از آثار برجسته مشتمل بر پند و اندرز در ادب فارسی بشمار میرود. این اثر با زبانی موجز و اندرزگونه به تبیین آموزه های اخلاقی و دینی میپردازد. هدف پژوهش حاضر بررسی سبک‌شناسانه این اثر در سطوح زبانی، ادبی و فکری است. مسأله اصلی این پژوهش، تبیین ویژگیهای سبک‌شناسانه پندنامه در سطوح مختلف سبکی است تا چگونگی تأثیر عناصر زبانی و ادبی در انتقال مفاهیم اخلاقی و تعلیمی این اثر را مشخص نماید. روش تحقیق: روش تحقیق در این مقاله توصیفی ـ تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و شیوه سندکاوی صورت گرفته است. بدین شکل که متن پندنامه در سطوح مختلف زبانی، ادبی و فکری بررسی شده و نتایج بشکل نمودار آماری ارائه گردیده است. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش حاکی از آن است که در سطح زبانی، بسامد واژگان انتزاعی و اصطلاحات دینی در پندنامه بیش از واژگان حسی است و این امر با ماهیت تعلیمی و دینی اثر، متناسب است. در سطح نحوی، هنجارشکنیهایی چون جابه جایی فعل و تقدیم و تأخیر اجزای جمله بسامد بالایی دارد و وجه های خبری و امری بیشترین بسامد را دارند. از نظر آوایی، وزن این منظومه رمل مسدس محذوف است و تنوع قافیه و ردیف و کاربرد گسترده انواع سجع، جناس و تکرار، به موسیقی و تأثیرگذاری اثر افزوده است. همچنین در سطح ادبی، آرایه هایی همچون تشبیه، کنایه، تضاد و سیاقه الاعداد بیشترین بسامد را داشته اند. نتایج تحقیق: نتایج تحقیق نشان دهنده آن است که میان سطوح مختلف زبانی و ادبی با محتوای اخلاقی ـ تعلیمی پندنامه هماهنگی معناداری وجود دارد و عناصر سبکی در خدمت تقویت پیامهای تعلیمی و تربیتی و اندرزگونه اثر قرار گرفته اند.Advice, stylistics, linguistic level, literary level, intellectual level. Attar Neyshaburپندنامه, سبک‌شناسی, سطح زبانی, سطح ادبی, سطح فکری. عطار نیشابوریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2010.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2010.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی ویژگیهای سبکی پندنامه عطار نیشابوریhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and Study of the Stylistic Features of Pandnameh by Attar Neyshaburi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Stylistic Strategies in Mehdi Azar Yazdi’s Retelling of the Marzban-nameh for a Young Audienceشیوه های نویسندگی مهدی آذر یزدی در بازنویسی مرزبان‌نامه برای کودکان207235821510.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8215faفاطمهکامران کله بستیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yesfatemeh.kamran@pnu.ac.irJournal Article14041203BACKGROUND AND OBJECTIVES: This study aims to analyze the stylistic strategies employed by Mehdi Azar-Yazdi in his adaptation of Marzbān-nāmeh. The central issue is the challenge of transforming a complex classical work with nested, frame-story structures into a text suitable for children—a process requiring a reduction in cognitive load without compromising the moral and educational content of the original text. METHODOLOGY: The research employs a descriptive-analytical method based on comparative studies. Relying on textual analysis, the macro-narrative structure of the original Marzbān-nāmeh was compared with Azar-Yazdi’s adaptation, extracting stylistic components of “structural simplification” and narrative modifications. FINDINGS: The findings indicate that Azar-Yazdi utilized four key strategies: 1) Deconstruction and removal of complex political frames, replaced with intimate introductions; 2) “Linearization” of the nested structure, transforming sub-stories into independent tales; 3) Shifting the narrator’s voice from an “omniscient courtier” to a “kind and empathetic narrator”; and 4) Replacing logical-argumentative coherence with moral-educational coherence. These interventions transformed the text from a treatise on practical wisdom into a collection of fluent, accessible stories for children. CONCLUSION: Azar-Yazdi’s adaptation is not a superficial reductionism but an “intelligent reconstruction.” By understanding the didactic nature of the ancient text, he converted it into “didactic-emotional stories.” This study proves that success in adapting classical texts for children does not depend merely on lexical simplification but requires an “intelligent restructuring of the narrative.” Azar-Yazdi successfully bridged the gap between ancient literary heritage and the cognitive needs of children, providing an unparalleled model of “adaptive-reconstruction” that remains a guide for researchers in children’s literature.زمینه و هدف: این پژوهش با هدف واکاوی راهبردهای سبک‌شناختی مهدی آذریزدی در بازنویسی داستانهای مرزبان‌نامه انجام شد. مسئله اصلی، چالشِ تبدیلِ یک اثرِ کلاسیکِ دشوار با ساختارهای قابی و تودرتوبه متنی مناسب برای مخاطب کودک است؛ فرایندی که نیازمند کاهش بار شناختی بدون آسیب به محتوای اخلاقی و آموزشی متنِ کهن است. روش: روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات تطبیقی است. در این راستا، با تکیه بر تحلیل متنی ، ساختارِ کلان روایی در نسخه اصلی مرزبان‌نامه با اقتباس آذریزدی مقایسه و مؤلفه های سبک‌شناختیِ «ساده سازی ساختاری» و تغییراتِ روایی استخراج گردید. یافته ها: یافته های تحقیق نشان میدهد آذریزدی از چهار راهبرد کلیدی بهره برده است: ۱) واسازی و حذف قابهای پیچیده سیاسی و جایگزینی آن با مقدمه های صمیمی؛ ۲) «خطی‌سازی» ساختار تودرتو و تبدیل حکایات فرعی به داستانهای مستقل؛ ۳) تغییر صدای راوی از «دانای کلِ درباری» به «راویِ مهربان و همدل»؛ و ۴) جایگزینی انسجام منطقی-استدلالی با انسجام اخلاقی-آموزشی. این مداخلات، متن را از یک رساله حکمتِ عملی به مجموعه ای از قصه های روان و قابل‌درک برای کودک بدل کرده است. نتیجه : اقتباسِ آذریزدی نه یک تقلیل‌گراییِ سطحی، بلکه یک «بازسازیِ هوشمندانه» است. او با درکِ ماهیتِ «اندرزی» متن کهن، آن را به «قصه های تعلیمی-عاطفی» بدل کرد. این مطالعه اثبات میکند که موفقیت در اقتباسِ متون کهن برای کودکان، صرفاً در گروِ ساده سازیِ واژگانی نیست، بلکه نیازمندِ «بازسازیِ هوشمندانه ساختار» است. آذریزدی با موفقیت، پلی میان میراثِ ادبیِ کهن و نیازهای شناختیِ کودک برقرار ساخته و الگویی بی‌بدیل از «اقتباسِ متناسب‌ساز» ارائه داده است که همچنان راهگشای پژوهشگران ادبیات کودک است.Literary Adaptation, Mehdi Azar- Yazdi, Marzbān-nāmeh, Children’s Literature, Structural Simplification.بازنویسی, مهدی آذریزدی, مرزبان‌نامه, ادبیات کودک, ساده سازی ساختاری.https://bahareadab.com/downloadPDF/2011.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2011.pdfhttps://bahareadab.com/article/شیوه های نویسندگی مهدی آذر یزدی در بازنویسی مرزبان‌نامه برای کودکانhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistic Strategies in Mehdi Azar Yazdi’s Retelling of the Marzban-nameh for a Young Audience

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622The Role of Narrative Dialogues in Representing Female Power A Study Based on Four Novels by Women Writersبررسی جایگاه گفتگوهای داستانی در نمایش قدرت زنانه (با تکیه بر چهار رمان از نویسندگان زن)237261817910.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8179faفاطمهمیرزاییدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.noFatemeh1992mirzaei@gmail.comحمیرازمردیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yeszomorrodi@ut.ac.ir Journal Article14041114BACKGROUND AND OBJECTIVES: Dialogue is not merely an instrument for the exchange of information; rather, it constitutes a foundational site for the construction of power, identity, and meaning within human relationships. Discourse theories, by focusing on the modes of production, reproduction, and contestation of power within language and social interaction, enable the analysis of structures latent in everyday communication. Consequently, examining the position of women within discursive power structures is an undeniable necessity, as women have historically and contemporarily faced various forms of exclusion, marginalization, and stereotypical representation, while playing a pivotal role in redefining—or subverting—dominant discourses. The objective of this research is to investigate the representation of women’s power in fictional dialogues, with a focus on the thematic content of four novels by contemporary Iranian female authors: The House of the Adrishis (1991) by Ghazaleh Alizadeh, Bamdad-e Khomar (1995) by Fattaneh Haj Seyyed Javadi, Gypsy by the Fire (1999) by Moniru Ravanipour, and Autumn is the Last Season of the Year (2014) by Nasim Marashi. METHODOLOGY: Adopting a critical approach, this study employs Critical Discourse Analysis (CDA) and Michel Foucault’s theory of power to analyze the selected texts. Data were extracted through close reading of the novels and analyzed using thematic and discourse analysis methodologies. FINDINGS: The findings indicate that the authors, through a critical lens on gender stereotypes, have challenged established roles such as the ‘homemaker,’ the ‘self-sacrificing mother,’ and the ‘submissive wife,’ thereby placing women on a trajectory toward the pursuit of identity, autonomy, and meaning. Furthermore, by exercising decision-making power and employing critical inquiry, female characters have transformed language into a tool for resistance and the reconfiguration of feminine roles. CONCLUSION: By representing the nuances of daily life alongside the tensions of coercion and resistance, these authors aim to depict the lived experiences of women navigating the struggle between tradition and modernity. Beyond these aspects, the aforementioned novels, by transcending submissive language and stereotypical narratives, have fostered a novel discourse in which women transition from silence and isolation toward agency and self-awareness.زمینه و هدف: نظریه های گفتمان، با تمرکز بر نحوۀ تولید، بازتولید و چالش قدرت در زبان و تعاملات اجتماعی، امکان تحلیل ساختارهای پنهان در ارتباطات روزمره را فراهم میکنند. از این رو، بررسی جایگاه زنان در ساختارهای گفتمانی قدرت، ضرورتی انکارناپذیر است؛ زیرا زنان در بسیاری از جوامع تاریخی و معاصر با اشکال مختلفی از حذف، حاشیه نشینی و بازنماییهای کلیشه ای مواجه بوده اند و نقش مهمی در بازتعریف گفتمانهای غالب یا مقابله با آن ایفا میکنند. هدف این پژوهش، بررسی چگونگی بازنمایی قدرت زنان در گفتگوهای داستانی، با تمرکز بر سطح محتوایی در چهار رمان از نویسندگان زن معاصر ایران است: خانۀ ادریسی ها (1370) نوشتۀ غزاله علیزاده، بامداد خمار (1374) نوشتۀ فتانه حاج سیدجوادی، کولی کنار آتش (1378) نوشتۀ منیرو روانی پور و پاییز فصل آخر سال است (1393) نوشتۀ نسیم مرعشی. روش مطالعه: پژوهش حاضر با رویکرد انتقادی و بهره گیری از نظریۀ قدرت میشل فوکو، به تحلیل این آثار پرداخته است. داده ها از طریق مطالعۀ متن رمانها استخراج شده و با روش تحلیل مضمون و گفتمان بررسی شده اند. یافته های پژوهش: این بررسی نشان میدهد که نویسندگان با نگاه انتقادی به کلیشه های جنسیتی، نقشهای تثبیت‌شده ای چون «زن خانه دار»، «مادر فداکار» و «همسر مطیع» را به چالش کشیده اند و زنان را در مسیر جستجوی هویت، استقلال و معنا قرار داده اند. همچنین شخصیتهای زن با استفاده از قدرت تصمیم گیری و به کمک پرسشهای انتقادی، زبان را به ابزاری برای مقاومت و بازتعریف نقش زنانه تبدیل کرده اند. نتایج پژوهش: نویسندگان زن با بازنمایی روزمرگی و چالشهای اجبار و مقاومت برای شخصیتهای زن داستان، در پی به تصویر کشاندن تجربۀ زیستۀ زنان در کشاکش سنت و مدرنیته هستند. به جز اینها، رمانهای مذکور، با عبور از زبان مطیع و روایتهای کلیشه ای، به خلق گفتمانی تازه دست یافته اند که در آن زنان از سکوت و انزوا به کنشگری و خودآگاهی میرسند.Power, Foucault, Dialogue, Women, Power relations.قدرت, فوکو, گفتگو, زنان, روابط قدرت.https://bahareadab.com/downloadPDF/2012.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2012.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی جایگاه گفتگوهای داستانی در نمایش قدرت زنانه (با تکیه بر چهار رمان از نویسندگان زن)https://bahareadab.com/en/article/The Role of Narrative Dialogues in Representing Female Power A Study Based on Four Novels by Women Writers

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Fantasy-making methods and functional actions in the story collection "Sorena in the Land of Dinosaurs" by Elham Mazareiشیوه های فانتزی‌سازی و کنشهای کارکردی در مجموعه داستان «سورنا در سرزمین دایناسورها» اثر الهام مزارعی263284819610.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8196faفرزانهفروزانیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yesforoozani1401@pnu.ac.irJournal Article14041204BACKGROUND AND OBJECTIVES: This study aims to examine the techniques of fantasy‑making and functional actions in the five‑volume series Sorena dar Sarzamin-e Dinosorha by Elham Mazar’i. The significance of the topic lies in the fact that fantasy, as one of the functional genres in children’s and young adult literature, plays an important role in responding to the mental needs of its audience. METHODOLOGY: The research method is based on qualitative–textual analysis. First, the theoretical foundations of fantasy and imagination in children’s and young adult literature are reviewed; then, the text of the selected series is examined analytically. The focus is placed on techniques of fantasy‑making, types of imagination, and functional narrative actions. FINDINGS: The findings indicate that the author, by employing various possibilities of fantasy—such as escape from time and space, characterization, thematic construction, modes of entry into the fantasy world, and different forms of imagination—has succeeded in creating a narrative space rich in imagination and surprise. Innovation in language and creative word‑formation, the use of symbols and mythological motifs, and the incorporation of intertextual references are among the strengths of the series. CONCLUSION: Sorena dar Sarzamin-e Dinosorha is a novel within the field of children’s and young adult literature that, in addition to utilizing common fantasy‑making techniques, introduces a fresh approach to the formation of fantasy through linguistic and narrative innovation, making it a noteworthy work.زمینه وهدف: این پژوهش با هدف بررسی شیو‌ه های فانتزی‌سازی و کنشهای کارکردی در مجموعۀ پنج‌جلدی سورنا در سرزمین دایناسورها اثر الهام مزارعی انجام شده است. اهمیت موضوع در آن است که فانتزی به عنوان یکی از ژانرهای کاربردی در ادبیات کودک و نوجوان، نقش مهمی در پاسخگویی به نیازهای ذهنی مخاطبان ایفا میکند. روش: روش تحقیق مبتنی بر تحلیل کیفی–متنی است. ابتدا مبانی نظری فانتزی و تخیل در ادبیات کودک و نوجوان مرور شده، سپس متن مجموعۀ مورد مطالعه با رویکرد تحلیلی بررسی گردیده است. تمرکز بر شگردهای فانتزی‌سازی، انواع تخیل و کنشهای کارکردی در روایت بوده است. یافته ها: نتایج نشان میدهد که نویسنده با بهره گیری از امکانات فانتزی مانند گریز از زمان و مکان، شخصیت‌پردازی، درونمایه سازی، شیوه های ورود به جهان فانتزی و انواع تخیل، توانسته است فضایی سرشار از تخیل و غافلگیری خلق کند. نوآوری در زبان و واژه سازیهای خلاقانه، استفاده از نمادها و سمبلهای اساطیری و بهره گیری از روایتهای بینامتنی از جمله نقاط قوت این مجموعه است. نتیجه گیری: مجموعۀ سورنا در سرزمین دایناسورها رمانی در حوزۀ ادبیات کودک و نوجوان است که علاوه بربهره گیری از شگردهای رایج فانتزی‌سازی، با نوآوریهای زبانی و روایی توانسته رویکردی تازه در شکلگیری فانتزی ارائه دهدواثری درخور توجه شود.Literature, Fantasy, Children and Young Adults, Mazar’iادبیات, فانتزی, کودکان و نوجوانان, مزارعیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2013.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2013.pdfhttps://bahareadab.com/article/شیوه های فانتزی‌سازی و کنشهای کارکردی در مجموعه داستان «سورنا در سرزمین دایناسورها» اثر الهام مزارعیhttps://bahareadab.com/en/article/Fantasy-making methods and functional actions in the story collection "Sorena in the Land of Dinosaurs" by Elham Mazarei

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622A Linguistic-Stylistic Analysis of the Concept of Kherad in Three Tales from Marzban-Nameh: A New Historicist Approachبررسی و تحلیل سبک ‌شناسی ـ زبانی مفهوم خِرَد در سه حکایت از مرزباننامه با رویکرد تاریخگرایی نوین285301824510.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8245faزینبخسرویدانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.yesZeynab.khosravi@ut.ac.irJournal Article14041210BACKGROUND AND OBJECTIVES: Marzban-Nameh is one of the most significant examples of Persian ornate and didactic prose, in which narrative, ethics, politics, social experience, and linguistic techniques are closely intertwined. The concept of kherad, or wisdom, also occupies a central position in the Persian didactic tradition. In Marzban-Nameh, however, kherad does not appear merely as a direct moral lesson or an abstract idea; rather, it is formed through narrative language, speech situations, verbal acts, and social judgments. This study aims to examine how kherad is constructed and represented through linguistic-stylistic elements in three tales: “Hanbūy with Zahhāk,” “The Wise Thief,” and “The Silk Merchant’s Wife and the Shoemaker.” METHODOLOGY: This research is a theoretical and text-based study conducted through a descriptive-analytical method and close reading. The corpus consists of the three selected tales from Marzban-Nameh, edited by Khalil Khatib-Rahbar. The analysis focuses on words, syntactic structures, modal and obligatory propositions, forms of address, negations, imperatives, speech acts, and the narrator’s judgments. These elements are interpreted through linguistic stylistics and a New Historicist approach. FINDINGS: In the tale of Hanbūy with Zahhāk, kherad is shaped through the contrast between possibility and impossibility, the language of petitioning, and a difficult choice made in the face of power. In “The Wise Thief,” address and negation, especially the speech of the accused woman, create the conditions for shame, moral recognition, and the thief’s awareness of his wrongdoing. In “The Silk Merchant’s Wife and the Shoemaker,” words related to seeing, speaking, fear, concealment, and public reputation reveal the relation between wisdom and folly within the context of surveillance and social disgrace. CONCLUSION: The findings show that kherad in Marzban-Nameh is not a fixed concept outside the narrative; it emerges through the language of the tale and in relation to power, shame, petitioning, surveillance, and social judgment. Therefore, language in these tales does more than convey moral instruction; it actively constructs ethical understanding, character positions, and social relations. زمینه و هدف: مرزباننامه از برجسته ترین نمونه های نثر فنی و تعلیمی فارسی است که در آن حکایت، اخلاق، سیاست، تجربه اجتماعی و شگردهای زبانی در پیوندی نزدیک با یکدیگر قرار گرفته اند. مفهوم خِرَد نیز در سنّت تعلیمی فارسی جایگاهی بنیادین دارد؛ امّا در مرزباننامه، خِرَد تنها در قالب اندرز مستقیم یا آموزه ای انتزاعی ظاهر نمیشود، بلکه از راه زبان حکایت، موقعیتهای روایی، کنشهای گفتاری و داوریهای اجتماعی صورت میگیرد. هدف این پژوهش بررسی این مسئله است که خِرَد در سه حکایت «هنبوی با ضحّاک»، «دزد دانا» و «زن دیبافروش و کفشگر» چگونه از رهگذر عناصر سبک ‌شناسی ـ زبانی ساخته و بازنمایی میشود. روشها: پژوهش حاضر مطالعه ای نظری و متن‌محور است که به روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه خوانش نزدیک انجام شده است. محدودۀ پژوهش، سه حکایت یادشده از مرزباننامه به کوشش خلیل خطیب‌رهبر است. در تحلیل داده ها، واژه ها، ساختهای نحوی، گزاره های امکانی و الزامی، خطابها، نفیها، امرها، کنشهای گفتاری و داوری راوی بررسی شده و این عناصر در پیوند با سبک ‌شناسی زبانی و رویکرد تاریخگرایی نوین تفسیر شده اند. یافته ها: در حکایت هنبوی با ضحّاک، خِرَد از خلال تقابل امکان و امتناع، زبان دادخواهی و انتخاب دشوار در برابر قدرت شکل میگیرد. در داستان دزد دانا، خطاب و نفی، به ویژه گفتار زنی که در معرض اتهام و داوری جمعی قرار گرفته است، زمینۀ شرم، بازشناسی خطا و آگاهی اخلاقی دزد را فراهم میکند. در حکایت زن دیبافروش و کفشگر نیز واژه های مربوط به دیدن، گفتن، ترس، پرده و آوازه، نسبت خِرَد و بیخِرَدی را در پیوند با نظارت و رسوایی اجتماعی آشکار میسازد. نتیجه گیری: نتیجۀ پژوهش نشان میدهد که خِرَد در مرزباننامه مفهومی ثابت و بیرون از روایت نیست، بلکه در زبان حکایت و در نسبت با قدرت، شرم، دادخواهی، نظارت و داوری اجتماعی پدیدار میشود. از اینرو، زبان در این حکایتها فقط حامل پیام اخلاقی نیست، بلکه ابزار ساختن فهم اخلاقی، جایگاه شخصیّتها و مناسبات اجتماعی است.Marzban-Nameh, kherad, linguistic stylistics, didactic prose, New Historicismمرزباننامه, خِرَد, سبک ‌شناسی زبانی, نثر تعلیمی, تاریخگرایی نوینhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2014.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2014.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل سبک ‌شناسی ـ زبانی مفهوم خِرَد در سه حکایت از مرزباننامه با رویکرد تاریخگرایی نوینhttps://bahareadab.com/en/article/A Linguistic-Stylistic Analysis of the Concept of Kherad in Three Tales from Marzban-Nameh: A New Historicist Approach

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Narrative Structure and Techniques in the Modern Novel: A Case Study of The Enchanted Soul by Romain Rolland and I’ll Turn Off the Lights by Zoya Pirzadساختار و شگردهای روایت در رمان مدرن: مطالعۀ موردی رمان جان شیفته اثر رومن رولان و چراغها را من خاموش میکنم اثر زویا پیرزاد303324823210.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8232faپروانهوالامهرپژوهشگر پسادکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.nop.valamehr@semnan.ac.irعبداللهحسن‌زاده میرعلیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.yesa.hasanzadeh@semnan.ac.ir Journal Article14041218BACKGROUND AND OBJECTIVES: The main concern of this study is how narration in these two works—through such components as point of view, focalization, narrative time, description, language, and the narrator’s mode of intervention—contributes to representing the female character’s lived experience and to the formation of meaning. Since narratology emerged in the wake of structuralism with a focus on the text’s internal mechanisms, this research seeks to show how differences in the choice of narrator and the mode of focalization lead to two distinct patterns of representing the female mind, emotion, and identity. METHODOLOGY: Method: Adopting a descriptive–analytical approach and drawing on narratology, this study examines the narrative structure and techniques in two novels: Jean-Christophe by Romain Rolland and I’ll Turn Off the Lights by Zoya Pirzad. FINDINGS: The findings indicate that in Jean-Christophe, third-person narration and predominantly internal focalization on the novel’s main character, Antoinette Rivière, provide the ground for combining psychological analysis, ethical reflections, and a socio-historical perspective. By contrast, in I’ll Turn Off the Lights, Clarisse’s first-person, internal narration foregrounds everyday, emotional, and familial experience and results in a more minimalist representation of the textual world. CONCLUSION: Ultimately, this research argues that the narrative techniques in both novels are not merely tools for conveying the story; rather, they function as mechanisms for meaning-making, for shaping female subjectivity, and for linking individual experience to social and cultural contexts. زمینه و هدف: مسئلۀ اصلی پژوهش آن است که روایت در این دو اثر چگونه از رهگذر مؤلفه هایی چون زاویه دید، کانونی‌شدگی، زمان روایت، توصیف، زبان و نحوۀ مداخلۀ راوی، به بازنمایی تجربه زیسته شخصیت زن و شکلگیری معنا یاری میرساند. از آنجا که روایت‌شناسی در امتداد ساختارگرایی و با تمرکز بر سازوکارهای درونی متن شکل گرفته است، این پژوهش میکوشد نشان دهد که تفاوت در انتخاب راوی و شیوۀ کانونی‌سازی، چگونه به دو الگوی متفاوت از بازنمایی ذهن، عاطفه و هویت زنانه منجر میشود. روش پژوهش: این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و بر پایۀ روایت‌شناسی، به بررسی ساختار و شگردهای روایت در دو رمان جان‌شیفته اثر رومن رولان و چراغها را من خاموش میکنم اثر زویا پیرزاد میپردازد. یافته های پژوهش: یافته ها نشان میدهد که در جان‌شیفته، روایت سوم‌شخص و کانونی‌شدگی عمدتاً درونی بر شخصیت اصلی رمان، آنت ریوی‌یر، زمینه را برای تلفیق تحلیل روانشناسی، تأملات اخلاقی و چشم‌انداز اجتماعی-تاریخی فراهم میکند؛ در حالی که در چراغها را من خاموش میکنم، روایت اول‌شخص و درونیِ کلاریس، تجربه روزمره، عاطفی و خانوادگی را در کانون توجه قرار میدهد و به بازنمایی مینیمالیستری از جهان متن می‌انجامد. نتیجه گیری: این پژوهش در نهایت استدلال میکند که شگردهای روایی در هر دو رمان نه صرفاً ابزار انتقال داستان، بلکه سازوکارهایی برای تولید معنا، شکل‌دهی به سوژه گی زنانه و پیوند دادن تجربۀ فردی با زمینه های اجتماعی و فرهنگیند.narratology, point of view, focalization, narrator, Jean-Christophe, I’ll Turn Off the Lightsروایت‌شناسی, زاویه دید, کانونی‌شدگی, راوی, جان‌شیفته, چراغها را من خاموش میکنمhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2015.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2015.pdfhttps://bahareadab.com/article/ساختار و شگردهای روایت در رمان مدرن: مطالعۀ موردی رمان جان شیفته اثر رومن رولان و چراغها را من خاموش میکنم اثر زویا پیرزادhttps://bahareadab.com/en/article/Narrative Structure and Techniques in the Modern Novel: A Case Study of The Enchanted Soul by Romain Rolland and I’ll Turn Off the Lights by Zoya Pirzad

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912220260622Analysis and Investigation of Grice’s Linguistic Patterns in Children’s and Young Adult Literature (A Case Study of Selected Works by Houshang Moradi Kermani)تحلیل و بررسی الگوی زبانی گرایس در داستانهای کودک و نوجوان (موردکاوی گزیده ای از داستانهای کودک و نوجوان هوشنگ مرادی‌کرمانی)325342822010.irandoi.2002/bahareadab.2026.19.8220faفاطمهمرادیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.yesfmoradi@cfu.ac.irJournal Article14041204BACKGROUND AND OBJECTIVES: Grice’s Cooperative Principle addresses speech acts based on four maxims: Quantity, Quality, Relation, and Manner. The primary objective of this study is to analyze and examine Grice’s communicative theory within a selection of Houshang Moradi Kermani’s literary works. In Moradi Kermani"s fiction, these maxims play a significant role, particularly in character dialogues, where they are sometimes intentionally flouted to achieve specific narrative effects such as realism, social criticism, or humor. METHODOLOGY: The research employs a descriptive-analytical method based on library studies and the application of Grice’s Cooperative Principle. The statistical population consists of six selected works by Houshang Moradi Kermani. FINDINGS: The findings indicate that in the analyzed stories, the Maxim of Quantity is generally observed to a significant degree, as dialogues in the form of questions and answers are kept to the extent required by the narrative. The Maxim of Quality is often flouted through childlike exaggerations or concealments resulting from poverty or lower social strata. The Maxim of Relation is frequently flouted, particularly in The Ghesse-haye Majid. Similarly, the Maxim of Manner is flouted in several of his works, including The Bache-haye Ghalibaf-khaneh. CONCLUSION: The results demonstrate that the Maxim of Quantity is the most strictly adhered to in Moradi Kermani’s works. Other principles, such as Quality, Relation, and Manner, are frequently flouted, serving not only artistic and narrative functions but also reflecting deeper themes of poverty, humor, and social/class pressures. زمینه و هدف: نظریه ارتباطی گرایس، گفتار را بر پایه چهار اصل ارتباطی کمیت، کیفیت، ارتباط و شیوه (روش) مورد توجه قرار میدهد. هدف اصلی این جستار تحلیل و بررسی نظریه ارتباطی گرایس در گزیده ای از آثار هوشنگ مرادی‌کرمانی است. در آثار داستانی مرادی‌کرمانی اصول بخصوص در گفتگوهای میان شخصیتها حضور پررنگی دارد و گاه بصورت آگاهانه نقض میشود تا اهدافی از جمله واقعگرایی، نقد اجتماعی و یا طنز شکل بگیرد. روش مطالعه: روش پژوهش در این جستار، توصیفی ـ تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و بهره گیری از نظریه ارتباطی گرایس میباشد. جامعه آماری پژوهش شامل شش اثر از داستانهای برگزیده هوشنگ مرادی‌کرمانی است. یافته های پژوهش: یافته های این پژوهش نشان میدهد که در داستانهای مورد بررسی اصل کمیت بصورت توجه به مکالمه و گفتگو در قالب سؤال و جواب‌های در حد نیاز داستانهای مرادی‌کرمانی اغلب بصورت قابل‌ملاحظه ای رعایت شده است. اصل کیفیت در قالب اغراقهای کودکانه یا پنهان‌کاریهایی که نتیجه فقر یا طبقات اجتماعی پایین است، نقض شده است. اصل ارتباطی بویژه در داستان قصه های مجید نقض شده است. در اصل شیوه نیز ازجمله اصولی است که در برخی از داستانهای مرادی‌کرمانی از جمله قصه های مجید و بچه های قالیبافخانه نقض شده است. نتایج پژوهش: نتایج نشان میدهد که در آثار مرادی‌کرمانی اصل کمیت بیش‌از همه مورد توجه قرار گرفته است اصولی مانند کیفیت، اصل ارتباط و شیوه نیز در مواردی نقض شده اند که جدا از کارکرد هنری و روایی با اهدافی از جمله فقر، طنز، فشار اجتماعی و طبقاتی مورد توجه قرار گرفته اند.Houshang Moradi Kermani, Grice’s Cooperative Principle, Linguistic Pragmatics, Narrative Dialogue.هوشنگ مرادی‌کرمانی. نظریه همکاری گرایس. کاربردشناسی زبان. گفhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2016.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2016.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی الگوی زبانی گرایس در داستانهای کودک و نوجوان (موردکاوی گزیده ای از داستانهای کودک و نوجوان هوشنگ مرادی‌کرمانی)https://bahareadab.com/en/article/Analysis and Investigation of Grice’s Linguistic Patterns in Children’s and Young Adult Literature (A Case Study of Selected Works by Houshang Moradi Kermani)