امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122An Analysis of Roman Jakobson’s Six Functions of Language in Nezami’s Epic Khosrow and Shirinبررسی نقشهای ششگانه زبان در منظومه خسرو و شیرین نظامی برمبنای نظریه رومن یاکوبسن118785410.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7854faحیدرعلیدهمردهدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه زابل، زابل، ایران.yesdr.h.a.dahmarde@uoz.ac.irمجتبیبزیدانشجوی کارشناسی ارشد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه زابل، زابل، ایران.noMojtababazzi77@gmail.comJournal Article14040314BACKGROUND AND OBJECTIVES: Nezami, a celebrated figure in Persian literature, is widely regarded as a master of lyrical and romantic poetry. His work represents the zenith of poetic artistry, excelling in both form and meaning. Nezami meticulously chose the finest words, crafting eloquent expressions and graceful language. In his revered epic, Khosrow and Shirin, he showcases his poetic brilliance, creating a work rich in artistic themes with love as its central motif. This remarkable composition stands out for its narrative structure, interwoven with diverse characters. Furthermore, Nezami’s extensive use of dialogue highlights his mastery of language and communication, which has been analyzed through the lens of Jakobson’s theory of the six functions of language. METHODOLOGY: This study employs a descriptive-analytical approach, utilizing a qualitative method through content analysis of the literary text. FINDINGS: In his masterpiece Khosrow and Shirin, a work renowned for its narrative richness and poetic influence, Nezami skillfully employs various linguistic elements and functions. He tailors these elements to suit the dialogue of his characters, aligning them with each character’s role in the story. The conative function, as the primary function of language, is used most prominently, followed by the secondary functions in the following order: emotive, phatic, poetic, metalingual, and referential. CONCLUSION:The research findings demonstrate that Nezami was highly attuned to the use of language functions, strategically assigning linguistic roles to each character’s dialogue in proportion to their narrative role. For instance, Shirin’s speech predominantly employs the conative function, while Khosrow’s is characterized by the phatic function.زمینه و هدف: نظامی شاعر بلند آوازه ادب فارسی که سردمدار ادب غنایی و شعر عاشقانه محسوب میشود. شعر نظامی هم از نظر صورت و هم از نظر معنا در اوج هنر شعریست. او همواره در پی انتخاب بهترین سخن میباشد. سخن نیکو در قالب واژهها و تعبیرات زیبا. در منظومه گرانقدر خود -خسرو و شیرین- طبع آزمایی کرده و اثری سرشار از مضامین هنری را خلق کرده است که مفهوم عشق کانون اصلی آن میباشد، این سروده بینظیر بدان جهت که در قالب داستان سروده شده و با شخصیتهای مختلف داستانی گره خورده است و همچنین بهره گیری زیاد شاعر از عنصر گفتگو در آن بیانگر تسلط نظامی بر زبان و ویژگیهای ارتباطی میباشد که بر اساس نظریه نقشهای ششگانه زبان یاکوبسن مورد بررسی و واکاوی قرار گرفته است. روش‌ها: این پژوهش از نوع توصیفی – تحلیلی میباشد که به روش کیفی و با استفاده از تحلیل محتوای متن ادبی انجام شده است. یافته ها: نظامی در هنریترین اثر خود؛ یعنی خسرو و شیرین که هسته داستانی آن سرچشمه بسیاری از شعر بوده است از این عناصر و کارکردهای زبانی به خوبی بهره جسته و هرکدام را متناسب با کلام شخصیتهای داستان خود و به تناسب نقش آن شخصیت به کار گرفته است که در نقش ترغیبی که کارکرد اصلی زبان میباشد بیشترین استفاده را داشته است و پس از آن نقشهای فرعی: عاطفی، همدلی، ادبی، فرازبانی و ارجاعی به ترتیب قرار گرفتند. نتیجه گیری: نتایج تحقیق نشان میدهد که نظامی نسبت به استفاده از نقشهای زبان آگاهی داشته و به تناسب هر شخصیت به کلامش و آن شخصیت داستانی نقش زبانی اعطا کرده است و به آن‌ها در هر نقش اولویتی داده است. به عنوان مثال شیرین را بیشترین ترغیب و خسرو را بالاترین همدلی در نظر گرفته است.Nezami, Khosrow and Shirin, Jakobson, six functions of language, lyrical literature.نظامی, خسرو و شیرین, یاکوبسن, نقشهای ششگانه, ادب غنایی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1896.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1896.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی نقشهای ششگانه زبان در منظومه خسرو و شیرین نظامی برمبنای نظریه رومن یاکوبسنhttps://bahareadab.com/en/article/An Analysis of Roman Jakobson’s Six Functions of Language in Nezami’s Epic Khosrow and Shirin

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Structural Analysis of Cognitive Metaphors’ Relationships with Myth and Mysticism in the Narratives of Ibn Sina and Suhrawardiبررسی ساختاری مناسبات استعاره های شناختی با اسطوره و عرفان در داستا‌نهای ابن‌سینا و سهروردی1936793810.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7938faهاجر‌آق‌ار کاکلیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، ایران.nohajar_agh@yahoo.comمسعودروحانیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، ایران.yesm.rouhani@umz.ac.irعلیاکبر باقریاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، ایران.noaabagheri@umz.ac.irحسینحسن‌پور آلاشتیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، ایران.noh.hasanpour@umz.ac.irJournal Article14040320BACKGROUND AND OBJECTIVES: Cognitive metaphors are recognized as valid perceptual patterns for explicating mystical experiences. The metaphorical outlook of mystics constitutes the predominant rhetorical element in their intuitive and argumentative narratives, shaping their personal style. Given that mystical language, especially in the form of symbolic stories, shares characteristics with poetic and artistic language—namely, its symbolic and metaphorical nature—and considering the indissoluble ties between mystical texts and myth, this research aims to analyze and represent the deep mythical structure of Ibn Sina’s and Suhrawardi’s narratives based on their metaphorical language. In analyzing their stories, the study examines how metaphor functions and interacts with myth and mysticism to clarify how these two philosophers utilized these tools to interpret and articulate their worldview. METHODOLOGY: This research adopts a library-based approach to delve deeper into and elucidate the works of Suhrawardi and Ibn Sina. To this end, a meticulous and systematic study of their narratives forms the core of the research. By initially extracting information from relevant library sources, the study endeavors to provide a distinct interpretation of these works through a descriptive-analytical method, first by identifying and extracting metaphors and myths. FINDINGS: The findings indicate that cognitive metaphors play a pivotal role in the re-creation and function of myth within the mystical-philosophical texts of Ibn Sina and Suhrawardi. In this process, ancient myths transcend their purely narrative state and transform into fluid cognitive metaphors. Within the works of Ibn Sina and Suhrawardi, myth is re-created not merely as an ancient tale, but as a living language for expressing human existential journeying (spiritual quest). CONCLUSION: In these works, cognitive metaphors, in interaction with myth, serve to explicate and persuade the audience regarding the worldviews of Ibn Sina and Suhrawardi.زمینه و هدف: استعاره های شناختی به عنوان یکی از الگوهای ادراکی معتبر برای تبیین تجربه های عرفانی شناخته میشوند. نگرش استعاری عارفان و فیلسوفان، عنصر بلاغی غالب در روایتهای شهودی و استدلالی آنان است که سبک شخصی آنها را شکل میدهد. با توجه به اینکه زبان حکمت و عرفان، به ویژه در قالب داستانهای رمزی، همانند زبان شعر و هنر، دارای ویژگیهای زبانی رمزی و استعاری است و همچنین با در نظر گرفتن پیوندهای ناگسستنی میان متون عرفانی و اسطوره، این پژوهش بر آن است تا ژرف‌ساخت اسطوره ای داستانهای ابن‌سینا و سهروردی را بر مبنای زبان استعاری آ‌نها تحلیل و بازنمایی نماید. در تحلیل داستانهای ابن‌سینا و سهروردی، چگونگی کارکرد و تعامل استعاره با اسطوره و عرفان مورد بررسی قرار میگیرد تا روشن شود که چگونه این دو فیلسوف از این ابزارها برای تأویل و تبیین جهانبینی خود بهره جسته اند. روش مطالعه: این پژوهش با اتخاذ روش کتابخانه ای، در صدد واکاوی و تبیین عمیقتر آثار سهروردی و ابن‌سینا است. بدین منظور، مطالعه دقیق و نظاممند داستانها مبنای اصلی پژوهش را تشکیل میدهد. با بهره گیری از فیش‌بداری اولیه از منابع کتابخانه ای مرتبط، تلاش میشود تا با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، ابتدا استعاره ها و اسطوره استخراج و شناسایی کرده و خوانشی متفاوت از این آثار ارائه شود. یافته ها: یافته ها حاکی از آن است که استعاره های شناختی نقشی محوری در بازآفرینی و کارکرد اسطوره در متون عرفانی-فلسفی ابن‌سینا و سهروردی ایفا میکند؛ به گونه ای که اسطوره های کهن از حالت روایی صِرف خارج شده و به استعاره های شناختی سیال تبدیل میشوند. در میان آثار ابن سینا و سهروردی، اسطوره نه به مثابه داستانی کهن، بلکه چونان زبانی زنده برای بیان سلوک وجودی انسان بازآفرینی میشود. نتیجه گیری: در این آثار استعاره های شناختی در تعامل با اسطوره، در راستای تبیین و اقناع مخاطب نسبت به جهانبینی ابن‌سینا و سهروردی عمل میکنند.Cognitive Metaphors, Myth, Mysticism, Ibn Sina, Suhrawardi.استعاره های شناختی, اسطوره, عرفان, ابن‌سینا, سهرودیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1897.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1897.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی ساختاری مناسبات استعاره های شناختی با اسطوره و عرفان در داستا‌نهای ابن‌سینا و سهروردیhttps://bahareadab.com/en/article/Structural Analysis of Cognitive Metaphors’ Relationships with Myth and Mysticism in the Narratives of Ibn Sina and Suhrawardi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122An Perspective on the Stylistic Expressional Components in the Poems of Shafi'i Shiraziنگرشی برمؤلفه های بیانی سبکساز در اشعار شفیعای شیرازی3754794810.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7948faعاطفآب‌آذردانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.noatefehabazar8@gmail.comعباسنیکبختدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.yesnikbakht-a@lihu.usb.ac.irمحمدامیرمشهدیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.noMashhadi@lihu.usb.ac.irJournal Article14040320BACKGROUND AND OBJECTIVES: The category of expression is an inseparable part of literary works, as can be seen in traditional and modern poetry. In fact, it should be said that even if a poet does not have a style, he can distinguish his work by using the element of figurative language. Shafi"i Shirazi is one of those poets who has overcome this issue well and made his work prominent in the world of poetry. In this study,each of the topics of figurative language in Shafi"i Shirazi"s Divan, such as simile, metaphor, simile, and allusion, has been researched in sections by providing evidence from his poems,and the expressive issues of Shafi"i Shirazi"s poems have been opened and presented in detail in different dimensions. METHODOLOGY: The present study is a theoretical study whose data was obtained from library documents and was examined and analyzed with a combination of descriptive-analytical and statistical methods (mentioning the frequency of each type of expression). FINDINGS: The findings have shown that Shafi"i Shirazi has appeared capable and artistic in the field of expression and rhetorical forms, and indeed, in all areas of figurative forms, especially types of simile, he has been the leader of the poets of his time. Research into the expressive issues of his poetry collection informs us of his abilities in creating and processing various figurative forms. CONCLUSION: The results of the research show that types of similes, including allegory, eloquence, conciseness, detail, singular to singular, sensory to sensory, rational to sensory, and ... are the most frequent expressive components in Shafi"i Shirazi"s poems. Other expressive components such as metaphor, allusion, and allegory have a lower frequency in his poetry, which is not a criticism of the poet, because the poet has well fulfilled the literary burden of his work in accordance with the poetic style of his period and in parallel with it, simile.زمینه و هدف: مقولۀ بیان جزء لاینفک آثار ادبی است به گونه ای که در شعر سنتی و جدید نمود آن را میتوان مشاهده کرد. در واقع باید گفت که اگر شاعری هم صاحب سبک نباشد با بهره گیری از عنصر صور خیال میتواند اثرش را متمایز سازد. شفیعای شیرازی از آن دسته از شاعرانی است که به خوبی از عهدۀ این مسأله برآمده و اثرش را در عالمِ شعر برجسته ساخته است. در این پژوهش هر یک از مباحث صورخیال در دیوان شفیعای شیرازی از تشبیه، استعاره، مجاز و کنایه در بخش‌های با ارائه شواهدی از اشعار وی، پژوهش شده و مسائل بیانی اشعار شفیعای شیرازی را به گونه ای مبسوط در ابعاد مختلف باز نموده و ارائه شده است. روش پژوهش: پژوهش پیش‌ رو، مطالعه ای نظری است که داده های آن از اسناد کتابخانه ای به دست آمده و با تلفیقی از روش توصیفی – تحلیلی و آماری (ذکر بسامد هر یک از انواع بیان) بررسی و تحلیل شده است. یافته ها: یافته ها نشان داده است که شفیعای شیرازی در حوزۀ بیان و صور بلاغی، توانمند و صاحب هنر ظاهر شده است و به راستی که در همۀ حوزه های صورخیال به ویژه انواع تشبیه، سرآمد شاعران زمان خود بوده است. پژوهش در مسائل بیانی دیوان اشعار او ما را به توانایی‌های او در آفرینش و پردازش انواع صورخیال آگاه میکند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان میدهدکه انواع تشبیه از جمله تمثیل، بلیغ، مجمل، مفصل، مفرد به مفرد، حسی به حسی، عقلی به حسی و ... پربسامدترین مؤلفه های بیانی در اشعار شفیعای شیرازی است. دیگر مؤلفه های بیانی چون استعاره ، کنایه و مجاز در شعر وی از بسامد کم تری برخوردار است که جای هیچ خرده ای بر شاعر نیست چرا که شاعر بار ادبی بودن اثرش را متناسب با سبک شعری دوره اش و به موازای آن با تشبیه به خوبی ادا کرده است.Indian style, expression, Shafi'i Shirazi, Diwan of poemسبک هندی, بیان, شفیعای شیرازی, دیوان اشعارhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1898.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1898.pdfhttps://bahareadab.com/article/نگرشی برمؤلفه های بیانی سبکساز در اشعار شفیعای شیرازیhttps://bahareadab.com/en/article/An Perspective on the Stylistic Expressional Components in the Poems of Shafi'i Shirazi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Examining the Role of Contemporary Literary Societies in the Continuation of Classical Poetryبررسی نقش انجمنهای ادبی معاصر در استمرار شعر سنتی5576795010.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7950faحسنچاکری‌زادهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران.nohassanchakerizade@gmail.comمهدیملک ثابتاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران.yesmmaleksabet@yazd.ac.irیداللهجلالی پندریاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران.no jalali@yazd.ac.irJournal Article14040314BACKGROUND AND OBJECTIVES: The contemporary era is a period of the emergence and expansion of modern poetry and its various branches. However, traditional poetry has also progressed during this era, sometimes slowly and sometimes keeping pace with modern poetry. The existence of literary societies has been one of the factors supporting and promoting classical poetry in the contemporary period. It can be said that these societies, by preserving literary traditions, have helped ensure that classical poetry did not entirely lose its prominence during the rise of modern poetry. Research Question: How have literary societies in the contemporary era contributed to the preservation and expansion of classical poetry? METHODOLOGY: Research Method: In this study, using a library-based method and analyzing various sources, we have introduced several significant literary societies and described, analyzed, and examined their role in promoting traditional poetry in the contemporary era. FINDINGS: Many literary societies have been active in the contemporary era, with factors such as the presence of numerous contemporary traditionalist poets, the recitation of works by great Persian poets, composing poetry in the same meter and rhyme, editing and publishing collections of classical poetry, teaching and analyzing the poetry of past poets in these societies, and publishing poems composed in these societies—often traditional in style—in literary magazines, all indicating the special role of these societies in the sustainability and expansion of classical poetry in the contemporary era. CONCLUSION: Literary societies have long been institutions dedicated to promoting traditionalism in literature. From the period of the Return, where their role in turning away from the Indian style and embracing traditional styles was highly significant and central, to the contemporary era with the growing prevalence of modern poetry, these societies have consistently served as a gathering place for traditionalist poets and have always been regarded as a strong bastion for preserving traditionalism.زمینه و هدف: دوران معاصر، دوره ظهور و گسترش شعر نو و شاخه های گوناگون آن است اما شعر سنتی نیز گاه با کندی و گاه پا به پای شعر نو در این دوران به پیش آمده است. وجودِ انجمنهای ادبی، از عوامل پشتیبانی و گسترش شعر سنتی در دوران معاصر بوده است و میتوان گفت این انجمنها با پاسداری از سنتهای ادبی، کمک کردند تا شعر سنتی در دوران اوجگیری شعر نو، کاملاً از رونق نیفتد. پرسش پژوهشی: انجمنهای ادبی در دوران معاصر (از 1300 تا 1357 ه.ش) چگونه به حفظ و گسترش شعر سنتی کمک کرده اند؟ شیوه پژوهش: در این پژوهش به روش کتابخانه ای و با استفاده از منابع مختلف و تحلیل آنها، به معرفی چند انجمن ادبی مهم پرداخته ایم و نقش انجمنهای ادبی دوره معاصر را در ترویج شعر سنتگرایانه، توصیف، تحلیل و بررسی کرده ایم. یافته ها: انجمنهای ادبی بسیاری در دوران معاصر فعال بوده اند که عواملی چون حضور بسیاری از شاعران سنتگرای معاصر، اقتراح ادبی، تصحیح و چاپ دیوانهای شعر کهن، تدریس و تحلیل شعر شاعران گذشته در این انجمنها و چاپ اشعار سروده شده در انجمنهای ادبی که غالباً سنتی است در مجلات ادبی و کتب درسی بیانگر نقش ویژه این انجمنها در گسترش شعر سنتی در دوران معاصر هستند. نتیجه گیری: انجمن ادبی نهادی است که از دیرباز به ترویج سنتگرایی در ادبیات پرداخته است. از دوره بازگشت که نقش انجمنها در رویگردانی از سبک هندی و گرایش به سبکهای سنتی، بسیار مهم و محوری است تا دوره معاصر و رواج روزافزون شعر نو، که این انجمنها محل و محفلی برای شاعران سنتگرا بوده اند، همواره به عنوان پایگاهی قدرتمند برای حفظ سنتگرایی به شمار میرفته اند.ersian poetry, literary societies, contemporary classical poetry.شعر فارسی, شعر معاصر, سبکهای شعری, شعر سنتی معاصر, انجمنهای ادبیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1899.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1899.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی نقش انجمنهای ادبی معاصر در استمرار شعر سنتیhttps://bahareadab.com/en/article/Examining the Role of Contemporary Literary Societies in the Continuation of Classical Poetry

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122An Analysis of the Macrostructure of Bidel Dehlavi's Qasidas Based on the Yarmohammadi Modelبررسی ساخت کلان قصاید بیدل دهلوی بر اساس الگوی یارمحمدی77100796610.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7966faمحمدمیردانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه زابل، زابل، ایران.yesmohamadmir@uoz.ac.irJournal Article14040325BACKGROUND AND OBJECTIVES: Persian literature during the Indian Style period underwent significant transformations in form and content, with Bedil Dehlavi, as a prominent poet, enriching his poetry with philosophical and mystical themes. Despite stylistics studies, a systematic analysis of the macrostructure of Bedil"s qasidas has been underexplored. This study aimed to examine the alignment of the macrostructure of Bedil"s qasidas with the Yar-Mohammadi model (1995) to analyze their internal coherence while contributing to the richness of modernist poetic criticism. METHODOLOGY: This study employed content analysis and a real-language corpus approach. The data consisted of six selected qasidas (476 verses) from the second volume of Bedil"s Divan, chosen randomly to serve as a reliable representation of his works. The analysis was based on the Yar-Mohammadi model, identifying primary constructs (description, advice, reasoning) and secondary constructs, while examining the discursive structure of each verse. Data were collected through documentary and library methods. FINDINGS: The results indicated that the description construct, with a frequency of 62%, forms the core of the qasidas, representing objective and symbolic realities through innovative imagery. The advice construct invites readers to mystical reflection, while the reasoning construct provides philosophical arguments. Secondary constructs, including complaint and lament (criticism of corruption), wonder and ambiguity (existential ambiguity) , lesson and admonition (learning from impermanence), desire and longing (aspiration for divine proximity) , request (moral appeal), and courage (resilience against hardships), further enhance the structural richness of the qasidas and align with Bedil"s Indian Style characteristics. CONCLUSION: The analysis of the macrostructure of Bedil"s qasidas using the Yar-Mohammadi model (1995) revealed that the description construct serves as the discursive axis of these works, guiding readers toward mystical certainty alongside the advice and reasoning constructs. This study, by providing a systematic framework for analyzing qasidas, opens new horizons for interdisciplinary literary criticism and demonstrates that Bedil"s qasidas, with their dynamic discursive structure, bridge traditional mysticism and modern literary critique.زمینه و هدف: ادبیات فارسی در دوره سبک هندی با تحولات چشمگیر در فرم و محتوا همراه بود و بیدل دهلوی، به عنوان شاعری برجسته، شعر خود را با مضامین فلسفی و عرفانی غنا بخشید. با وجود پژوهش‌های سبک‌شناسی، تحلیل ساختار کلان قصاید بیدل با رویکردی نظام‌مند کمتر بررسی شده است. این پژوهش با هدف تبیین انطباق ساختار کلان قصاید بیدل با الگوی یارمحمدی (1374) انجام شد تا ضمن تحلیل انسجام درونی این آثار، به غنای نقد نوگرای ادبیات منظوم کمک کند. روش‌ها: این مطالعه با روش تحلیل محتوا و استفاده از پیکره واقعی زبان انجام گرفت. داده ها شامل شش قصیده منتخب (476 بیت) از جلد دوم کلیاتِ بیدل بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند تا نماینده ای معتبر از آثار او باشند. تحلیل بر اساس الگوی یارمحمدی صورت گرفت که در آن سازه های اصلی (توصیف، توصیه، تعلیل) و فرعی شناسایی و ساختار گفتمانی هر بیت بررسی شد. داده ها از طریق روش اسنادی و کتابخانه ای جمع‌آوری شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که سازه توصیف با بسامد 62 درصد، هسته اصلی قصاید را تشکیل می‌دهد و واقعیت‌های عینی و نمادین را با تصاویری بدیع بازنمایی میکند. سازه توصیه، خواننده را به تأمل عرفانی دعوت میکند و سازه تعلیل، استدلال‌های فلسفی ارائه میدهد. سازه های فرعی شامل گله و شکایت (نقد فساد)، تحیر و ابهام (ابهام وجودی)، عبرت و پند (پندآموزی از ناپایداری)، آرزو و تمنا (میل به قرب الهی)، درخواست (فراخوان اخلاقی) و شجاعت (استقامت در برابر سختی‌ها) نیز غنای ساختاری قصاید را تقویت کرده و با ویژگی‌های سبک هندی بیدل همخوانی دارند. نتیجه گیری: تحلیل ساختار کلان قصاید بیدل با الگوی یارمحمدی (1374) نشان داد که سازه توصیف، محور گفتمانی این آثار است و همراه با سازه های توصیه و تعلیل، خواننده را به سوی یقین عرفانی هدایت میکند. این پژوهش با ارائه چارچوبی نظام‌مند برای تحلیل قصاید، افق‌های جدیدی برای نقد ادبی میان‌رشته ای گشوده و نشان داد که قصاید بیدل، با ساختار گفتمانی پویا، پلی میان عرفان سنتی و نقد مدرن ادبی برقرار می‌کنند.Macrostructure, Bedil Dehlavi's Qasidas, Yar-Mohammadi Model, Indian Style, Discourse Analysis, Mystical Poetryساختار کلان, قصاید بیدل دهلوی, الگوی یارمحمدی, سبک هندی, تحلیل گفتمانی, شعر عرفانیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1900.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1900.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی ساخت کلان قصاید بیدل دهلوی بر اساس الگوی یارمحمدیhttps://bahareadab.com/en/article/An Analysis of the Macrostructure of Bidel Dehlavi's Qasidas Based on the Yarmohammadi Model

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122The Impact of Reillustration of Children’s Books on Young Children Based on Nodelman’s Theory (Case Study of the Book “Fandoqi and Great Work”)تأثیر بازتصویرگری کتاب کودک بر مخاطب خردسال براساس نظریۀ نودلمن(مطالعۀ موردی کتاب فندقی و کار بزرگ)101126797110.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7971faفاطمهبرادراندانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.nombsaheliman@gmail.comفاطمهسادات طاهریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.yestaheri@kashanu.ac.irرضاشجریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران.noshajari@kashanu.ac.irJournal Article14040315BACKGROUND AND OBJECTIVES: Reillustration is a technique aimed at restudying valuable and instructive books that have lost their attractiveness among young audiences due to the inability to convey the correct meaning through outdated images, improper use of visual elements, incorrect illustration styles, or changing tastes of contemporary readers METHODOLOGY: Based on Perry Nudelman"s text-image theory, the authors use a descriptive-analytical approach, based on the text and image content of the two editions of Fandoghi and the Great Work (Fandqi va Kar-e Bozorg, focusing on Nudelman"s key concepts in the field of page layout and the relationship between text and image, to identify the elements that have led to the book"s return to the cycle of reading and public acceptance in the reimagining of the second edition of Fandoghi and the Great Work. FINDINGS: Through a comparative analysis of two different editions of Mohammad Reza Yousefi’s the book Fandoghi and the Great Work (Group A and B), which was first published with illustrations by Jila Hedayi in 1993 and then with illustrations by Mohammad Ali Adili in 2019, the authors have found that the most important differences between the two versions of this book are related to page layout, coloring, composition, space creation, illustration style, and the method of presenting images in the two books, which has led to the audience continuing to benefit from the useful content of that story and can be done for other books as well. CONCLUSION: The re-illustration of Fandoghi"s book and the great work showed the skill, creativity, and ability of today"s illustrators by employing new illustration styles and paying attention to the shortcomings of the old version of the book"s illustration, and using new methods, especially in portraying faces and representing the physical structure and movements of characters, along with the correct use of compositional elements such as contrast and emphasis, considering the moods and tastes of today"s children, can lead to the creation of a pleasant and attractive design for illustrating children"s books; in such a way that, despite the many differences between the children of today"s generation and yesterday"s, the popular children"s book of the seventies and eighties, while maintaining the previous content, will once again be popular with children and parents of today"s generationزمینه و هدف: بازتصویرگری، شگردی برای بازگرداندن کتابهای آموزنده و ارزشمند به چرخۀ مطالعه است که به دلیل عدم توانایی القای مفهوم درست تصاویر قدیمی یا عدم کاربرد صحیح عناصر دیداری و سبک نادرست تصویرگری و یا تغییر سلیقۀ مخاطبان امروزی، در میان مخاطبان کودک جایگاهی ندارند. روش ها: نگارندگان بر طبق نظریۀ متن- تصویر پری نودلمن به شیوۀ توصیفی- تحلیلی، مبتنی بر محتوای متنی و تصویری دو نسخۀ کتاب فندقی و کار بزرگ و با تمرکز بر مفاهیم کلیدی نودلمن در زمینۀ صفحه آرایی و ارتباط متن و تصویر میکوشند عناصری را که در بازتصویرگری ویراست دوم کتاب فندقی و کار بزرگ، موجب بازگشت کتاب به چرخۀ مطالعه و اقبال عمومی نسبت به آن شده است، مشخص کنند. یافته ها: نگارندگان با تحلیل مقایسه ای دو چاپ متفاوت کتاب فندقی و کار بزرگ (گروه سنّی الف و ب) اثر محمدرضا یوسفی که ابتدا با تصویرگری ژیلا هدایی در سال 1372 و سپس با تصویرگری محمدعلی عدیلی در سال 1398 به چاپ رسیده است، دریافته اند مهمترین تفاوت های دو نسخۀ این کتاب، مربوط به صفحه آرایی، رنگ پردازی، ترکیب بندی، فضاسازی، سبک تصویرگری و روش ارائۀ تصاویر در دو کتاب است که موجب ادامۀ بهره برداری مخاطب از محتوای مفید آن داستان شده است و میتواند دربارۀ کتابهای دیگر نیز انجام شود. نتیجه گیری: بازتصویرگری کتاب فندقی و کار بزرگ نشان داد مهارت، خلاقیت و توانمندی تصویرگران امروزی با به کارگیری سبک های نوین تصویرگری و توجه به نقائص تصویرگری نسخۀ قدیمی کتاب و استفاده از روشهای نوین به ویژه در چهره پردازی و بازنمایی ساختار بدنی و تحرکات شخصیتها، همراه با استفادۀ درست از عناصر ترکیب بندی همچون تضاد وتأکید، با توجه به روحیات و سلایق کودکان امروزی، میتواند به آفرینش طرحی دلنشین و جذاب برای تصویرگری کتابهای کودکان منجرشود؛ به گونه ای که علی رغم تفاوتهای بسیار بین کودکان نسل امروز و دیروز، کتاب محبوب کودکان دهه های هفتاد و هشتاد با حفظ محتوای پیشین، دوباره مورد اقبال کودکان و والدین نسل امروز قرارگیرد.Perry Nodelman’s theory, reillustration, Mohammad Reza Yousefi’s Fandoqi and Great Work (Fandqi va K, Zhila Hodai, Mohammad Ali Adili.نظریۀ پری نودلمن, بازتصویرگری, فندقی و کار بزرگ محمدرضا یوسفی, ژیلا هدایی, محمدعلی عدیلی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1901.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1901.pdfhttps://bahareadab.com/article/تأثیر بازتصویرگری کتاب کودک بر مخاطب خردسال براساس نظریۀ نودلمن(مطالعۀ موردی کتاب فندقی و کار بزرگ)https://bahareadab.com/en/article/The Impact of Reillustration of Children’s Books on Young Children Based on Nodelman’s Theory (Case Study of the Book “Fandoqi and Great Work”)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Initialization and focalization in Persian: Syntactic, phonetic, morphological mechanisms and their interactionمبتداسازی و کانونی‌سازی در زبان فارسی: سازوکارهای نحوی، آوایی، صرفی و تعامل آنها127143797210.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7972faنرگسرحمانیاستادیار گروه آموزش زبان انگلیسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.non.rahmani@cfu.ac.irمحمدرضااروجیاستادیار گروه آموزش زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.yes mohammadreza.oroji@iau.ac.irهومنبیژنیاستادیار گروه آموزش زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران.noh.bjani@iau.ac.irJournal Article14040317BACKGROUND AND OBJECTIVES: This paper presents a systematic and in-depth investigation of two core processes in the Information Structure of the Persian language: Topicalization and Focalization. Topicalization identifies the discourse "Topic" by promoting a constituent to the sentence-initial position. A notable phenomenon is the co-occurrence of the object marker «را» (râ) with non-object constituents in this process, emphasizing Aboutness and Definiteness/Specificity. Focalization is responsible for highlighting "new, contrastive, or emphatic information" (Focus). METHODOLOGY: This descriptive-analytical study collected its data using library research techniques. The data was gathered purposively, selecting sentences that researchers identified as involving phonological, morphological, or syntactic Topicalization or Focalization. Employing the theoretical framework of the Minimalist Program and Functionalist approaches, the present article describes, analyzes, and compares these mechanisms, their interaction with each other and with the phenomenon of Topicalization, and examines the role of the marker «را» (râ). FINDINGS: Persian utilizes three distinct yet often overlapping strategies: “Syntactic Focalization” relies on the movement (Scrambling) of a constituent to dedicated syntactic positions like [Spec, FocP]. “Phonological Focalization” is based on applying Heavy Stress/Accent to the intended element in its original grammatical position. “Morphological Focalization” employs Focus Markers such as «که» (ke) immediately following the focal constituent. CONCLUSION: Topicalization acts as an efficient tool for introducing and tracking discourse topics by promoting a wide range of constituents (objects, complements, adverbs) to the sentence-initial position, i.e., the specifier of the Topic node. A prominent and controversial feature of Persian is the co-occurrence of the marker «را» (râ) with non-object constituents in this position. Focalization is achieved through syntactic movement by relocating a constituent to the specifier of the Focus node, through applying heavy stress to the constituent in its base grammatical position, and also through the use of the in-situ focus marker «که» (ke), which indicates contrastive focus.زمینه و هدف: این مقاله به بررسی نظام‎مند و عمیق دو فرآیند محوری در ساخت اطلاع (Information Structure) زبان فارسی میپردازد: مبتداسازی (Topicalization) و کانونی‌سازی (Focalization) . مبتداسازی با ارتقای یک سازه به جایگاه ابتدایی جمله، «موضوع» (Topic) گفتمان را مشخص میکند» و پدیده ای قابل‌توجه، همراهی نشانه مفعولی «را» با سازه های غیرمفعولی در این فرآیند است که بر موضوع‌بودگی (Aboutness) و مشخص‌بودگی (Definiteness/Specificity) تأکید میورزد. کانونی‌سازی، برجسته سازی «اطلاعات جدید، متضاد یا تأکیدی» (Focus) را بر عهده دارد. روش پژوهش: این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و داده ها با استفاده از تکنیکهای کتابخانه ای گردآوری شده ‌اند. داده ‌ها بصورت هدفمند جمع‌آوری شده بصورتی که جملاتی که از نظر محققین دارای مبتداسازی یا کانونی‌سازی از نوع آوایی، صرفی و نحوی بوده انتخاب شدند. مقاله حاضر، با به کارگیری چارچوب نظریه کمینه گرا (Minimalist Program) و رویکردهای نقشگرا (Functionalist)، به توصیف، تحلیل و مقایسه این سازوکارها، تعامل آنها با یکدیگر و با پدیده مبتداسازی، و نیز بررسی نقش نشانه «را» میپردازد. یافته ها: فارسی از سه راه کار متمایز و غالباً همپوشان استفاده میکند: کانونی‌سازی نحوی(syntactic focalization) بر جابجایی (Scrambling) سازه به جایگاه های اختصاصی نحوی مانند [Spec, FocP]. کانونی‌سازی آوایی (Phonological Focalization)مبتنی بر اعمال تکیه سنگین (Heavy Stress/Accent) بر عنصر مورد نظر در جایگاه دستوری اصلی آن. کانونی‌سازی صرفی (Morphological Focalization) مبتنی بر استفاده از کانوننما (Focus Markers) مانند «که (ke) بلافاصله پس از سازه کانونی. نتیجه گیری: مبتداسازی به عنوان ابزاری کارآمد برای معرفی و ردیابی موضوعات گفتمان، با ارتقای طیف گسترده ای از سازه ها (مفعول، متممها، قیدها) به جایگاه ابتدایی جمله یعنی مشخصگر گره مبتدا عمل میکند. ویژگی بارز و بحث‌برانگیز فارسی، همراهی نشانه «را» با سازه های غیرمفعولی در این جایگاه است. کانونی‌سازی از طریق قلب نحوی مبتنی بر جابجایی سازه به جایگاه مشخصگر گره کانون، از طریق اعمال تکیه سنگین بر سازه در جایگاه دستوری اصلی آن و همچنین با استفاده از کانوننمای «که» بصورت درجا صورت میگیرد که نشان‌دهنده کانون تقابلی است.focalization, focus, focus marker, information structure, scrambling, topic, topicalizationساخت اطلاع, مبتدا (Topic), کانون (Focus), مبتداسازی , کانونی‌سازی, قلب نحوی , تکیه سنگین, کانوننماhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1902.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1902.pdfhttps://bahareadab.com/article/مبتداسازی و کانونی‌سازی در زبان فارسی: سازوکارهای نحوی، آوایی، صرفی و تعامل آنهاhttps://bahareadab.com/en/article/Initialization and focalization in Persian: Syntactic, phonetic, morphological mechanisms and their interaction

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Ashes and Mirrors in Saeb's Poetryخاکستر و آیینه در شعر صائب145164797410.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7974faناهیدطهرانی ثابتاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.yestehranisabet@cfu.ac.irJournal Article14040320BACKGROUND AND OBJECTIVES: The Indian style, influenced by the inspirations of Qajar period writers, has been disliked by some. But there is no doubt that the poems of this period are distinguished from other periods in terms of novelty and strangeness. Saeb is the greatest poet of Hindi ghazals in Iran, who has created more new themes than any other poet. In addition, the repetition of themes is also notable in her poetry. In Indian style, motifs are distinguished by their frequency. "Ashes and mirror" are one of the repetitions seen in Saeb"s poetry. The purpose of this article is to examine the characteristics of this repetition and the concepts and themes contained in it, and to express Saeb"s innovations in this field. METHODOLOGY: which have been carried out using a documentary method and an analytical approach. Fifty verses from the ghazals of Saeb"s Divan refer to the way rust was removed from metal mirrors in the past, and in them, ash and mirror come together. FINDINGS: In these verses, similes, metaphors, and sometimes the style of equations and proverbs are seen. In some cases, she only uses the combination of ash and mirror and does not directly refer to this method of rust removal, and in one place CONCLUSION: In these verses, Saeb, in line with the view of the mystics, believes that the truth is within us and that we must prepare the ground for understanding and comprehension by refining our hearts. To do this, we need to avoid far-fetched dreams, cultivate humility and modesty, and not be afraid of hardships. Advice for worship, piety, and living a life of love are among the things found in these verses. Paradoxical interpretations are sometimes observed in these cases, which indicate her unfamiliar outlook and are an example of Saeb"s attempt to break free from the dominance of literary traditions while at the same time adhering to them.زمینه و هدف: سبک هندی تحت تأثیر القائات ادبای دوره قاجار از نظر برخی مورد بیمهری قرار گرفته است؛ اما شک نیست که اشعار این دوره از نظر تازگی و غرابت از ادوار دیگر متمایز است. صائب بزرگترین شاعر غزلسرای هندی در ایران است که بیش از هر شاعر دیگری مضمون تازه آفریده است. علاوه بر آن تکرار مضمون نیز در شعر او قابل توجه است. در سبک هندی موتیفها به لحاظ بسامد تشخص یافته اند. « خاکستر و آیینه» از جمله تکرارهایی است که در شعر صائب دیده میشود. هدف این مقاله بررسی ویژگیهای این تکرارها و مفاهیم و مضامین مندرج در آن و بیان نوآوریهای صائب در این زمینه است . روش پژوهش: این پژوهش با روش اسنادی و رویکردی تحلیلی به بررسی پنجاه بیت از غزلیات دیوان صائب که در آن به نحوه زدودن زنگار آیینه های فلزی در گذشته اشاره شده و در آن خاکستر و آیینه با هم آمده اند، پرداخته است. یافته ها: در این ابیات تشبیه تمثیل، اسلوب معادله و ارسال المثل دیده میشود. در برخی موارد نیز تنها از باهم آیی خاکستر و آیینه و نوآوریهای دیگری استفاده کرده و به طور مستقیم اشاره ای به این شیوه زنگارزدایی ندارد. نتیجه گیری :صائب در ضمن این ابیات همسو با نگاه عارفان معتقد است حقیقت در درون خود ماست و ما باید با صیقل دل زمینه فهم و درک آن را فراهم آوریم. برای این کار لازم است از آرزوهای دور و دراز پرهیز کنیم، تواضع و فروتنی را پیشه خود سازیم و از سختیها نهراسیم توصیه به عبادت و تقوا و عاشقانه زیستن از مواردی است که در این ابیات وجود دارد. تعابیر متناقضنما گاه در این موارد مشاهده میشودکه نشان از نگاه آشنازدایانه وی دارد و نمونه ای از تلاش صائب برای بیرون آمدن از سلطه سنتهای ادبی و در عین حال پایبندی به آنهاست.Saeb, Ash and Mirror, Motif, Stylistics.صائب, خاکستر و آیینه, موتیف, سبک شناسی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1903.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1903.pdfhttps://bahareadab.com/article/خاکستر و آیینه در شعر صائبhttps://bahareadab.com/en/article/Ashes and Mirrors in Saeb's Poetry

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Verbal Innovation in the Poems of Masoud Saad Salman and Jamaluddin Abdolrazzaq Isfahani: A Stylistic Studyبدیع لفظی در قصاید مسعود سعد سلمان و جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی: مطالعه ای سبک‌شناسانه165183797910.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7979faمرتضیبراتیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.yesmt.barati@cfu.ac.irJournal Article14040401BACKGROUND AND OBJECTIVES: This study explores the comparative use of rhetorical figures of sound in the poetry of Masʿud Saʿd Salman and Jamal al-Din ʿAbd al-Razzaq Isfahani. Rhetorical devices have long enriched Persian poetry by creating harmony, beauty, and emphasis. Since musicality is regarded as a central element in defining poetry within Persian literary tradition, investigating these devices provides insight into the artistic depth and stylistic distinctions of the two poets. METHODOLOGY: The research is based on a systematic stylistic analysis of selected qasidas composed by both poets. Poems were examined for the frequency and types of rhetorical figures of sound, with particular attention to devices such as paronomasia (jinās) and rhymed prose (sajʿ). Instances were categorized and then compared across the two corpora to highlight similarities and differences in their stylistic tendencies. FINDINGS: The analysis indicates that Masʿud Saʿd Salman employed rhetorical figures of sound more extensively and consistently than Jamal al-Din. His preference for certain devices, especially jinās and sajʿ, gave his poetry a heightened sense of rhythm and musicality, making the verses more melodious and cohesive. In contrast, Jamal al-Din’s poems, while not devoid of rhetorical figures, demonstrate less reliance on them and thus reflect a comparatively lighter musical structure. This distinction suggests that Masʿud Saʿd’s poetry conveys a stronger “poetic essence” through its reliance on sound patterns and phonetic artistry. CONCLUSION: The findings underscore the value of rhetorical analysis in Persian stylistics. By comparing poets’ uses of literary devices, such studies not only clarify individual stylistic identities but also reveal broader tendencies within literary history. This research demonstrates that stylistic inquiry into rhetorical figures can help distinguish between poets and periods, offering a more nuanced understanding of the evolution of Persian literary expression.زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی و مقایسه میزان استفاده دو شاعر برجسته ادب فارسی، مسعود سعد سلمان و جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی، از صنایع بدیعی لفظی در اشعارشان سامان یافته است. صنایع بدیعی از دیرباز نقشی مهم در زیباسازی و غنای کلام ایفا کرده اند و تحلیل آنها میتواند راهگشای درک بهتر سبک و جوهر شعری شاعران باشد. اهمیت این موضوع در آن است که موسیقی درونی و لفظی شعر، یکی از عناصر بنیادین تعریف شعر در سنت ادبیات فارسی به شمار میرود و بررسی این جنبه ها میتواند جایگاه شاعران را در میان همعصرانشان روشن‌تر سازد. روش: در این تحقیق، اشعار دو شاعر بطور نظام‌مند از نظر بسامد و نوع کاربرد صنایع لفظی بررسی شده است. برای این منظور، نمونه های قابل توجهی از قصاید هر دو شاعر استخراج و بر اساس معیارهای بلاغی و بدیعی دسته بندی گردیده اند. سپس مقایسه ای میان میزان بهره گیری و تنوع صنایع بدیعی در آثار آنان صورت گرفته تا تفاوتهای سبکی و بلاغی مشخص شود. یافته ها: بررسیها نشان داد که مسعود سعد سلمان به طور کلی بهره بیشتری از صنایع بدیعی لفظی برده است و این استفاده در برخی موارد، همچون جناس و سجع، برجستگی بیشتری دارد. همین امر موجب شده است که شعر او موسیقایی‌تر و از نظر آهنگینگی و انسجام لفظی غنی‌تر جلوه کند. در مقابل، جمال‌الدین عبدالرزاق هرچند از این صنایع استفاده کرده است، اما بسامد و شدت بکارگیری آنها به پای مسعود سعد نمیرسد. بر این اساس، میتوان گفت که شعر مسعود سعد از منظر موسیقایی، «جوهر شعری» بیشتری دارد. نتیجه گیری:یافته های این پژوهش نشان میدهد که تحلیل بلاغی و بدیعی میتواند ابزاری کارآمد برای سبک‌شناسی و تمایزگذاری میان شاعران و دوره های ادبی باشد. پژوهش حاضر تأکید میکند که برای شناخت بهتر سیر تطور ادبیات فارسی، انجام مطالعات مشابه در حوزه بلاغت ضروری است تا سبک فردی هر شاعر و سبک کلی هر دوره با دقت بیشتری شناسایی گردد.Literary Stylistics, Masoud Saad Salman, Jamal al-Din Isfahani, Badi' al-Riffi, Comparison and Analysisسبک‌شناسی ادبی, مسعود سعد سلمان, جمال‌الدین اصفهانی, بدیع لفظی, مقایسه و تحلیلhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1904.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1904.pdfhttps://bahareadab.com/article/بدیع لفظی در قصاید مسعود سعد سلمان و جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی: مطالعه ای سبک‌شناسانهhttps://bahareadab.com/en/article/Verbal Innovation in the Poems of Masoud Saad Salman and Jamaluddin Abdolrazzaq Isfahani: A Stylistic Study

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Introducing the Tehrani-Mashhadi Illustrated Divan Manuscript and Its Analysis Based on Layered Stylistics معرفی نسخۀ خطی دیوان مصور تهرانی-مشهدی و تحلیل آن بر مبنای سبک‌شناسی لایه ای185205798010.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7980faاعظمذبیحی هدکدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.nozabihi59@yahoo.comحسندلبریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.yes h.delbari@hsu.ac.irمیلادجعفرپوراستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران.nom.jafarpour@hsu.ac.irJournal Article14040407BACKGROUND AND OBJECTIVES: Background and Objective: Introducing poets and their poetry and correcting manuscripts, especially single-copy manuscripts, are among the priorities of researchers to help revive the Persian language. The Illustrated Divan of Tehrani, a poet and painter of the Qajar period, is a single-copy manuscript in the manuscript collection of Astan Quds Razavi, which has not been corrected. However, an incomplete copy of this work is also available in the Bankipur Library in India. The aim of this study is to examine the manuscript of the Illustrated Divan of Tehrani based on layered stylistics. METHODOLOGY: The present study is a manuscript study based on documentary and library studies. In the section on the frequency of stylistic elements, statistical methods have been used. FINDINGS: In addition to these two versions, illustrated poems are found in the Qajar period"s Janghay and Tadziras. This study, while briefly introducing Tehrani"s illustrated poems and his poetry collection, has examined and analyzed his poems in terms of layered stylistics in five layers: phonetic, lexical, syntactic, rhetorical, and ideological. In terms of stylistics, illustrated poems are desirable in the phonetic, musical, and phonetic levels. In the lexical layer, the high frequency of formal words has made his style educational and formal, and there is no trace of intimate and intimate conversation in his poetry. Marked words in illustrated poems are close to zero, and the abundant use of unmarked words makes his stylistic level zero and his speech formal, which is more suitable for the court atmosphere. CONCLUSION: The use of more mental and dark words than clear and sensual words has made his poetry holistic and philosophical. At the syntactic level, prepositions in the old meaning and the subject pronoun "sh" are archaic examples at the syntactic level of his poetry. The ideology of his poetry is in the romantic-mystical sonnets and in the worldview odes of power.زمینه و هدف: معرفی شاعران و شعر آنان و تصحیح نسخه های خطی به ویژه دست‌نوشته های تک‌نسخه جزء اولویتهای پژوهشگران برای کمک به احیای زبان فارسی است. دیوان مصور تهرانی شاعر و نقاش دورۀ قاجار تک‌نسخه موجود در گنجینه نسخ خطی آستان قدس رضوی است که تصحیح نشده است البته نسخه ای ناقص از این اثر در کتابخانۀ بانکیپور هندوستان نیز وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی نسخه خطی دیوان مصور تهرانی بر مبنای سبک‌شناسی لایه ای است. روش‌ها: پژوهش حاضر بررسی نسخه خطی بر اساس مطالعات اسنادی و کتابخانه ای است. و در بخش بسامد عناصر سبکی از روش آماری استفاده شده است. یافته ها: اشعار مصور علاوه بر این دو نسخه در جنگهای و تذکره های دورۀ قاجار یافت میشود. این پژوهش ضمن معرفی مختصر مصور تهرانی و دیوان شعر او، اشعار وی را از حیث سبک‌شناسی لایه ای در پنج لایۀ آوایی، واژگان، نحوی، بلاغی و ایدئولوژیک بررسی و تحلیل کرده است. شعر مصور از نظر سبک‌شناسی در لایۀ ‌آوایی، موسیقی و سطح آوایی مطلوبی است. در لایۀ واژگانی بسامد زیاد واژگان رسمی، سبک وی را آموزشی و رسمی کرده است و از گفتگوی خودمانی و صمیمی در شعر وی اثری نیست. واژگان نشان‌دار در شعر مصور نزدیک به صفر است و کاربرد فراوان واژه های بی نشان درجۀ سبکی وی را صفر و نوع سخنش را رسمی ‌میکند که بیشتر مناسب فضای درباری است. نتیجه گیری: کاربرد بیشتر واژگان ذهنی و تیره، نسبت به واژگان روشن و حسی، شعر وی را کلی‌نگر و فلسفی کرده است. در سطح نحوی حروف اضافه در معنی قدیمی و «ش» ضمیر فاعلی، نمونه آرکاییک در سطح نحوی شعر وی است. ایدئولوژی شعر وی در غزلیات عاشقانه- عارفانه و در قصاید جهان‌بینی قدرت است.Tehrani-Mashhadi illustrator, manuscript, correction, layered stylistics.مصور تهرانی-مشهدی, نسخه خطی, تصحیح, سبک‌شناسی لایه ای.https://bahareadab.com/downloadPDF/1905.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1905.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی نسخۀ خطی دیوان مصور تهرانی-مشهدی و تحلیل آن بر مبنای سبک‌شناسی لایه ایhttps://bahareadab.com/en/article/Introducing the Tehrani-Mashhadi Illustrated Divan Manuscript and Its Analysis Based on Layered Stylistics

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Thematic Analysis of Proverbs and Maxims and Their Stylistic Use in Ferdowsi’s Shahnameh with Reference to Their Connection to Iranian Culture and Historyتحلیل موضوعی زبانزدها و اندرزها و سبک بکارگیری آنها در شاهنامۀ فردوسی با نگاهی بر پیوند آن با فرهنگ و تاریخ ایران207230798110.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7981faمحمودجوادیان کوتناییدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.nomahmoud.javadian1332@gmail.comحسینحسن‌پور آلاشتیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.yeshhasanpour@umz.ac.irرضاستاریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.norezasatari@umz.ac.irJournal Article14040412BACKGROUND AND OBJECTIVES: This study examines, both thematically and stylistically, the proverbs and maxims employed in Ferdowsi’s Shahnameh, seeking to demonstrate how these concise forms of expression reinforce the bond between the epic text and Iran’s cultural-historical memory. In this research, proverbs (folk sayings) and maxims are considered as two facets of a single wisdom-bearing discourse: the former rooted in the oral traditions of the people, and the latter linked to the didactic heritage of Pahlavi advisory literature. Both serve as mediating devices in the Shahnameh for transmitting ethical, political, and social value. METHODOLOGY: The study collects examples from the text and categorises them thematically into eight principal domains, including praise of wisdom and rationality, preservation of justice and generosity, the transience of the world, devotion to the Divine, commendation of harmonious coexistence, principles of governance, among others. These themes illustrate the prominent patterns of Ferdowsi’s utilisation of such maxims. The method combines textual and thematic analysis with a review of earlier sources, in order to clarify both the cultural-historical roots and the rhetorical techniques (such as sententious expressions, repetition, and allegory) employed by Ferdowsi. FINDINGS: The analysis indicates that proverbs and maxims in the Shahnameh perform multiple functions: reinforcing collective memory, teaching the principles of governance and personal ethics, creating coherence between mythological and historical layers, and enhancing the rhetorical appeal of the work. CONCLUSION: The research demonstrates that Ferdowsi, by integrating oral tradition with written didactic heritage, was able to condense moral and national messages into succinct and enduring forms of expression, thereby transforming the Shahnameh into a linguistic-cultural apparatus for reproducing national identity.زمینه و هدف: پژوهش حاضر به صورت موضوعی و سبک‌شناختی به زبانزدها و اندرزهای به کار رفته در شاهنامۀ فردوسی میپردازد و میکوشد کارکردهای این گونه های کوتاه گفتاری را در تقویت پیوند میان متن حماسی و حافظۀ فرهنگی- تاریخی ایران نشان دهد. در این جستار، زبانزدها (دستانزد) و اندرزها به عنوان دو روی یک روایت حکمت‌آمیز دیده شده اند؛ یکی ریشه در ادبیات گفتاری تودهها و دیگری پیوندی با سنّتهای اندرزنامۀ پهلوی دارد که هر دو در شاهنامه نقش واسطه ای در انتقال ارزشهای اخلاقی، سیاسی و اجتماعی ایفا میکنند. روشها: پژوهش با گردآوری نمونه ها از متن و سپس دسته بندی موضوعی (هشت محور اصلی)، از جمله ستایش خرد و خردگرایی، پاسداشت داد و دهش، گذرا بودن جهان، بندگی یزدان، ستایش همزیستی نیکو، آئین کشورداری و ...الگوهای شاخص بهره گیری فردوسی از این گزارهها را نشان میدهد. روش کار تحلیل متنی و موضوعی همراه با بازخوانی منابع پیشینه بوده است تا هم ریشه های فرهنگی-تاریخی و هم شگردهای بلاغی (ارسال‌مثل، تکرار، تمثیل و...) تبیین شود. یافته ها: بررسی پژوهشگران بیانگر آن است که زبانزدها و اندرزها در شاهنامه کارکردهای چندگانه دارند: تقویت حافظۀ جمعی، آموزش آئین کشورداری و اخلاق فردی، ایجاد هم‌خوانی میان لایه های اسطوره ای و تاریخی، و افزایش گیرایی بیانی اثر. ما در رساله نزدیک به 300 زبانزد و بیش از 1800 اندرز را از شاهنامه درآوردیم. در اینجا بر پایۀ گنجایش محدود مقاله، شمار اندکی از آنها را با موضوعهای گوناگون در مقاله آوردیم. نتیجه گیری: پژوهش نشان میدهد که فردوسی با تلفیق سنت گفتاری و سنت حکمی مکتوب، توانسته است پیامهای اخلاقی و ملّی را در قالبهایی موجز و ماندگار فشرده سازد و این‌گونه شاهنامه را به دستگاهی زبانی ـ فرهنگی برای بازتولید هویت ملّی تبدیل کند.Thematic analysis, Shahnameh, Ferdowsi’s style, maxims, proverbsتحلیل موضوعی, شاهنامه, سبک فردوسی, اندرزها, زبانزدهاhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1906.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1906.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل موضوعی زبانزدها و اندرزها و سبک بکارگیری آنها در شاهنامۀ فردوسی با نگاهی بر پیوند آن با فرهنگ و تاریخ ایرانhttps://bahareadab.com/en/article/Thematic Analysis of Proverbs and Maxims and Their Stylistic Use in Ferdowsi’s Shahnameh with Reference to Their Connection to Iranian Culture and History

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Studying the stylistic and content influence of Saadi's Golestan and Wassaf's History on the book Darreh Nadereh (based on the preface)بررسی تأثیر سبکی و محتوایی گلستان سعدی و تاریخ وصاف بر کتاب درّه نادره(با تکیه بر دیباچه)231245798410.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7984faابوالقاسمبهزادی گودریدانش‌آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران.yesabolqasembehzadi@gmail.comJournal Article14040404BACKGROUND AND OBJECTIVES: Dorreh Nadereh, written by Mirza Mehdi Khan Astarabadi, is a book with elaborate prose and is devoted to the history of Afsharids. Despite the fact that this book is full of valuable and first-class information on the history of the Afsharids and is one of the main sources for obtaining information on the historical situation of the late Safavid period and even the early Zand period, However, Mirza Mehdi Khan"s imitation and adaptation in this work of literary and historical sources from previous periods, such as Kalilah and Dimnah, Sindbadnameh, Marzbannameh, Tarikh Wassaf, and Saadi"s Golestan, have caused the traces of the stylistic characteristics of these works to be directly or indirectly visible in this work. This article attempts to compare the preface of Darreh Nadereh with two valuable literary works, Tarikh Wassaf and Golestan Saadi, and to present and mention evidence of the stylistic similarities between these two works and Darreh Nadereh, and to explain their influence on Darreh Nadereh"s writing style. METHODOLOGY: The present study is a theoretical study that is formed by descriptive-analytical method and review of library studies and document research. The scope and society of the study is the book Darreh Nadereh by Seyyed Jafar Shahidi, published by the Ministry of Culture and Higher Education, the history of the lithographic printing of Bombay and Golestan Saadi. FINDINGS: An examination of the stylistic evidence of Darreh Nadereh shows that the author of this work does not consider it wrong to imitate, adapt, or utilize the aforementioned works. Rather, he considers this impressionability to be her literary pride, having taken works such as the History of Wassaf as her role model, and even considers her artistic display in front of these works to be impolite The author of this work has clearly decorated his prose with a seasoning of boring wordplay, not only by some words and expressions, but also by using common themes, the order and sequence of themes. The findings show that the author has used more of its themes than Saadi"s Golestan, but has paid attention to imitation and adaptation in all intellectual, literary and linguistic fields than Wasaf"s history. CONCLUSION: Adaptation of sentences, combinations, and terms from the text of Tarikh Wasaf Imitating the themes of Tarikh Wasaf in the same order as stated in the preface Admitting to imitating Tarikh Wasaf along with humility towards it (Wasaf has exactly this same moral principle towards Ata Malek Juwayni), Imitating the literary devices of Golestan with similar words and expressions, especially in similes, allusions, similes, and ...Expressing the themes of Golestan with similar and broader wordsObserving the sequential course of the themes of Golestan from praising God to being convinced to write a bookIn general, the contribution of Tarikh Vasaf in influencing Darreh Nadereh is much greaterزمینه و هدف: درّه نادره تألیف میرزا مهدیخان استرآبادی، کتابی با نثر مصنوع و متکلّف در تاریخ افشاریه است. برخلاف اینکه این کتاب، مشحون از اطّلاعات ارزشمند و دسته اول در تاریخ افشاریه و از منابع اصلی برای کسب اطّلاعات از اوضاع تاریخی اواخر دوره صفویه و حتّی اوایل دوره زندیه است، امّا تقلید و اقتباس میرزا مهدیخان در این اثر از منابع ادبی و تاریخی دوره های قبل مانند کلیله و دمنه، سندبادنامه، مرزبان نامه، تاریخ وصّاف و گلستان سعدی باعث شده است که در این اثر ردّ پای ویژگیهای سبکی و محتوایی این آثار به طور مستقیم یا غیر مستقیم به چشم بخورد. در این مقاله سعی شده است دیباچه درّه نادره با دو اثر ارزشمند ادبی تاریخ وصّاف و گلستان سعدی مقایسه شود و با ذکر شواهدی از مشترکات سبکی این دو اثر با درّه نادره، تأثیر آنها بر سبک تحریر درّه نادره بیان شود. روشهای پژوهش: پژوهش پیش رو، مطالعه ای نظری است که به شیوه توصیفی _ تحلیلی و بررسی مطالعات کتابخانه ای و سندکاوی شکل گرفته است. محدوده و جامعه مورد مطالعه، کتاب درّه نادره به اهتمام سیّد جعفر شهیدی، انتشارت وزارت فرهنگ و آموزش عالی، تاریخ وصاف چاپ سنگی بمبئی و گلستان سعدی است. یافته ها: بررسی شواهد سبکی درّه نادره نشان میدهد که نویسنده این اثر نه تنها تقلید و اقتباس و بهره گیری از آثار مذکور را عیب نمیداند بلکه این تأثیرپذیری را افتخار ادبی خود میداند که آثاری چون تاریخ وصّاف را سرمشق خود قرار داده است و حتّی هنرنمایی خود را در برابر صاحبان این آثار بی ادبی میداند. نویسنده این اثر به طور آشکار نه تنها با برخی از کلمات و اصطلاحات بلکه با بهره گیری از مضامین مشترک، ترتیب و سیر متوالی مضامین، نثر خود را با چاشنی لفظ پردازیهای ملال آور مزیّن کرده است. یافته ها نشان میدهد که نویسنده نسبت به گلستان سعدی اغلب از مضامین آن بهره برده است ولی نسبت به تاریخ وصّاف، تقلید و اقتباس را در همه زمینه های فکری، ادبی و زبانی مورد توجه قرار داده است. نتیجه گیری: با بررسی و تطبیق دیباچه دره نادره با تاریخ وصاف، مواردی چون: اقتباس از جملات و ترکیبات و اصطلاحات تاریخ وصاف، تقلید از مضامین تاریخ وصاف به همان ترتیبی که در دیباچه بیان شده است، اذعان به تقلید از تاریخ وصاف همراه با تواضع دربرابر آن (دقیق همین اصل اخلاقی را وصاف نسبت به عطاءملک جوینی دارد) و ... در کتاب دره نادره قابل ملاحظه است. همچنین با مقایسه دیباچه دره نادره و گلستان سعدی، موارد زیر قابل توجه است: -تقلید از آرایه های ادبی گلستان با لغات و تعابیر مشابه آن به خصوص در سجع، تلمیح، تشبیه، تشخیص و.. -بیان مضامین گلستان با الفاظی مشابه و گسترده تر - رعایت سیر متوالی مضامین گلستان از حمد خدا گرفته تا متقاعد شدن به تحریر کتاب.Stylistics, Persian prose, Saadi's Golestan, Wassaf's history, Darreh Nadereh.سبک شناسی, نثر فارسی, گلستان سعدی, تاریح وصّاف, درّه نادره.https://bahareadab.com/downloadPDF/1907.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1907.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی تأثیر سبکی و محتوایی گلستان سعدی و تاریخ وصاف بر کتاب درّه نادره(با تکیه بر دیباچه)https://bahareadab.com/en/article/Studying the stylistic and content influence of Saadi's Golestan and Wassaf's History on the book Darreh Nadereh (based on the preface)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Investigating the manifestations of the human perspective on war and resistance in the novel Journey to the Orient 270 Degrees based on the Frankfurt School and Eric Fromm perspectiveبررسی جلوه های نگاه انسانی به جنگ و مقاومت در رمان سفر به گرای ۲۷۰ درجه بر مبنای مکتب فرانکفورت و دیدگاه اریک فروم247260798510.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7985faموسیقلیزادهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران.nomousa.gholizadeh@iau.irفرشتهناصریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران.yesNaseri1033@ausr.ac.irراضیهزواریانگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران.noraziezavarian52@iau.ac.irJournal Article14040417BACKGROUND AND OBJECTIVES: War and resistance literature in the last century, as part of the collective memory of nations, has played a pivotal role in shaping their cultural and historical identity. However, the main question is whether this literature is merely a reflection of military and political events or can it be a container for rethinking fundamental human concepts such as freedom, love, hope, and death. METHODOLOGY: The present study uses a descriptive-analytical method to examine the novel Journey to the Orient 270 Degrees by Ahmad Dehghan. FINDINGS: The author has benefited from his own lived experience. As a teenage fighter in the Iran-Iraq War, Dehghan has given this work a special authenticity and objectivity that goes beyond the level of slogan and ideological narratives and represents resistance as a human and tangible experience. The theoretical framework of this research is based on two foundations: first, the critical theory of the Frankfurt School, which emphasizes the critique of domination, ideology, and mass culture; and second, Erich Fromm’s views on social psychology, basic human needs, and personality types. CONCLUSION: In the novel “Journey to the 270 Degrees,” the author focuses on the humanization of resistance and the highlighting of the fighter’s figure not as an ideological and transhuman being, but as a loving, hopeful, and suffering human being. In this novel, the teenagers’ narrative of war is such that death, daily life, family, and small human desires are placed alongside the experience of the front, and it also mixes captivity, torture, and psychological pressures with love, faith, and hope, elevating resistance to a level beyond military battle.زمینه و هدف: ادبیات جنگ و مقاومت در سده اخیر به مثابه بخشی از حافظه جمعی ملتها، در شکل‌دهی به هویت فرهنگی و تاریخی آنان نقشی محوری ایفا کرده است. اما پرسش اصلی این است که آیا این ادبیات صرفاً بازتابی از رخدادهای نظامی و سیاسی است یا میتواند ظرفی برای بازاندیشی در مفاهیم بنیادین انسانی چون آزادی، عشق، امید و مرگ باشد. روش‌ها: پژوهش حاضر با روش توصیفی -تحلیلی، به بررسی رمان سفر به گرای ۲۷۰ درجه اثر احمد دهقان، میپردازد. یافته ها: نویسنده از تجربه زیسته خویش بهره برده است دهقان به عنوان رزمنده نوجوان جنگ ایران و عراق به این اثر اصالت و عینیتی ویژه بخشیده است که از سطح روایتهای شعاری و ایدئولوژیک فراتر میرود و مقاومت را به عنوان تجربه ای انسانی و ملموس بازنمایی میکند. چارچوب نظری این تحقیق بر دو بنیان استوار است: نخست، نظریه انتقادی مکتب فرانکفورت که بر نقد سلطه، ایدئولوژی و فرهنگ توده ای تأکید دارد؛ و دوم، دیدگاه های اریک فروم درباره روانشناسی اجتماعی، نیازهای بنیادین انسان و تیپهای شخصیتی. نتیجه گیری: در رمان «سفر به گرای ۲۷۰ درجه» انسانسازی مقاومت و برجسته سازی چهره مبارز نه به عنوان موجودی ایدئولوژیک و فراانسانی، بلکه به عنوان انسانی عاشق، امیدوار و رنج‌کشیده، مورد توجه نویسنده قرار دارد. در این رمان، روایت نوجوانان از جنگ به گونه ای است که مرگ، زندگی روزمره، خانواده و آرزوهای کوچک انسانی در کنار تجربه جبهه قرار میگیرد و نیز اسارت، شکنجه و فشارهای روانی با عشق، ایمان و امید درهم می‌آمیزد و مقاومت را به سطحی فراتر از نبرد نظامی ارتقاء میدهد.Resistance literature, peasant, Journey to the 270 Degrees, Frankfurt School, Erich Frommادبیات مقاومت, دهقان, سفر به گرای ۲۷۰ درجه, مکتب فرانکفورت, اریک فروم.https://bahareadab.com/downloadPDF/1908.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1908.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی جلوه های نگاه انسانی به جنگ و مقاومت در رمان سفر به گرای ۲۷۰ درجه بر مبنای مکتب فرانکفورت و دیدگاه اریک فرومhttps://bahareadab.com/en/article/Investigating the manifestations of the human perspective on war and resistance in the novel Journey to the Orient 270 Degrees based on the Frankfurt School and Eric Fromm perspective

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Analysis and Study of the Thoughts of Malamatiyye in the Ghazals of Nasser Bukharaiتحلیل و بررسی اندیشه های ملامتیّه در غزلیّات ناصر بخارایی261285799510.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.7995faمیلادخورشید کردلرگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران.nomilad.khorshidkordlar@iau.ac.irعباسباقی‌نژادگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران.yesabbas.baghinejad@iau.ac.irفروغجلیلیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران.noforoughjalili@iau.ac.irJournal Article14040418BACKGROUND AND OBJECTIVES: Malamatiyye, as one of the most important currents branching from mysticism and Sufism, believed that seeking the satisfaction of the people and paying attention to their pleasures leads the servant away from the truth and as a result, the seeker is deprived of God"s favor. Therefore, by giving in to the blame of people, one should act only in order to attract the attention of God Almighty and sincerely. This thought has been considered in many Persian mystical texts, including the Ghazals of Nasser Bukharai. The main purpose of this research is to analyze and study the thought of Malamatiyye in the Ghazals of Nasser Bukharai, one of the prominent Ghazal poets of the eighth century AH, in order to examine his blasphemous orientations in this regard and to categorize and separate the manifestations of this thought in his Ghazals. METHODOLOGY: The research method in this article is descriptive-analytical, which is based on the content of one hundred selectively selected ghazals by Nasser Bukharai, extracting, categorizing, and analyzing themes related to the principles of censure. FINDINGS: The research findings show that in Nasser Bukharai’s ghazals, concepts such as lack of attachment to the world, concealing obedience, satisfaction with censure and drunkenness, escaping name and shame, condemning hypocritical and hypocritical ascetics, despising oneself, serving the people, disregarding formal knowledge, and abandoning the outward customs of Sufism have a significant frequency, and can be traced and reflected upon as the main components of the censure idea in this poet’s poetry. CONCLUSION: The results of this research show that in his ghazals, Nasser Bukharai has not only reflected the teachings of the school of Malamatiyye in his poems by using romantic and critical language, but also by criticizing hypocritical Sufis and ascetics of Salus and hypocrisy, he has drawn a different picture of true mystical behavior in which he emphasizes, above all, sincerity of action, concealing good qualities, and avoiding hypocrisy.زمینه و هدف: ملامتیّه بعنوان یکی از مهمترین جریانهای منشعب از عرفان و تصوّف معتقد بودند که جلب رضایت خلق و توجّه به خوشایند آنان، بنده را از حق دور میدارد و در نتیجه سالک از عنایت خداوند محروم میگردد از این رو با تن دادن به ملامت مردم باید تنها در جهت جلب نظر حق تعالی و اخلاص عمل باشد. این اندیشه در بسیاری از متون عرفانی فارسی از جمله غزلیات ناصر بخارایی مورد توجّه قرار گرفته است. هدف اصلی این پژوهش تحلیل و بررسی اندیشه ملامتیّه در غزلیّات ناصر بخارایی از شاعران غزلسرای مطرح در قرن هشتم هجری میباشد تا جهتگیریهای ملامتی او را در این خصوص مورد بررسی قرار دهیم و نمودهای این اندیشه را در غزلیّات وی، دسته بندی و تفکیک نماییم. روش پژوهش: روش پژوهش در این مقاله توصیفی ـ تحلیلی است که با بررسی محتوای صد غزل از غزلیّات ناصر بخارایی که بصورت گزینشی انتخاب شده است، مضامین مرتبط با اصول ملامتیّه، استخراج، دسته بندی و تحلیل شده است. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان میدهد که در غزلیّات ناصر بخارایی مفاهیمی چون عدم دلبستگی به دنیا، پنهان داشتن طاعات، رضایت از ملامت و میخوارگی، گریز از نام و ننگ، نکوهش زاهدان ریایی و اهل تزویر، خوارداشت نفس، خدمت به خلق، بی‌توجّهی به علم رسمی و ترک آداب ظاهری تصوّف از بسامد قابل ملاحظه ای برخوردار است و بعنوان مؤلفه های اصلی اندیشه ملامتیّه در دیوان این شاعر قابل رهگیری و تأمل است. نتایج پژوهش: نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که ناصر بخارایی در غزلیّات خود با بهره گیری از زبان عاشقانه و انتقادی نه تنها آموزه های مکتب ملامتی را در اشعار خویش منعکس نموده است، بلکه با نقد صوفیان ریایی و زاهدان اهل سالوس و تزویر تصویری متفاوت از سلوک حقیقی عارفانه ترسیم کرده است که در آن بیش از هر چیز بر اخلاص عمل و پنهان داشتن اوصاف نیک و پرهیز از ریا تأکید مینماید.Ghazals of Nasser Bukharai. Malamatiyye. Mysticism and Sufisغزلیّات ناصر بخارایی, ملامتیّه, عرفان و تصوّف, شعر قرن هشتم.https://bahareadab.com/downloadPDF/1909.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1909.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی اندیشه های ملامتیّه در غزلیّات ناصر بخاراییhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and Study of the Thoughts of Malamatiyye in the Ghazals of Nasser Bukharai

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811520251122Structural and Content Analysis of the Letters of Ferdowsi's Shahnamehتحلیل ساختاری و محتوایی نامه های شاهنامه فردوسی287303802910.irandoi.2002/bahareadab.2025.18.8029faامیدمجداستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yesmajdomid@ut.ac.irمریمفتحعلی‌پور سالوییدانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران.nomrym.fathalipour@gmail.comمحمدفتحعلی‌پور سالوییدانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.nofardadfat8@gmail.comJournal Article14040502BACKGROUND AND OBJECTIVES: The present study aims to conduct a detailed and systematic study of written letters in Ferdowsi"s Shahnameh. Letters in Shahnameh are part of the narrative structure and a means of shaping the relationships between characters, expressing the perspective of power, and reflecting moral and cultural values. Although this part of the text makes a significant contribution to advancing the story, few studies have analyzed all the letters in an integrated manner, and usually only a few famous letters have been examined. Hence, the need for a comprehensive study that analyzes both the structure and content of the letters is felt. METHODOLOGY: This research was conducted based on the descriptive-analytical method and used qualitative and quantitative content analysis simultaneously. In the first stage, by referring to the critical text of Shahnameh (published by Jalal Khaleghi Motlaq), 74 written letters were extracted along with all their structural and narrative features. Then, for each letter, information such as the pattern of the beginning, body and end, type of content, tone, length, social relationship between the sender and the receiver and its position in the narrative were recorded. After coding, the data were analyzed in the form of the three axes of structure, content and function. FINDINGS: The findings of the study show that most of the letters follow the three-fold pattern of beginning, body, and end, which indicates the roots of a writing tradition in the Shahnameh text. The study of tones also indicates the dominance of two tones: threatening and soft, which shows that power relations and moral relations together organize the narrative. In terms of narrative role, some letters initiate main events, some create new tension and crisis, and others lead to unraveling and organizing the ending of the narrative. This indicates that letters play an active role in constructing the plot of the Shahnameh and are not the only means of conveying the message. CONCLUSION: The results of the research show that Ferdowsi used the letter format to express his moral, political, and humanistic views, and that letters in the Shahnameh have a place beyond a simple communication tool. Their coherent structure reflects the poet"s mastery of the formal letter-writing methods and the secretarial tradition of ancient Iran, and the diversity of themes, tones, and relationships between characters shows that letters are a serious part of the narrative architecture of the Shahnameh.هدف و زمینه: پژوهش حاضر با هدف بررسی دقیق و نظام‌مند نامه های کتبی در شاهنامه فردوسی انجام شده است. نامه ها در شاهنامه بخشی از ساخت روایت و وسیله ای برای شکل دادن به روابط شخصیتها، بیان دیدگاه قدرت، و انعکاس ارزشهای اخلاقی و فرهنگی هستند. با وجود اینکه این بخش از متن سهم قابل توجهی در پیشبرد داستان دارد، کمتر پژوهشی به صورت یکپارچه به تحلیل همه نامه ها پرداخته است و معمولاً تنها چند نامه مشهور مورد بررسی قرار گرفته اند. از این رو، ضرورت پژوهشی جامع که هم ساختار و هم محتوای نامه ها را در کنار هم تحلیل کند، احساس میشود. روش تحقیق: این پژوهش بر اساس روش توصیفی–تحلیلی انجام شده و از تحلیل محتوای کیفی و کمی به طور همزمان بهره گرفته است. در مرحله نخست، با مراجعه به متن انتقادی شاهنامه (چاپ جلال خالقی مطلق)، ۷۴ نامه کتبی به همراه تمامی ویژگیهای ساختاری و روایی آنها استخراج شد. سپس برای هر نامه، اطلاعاتی چون الگوی آغاز، بدنه و پایان، نوع مضمون، لحن، طول، نسبت اجتماعی میان فرستنده و گیرنده و جایگاه آن در روایت ثبت گردید. داده ها پس از کدگذاری در قالب محورهای سه گانه ساختار، محتوا و کارکرد تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان میدهد که بیشتر نامه ها از الگوی سه گانه آغاز، بدنه و پایان پیروی میکنند و این خود نشان‌دهنده ریشه داشتن یک سنت دبیری در متن شاهنامه است. بررسی لحنها نیز بیانگر غلبه دو لحن تهدیدی و نرم است که نشان میدهد روابط قدرت و روابط اخلاقی در کنار یکدیگر روایت را سامان میدهند. از نظر نقش روایی، برخی از نامه ها آغازگر رخدادهای اصلیند، برخی تنش و بحران جدیدی ایجاد میکنند و گروهی دیگر به گرهگشایی و ساماندهی پایان روایت می‌انجامند. این موضوع بیان میکند که نامه ها نقش فعالی در ساخت پیرنگ شاهنامه دارند و تنها وسیله انتقال پیام نیستند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان میدهد که فردوسی از قالب نامه برای بیان دیدگاههای اخلاقی، سیاسی و انسانی خود بهره برده و نامه ها در شاهنامه جایگاهی فراتر از یک ابزار ساده ارتباطی دارند. ساختار منسجم آنها بیانگر تسلط شاعر به شیوه های رسمی نامه نگاری و سنت دبیری ایران باستان است، و تنوع مضامین، لحنها و روابط میان شخصیتها نشان میدهد که نامه ها بخشی جدی از معماری روایی شاهنامه محسوب میشوند.Shahnameh, Ferdowsi, epistolary writing, structural analysis, content analysis, narrative functionشاهنامه, فردوسی, نامه نگاری, تحلیل ساختاری, تحلیل محتوایی, کارکرد رواییhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1910.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1910.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل ساختاری و محتوایی نامه های شاهنامه فردوسیhttps://bahareadab.com/en/article/Structural and Content Analysis of the Letters of Ferdowsi's Shahnameh