امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Introduction to the Manuscript, Biography, and Poetic Style of Abdul Ali Ehtesham al-Dawlaمعرّفی نسخه خطّی، زندگینامه و سبک اشعار عبدالعلی احتشام‌الدوله128786710.22034/bahareadab.2025.18.7867faپروینحسینیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد دورود، دانشگاه آزاد اسلامی، دورود، ایران.no Parvin.hosseini1470@gmail.comجوادتراب‌پوراستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد دورود، دانشگاه آزاد اسلامی، دورود، ایران.yes Javad.torabpour@iau.ac.irکبریبهمنیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد دورود، دانشگاه آزاد اسلامی، دورود، ایران.noBahmanikobra@yahoo.comJournal Article14040109BACKGROUND AND OBJECTIVES: Abdul Ali Ehtesham al-Dawla, who is known by the pen name "Abdi," was a poet of the literary revival in the second half of the 13th century AH. He was the son of Farhad Mirza Motamed al-Dawla and one of the praise singers of Nasser al-Din Shah and several other notable figures in Qajar. The only complete manuscript of his Divan is kept in the library of the Islamic Consultative Assembly. This article introduced this poet and examined the stylistic features of his poems. METHODOLOGY: This research is based on library studies and follows a descriptive-analytical approach. The complete manuscript of the poet"s Divan constitutes the statistical population of the study. After reading and studying the book, notes were taken on three stylistic aspects (linguistic, intellectual, and literary). The research was conducted based on an analysis of this data. FINDINGS: Abdi used a variety of Persian poetic meters and used obscure rhymes and verbal, nominal, compound and literal refrains. His divan has a strong inner harmony in terms of its use of rhetorical figures and the high frequency of figures of speech, especially similes and metaphorical combinations. His poems are usually simple and sometimes somewhat complex due to the use of old and obsolete words. CONCLUSION: Abdi is a poet of few words but he speaks selectively. Although he follows poets such as Rudaki, Naser Khosrow, Khaghani, Farrokhi, and Hafiz and is indebted to these poets in the creation of panegyric and didactic odes and mystical Ghazals, his work is not an absolute imitation; rather, in his ability to express, he is indebted to his inherent talent. Intellectually, the most important characteristic of his style is the variety of topics he addresses in his Divan. While Abdi is a capable panegyrist, he has thought-provoking didactic poems. He is a master at describing nature and beautifully narrates passionate mystical love.زمینه و هدف: عبدالعلی احتشام‌الدوله، متخلص به «عبدی» از شاعران دوره بازگشت ادبی در نیمه دوّم قرن 13 هـ.ق است. او فرزند فرهادمیرزا معتمدالدوله و از مادّحان ناصرالدین‌شاه و چند تن از بزرگان قاجاریه بوده است. تنها نسخه کامل از دیوان وی در کتابخانه مجلس شورای اسلامی نگهداری میشود. در مقاله ضمن معرفی این شاعر، به بررسی ویژگیهای سبکی اشعار وی پرداخته شده است. روش مطالعه: این پژوهش برمبنای مطالعات کتابخانه ای و به شیوه توصیفی- تحلیلی انجام یافته و نسخه کامل دیوان شاعر، جامعه آماری تحقیق است که با مطالعه آن، موضوعات سه گانه سبک‌شناسی (زبانی، فکری و ادبی) فیش‌برداری گردیده و پژوهش، براساس تحلیل داده ها نوشته شده است. یافته ها: عبدی انواع اوزان شعر فارسی را بکار برده و از قافیه های دیریاب و ردیفهای فعلی، اسمی، ترکیبی و حرفی استفاده نموده؛ دیوانش از جهت بهره گیری از صنایع بدیعی و بسامد بالای آرایه های بیانی، خصوصاً تشبیه و ترکیبهای استعاری، دارای موسیقی درونی قوی میباشد. سروده هایش معمولاً ساده و گاه به جهت استفاده از لغات کهن و بعضاً غیرمستعمل، تا حدی پیچیده است. نتیجه گیری: عبدی شاعری کم‌‌گو، امّا گزیده گو است؛ هرچند در اقتفای گویندگانی چون رودکی، ناصرخسرو، خاقانی، فرخی و حافظ حرکت کرده و در آفرینش قصاید مدحی، حکمی و غزلیّات عرفانی وامدار این سخنگویان است، امّا کار او تقلید مطلق نیست؛ بلکه در توانمندی بیان، مرهون قریحه ذاتی خویش میباشد. به لحاظ فکری، مهمترین شاخصه سبکی او تنوع موضوعاتیست که در دیوانش از آنها سخن گفته است. عبدی در عین آنکه مدیحه سرایی تواناست، اشعار حکمی قابل تأمّلی دارد. در توصیف طبیعت چیره دست است و عشق شورانگیز عرفانی را به زیبایی روایت میکند.Divan of Ehtesham al-Dawla, Poet's Mood, Poetic Styleدیوان احتشام‌الدوله, احوال شاعر, سبک شعریhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1865.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1865.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرّفی نسخه خطّی، زندگینامه و سبک اشعار عبدالعلی احتشام‌الدولهhttps://bahareadab.com/en/article/Introduction to the Manuscript, Biography, and Poetic Style of Abdul Ali Ehtesham al-Dawla

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923A Study of Post-Imitation Syntactic Deviance Techniques in the Poetry of Prominent Poets of the Seventiesبررسی شگردهای هنجارگریزی نحوی پسانیمایی در شعر شاعران شاخص دهه هفتاد2953788210.22034/bahareadab.2025.18.7882faامیرسلاجقهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.noamirsalajageh1366@gmail.comمنصورنیک‌پناهدانشیار گروه عمومی، دانشگاه سراوان، سراوان، ایران.yesm.nikpanah@saravan.ac.irمصطفیسالاریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.nomostafa_salari@iau.ac.irJournal Article14040108BACKGROUND AND OBJECTIVES: The poetic developments in Iran, according to the requirements of time and place, have created innovations in literature that have freed this art from repetitiveness and lethargy. In the contemporary era, these developments have decreased from century to decade, and we are witnessing a variety of literary styles and waves in poetry. One of these active literary decades in Iran is the 1970s. New poetry after Nima faces innovations and tendencies, each of which claims to have recorded poetry with new characteristics. The 1970s is a period when various poets try to invent new innovations in the Nima style. In this regard, we have considered the poems of Babachahi, Ahmadi, Salehi, Royaei, and Abdolmalekian. METHODOLOGY: The research method in this study was descriptive-analytical, and we compiled the materials using the library study method. FINDINGS: The researchers considered five indicators to review and analyze selected poems of the poets in terms of syntactic deviation. The results of the analysis of these poems showed that Babachahi has a higher score than his contemporaries in terms of syntactic deviation parameters. CONCLUSION: By examining the poetry of these poets in the five indicators considered, Babachahi"s distance from his contemporaries is significant and impressive in the elimination of the elements. In the displacement of the elements, all five poets move close to each other. In the use of the object pronoun, Babachahi is at the top of the chart. In incomplete sentences, we witness a significant distance between Babachahi and his contemporaries. In the repetition and contrast section, Babachahi is still at the top of the parameter considered.زمینه و هدف: تحولات شعری در ایران بنا به اقتضای زمانی و مکانی ابداعاتی را در ادبیات ایجاد نموده که این هنر را از تکرارپذیری و رخوت رهایی داده است. در دوران معاصر این تحولات از سده به دهه کاهش یافته و شاهد تنوع سبکها و موجها ادبی در شعر هستیم. یکی از این دهه های فعال ادبی ایران دهه هفتاد است. شعر نو پس از نیما با نوآوریها و گرایشاتی روبرو میشود که هر یک از ابداع کنندگان مدعی ثبت شعر با ویژگیهای نوین هستند. دههه هفتاد دوره یی است که شعرای مختلف تلاش می نمایند ابداعات نوینی در شیوه نیمایی ابداع نمایند. در همین راستا سروده های باباچاهی، احمدی، صالحی، رویایی و عبدالملکیان را مد نظر قرار داده ایم. روشها: روش تحقیق در این پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی بوده و با روش مطالعه کتابخانه ای اقدام به تدوین مطالب نمودیم. یافته ها: محققان پنج شاخص را جهت نقد و بررسی اشعار منتخب شعرای مورد نظر از منظر هنجارگریزی نحوی در نظر گرفتند. ماحصل تحلیل این سروده ها نشان داد در پارامترهای هنجارگریزی نحوی باباچاهی نسبت معاصران دست بالاتر را دارد. نتیجه گیری: با بررسی شعر این شاعران در پنج شاخص مورد نظر، در حذف ارکان فاصله باباچاهی با هعصرانش معنادار و چشمگیر است. در جا به جایی ارکان هر پنج شاعر نزدیک به یکدیگر حرکت میکنند. در کاربرد ضمیر مفعولی باباچاهی در صدر نمودار قرار میگیرد. در جملات ناقص شاهد فاصله معنادار باباچاهی با معاصرانش هستیم. در قسمت تکرار و تقابل باباچاهی همچنان در صدر پارامتر مورد نظر قرار دارد.Syntactic non-normativity, poetry of the seventies, Babachahi, Yeda...Royaei.هنجارگریزی نحوی, شعر دهه هفتاد, باباچاهی, یدا...رویایی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1866.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1866.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی شگردهای هنجارگریزی نحوی پسانیمایی در شعر شاعران شاخص دهه هفتادhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of Post-Imitation Syntactic Deviance Techniques in the Poetry of Prominent Poets of the Seventies

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923The Emergence of the Sacred in the Ghazals and Tales of Divan Shamsبروز و ظهور امر قدسی در غزل داستانهای دیوان شمس5577791410.22034/bahareadab.2025.18.7914faالنازابراهیمیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.yeselnaz.ebrahimi@modares.ac.irحسینعلیقبادیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.noJournal Article14040109BACKGROUND AND OBJECTIVES: Molānā Jalāl al-Dīn Balkhī is a master of storytelling and allegorical literature, making use of narrative both in the Masnavi and in his ghazals. What requires our attention is the difference in purpose, method, and logic of storytelling in the Divan-e Shams ghazals compared to his other works. We cannot approach stories in ghazals and lyrical literature with the same perspective we bring to the Masnavi and didactic literature. The ultimate aim of composing a story in these two realms is entirely different. In the former, the story emerges with a pre-determined meaning held by the author; form serves meaning, and the narrative is a vessel for expressing a meaning already defined in advance.In contrast, in the ghazal—particularly the mystical ghazal, which is a domain for the manifestation of the deepest rebellious human emotions and mystical insights—meaning is fluid, undefined beforehand, and intertwined with imagination and ecstasy. Its audience, unlike that of other didactic works, is not the general public, and the text itself contains no explicit explanations of the hidden symbols and allusions it holds. In this research, we aim to discover the origins and motivations of this symbolism, the pathways through which these symbols are formed, and how they manifest in the ghazal. METHODOLOGY: In this study, drawing upon contemporary theories of literary criticism, we examine the text of ghazal-narratives on two levels: deep structure and surface structure. Adopting a descriptive-analytical approach, we employ a combined framework that sets Heidegger’s and Gadamer’s theories side by side to grasp the work as a whole. Then, to understand each individual element, we make use of close reading, and to explain Mawlānā’s encounter with the sacred within ghazal-narratives, we turn to Rudolf Otto’s perspective. FINDINGS: This interpretive and analytical method does not lead to a definitive, final, and absolute meaning of the text. However, as it considers understanding to be an accumulative phenomenon that develops and evolves over time, it fosters the emergence of a fresh and profound perspective—one that analyzes the text in multiple layers and identifies the sacred as the central factor in shaping the symbolic system of these ghazal-narratives. CONCLUSION: In the narrative ghazals of the Divan-e Shams, particularly in the symbolic ghazal-narratives, Rumi is influenced by the transcendent, the supreme, or the sacred. The encounter with the sacred leaves traces and signs within the narrative, among them the shift in the mode of address and the transformation of various forms of “I” into one another. In a straightforward, linear narrative, such a sign would be a deviation from the natural progression of the story. But in a symbolic narrative composed under the influence of an encounter with what lies beyond, it is a mark of the narrator’s mystical unveiling and illumination—as if they have lost themselves in the process, passed beyond the self, and returned to the self in another mode. Identifying each of these elements leads us to realize that this kind of ghazal should not be reduced to an ordinary story or narrative, nor should we mechanically extract only conventional narrative elements such as character and plot. Rather, we must understand and classify its symbols from the perspective of an encounter with the sacred.بیان مسئله و هدف: مولانا جلال الدین بلخی استاد مسلم قصه گویی و ادبیات تمثیلی است و در هرجایی چه در مثنوی و چه در غزل از داستان بهره میگیرد. آنچه که لازم است بدان توجه کنیم، تفاوت هدف و روش و منطق داستانگوییِ مولانا در غزلیات شمس نسبت به آثار دیگر وی است. قطعا نمیتوانیم با همان رویکردی که در مثنوی و ادبیات تعلیمی به سراغ داستان میرویم، داستان را در غزل و ادبیات غنایی تعریف و فهم کنیم. هدفِ غایی سرودن داستان در این دو عرصه با یکدیگر کاملا متفاوت است. در اولی داستان با داشتن معنایی از پیش تعیین شده در نزد مؤلف، پدید میاید و فرم در خدمت معنا و داستان ظرفِ بیان معنی برای مقصودی از پیش مشخص است. اما در غزل و به خصوص غزل عارفانه که عرصه نمودار شدن عمیقترین عواطف سرکشانه بشری و کشف و شهودات عارفانه است، معنا سیال و از پیش نامعلوم و گره خورده با تخیل و سرمستی است و مخاطبش بر خلاف ادبیات تعلیمی دیگر عموم مردم نیستند و در خود متن تلویح و اشاره ای به رموز و نماد های پنهان در آن نرفته. در این پژوهش میخواهیم بدانیم سرمنشأ و انگیزه این رمزگرایی چیست و رموز از چه مسیری ساخته میشوند و در غزل بروز پیدا میکنند. روش پژوهش: در این پژوهش با توجه به نظریات جدید نقد ادبی به دنبال بررسی متن غزل داستانها در دو سطح ژرف ساخت و روساخت هستیم. و با به کارگیری رویکردی توصیفی-تحلیلی برای درک کلیت اثر با چارچوب ترکیبیی از کنار هم نشاندن نظریه هایدگر، گادامر به اثر نگاه میکنیم و سپس برای درک تک تک اجزا از روش خوانش تنگاتنگ بهره میبریم و برای توضیح مواجۀ مولانا با امر قدسی در غزل داستانها به دیدگاه رودلف اتو چشم داریم. یافته ها: این شیوۀ تفسیر و تحلیل به دستیابی به یک معنای جزمی و نهایی و حتمی از متن منجر نمیشود، اما از آنجایی که فهم را پدیده ای انباشتی میداند که درگذر زمان تکامل و تحول پیدا میکند، به شکلگیری یک نگاه تازه و عمیق که در چندلایه متن را تحلیل و بررسی میکند، کمک میکند که در آن امر قدسی اصلیترین عامل شکلگیری نظام رمز در این غزل داستانهاست. نتیجه: مولوی در غزلهای راویی دیوان شمس به خصوص غزل داستانهای رمزی تحت تاثیر «فرامن» ، «امر برتر» و یا همان «امر قدسی» است. مواجهه با امر قدسی ردپا و نشانه هایی در متن روایت برجای میگذارد که از جملۀ آن تغییر وجه تخاطب و تبدل انواع «من» به یکدیگر است. در روایت خطی و عادی و چنین نشانه ای تخطی از سیر طبیعی روایت است اما در یک روایت رمزی که تحت تأثیر مواجه با امر فراتر نگاشته شده نشانه ای از کشف و شهود و مکاشفۀ روایتگر است، گویی خود را در این میانه گم کرده و به طور متداول از «خود» عبور میکند و از لونی دیگر به «خود» باز میگردد و با یافتن یکایک این عناصر در مییابیم این جنس از غزلیات را نمیبایست به داستان و روایتی عادی تقلیل بدهیم و به صورت خودکار یا ماشینی صرفا عناصر داستانی نظیر شخصیت و پیرنگ را از دل آنها بجوییم بلکه باید از منظر مواجه با امر قدسی رموز را فهم و دسته بندی کنیم.Molavi , Narrative sonnet, symbol, Hermeneutics, Sacredمولوی, غزل داستان, رمز, هرمنوتیک, امر قدسیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1867.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1867.pdfhttps://bahareadab.com/article/بروز و ظهور امر قدسی در غزل داستانهای دیوان شمسhttps://bahareadab.com/en/article/The Emergence of the Sacred in the Ghazals and Tales of Divan Shams

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Reflection of Blindness in the Works of Attar and Rumiبازتاب نابینایی در آثار عطار و مولوی7997792010.22034/bahareadab.2025.18.7920faافسانهآهنگریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، پردیس مازندران، بابلسر، ایران.noahangariafsaneh@yahoo.comاحمدغنی‌پور ملکشاهاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، پردیس مازندران، بابلسر، ایران.yesa.ghanipour@ umz.ac.irمسعودروحانیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، پردیس مازندران، بابلسر، ایران.nom.rouhani@umz.ac.ir)حسینحسن‌پور آلاشتیاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، پردیس مازندران، بابلسر، ایران.noalashtya@yahoo.comJournal Article14040123BACKGROUND AND OBJECTIVES: Blindness is a type of physical disability that has been used symbolically and metaphorically in Persian literature, especially in mystical texts. However, less attention has been paid to the way blind individuals live and their social interactions, as well as the beliefs surrounding them. The present research focuses on this latter aspect of blindness in the works of Attar and Rumi, aiming to understand their dual perspectives on blind individuals. METHODOLOGY: This study was conducted using a descriptive-analytical approach through library research, data collection, and analysis of the sources. FINDINGS: The findings indicated that due to the prevalence of incorrect and superstitious beliefs, a negative and unjust perception of disabled individuals, including the blind, has been prevalent, and this negativity is reflected in some of the works of Attar and Rumi. CONCLUSION: Attar and Rumi have a moral approach to blindness and have considered it a kind of divine punishment that is the result of stubbornness, rebellion, and suffering from sin. Attar has not paid much attention to the aspects of the lives of the blind in his works and has used their existence to explain and justify some mystical and moral meaning. Although Rumi"s stories sometimes witness contradictions about the blind, at the same time there are signs of empathy and respect for them. Rumi has not considered disability to be an obstacle to communication with the Creator and personal growth.زمینه و هدف: نابینایی از انواع معلولیتهای جسمی است که در ادبیات فارسی به ویژه در متون عرفانی کاربردی نمادین و تمثیلی داشته، این در حالی است که کمتر به نحوۀ زیست و تعاملات اجتماعی نابینایان و باورهایی که پیرامون آنها مطرح بوده توجه شده است. پژوهش حاضر به این جنبۀ اخیر از نابینایی در آثار عطار و مولوی پرداخته و کوشیده است تا دیدگاه دو عارف را نسبت به نابینایان دریابد. روشها: این جستار به شیوه توصیفی‌ - تحلیلی از طریق مطالعه منابع کتابخانه ای، فیش‌برداری و تحلیل آنها صورت گرفته است. یافته ها: یافته ها بیانگر آن بود که به دلیل رواج باورهای نادرست و خرافی نگاهی منفی و غیرمنصفانه پیرامون معلولان از جمله نابینایان مطرح بوده و این بدبینی در برخی آثار عطار و مولوی بازتاب یافته است. نتایج: عطار و مولوی رویکردی اخلاقی نسبت به نابینایی داشته و آن را نوعی مجازات الهی که نتیجه عناد و سرکشی و ابتلا به گناه است، دانسته اند. عطار در آثار خود توجهی چندان به ابعاد زندگانی نابینایان نداشته و از وجود آنان در توضیح و توجیه پاره ای معانی عرفانی و اخلاقی بهره جسته است. هرچند در حکایتهای مولوی گاه شاهد تناقضاتی دربارۀ نابینایان هستیم امّا در عین حال نشانه هایی از همدلی و احترام نسبت به آنان دیده میشود. مولوی نقص عضو را به هیچوجه مانع ارتباط با خالق و رشد فردی ندانسته است.blindness, blind people, disability, Attar, Rumi, worksنابینایی, نابینایان, معلولیت, عطار, مولوی, آثارhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1868.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1868.pdfhttps://bahareadab.com/article/بازتاب نابینایی در آثار عطار و مولویhttps://bahareadab.com/en/article/Reflection of Blindness in the Works of Attar and Rumi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Lexical Stylistics of the Story "You Are Not Strangers" by Houshang Moradi Kermaniسبک‌شناسی واژگانی داستان «شما که غریبه نیستید» از هوشنگ مرادی کرمانی99123792410.22034/bahareadab.2025.18.7924faاحمدمحمدیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yesa_mohammadi56@pnu.ac.irپروینابیضی اسفهلاناستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.noP.abyazi@pnu.ac.irزهراقربانیان امامزادهدانش‌آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.noZahraghorbanian51@gmail.comJournal Article14040120BACKGROUND AND OBJECTIVES: The purpose of this article is the lexical stylistics of the story "You Are Not a Stranger" by Houshang Moradi Kermani. The story "You Are Not a Stranger" is one of Houshang Moradi Kermani"s important and prominent works, which is also considered his biography in a way. Considering that this story is one of Houshang Moradi Kermani"s key works and has high literary and content value, conducting this research will be a good effort in the field of introducing and understanding this story and Moradi Kermani. METHODOLOGY: This research is conducted using a descriptive, analytical method and based on library studies. First, the story "You Are Not a Stranger" is studied and its stylistic characteristics are noted and recorded, then its content is analyzed based on these characteristics. FINDINGS: The story "You Are Not a Stranger" has stylistic characteristics in some cases in the lexical field. This stylistic characteristics are in the areas of the sensuality of words, the specificity of words, and the slanginess of words. CONCLUSION: In terms of sensory and abstract vocabulary, the frequency of sensory vocabulary in the story "You Are Not Strangers" is high. These sensory vocabulary has made the literary style of this story clear and its objective impact. In terms of colloquialism and grandeur of vocabulary, colloquial vocabulary has a high frequency in this story. In terms of archaism and word formation, there is no significant frequency in this story, and the story does not have any distinction or distinction in this regard either.هدف و زمینه: هدف مقاله حاضر، سبک شناسی واژگانی داستان «شما که غریبه نیستید» اثر هوشنگ مرادی کرمانی است. داستان «شما که غریبه نیستید» یکی از آثار مهم و مطرح هوشنگ مرادی کرمانی است که به نوعی زندگی نامه او نیز محسوب میشود. با توجه به اینکه این داستان، جزو آثار شاخص هوشنگ مرادی کرمانی است و ارزش ادبی و محتوایی بالایی دارد؛ انجام این پژوهش، تلاش خوبی در زمینه معرفی و شناخت این داستان و مرادی کرمانی خواهد بود. روش مطالعه: این پژوهش به روش توصیفی، تحلیلی و بر اساس مطالعات کتابخانه ای انجام میشود. ابتدا داستان «شما که غریبه نیستید» مطالعه و شاخصه های سبک شناسی آن یادداشت و فیش برداری میشوند، سپس محتوای آن بر اساس این شاخصه ها، مورد تجزیه و تحلیل قرار میگیرند. یافته ها: داستان «شما که غریبه نیستید» در حیطه واژگانی، در بعضی موارد دارای تشخص سبکی است. این تشخص سبکی در زمینه های حسی بودن واژه ها، خاص بودن واژه ها و عامیانگی واژه ها است. نتیجه گیری: از نظر واژگان حسی و انتزاعی، بسامد واژگان حسی در داستان «شما که غریبه نیستید» زیاد است. این واژگان حسی، باعث شفافیت سبک ادبی این داستان و تاثیر عینی آن شده است. در مورد عامیانگی و شکوهمندی واژگان نیز، واژگان عامیانه، بسامد بالایی در این داستان دارند. در زمینه کهن‌گرایی و واژه سازی، در این داستان، بسامد قابل اعتنایی دیده نمیشود و داستان، در این مورد نیز تشخص و تمایز ندارد.Houshang Moradi Kermani, children's and adolescent literature, literary criticism, lexical stylistics.هوشنگ مرادی کرمانی, ادبیات کودک و نوجوان, نقد ادبی, سبک شناسی واژگانی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1869.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1869.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی واژگانی داستان «شما که غریبه نیستید» از هوشنگ مرادی کرمانیhttps://bahareadab.com/en/article/Lexical Stylistics of the Story "You Are Not Strangers" by Houshang Moradi Kermani

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Utopian Climate in Mirzadeh Eshghi’s Poetry Based on Bakhtin’s Carnivalism Theoryاقلیم اتوپیاپی در شعر میرزاده عشقی بر اساس نظریّه کارناوالیسم باختین125144792510.22034/bahareadab.2025.18.7925faفهیمهشهریاریدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.nofahimehshahriari90@gmail.comسیدمحمودسیدصادقیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.yes ss1004468@iau.ir علیعاشوریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران.noaliashoori51@yahoo.comJournal Article14040123BACKGROUND AND OBJECTIVES: Mikhail Bakhtin is one of the prominent literary theorists of the 20th century who has extensive research and studies in various fields of humanities. One of his important theories in contemporary literary criticism is related to carnival. In Mikhail Bakhtin’s carnivalism theory, the utopian realm, as a liberating space that disrupts the monophonic discourse of sovereignty, has played a pivotal role in creating polyphony in the text. This article aims to examine the manifestations of the utopian realm based on Bakhtin’s carnivalism theory and analyzes and evaluates Mirzadeh Eshghi’s poems. METHODOLOGY: The research method in this essay is descriptive-analytical based on library studies and document mining. The statistical population of the study includes a selection of Mirzadeh Eshghi’s poems that have been selected systematically and systematically. FINDINGS: Using a utopian reading based on Mikhail Bakhtin’s carnivalism theory, the research findings indicate that Eshki has used his utopia and his mental utopian realm as a tool to criticize the current state of society and his sharp and fearless political criticisms against the ruling monotone discourse. CONCLUSION: The results of this article show that based on the utopian climate in Mikhail Bakhtin’s carnivalism theory, defending national identity and fighting colonialism with the poet’s reference to the past of ancient Iran is an effective tool for representing libertarian ideals and crushing the voice of the ruling power and the established order that the government of the time had provided to suppress the voice of freedom-seeking activists and intellectuals in society and create a space for the invasion of foreign countries, including England, in Iran. The utopian view provides a basis for Eshki to present his political demands in an artistic and multi-layered form.زمینه و هدف: میخائیل باختین از نظریّه پردازان برجسته ادبی در قرن بیستم است که تحقیقات و مطالعات وسیعی در حوزه های گوناگون علوم انسانی دارد. یکی از جمله نظریات حائز اهمیّت او در نقد ادبی معاصر مربوط به کارناوال است. در نظریّه کارناوالیسم میخائیل باختین قلمرو اتوپیایی بعنوان فضایی رهایی‌بخش و برهم زننده گفتمان تک صدایی حاکمیّت، نقش محوری در ایجاد چند صدایی در متن را ایفا نموده است. این مقاله با هدف بررسی جلوه های قلمرو اتوپیایی بر اساس نظریّه کارناوالیسم باختین به تحلیل و ارزیابی اشعار میرزاده عشقی میپردازد. روش پژوهش: روش پژوهش در این جستار توصیفی ـ تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و شیوه سند‌کاوی است. ‌جامعه آماری پژوهش شامل گزیده ای از اشعار میرزاده عشقی است که بروش سیستماتیک و سامانمند انتخاب شده است. یافته های پژوهش: با بهره گیری از خوانش اتوپیایی بر اساس نظریّه کارناوالیسم میخائیل باختین یافته های پژوهش حاکی از آن است که عشقی از آرمانشهر و قلمرو اتوپیایی ذهنی خویش به مثابه ابزاری برای نقد وضع موجود جامعه و انتقادات تند و بی‌پروای سیاسی خویش علیه گفتمان تک صدایی حاکم بهره گرفته است. نتایج پژوهش: نتایج حاصل از این مقاله نشان میدهد که بر اساس اقلیم اتوپیایی در نظریّه کارناوالیسم میخائیل باختین، دفاع از هویّت ملی و مبارزه با استعمار با رجوع شاعر به گذشته ایران کهن بمثابه ابزاری کارآمد جهت بازنمایی آرمانهای آزادیخواهانه و درهم شکستن صدای قدرت مسلّط و نظم تثبیت شده ای است که حکومت وقت جهت سرکوب ساختن صدای آزادیخواهی فعالان و روشنفکران جامعه و ایجاد فضایی برای تاخت و تاز کشورهای بیگانه از جمله انگلستان در ایران فراهم نموده بودند. نگاه اتوپیایی برای عشقی زمینه ای را فراهم می‌آورد تا خواسته های سیاسی خویش را در قالب هنری و چند لایه مطرح نماید.Mikhail Bakhtin. Carnivalism. Utopian climate. Mirzadeh Eshgمیخائیل باختین, کارناوالیسم, اقلیم اتوپیایی, میرزاده عشقی, شعر مشروطه.https://bahareadab.com/downloadPDF/1870.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1870.pdfhttps://bahareadab.com/article/اقلیم اتوپیاپی در شعر میرزاده عشقی بر اساس نظریّه کارناوالیسم باختینhttps://bahareadab.com/en/article/Utopian Climate in Mirzadeh Eshghi’s Poetry Based on Bakhtin’s Carnivalism Theory

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Transformation of Situational Contexts in Ahmad Shamlou’s Poetic Styleلغزش و چرخش بافتهای موقعیتی در سبک شعر شاملو145161792710.22034/bahareadab.2025.18.7927faبهارهفضلی درزیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.yesFazli@cfu.ac.irJournal Article14040125BACKGROUND AND OBJECTIVES: :This study explores the shifts and transformations in situational contexts within the poetry of Ahmad Shamlou, aiming to examine the stylistic interferences in his work. METHODOLOGY: In discourse analysis, context is divided into linguistic and situational categories, with the latter encompassing extralinguistic elements. Employing a documentary method and drawing upon systemic functional linguistics, the research analyzes four of Shamlou’s poems, selected for their apparent political unidimensionality, with references to other poems to support the analysis. FINDINGS: Although Shamlou is best known for his politically charged poetry, this study shows that his most significant contextual shifts occur within that very political framework—often moving toward romantic or philosophical themes. These shifts are achieved through techniques such as the multiplication of central signifiers, narrative layering, textual passages, dialogic structures, shifts in tone and address, and both textual and extra-textual distancing strategies. These stylistic features are expressed through descriptive, interpretive, and persuasive modes of discourse. The findings indicate that such contextual blending has been present from the early stages of Shamlou’s poetic career and may be considered a defining aspect of his personal style. The interweaving of contexts contributes to a multi-perspective approach, enhancing textual CONCLUSION: openness, philosophical depth, and reader participation in meaning construction. Ultimately, this stylistic complexity challenges the notion of Shamlou’s poetry being politically monolithic and reveals its layered semantic structure. Keywords: Ahmad Shamlou, Situational Context, Contextual Interference, Discourse Analysis, Contemporary Persian Poetryزمینه و هدف: بافت از اصطلاحات تحلیل گفتمان است؛ در دو حالت زبانی و وضعی دسته بندی میشود. بافت وضعی یا موقعیتی خصوصیتی فرازبانی دارد. در این مقاله لغزش، تغییر، تبدیل و تبدل بافتهای وضعی در شعر شاملو با هدف تحلیل سبکهای تداخلی آن بررسی شده است. روشها: روش پژوهش از نوع اسنادی است. در این مقاله چهار شعر شاملو به لحاظ بافت موقعیتی، بر اساس الگوی زبانشناسی نقشگرا مورد بررسی قرار گرفته، همچنین به اشعار دیگر شاملو نیز جهت تکمیل بحث استناد شده است، انتخاب اشعار با معیار شهرت به تکساحته بودن بویژه در بافت سیاسی بوده است. یافته ها: اگرچه شعر شاملو به بافت و زمینۀ سیاسی آن معروف است، اما پژوهش حاضر نشان میدهد که شاملو بیشترین لغزش و چرخش را در همین بافت با سمت و سوی عاشقانه و گاه فلسفی داشته است. همچنین سبک و شیوۀ اجرای این تغییرات مبتنی بر فاصله گذاری متنی و غیرمتنی بافتهای موقعیتی دیگر از طریق تعدد دالهای مرکزی، ایجاد زمینه های روایی و غیرروایی، پاساژهای متنی، گفتگومحوری، التفات و تغییر لحن و خطاب است که بصورت توصیفی، تحلیل- تفسیری و اقناعی بروز پیدا کرده است. بنا به دادههای حاصل این پژوهش این تداخل و تبدیلها از همان آغاز شاعری در اشعارش قابل دریافت بوده و بنوعی میتوان سبک شخصی وی قلمداد کرد. نتیجه گیری: نتیجۀ این پژوهش اثبات میکند تداخل بافتها باعث ایجاد تفکر چندوجهی، تعمیم پذیری متن و مشارکت خواننده در ساخت معنا و سفیدخوانی شده و در بعضی موارد سویۀ فلسفی کمرنگی به شعرهای سیاسی محض وی داده است.Shamloo, textual interference, situational context, discourse analysis, contemporary poetryشاملو, تداخل بافتی, بافت وضعی, تحلیل گفتمان, شعر معاصرhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1871.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1871.pdfhttps://bahareadab.com/article/لغزش و چرخش بافتهای موقعیتی در سبک شعر شاملوhttps://bahareadab.com/en/article/Transformation of Situational Contexts in Ahmad Shamlou’s Poetic Style

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Analysis and stylistic study of the manuscript of Ajaeb al-Qasas with a layered stylistic approachتحلیل و بررسی سبکی نسخۀ خطی عجائب‌القصص با رویکرد سبک‌شناسی لایه ای163187792610.22034/bahareadab.2025.18.7926faزکیهدهنمکیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه قم، قم، ایران.nozakiyehdehnamaki@gmail.comمحمدرضایوسفیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه قم، قم، ایران.yesmr.yousefi@qom.ac.irJournal Article14040127BACKGROUND AND OBJECTIVES: Layered stylistics is is a layer of applied stylistic methods that examines the text in five layers: phonetic, lexical, syntactic, rhetorical, and ideological. This type of stylistics, based on the foundations of traditional stylistics, pays attention to the content, ideas, perspective, and even the creative space of the work. In layered stylistics, the text is broken down into micro-layers, considering the situational context as the macro-layer, and the style is studied by examining the textual micro-layers and obtaining characteristic features. According to this approach ,Aja’ib al-Qasas, is analyzed in five layers: phonetic, lexical, syntactic, rhetorical, and ideological. By recognizing the prominent stylistic characteristics and their position, the relationship between the text and the content is understood. METHODOLOGY: This research, using a descriptive-analytical method and using library resources, has attempted to examine the style of Aja’ib al-Qasas from the perspective of layered stylistics. FINDINGS: Aja’ib al-Qasas is a work in the field of religious history written in the 10th century by Abdul Wahid Muhammad Mufti in the Indian subcontinent. The work, far from the usual formalities of Timurid prose, is known as an example of intermediate prose and the author has been trying to pay more attention to the expression of meaning than to rhetoric and to create original prose. For this reason, his prose is considered to be stable and significant compared to other written works in India during this period, especially in the subcontinent. CONCLUSION: The result of studying this work from the perspective of layered stylistics shows that the author tends to use literary devices naturally to create the inner music of the text, and the frequency of phonetic changes, assonance, and repetition is higher. In the syntactic layer, the dominant syntactic structure is in accordance with the common structures of Persian grammar. Of course, sometimes the sentence order changes according to the author"s thought. In the rhetorical layer, tangible analogies, easy-to-find allusions, and assurances have added to the literary quality of the text. Literary devices serve to convey meaning and have not been used only for the sake of beautifying the text. In the lexical layer, considering the subject of the text, the author"s priority has been to convey concepts. The words maintain their main function and do not confuse the audience in understanding the meaning. In terms of ideological content, the intellectual system that governs most of the stories of the prophets in this work can be seen, which consists of describing the story of creation, love, religious law, reason, and moral principlesهدف و زمینه: سبک‌شناسی لایه ای از شیوه های کاربردی سبک‌شناسی به شمار میرود که متن را در پنج لایۀ آوایی، واژگانی، نحوی، بلاغی و ایدئولوژیک مورد بررسی قرار میدهد. این نوع سبک‌شناسی با استناد به مبانی علم سبک‌شناسی سنتی به محتوا، اندیشه ها، زاویۀ دید و حتی فضای خلق اثر نیز توجه دارد. در سبک‌شناسی لایه ای با توجه به بافت موقعیتی به عنوان کلان‌لایه، متن را به خردلایه ها تجزیه نموده و با بررسی خردلایه های متنی و دریافت ویژگیهای شاخص، به مطالعۀ سبک میپردازند. با توجه به این رویکرد، به واکاوی عجائب‌القصص در پنج لایۀ آوایی، لغوی، نحوی، بلاغی و فکری پرداخته میشود و با شناخت مشخصه های برجسته سبک و جایگاه آنها، ارتباط متن و محتوا دریافت میگردد. روش تحقیق: این پژوهش با روش توصیفی_تحلیلی و به کارگیری منابع کتابخانه ای کوشیده است سبک عجائب‌القصص را از جنبۀ سبک‌شناسی لایه ای مورد بررسی قرار دهد. یافته ها: عجائب‌القصص اثری در حوزۀ تاریخ دینی در سدۀ دهم توسط عبدالواحد محمد مفتی، در شبه قاره هند نگاشته شده است. اثر دور از تکلفات مرسوم نثر دورۀ تیموری، بعنوان نمونه ای از نثر بینابین شناخته میشود و مؤلف در تلاش بوده تا به بیان معنا بیش از لفاظی توجه نماید و نثری اصیل خلق نماید. به همین دلیل نثر او در این دوره به ویژه در شبه قاره نسبت به دیگر آثار مکتوب در هند، نثری استوار و شاخص شمرده میشود. نتیجه گیری: نتیجۀ بررسی این اثر از منظر سبک‌شناسی لایه ای، نشان میدهد مؤلف تمایل به استفاده طبیعی از ابزار ادبی جهت خلق موسیقی درونی متن دارد و بسامد دگرگونیهای واجی، سجع و تکرار بیشتر است. در لایۀ نحوی ساختار غالب نحو، مطابق ساختارهای متداول دستور زبان فارسی است. البته گاهی نظم جمله فراخور اندیشۀ مؤلف دستخوش تغییر میشود. در لایۀ بلاغی، تشبیهات محسوس، کنایات زودیاب و تضمین به ادبیت متن افزوده است. صناعات ادبی در خدمت انتقال معنا هستند و فقط جهت آراستگی متن، به کار گرفته نشده اند. در لایۀ واژگانی، با توجه به موضوع متن، انتقال مفاهیم اولویت نگارنده بوده است. واژگان کارکرد اصلی خویش را حفظ نموده و مخاطب را دچار ابهام در دریافت معنی نمیکنند. در لایۀ محتوایی از نظر ایدئولوژیک، نظام فکری حاکم بر اغلب قصص‌الانبیاء در این اثر مشاهده میشود که عبارت است از شرح ماجرای آفرینش، عشق، شرع، عقل و اصول اخلاقی.Religious histories, layered stylistics, 10th century Indian Persian prose, Aja’ib al-Qasasتواریخ دینی, سبک‌شناسی لایه ای, نثر فارسی سده دهم هند, عجائب‌القصصhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1872.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1872.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل و بررسی سبکی نسخۀ خطی عجائب‌القصص با رویکرد سبک‌شناسی لایه ایhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis and stylistic study of the manuscript of Ajaeb al-Qasas with a layered stylistic approach

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Anti-Oppression and Justice in the Poems of Ibn Yamin Faryumadiظلم ستیزی و عدالت‌خواهی در اشعار ابن‌یمین فریومدی189205793310.22034/bahareadab.2025.18.7933faفاطمهارشادیاندانشجوی دکتری گروه گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.nofatemeh.ershadian@iau.ir)ناهیدعزیزیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.yesn.azizi@iaub.ac.irفوزیهپارسااستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.nof.parsa@iaub.ac.irJournal Article14040129BACKGROUND AND OBJECTIVES: Literary works have been a valuable source for analyzing and studying political and social situations and analyzing and studying sociological themes from the past. Poets and writers, as one of the conscious and enlightened strata of society, have reflected many political and social issues, including justice, justice, and anti-oppression, in their works; among these writers and poets, Ibn Yamin Faryumadi is one of the famous poets of the eighth century AH who, using poetic language, has depicted many cultural, political, moral, and behavioral disorders and collapses in society, including oppression and the lack of a just system in Iran of his time. Paying attention to social justice and the collapse of the cultural and political foundation and structure in this regard is one of the main axes and intellectual system of Ibn Yamin in his poems, which is the main purpose of studying and examining the authors in this research. METHODOLOGY: The study method in this article is documentary, library and content analysis, which was carried out on a selection of Ibn Yamin"s poems. FINDINGS: The research findings show that Ibn Yamin"s poems, especially his pieces, contain many direct and indirect criticisms of corruption, injustice, ignorance, inefficiency of the ruling class, and disregard for the noble and the inferior of society. In his poems, while praising justice and fairness, he has well depicted the turbulent conditions and critical situation of his society and era. CONCLUSION: Ibn Yamin can be considered one of the prominent Iranian poets in the eighth century AH who, as a social advisor and sharp thinker, criticizes injustices, moral and social collapses, and the loss of human values, and in support of the noble and the arts, and the oppressed, turns poetry into a voice of justice and fairness.زمینه و هدف: آثار ادبی از گذشته تاکنون یکی از جمله منابع ارزنده جهت تحلیل و بررسی اوضاع سیاسی، اجتماعی و تحلیل و مطالعه مضامین جامعه شناسانه بوده است. شاعران و ادیبان بعنوان یکی از اقشار آگاه و روشن ضمیر جامعه بسیاری از مسائل سیاسی و اجتماعی از جمله عدالت، دادپروری و ظلم‌ستیزی را در آثار خویش بازتاب داده اند؛ از جمله این ادیبان و شاعران ابن‌یمین فریومدی از شاعران معروف قرن هشتم هجری است که با بهره گیری از زبان شعری، بسیاری از نابسامانیها و فروپاشیهای فرهنگی، سیاسی، اخلاقی و رفتاری موجود در جامعه از جمله ظلم و ستم و نبود نظام دادپرور در ایران روزگار خویش را بتصویر کشیده است. توجّه به عدالت اجتماعی و فروپاشی بنیان و ساختار فرهنگی و سیاسی در این زمینه از جمله محورهای اصلی و نظام فکری ابن‌یمین در اشعارش میباشد که در این پژوهش هدف اصلی مطالعه و بررسی نگارندگان است. روش مطالعه: روش مطالعه در این مقاله بشیوه اسنادی، کتابخانه ای و تحلیل محتواست که در گزیده ای از اشعار ابن‌یمین انجام شده است. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان میدهد که اشعار ابن‌یمین بویژه قطعات او حاوی انتقادهای مستقیم و غیرمستقیم بسیاری به فساد، بیعدالتی، جهل، ناکارآمدی طبقه حاکم، بی‌توجّهی به اهل فضل و فرودستان جامعه است. او در اشعار خود ضمن تمجید از عدل و انصاف شرایط پرآشوب و وضعیت بحرانی جامعه و عصر خویش را بخوبی ترسیم نموده است. نتیجه پژوهش: ابن‌یمین را میتوان یکی از شاعران برجسته ایران در قرن هشتم هجری بشمار آورد که در قالب ناصحی اجتماعی و اندیشمندی تیزبین ناراستیها، فروپاشیهای اخلاقی، اجتماعی، از بین رفتن ارزشهای انسانی را مورد نقد قرار میدهد و در حمایت از اهل فضل و هنر و مظلومان شعر را بصدای عدالتخواهی و دادگری بدل میسازد.Ibn Yamin Faryumadi. Anti- oppression. Criticism of power. Sابن‌یمین فریومدی, ستم ستیزی, نقد قدرت, عدالت اجتماعی, ادبیّات تعلیمی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1873.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1873.pdfhttps://bahareadab.com/article/ظلم ستیزی و عدالت‌خواهی در اشعار ابن‌یمین فریومدیhttps://bahareadab.com/en/article/Anti-Oppression and Justice in the Poems of Ibn Yamin Faryumadi

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923A study of the stylistic features of the Mohammad Reza Hakimi’s poems based on Layered stylistics. بررسی ویژگیهای سبکی اشعار محمدرضا حکیمی بر اساس نظریه سبک‌شناسی لایه ای207234793510.22034/bahareadab.2025.18.7935faمهشیدموسوی ندوشندانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران.nomusawi_mahshid@yahoo.comهادیحیدری‌نیادانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران.yeshhyazd@iau.ac.irمحمودصادق‌زادهاستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی، یزد، ایران.noshadeghzadeh@lau yazd.ac.irJournal Article14040201BACKGROUND AND OBJECTIVES: Layered stylistics is a modern method of studying the stylistic features of a literary work. In this method, various layers of a text are studied through five layers namely phonetic, lexical, syntactic, rhetorical and ideological layers.In addition to stylistics features, this method displays the author’s thought and way of thinking. The poetry book of “Sahel-e-Khorshid” is the literary work from the series composed in various forms by Mohammad Reza Hakimi in Farsi and Arabic languages which cries out the Gnostic, Philosophical, Religious and Humanitarian thoughts of the Poet. The aim of this research is to study the stylistic features of Hakimi’s Farsi poems in the fields of literature, thought and language based on layered stylistic theory. METHODOLOGY: The current research has been done by descriptive – analytical and library methods which is a study of the poetry book “ Sahel-e-Khorshid” by Mohammad Reza Hakimi with more than a thousand verses of poem. FINDINGS: Based on the findings of this research, Hakimi’s poems reflect his inner thoughts and his religious and social worries. He has expressed his pains in a complex but flowing and visual manner. On the literary level, he has shown a form of thought for justice and guidance with the help of hints and harmonious words having high frequencies and metaphors. And at the thought level he has shown that religious ideology with a social perspective is widespread in speech. CONCLUSION: This series of poem was recited in the outer rhythm of music in Bahr Ramal, and in the background music, the synonymous rhyme has a higher frequency than other types of rhymes. In inner music, "repetition and paronomasia" are the most frequent literary arrays of verbal flow, and the most beautiful repetition that can be seen is the repetition of the verse in “ Fajr Sadiq Encomium”.In this subjunctive verse, the turning point is in the form of Mustazad. This is a new style in the creation of subjunctive verse. The most important motive of Hakimi’s poems is justice and his literary style is a combination of religion and Quran, and ideological syntaxes, which has created a special and unique style.زمینه و هدف:سبک‌شناسی لایه ای از روشهای نوین بررسی ویژگیهای سبکی یک اثر ادبی است؛ در این روش لایه های مختلف یک متن، در پنج لایۀ آوایی، واژگانی، نحوی ، بلاغی و ایدئولوژیک بررسی میشود که علاوه بر ویژگیهای سبکی، اندیشه و نوع تفکر نویسنده را نیز نمایان میسازد. دفتر شعر «ساحل خورشید» اثر منظوم محمدرضا حکیمی است که در قالبهای مختلف شعری به دو زبان فارسی و عربی، سروده شده و افکار و اندیشه های عرفانی، فلسفی، مذهبی و انسانگرایانۀ شاعر را فریاد میزند. هدف از این پژوهش، بررسی ویژگیهای سبکی اشعار فارسی حکیمی در حوزه های ادبی، فکری و زبانی بر اساس نظریه سبک‌شناسی لایه ای است. روش مطالعه:پژوهش حاضر، با شیوۀ توصیفی_تحلیلی و با روش کتابخانه ای انجام شده، که به بررسی دفتر شعر«ساحل خورشید» از محمد‌رضا حکیمی با بیش از هزار بیت میپردازد.یافته ها بر اساس یافته های این پژوهش، اشعار حکیمی، بازتاب افکار درونی و نگرانیهای دینی و اجتماعی وی است. در سطح زبانی، آلام خود را با مضمونی پیچیده، اما در موسیقی مناسب و ذهنیتهای انتزاعی بیان کرده است. در سطح ادبی به کمک آرایه ها، از جمله استعاره و تلمیح که بسامد بالایی دارند، شکلی از اندیشیدن به عدالت و هدایت را نشان داده و در سطح فکری، ایدئولوژی دینی با رویکرد اجتماعی بر فضای کلام حاکم است. نتیجه گیری:در موسیقی بیرونی، بحر رمل و در موسیقی کناری، قافیۀ مترادف از بسامد بالاتری برخوردار است. در موسیقی درونی، «تکرار و جناس» پر بسامد‌ترین آرایه ها هستند و زیباترین تکراری که آمده، در مدیحۀ «فجر صادق» است، در این ترجیع‌بند، بندگردان در قالب مستزاد آمده است. این یک سبک جدید در خلق ترجیع‌بند است. مهمترین موتیف اشعار حکیمی عدالت و سبک او تلفیقی از دین و قرآن و نحوی ایدئولوژیک است که سبکی خاص و منحصر به فرد را به وجود آورده است.Layered Stylistics, Mohammad Reza Hakimi, Sahel-e-Khorshidسبک‌شناسی لایه ای, محمدرضا حکیمی, ساحل خورشید.https://bahareadab.com/downloadPDF/1874.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1874.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی ویژگیهای سبکی اشعار محمدرضا حکیمی بر اساس نظریه سبک‌شناسی لایه ایhttps://bahareadab.com/en/article/A study of the stylistic features of the Mohammad Reza Hakimi’s poems based on Layered stylistics.

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Meeting the spiritual and heavenly self based on the mythical perspective of "Otto Rank in Rumi’s sonnetsدیدار با منِ معنوی و ملکوتی بر اساس دیدگاه اسطوره ای «اتو رنک» در غزلیّات مولانا235252793910.22034/bahareadab.2025.18.7939faسیدسعید حیات‌الغیبیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران.nosaeedhayat444@gmail.comشهیناوجاق‌علیزادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران.yesAlizade@riau.ac.ir علیعین علیلواستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران.noAlieynalilou@yahoo.comJournal Article14040202BACKGROUND AND OBJECTIVES: The spiritual twin or self is one of the issues that has had a multi-layered and continuous presence throughout the history of human thought, from mythology to modern psychology and mystical texts. In this regard, the Austrian psychoanalyst Otto Rank"s twin theory, emphasizing the individual"s experience of separation from the original unity and the renewed effort to return to the ideal self or inner twin, provides a basis for a deeper understanding of the internal structures of mystical texts, especially Rumi"s lyrical works, which is the main goal of this research. The present research aims to show how Rumi depicts the process of the seeker"s journey towards the return of his lost twin, and this structural movement is parallel to the idea of Otto Rank"s twin. METHODOLOGY: The research method in this article is descriptive-analytical and comparative based on the critique of modern psychology, which has been carried out by selecting examples of Rumi"s lyrical works and utilizing Otto Rank"s theory. FINDINGS: The research findings show that the experience of separation, loss, desire and reunion in Rumi’s sonnets not only has a mystical structure but also arises from the depths of the human psyche in the search for his own self and his spiritual self. Rumi’s twin is a reflection of the original self or the inner twin that Otto Rank refers to. CONCLUSION: The research results show that there is a hidden, deep and inner affinity between Rumi’s mystical experience and Otto Rank’s psychoanalytic approach. Rumi expresses the same concerns through the language of poetry that Rank has raised in the form of the twin myth. Shams and Pari are the most common manifestations of Rumi’s meeting with his spiritual self.زمینه و هدف: همزاد یا منِ معنوی از جمله مسائلی است که در طول تاریخ اندیشه بشری از اساطیر تا روانشناسی نوین و متون عرفانی، حضوری چند لایه و مستمر داشته است؛ در این میان نظریه همزاد اتو رنک روان تحلیلگر اتریشی با تأکید بر تجربه جدایی فرد از وحدت نخستین و تلاش دوباره برای بازگشت به من آرمانی یا همزاد درونی بستری را فراهم میسازد برای درک ژرفتر از ساختارهای درونی متون عرفانی بویژه غزلیّات مولانا که هدف اصلی این پژوهش است. پژوهش حاضر با هدف نشان دادن این مسأله است که چگونه مولانا فرایند سلوک سالک را بسوی باز رفتن همزاد گمشده خویش ترسیم میکند و این حرکت ساختاری موازی با ایده همزاد اتو رنک است. روش پژوهش: روش پژوهش در این مقاله توصیفی ـ تحلیلی و تطبیقی بر مبنای نقد روانشناسی نوین است که با انتخاب نمونه هایی از غزلیّات مولانا بهره گیری از نظریه اتو رنک به انجام رسیده است. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان میدهد که تجربه فراق، گم‌گشتگی، طلب و وصال در غزلیّات مولانا نه تنها واجد ساختار عرفانی بلکه برخاسته از عمق ژرفای روان انسان در جهت جستجوی خویشتن خویش و من معنوی اوست. همزاد مولانا بازتابی از من اصیل یا همان همزاد درونی است که اتو رنک به آن اشاره را دارد. نتیجه پژوهش: نتیجه پژوهش نشان میدهد که میان تجربه عرفانی مولانا و نگرش روان تحلیلی اتو رنک نوعی قرابت پنهانی، عمیق و درونی وجود دارد. مولانا از طریق زبان شعر همان دغدغه هایی را بیان میکند که رنک در قالب اسطوره همزاد مطرح نموده است. وجود و ماهیّت شمس و پری بیشترین نمود دیدار مولانا با من معنوی خویش است.Heavenly self. Spiritual self. Twin. Otto Rank. Mysticism. Rمن ملکوتی. من معنوی. همزاد. اتو رنک. عرفان. غزلیّات مولانا.https://bahareadab.com/downloadPDF/1875.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1875.pdfhttps://bahareadab.com/article/دیدار با منِ معنوی و ملکوتی بر اساس دیدگاه اسطوره ای «اتو رنک» در غزلیّات مولاناhttps://bahareadab.com/en/article/Meeting the spiritual and heavenly self based on the mythical perspective of "Otto Rank in Rumi’s sonnets

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923The dynamics of thematic creation in the works of Moniro Ravanipour with a surrealist approachپویایی مضمون‌آفرینی در آثار منیرو روانی‌پور با رویکردی سوررئالیستی253270794310.22034/bahareadab.2025.18.7943faفاطمهآستانه اصلدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noastane_asl@yahoo.comبهرامپروین گنابادیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesb_parvin@iau.tnb.ac.irمهرانگیزاوحدیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.nom.owhadi@iau-tnb.ac.irJournal Article14040114BACKGROUND AND OBJECTIVES: Background and Objective: Surrealism, as one of the influential literary schools in the 20th century, attempts to recreate reality in a different way by giving authenticity to dreams, the unconscious, and imagination. This article, using an analytical-descriptive approach and content analysis method, examines the hypothesis of Moniro Ravanipour"s use of surrealist elements in his stories. The main focus of the research is on the three opening stories of the Kenizo story collection, including "The Long Night," "Kenizo," and "The Blues." Works in which imaginative elements such as the sea and its stories, magic and spells, mermaids, fishermen, and native women are prominent. These elements reach greater maturity and coherence in the novel "The Drowned." In the author"s other works, although the appearance of myth and magic fades, the thematic development continues with the focus on nature, native myths, and female heroes. Stories such as "The Gypsy by the Fire" and "My Kind Mana Mana" also demonstrate the continuity of surrealist elements in conjunction with social realism. The findings show that while remaining faithful to fixed intellectual concerns, Rawanipour has utilized the capacity of imagination and myth to create dynamic themes and has creatively used language and narrative to construct the theme in representing the psychology of women and the indigenous world. METHODOLOGY: ethods: This is a qualitative and descriptive-analytical research. Data was collected through library methods, and some of Moniro Ravanipour"s fiction works were analyzed and reviewed, focusing on the components of surrealism. FINDINGS: Findings: The findings of this study show that Moniro Ravanipour, by utilizing surrealist elements such as dreams, the unconscious, symbolic language, and indigenous myths, creates dynamic and multi-layered themes such as femininity, fear, desire, captivity, and liberation. These themes are formed in a nonlinear and unrealistic context and are a reflection of the connection between the lived experience of women and the psychological and imaginative atmosphere of the text. CONCLUSION: Conclusion: A review of some of this author"s works shows that Muniro Ravanipour, by utilizing elements of fantasy, dream, symbolism, and mythological-indigenous spaces, has been able to present a creative and unique approach to surrealist content creation. Her narratives, by crossing the boundary of social realism, move towards discovering the invisible layers of the mind, psyche, female history, etc. Thus, her works possess a type of indigenous surrealism in which dreams are not only a means of escaping reality, but also a way to rethink socio-cultural reality.زمینه و هدف: مکتب سوررئالیسم به عنوان یکی از مکاتب اثرگذار ادبی در قرن بیستم، با اصالت‌بخشی به رؤیا، ناخودآگاه و خیال، میکوشد واقعیت را به شیوه ای متفاوت بازآفرینی کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی ـ توصیفی و با روش تحلیل محتوا، به بررسی فرضیه بهره گیری منیرو روانی‌پور از مؤلفه های سوررئالیستی در داستان‌هایش میپردازد. تمرکز اصلی پژوهش بر سه داستان آغازین مجموعه داستانی کنیزو شامل «شب بلند»، «کنیزو» و «آبی‌ها» است؛ آثاری که در آنها عناصر خیال‌انگیزی چون دریا و قصه هایش، جادو و طلسم، پریهای دریایی، ماهیگیران و زنان بومی حضور پررنگ دارند. این مؤلفه ها در رمان اهل غرق به بلوغ و انسجام بیشتری میرسند. در سایر آثار نویسنده، اگرچه نمود اسطوره و جادو کمرنگتر میشود، اما مضمونپردازی همچنان با محوریت طبیعت، اسطوره های بومی، و قهرمانان زن تداوم مییابد. داستانهایی چون «کولی کنار آتش» و «مانا مانای مهربان من» نیز نشان‌دهنده استمرار عناصر سوررئالیستی در پیوند با واقعگرایی اجتماعی هستند. یافته ها نشان میدهد روانی‌پور ضمن وفاداری به دغدغه های فکری ثابت، از ظرفیت خیال و اسطوره برای آفرینش مضامین پویا بهره برده و در بازنمایی روانشناسی زنان و جهان بومی، زبان و روایت را به گونه ای خلاقانه در خدمت ساخت مضمون قرار داده است. روش‌ها: این پژوهش کیفی و توصیفی-تحلیلی است. داده ها به روش کتابخانه ای جمع‌آوری شده است و برخی آثارداستانی منیرو روانی‌پور، با تمرکز بر مؤلفه های سوررئالیسم تحلیل و بررسی شده است. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان میدهد که منیرو روانی‌پور با بهره گیری از عناصر سوررئالیستی نظیر رؤیا، ناخودآگاه، زبان نمادین و اسطوره های بومی، به خلق مضامینی پویا و چندلایه چون زنانگی، ترس، میل، اسارت و رهایی میپردازد. این مضامین در بستری غیرخطی و واقعیت‌‌گریز شکل میگیرد و بازتابی از پیوند تجربه زیسته زنانه با فضای روانی وخیال‌پرداز متن است. نتیجه : بررسی بعضی از آثار این نویسنده نشان میدهد که منیرو روانی‌پور با بهره گیری از عناصر خیال، رؤیا، نمادپردازی و فضاهای اسطوره ای‌ـ‌بومی، توانسته است رویکردی خلاقانه و منحصربه فرد به مضمون‌آفرینی سوررئالیستی ارائه دهد. روایتهای او با عبور از مرز واقعگرایی اجتماعی، به سوی کشف لایه های ناپیدای ذهن، روان، تاریخ زنانه و ...حرکت میکنند. بدین‌سان، آثار او واجد نوعی از سوررئالیسم بومی‌اند که در آن، رؤیا نه تنها ابزار فرار از واقعیت، بلکه شیوه ای برای بازاندیشی در واقعیت اجتماعی‌ـ‌فرهنگی است.Moniro Ravanipour, Surrealism, Thematic Creation, Unconscious, Contemporary Iranian Fiction, Native Fantasyمنیرو روانی‌پور, سوررئالیسم, مضمون‌آفرینی, ناخودآگاه, داستان معاصر ایران, خیال‌پردازی بومیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1876.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1876.pdfhttps://bahareadab.com/article/پویایی مضمون‌آفرینی در آثار منیرو روانی‌پور با رویکردی سوررئالیستیhttps://bahareadab.com/en/article/The dynamics of thematic creation in the works of Moniro Ravanipour with a surrealist approach

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Studying the content style of Persian song lyrics in interaction with popular cultureبررسی سبک محتوایی ترانه های فارسی در تعامل با فرهنگ عامه271291794610.22034/bahareadab.2025.18.7946faغزلکریمی سنگدهیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.noghazal.mrga@gmail.comرضاستاریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.yesrezasatari@umz.ac.irJournal Article14040116BACKGROUND AND OBJECTIVES: A song lyric, meaning the text of a piece of music, feeds on popular culture because it has the greatest connection with the general public and can reciprocally influence it. The breadth and scope of popular culture is such that it permeates or influences everything related to human life. Studying the stylistic developments of song lyrics alongside those of popular culture reveals the interactions between the two.The aim of this research is to investigate the effect of the two-way relationship between songwriting and popular culture on the content style of Persian song lyrics, and in the process, it also addresses the impact that the stylistic characteristics of a song lyric can have on popular culture. METHODOLOGY: The present study was conducted using a descriptive-analytical method and library studies and resources. The scope of the study is Persian song lyrics published from the 1340s, which is the beginning of the formation of the modern song movement, to the end of the 1390 decade. FINDINGS: Some components of popular culture, affect the content style of song lyrics; components such as beliefs and opinions, celebrations, customs and festivals, popular language, current issues, etc.By reflecting these elements, the song lyric promotes and keeps them alive. In turn, the song lyric also affects popular culture by transforming popular language and some concepts such as love, and by promoting vulgarity. CONCLUSION: The song itself is born from the heart of popular culture and is shaped by its various developments; but through a cycle of communication, it once again affects popular culture and can even be one of the most powerful factors in the cultural developments of society. The interaction of these two things with each other is similar to a kind of supply and demand that never stops.زمینه و هدف: ترانه به معنای متن یک قطعه موسیقی، به این دلیل که بیشترین ارتباط را با عامه مردم دارد، از فرهنگ عامه تغذیه میکند و متقابلاً هم میتواند بر آن اثرگذار باشد. گستردگی و وسعت فرهنگ عامه بقدری است که به هر آن چه به زندگی انسان مرتبط باشد، نفوذ میکند و یا از آن اثر میپذیرد. مطالعه تحولات سبکی ترانه در کنار تحولات فرهنگ عامه، تعاملات این دو مورد را با هم آشکار میکند. هدف این پژوهش بررسی تأثیر ارتباط دوسویه ترانه سرایی و فرهنگ عامه بر سبک محتوایی ترانه های فارسی است و در خلال آن، به تأثیری که ویژگی‎های سبکی ترانه میتوانند بر فرهنگ عامه بگذارند نیز میپردازد. روش‌ها: پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی و با مطالعات و منابع کتابخانه ای انجام شده است. محدوده مورد مطالعه، ترانه های فارسی منشرشده از دهه 1340 شمسی، که سرآغاز شکلگیری جریان ترانه نوین است، تا پایان دهه 1390 هستند. یافته ها: برخی مؤلفه های فرهنگ عامه، خواه ناخواه سبک محتوایی ترانه ها را تحت تأثیر قرار میدهند؛ مؤلفه هایی همچون باورها و عقاید، جشنها، رسمها و اعیاد، زبان عامه، مسائل روز و... . ترانه با بازتاب این مؤلفه ها، موجب ترویج و زنده نگه داشتن آنها میشود. در مقابل، ترانه نیز با تحول زبان عامه و برخی مفاهیم مانند عشق، و با ترویج ابتذال، بر فرهنگ عامه اثر میگذارد. نتیجه گیری: ترانه، خود از دل فرهنگ عامه متولد میشود و تحت تأثیر تحولات گوناگون آن شکل میگیرد؛ اما طی یک چرخه ارتباطی، بار دیگر بر فرهنگ عامه اثر میگذارد و حتی میتواند یکی از عوامل پرقدرت مؤثر در تحولات فرهنگی جامعه باشد. تعامل این دو مورد با یکدیگر، به نوعی عرضه و تقاضا شباهت دارد که هرگز متوقف نمیشود.Persian song lyric, content style, popular culture, cultural developments.ترانه فارسی, سبک محتوایی, فرهنگ عامه, تحولات فرهنگی.https://bahareadab.com/downloadPDF/1877.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1877.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک محتوایی ترانه های فارسی در تعامل با فرهنگ عامهhttps://bahareadab.com/en/article/Studying the content style of Persian song lyrics in interaction with popular culture

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923An Introduction to the Analysis of Prominent Themes of Situational Humor in the Works of Contemporary Iranian Writers (Based on Three Authors)درآمدی بر تحلیل مضامین برجستۀ طنز موقعیت در آثار نویسندگان معاصر ایران(با تکیه بر سه نویسنده)293313735310.22034/bahareadab.2025.18.7353faقهرماننیک‌روشدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد آستارا، دانشگاه آزاد اسلامی، آستارا، ایران.noGhahreman.nikravesh@iau.irحافظصادق‌پوردانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد آستارا، دانشگاه آزاد اسلامی، آستارا، ایران.yeshafezsadeghpoor@iau.ir زهرازرعیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد آستارا، دانشگاه آزاد اسلامی، آستارا، ایران.noZahra.zaree2019@yahoo.comJournal Article14040206BACKGROUND AND OBJECTIVES: Background and Objective: Humor is one of the important literary genres in the contemporary period, which is divided into two types: verbal and non-verbal. Situational humor is a type of non-verbal humor derived from images, ideas, and concepts that can be a mixture of behavior, situation, scene, and speech; however, the focus of this type of humor is based on the situation that creates it. Situational humor has a special place in fiction and dramatic literature. Therefore, the present study examines situational humor in six fiction and dramatic works by Javad Mojabi, Mahmoud Etemadzadeh, and Bahman Farsi, who have worked in both the fields of drama and story. The main issue of the study was to examine the types of humorous situations and the contexts in which they are created, the techniques used in this way, and their social reflection in order to explain and compare the similarities and differences between these two fields METHODOLOGY: This study, using a descriptive-analytical method, examines the areas of creating situational humor in the dramatic and fictional works of the authors in question in order to explain and compare their similarities and differences in this field. FINDINGS: By studying these works, we observed the streaks of situational humor in them, which communicate with the audience by creating various images and an atmosphere mixed with reality. In addition to showing the problems of society in various social, cultural, political, etc. fields, they provide entertainment and recreation for the reader. CONCLUSION: The results show that the themes of creating situational humor in the field of behavior in stories have a higher frequency than other themes, and then characterization has been the most important topic for writers. Also, writers have used a wider range of these techniques in stories than in plays.زمینه و هدف: طنز یکی از گونه های ادبی بااهمیت در دورۀ معاصر است که به دو نوع کلامی و غیرکلامی تقسیم میشود. طنز موقعیت یکی از انواع طنز غیرکلامی است که برگرفته از تصویرها، تصورها و مفاهیم است که میتواند آمیزه ای از رفتار، موقعیت، صحنه و گفتار باشد؛ اما محوریت در این‌گونه طنز بر موقعیت ایجادکنندۀ آن استوار است. طنز موقعیت جایگاه ویژه ای در ادبیات داستانی و نمایشی دارد. از این رو در پژوهش حاضر به بررسی طنز موقعیت در شش اثر داستانی و نمایشی از جواد مجابی، محمود اعتمادزاده و بهمن فرسی پرداخته شده است که در هر دو حوزه نمایشنامه و داستان فعالیت داشته اند. مسأله اصلی پژوهش این بود که انواع موقعیتهای طنز آمیز و زمینه های ایجاد آنها، شگرد های به کار گرفته شده در این راه و بازتاب اجتماعی آنها مورد بررسی قرار گیرد تا وجوه اشتراک و تفاوت این دو حوزه تبیین و مقایسه شوند. روش مطالعه: این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی ، زمینه های ایجاد طنزموقعیت در آثار نمایشی و داستانی نویسندگان مورد نظر را بررسی میکند تا وجوه اشتراک و تفاوت آنها در این زمینه تبیین و مقایسه شود. یافته ها: با مطالعۀ این آثار، رگه های طنز موقعیت را در آنها مشاهده کردیم که با ایجاد تصاویر گوناگون و فضای آمیخته از واقعیت، با مخاطب ارتباط برقرار میکنند و علاوه بر نشان دادن معضلات جامعه در زمینه های گوناگون اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و ...زمینه‎‎‌های سرگرمی و تفریح را برای خواننده فراهم میکنند. نتیجه گیری: نتایج بدست آمده نشان میدهند که مضامین ساخت طنزموقعیت در حوزه رفتار در داستانها از بسامد بالاتری نسبت به سایر مضامین برخوردار است و پس از آن شخصیت پردازی مورد توجه بیشتر نویسندگان بوده است. همچنین نویسندگان از حوزه وسیعتری از این شگرد ها در داستانها نسبت به نمایشنامه ها سود جسته اند.Situational humor, fiction, drama, Characterizationطنز موقعیت, ادبیات داستانی, نمایشنامه, شخصیت پردازیhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1878.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1878.pdfhttps://bahareadab.com/article/درآمدی بر تحلیل مضامین برجستۀ طنز موقعیت در آثار نویسندگان معاصر ایران(با تکیه بر سه نویسنده)https://bahareadab.com/en/article/An Introduction to the Analysis of Prominent Themes of Situational Humor in the Works of Contemporary Iranian Writers (Based on Three Authors)

امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361811320250923Khaghani's Different Interpretations and Readings of Reasonبرداشتها و خوانشهای متفاوت خاقانی از عقل315326797810.22034/bahareadab.2025.18.7978faسیدهپرنیان دریاباریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.yesParniyan1355@iau.ac.irJournal Article14040319BACKGROUND AND OBJECTIVES: This article examines the different themes of reason in Khaqani"s poetry collection to explain the prismatic and multifaceted view of this famous poet on reason. Although Khaqani pays attention to the category of reason in several instances in his poetry collection, he cannot be considered an absolute rationalist poet or, on the contrary, an anti-rationalist poet. METHODOLOGY: The research is a theoretical study conducted in the manner of library research. The scope and community of the study were Khaqani"s poems by Ziauddin Sajjadi, published by Markaz Publishing House. FINDINGS: Although Khaqani"s diverse and rich world and his complete attention to verbal and spiritual arts and the creation of novel combinations, take the status and prestige of this unique poet beyond limiting him to the circle of rationalism and such approaches, what emerges from his poems indicates that he was not indifferent to the fundamental issues of existence. This can be seen from his strong attack on philosophy and philosophers on the one hand and his criticism of superstition and superstition on the other. CONCLUSION: Khaqani"s view of reason and his understanding of this category are fundamentally different in the face of Sharia, wisdom, and love. What is at issue is Khaqani"s different reading of reason and the superiority and privilege of love over reason in his view.زمینه و هدف: این نوشتار با بررسی مضامین متفاوت عقل در دیوان اشعار خاقانی به توضیح نگاه منشوری و چندوجهی این شاعر مشهور در باره عقل میپردازد. اگر چه خاقانی در موارد متعددی از دیوان اشعار خود به مقولۀ عقل، توجه نشان میدهد، اما به هیچ روی نمیتوان به طور مطلق او را شاعری خردگرا و یا در مقابل آن، عقل ستیز تلقی کرد. روش ها: پژوهش پیشرو، مطالعه ای نظری است که به شیوه پژوهش کتابخانه ای انجام شده است. محدوده و جامعه مورد مطالعه، اشعار خاقانی به کوشش ضیاء الدین سجادی بوده که توسط نشر مرکز منتشر شده است. یافته ها: دنیای متنوع و پرنقش و نگار خاقانی و توجه تام و تمام او به صنایع لفظی و معنوی و برساختن ترکیبات بدیع، اگرچه مقام و منزلت این شاعر بی همتا را فراتر از آن میبرد که او را در دایرۀ عقل گرایی و رویکردهایی از این قبیل محدود کنیم، اما آنچه از اشعار وی برمی آید نشانگر آن است که چندان هم به مباحث بنیادی هستی، بی تفاوت نبوده است. این موضوع را میتوان از تازش سخت او به فلسفه و فلاسفه از سویی و نقد خرافه و خرافه پردازی از سوی دیگر، دریافت. نتیجه گیری: نگاه خاقانی به عقل و برداشت او از این مقوله در مواجهه با شرع، حکمت و عشق تفاوت اساسی دارد. آنچه مطرح است خوانش متفاوت خاقانی از عقل و تفوق و امتیاز عشق در برابر عقل در نگاه اوست.Khaqani's poems, reason, love, Sharia, wisdom, philosophy, Sufism.اشعار خاقانی, عقل, عشق, شرع, حکمت, فلسفه, تصوفhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1879.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1879.pdfhttps://bahareadab.com/article/برداشتها و خوانشهای متفاوت خاقانی از عقلhttps://bahareadab.com/en/article/Khaghani's Different Interpretations and Readings of Reason