Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136135320200926The thinking style of satirical poets in the second Pahlavi period (case study, status of offices)سبک فکری شاعران طنزپرداز در دوره پهلوی دوم (مطالعه موردی، وضعیت ادارات)4765010.22034/bahareadab.2020.0enAsad rajabnavaz bijarpasPhD student of Persian language and literature International university Emam khomaini of Qazvin yesa-rajabnavaz@hum.ikiu.ac.irmohammad shfie saffariAssistant professor of Persian language and literature International university Emam khomaini of Qazvin nosaffari@hum.ikiu.ac.ir)reza sami zadehAssistant professor of Persian language and literature International university Emam khomaini of Qazvin nor-samizadeh@ ikiu .ac.irSayed Ali ghasem zadehAssociate professor of Persian language and literature International university Emam khomaini of One of Qazvin nos.a.ghasemzadeh@hum.ikiu.ac.irJournal Article00000000Due to the numerous social and political problems, Second Pahlavi era is considered as the age of satire improvement in the contemporary Persian literature. According to one of the most important theories of satire (the Improvement motivation), satire is indirect criticism of the Corruptions and evils of society to improve them. In this article, we have analyzed the status of offices in the second Pahlavi satire poetry by an analytical method, and library study. The results show that each of the satirists of this period have criticized the abnormal situation of their offices According to their present status. The judiciary, the National Assembly, the municipalities, the police department, and so on are the social institutions that satirical poets have studied them and examined their problems carefully. Although most political, social satire of any age (especially journalistic satire) may represent the daily situation of a society, it will be certainly an important part of its social, political history later on. Therefore, exploring the satires of contemporary literature is one of the best ways to know about contemporary Iranian history. به دلیل وجود برخی معضلات سیاسی- اجتماعی از یکسو و گسترش مطبوعات از سوی دیگر ، عصر پهلوی دوم، دوره رونق طنز در ادبیات فارسی معاصر به شمار میرود. بر اساس یکی از مهمترین نظریه های طنزگویی (انگیزه اصلاح گرایانه)، طنز انتقاد غیرمستقیم از مفاسد و پلیدیهای جامعه، به نیّت اصلاح آنهاست. ما در این مقاله به روش توصیفی، تحلیلی و متّکی بر مطالعات کتابخانه ای، وضعیت ادارات در اشعار طنز دوره پهلوی دوم را بررسی کرده ایم. نتیجه نشان میدهد که هرکدام از طنزسرایان این عصر به فراخور حال و مقامشان، وضعیت ادارات دوره خود را به نقد کشانده اند. دادگستری، مجلس شورای ملی، شهرداریها، اداره پلیس و... از جمله نهادهای اجتماعی هستند که شاعران طنزسرا، به دقّت به آنها پرداخته و معضلات مربوط به آنها را، موشکافانه بررسی کرده اند. اگرچه ممکن است بیشتر طنزهای سیاسی- اجتماعی هرعصری(بویژه طنزهای ژورنالیستی) بیان اوضاع روز یک جامعه باشد، اما یقیناً بعدها بخش مهمّی از تاریخ سیاسی- اجتماعی آن کشور خواهد بود. بنابراین کاوش در طنزهای ادبیات معاصر از بهترین راههای شناخت تاریخ معاصر ایران است.نقد اجتماعی, طنز, وضعیت ادارات, پهلوی دومSocial criticism, satire, status of offices, Second Pahlavi https://bahareadab.com/downloadPDF/997.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/997.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک فکری شاعران طنزپرداز در دوره پهلوی دوم (مطالعه موردی، وضعیت ادارات)https://bahareadab.com/en/article/The thinking style of satirical poets in the second Pahlavi period (case study, status of offices)