Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136135320200926A study of the stylistics of Adib Neyshabouri's poemsبررسی سبک شناسی اشعار ادیب نیشابوری2345010.22034/bahareadab.2020.0enHamid Ali KordkalaeiAssistant Professor of Persian Language and Literature, Payame Noor University, Iran nohamidalui@mpnu.ac.irAli AboulhasaniAssistant Professor of Persian Language and Literature, Payame Noor University, Iran noAli.abolhasani@pnu.ac.irJournal Article00000000Mirza Abdul Javad Neyshabouri, nicknamed "Adib", is one of the poets who had a personal style during the constitutional era. He continues to speak of love and affection as most of the poets of his day put their poems at the service of the people and the constitution. With this attitude, Adib can be considered an imitator and follower of Khorasani style, especially Farrokhi Sistani, the poet of the return period, who lives in the constitutional period but in his poems to issues due to his great attachment and familiarity with the ancient Persian and Arabic language and literature. It is not common in the constitutional age. Even traces of mysticism can be found in his poems, at least to the extent of using the Sufi terms used extensively in his poetry. Factors such as familiarity with previous poems and numerous studies in the field of Persian and Arabic literature and as a result the abundant use of ancient words and combinations, strange and unfamiliar words, Arabic words and phrases, abundance of allusions and allusions, extensive use of information in various sciences make it difficult. And it"s been a long time coming. Other features and signs of his propensity for the ancient language include the use of prepositional verbs, the use of two additional letters for a complement, and the use of numbers and few, the shifting of compound verb components, and the use of the vowel process to reduce and increase. At the literary level, he has benefited more from the guarantee and allusion due to his familiarity with various sciences and Arabic language, and he has used metaphors and metaphors in his poems to a great extent.اگر سبک را «انحراف از نُرم» بدانیم، یکی از شاعرانی که در عصر مشروطه دارای سبک شخصی بوده است، میرزا عبدالجواد نیشابوری، متخلص به «ادیب» است. وی در زمانی‌که اکثر شاعران عصرش، اشعارشان را در خدمت مردم و مشروطه قرار داده ‌بودند، همچنان از مفاهیم کهن صحبت میکند. با این نگرش، میتوان ادیب را به علت دلبستگی و آشنایی بسیار زیاد با زبان و ادب کهن فارسی و عربی، تقلید و پیروی فراوان از سبک خراسانی، خصوصاً فرخی سیستانی، شاعر دورۀ بازگشت دانست که در دورۀ مشروطه زندگی میکند اما در اشعارش به مسائل رایج عصر مشروطه نمیپردازد. حتی رگه هایی از عرفان هم در اشعار او یافت میشود، حداقل در حد استفاده از اصطلاحات صوفیانه که در شعر او بوفور بکار رفته است. عواملی مانند انس با اشعار پیشین و مطالعات فراوان در حوزۀ ادب فارسی و عربی و در نتیجه استفادۀ فراوان از کلمات و ترکیبات کهن، کلمات غریب و نامانوس، کلمات و عبارات عربی، فراوانی اشارات و تلمیحات، بهره گیری وسیع از اطلاعات در علوم مختلف باعث دشواری و دیریابی اشعارش شده است. از دیگر ویژگیها و نشانه های گرایش او به زبان کهن میتوان به استفادۀ فراوان از افعال پیشوندی، بکارگیری دو حرف اضافه برای یک متمم و استفاده از عدد و معدود، جابجایی اجزای فعل مرکب و استفاده از فرایند واجی کاهش و افزایش اشاره کرد. در سطح ادبی از تضمین و تلمیح به علت آشنایی با علوم مختلف و زبان عربی، بیشتر بهره برده و از تشبیه و استعاره در اشعارش به میزان فراوان استفاده کرده است.از ادیب حدود پنج هزار بیت باقی مانده است که بیشتر در قالب غزل، قصیده و رباعی است.سبک شناسی, ادیب نیشابوری, عصر مشروطه, ویژگیهای ادبی, ویژگیهای فکریstylistics, Adib Neyshabouri, constitutional era, literary features, intellectual featureshttps://bahareadab.com/downloadPDF/996.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/996.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک شناسی اشعار ادیب نیشابوریhttps://bahareadab.com/en/article/A study of the stylistics of Adib Neyshabouri's poems