Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136103720171007Syntactic-Semantic Analysis of Adverbs in Poets of Iraqi Style’s poetry Dissidence based on Social Criticismتحلیل نحوی-معنایی «قید» در مخالف‎خوانی‎های مبتنی بر نقد اجتماعی شعر عراقی با تکیه بر حافظ و مقایسه با دیگر شاعران00010.22034/bahareadab.2017.0enMaryamTorkashvandPh.D Candidate in Persian Language and Literature, University of Raziyestorkashvand.ma@gmail.comMohammadIrani Assistant Professor of Persian Language and Literature, University of RazinoMoham.irani@gmail.comJournal Article00000000Dissidence (Mokhalef Khani) is to disagree and express words and sentences to show dissatisfaction. If dissidence is rooted in political and social anomalies, in this case, “dissident” will be someone who assumes the role of combating social injustice and corruption, particularly among the powerful groups in society and criticizes the situation in his own time using the means at his disposal. Poets of Iraqi Style, in Seventh and eighth century AH, is among the dissident poets, who criticized many important classes of society, especially hypocritical and false religious pretenders, who were mostly inclined to corruption. The use of grammatical measures in lingual area is one of the innovative techniques of dissidence in Poets of Iraqi Style’s poetry, which has been considered due to his mastery over the language facilities. The purpose of this study is the investigation and analysis of the grammatical role of “adverbs” in social dissidence of poets of Iraqi Style. This study was done using descriptive analytical methodology. The results of this study show that Hafiz has used different adverbs of time, place, manner, quantity, emphasis, and adverbial object of preposition and has managed to demonstrate onمخالفخوانی به معنی ناسازگاری کردن و بیان نمودن کلمات و جملاتی است که نشانۀ عدم رضایت باشد. مخالفخوانی اگر ریشه در ناهنجاریهای سیاسی و اجتماعی داشته باشد، در این صورت، مخالف خوان کسی است که نقش مبارزه با بیعدالتی و فساد اجتماعی بهویژه در میان گروههای قدرتمند جامعه را بر عهده میگیرد و با استفاده از امکاناتی که در اختیار دارد به انتقاد از اوضاع زمان خویش میپردازد. اغلب شاعران سبک عراقی در قرن هفتم و هشتم هجری در مخالفخوانیهای اجتماعی خود بسیارى از طبقات مهم اجتماع، بهویژه مدّعیان ریاکار و دروغین دینداری را -که غالباً به فساد گراییده بودند- مورد سرزنش قرار دادهاند؛ استفاده از تمهیدات نحوی در حیطۀ زبانی، یکی از شگردهای خلّاقانۀ مخالفخوانی در سرودههای این شاعران است که به دلیل احاطه بر امکانات زبانی، آن را مورد توجه قرار دادهاند. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل نقش دستوری قید به عنوان یکی از ویژگیهای سبکی در مخالفخوانیهای اجتماعی شاعران سبک عراقی است که با استفاده از شیوۀ توصیفی- تحلیلی انجام گرفته است. نتیجۀ حاصل از این تحقیق گویای این است که این شاعران با به کارگیری انواع قیدهای زمان، مکان، حالت، مقدار و تأکید توانستهاند یکی از شگردهای انتقادی خود را در مخالفت با حاکمیّت موجود به نمایش بگذارند.شاعران سبک عراقی, مخالف خوانی, قید, تمهیدات نحوی, نقد اجتماعیPoets of Iraqi Style, Dissidence, Adverbs, Syntactic measures, Social criticismhttps://bahareadab.com/downloadPDF/42.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/42.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل نحوی-معنایی «قید» در مخالف‎خوانی‎های مبتنی بر نقد اجتماعی شعر عراقی با تکیه بر حافظ و مقایسه با دیگر شاعرانhttps://bahareadab.com/en/article/Syntactic-Semantic Analysis of Adverbs in Poets of Iraqi Style’s poetry Dissidence based on Social Criticism