Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136134720200326Studying representation techniques in Shahnameh, with emphasis on the element of “Emotion”بررسی شیوه های بازنمایی مرثیه های شاهنامه با تأکید بر عنصر «عاطفه»1936010.22034/bahareadab.2020.0enGiti ImaniPh.D. Candidate in Persian Literature at Payam-e-Noor Universitynogityimani@gmail.comBehnaz PayamaniAssociate Professor in Persian Literature at Payam-e-Noor Universityyesbehnazpayam@yahoo.comAliasghar Bavand ShahryariAssociate Professor in Persian Literature at Payam-e-Noor Universitynoshahryari_tpu@yahoo.comJournal Article00000000Immortality of Shahnameh is due to the representation of "Emotional Me" that comes from the Great individuality, described in conjunction with the mythology in a deep and mysterious semantic system. "Emotional Me" indicates the identity of each agent. "Emotional Me" is more represented in the lament; because the enthusiastic "Emotional Me" at the laments is a good place to evaluate and reflect the represented me. The subject of the present essay is to examine the reflection of emotional me in the laments of Shahnameh. The lamens in the Shahnameh are analyzed in a case, after explaining the framework of the research and clarifying the types of emotions based on psychological typology –“Limited Human Me”, “Social Me”, “Transcendental me”. The result is that in Shahnameh, men’s mournings are reflected more than the women’s. Firdousi composes the shahnameh with morality and spirituality, and thus the transcendental emotional me is seen in the shahnameh, especially in the behavioral actions of Rustam, Siavash, Feraydoon, and sometimes Rudabeh. Generally, Turanians have shown in the three reactions of "anger and hatred", "sin and despair", "denial and regret" in the grief of their loved ones, that reflected their limited me. In the Persian’s laments, "social me" and "transcendental me" are more represented. The alignment of reflected “me”s with the characters of Shahnameh demonstrates the success of Firdousi’s success in the storytelling.جاودانگی شاهنامه مرهون بازنمایی «منِ عاطفی» از نوع فردیتهایی عالیست که در پیوند با اساطیر در نظام معنایی سترگ و رازآلود توصیف شده است. منِ عاطفی نشان از هویت هر فردست. منِ عاطفی در سوگ بیشتر بازنمایی میشود؛ زیرا عواطف بجوش آمده در مراثی، محل مناسبی برای ارزیابی منِ بازتاب یافته در آنست. موضوع مقالۀ حاضر، بررسی بازتاب منِ عاطفی در مرثیه های شاهنامۀ فردوسیست. پس از تبیین چهارچوب پژوهش و مشخص ساختن انواع منِ عاطفی ـ که براساس علم روانشناسی بسه صورتِ «من محدود بشری»، «منِ اجتماعی»، «منِ متعالی» نمود مییابد ـ مرثیه های مندرج در شاهنامه بصورت موردی تحلیل شده است. حاصل آنکه در شاهنامه، سوگواری مردان بیشتر از سوگواریهای زنان بازتاب یافته است. فردوسی شاهنامه را سرشار از اخلاق و معنویت سروده و چنینست که منِ عاطفی متعالی در شاهنامه، بویژه در کنشهای رفتاری رستم و سیاوش و فریدون و گاهی رودابه، دیده میشود. عموماً تورانیان سه واکنشِ «خشم و نفرت»، «گناه و نومیدی»، «انکار و دریغ» را در سوگ عزیزان خود نشان داده اند که بازتاب منِ محدود آنانست؛ در مراثی ایرانیان، «من اجتماعی» و «من متعالی» بیشتر بازنمایی شده است. همسویی من های بازتاب شده با شخصیتهای شاهنامه، نشان از موفقیت فردوسی در داستانپردازی و حقیقت پذیری دارد. and lt;-p and gt; and lt;-p and gt; and lt;-p and gt;شاهنامۀ فردوسی, مرثیه, منِ عاطفی, جاودانگیFirdousi’s Shahnameh, Lament, Emotional Me, Immoralityhttps://bahareadab.com/downloadPDF/897.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/897.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی شیوه های بازنمایی مرثیه های شاهنامه با تأکید بر عنصر «عاطفه»https://bahareadab.com/en/article/Studying representation techniques in Shahnameh, with emphasis on the element of “Emotion”