Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136124500000000A Study of the Literary Style in Lamei Gorgani’s Poems«تداعی معانی» شیوۀ بیان در مثنوی معنوی441459010.22034/bahareadab.0000.0enMohammadGolestaniPhD student of persian Language and Literature, Semnan University, Semnan, IranyesMohammad.golestani90@yahoo.comAbdollahHasanzadeh MiraliDepartment of Persian Language and Literature, Semnan University, Semnan, Irannoa.s.naqshbandi@gmail.comJournal Article00000000Analyzing the linguistic, literary and intellectual levels is necessary in the stylistics study of poetry and prose in order to recognize their nature and essence and enjoy their literary and soul freshening qualities. In this paper, the stylistics of Lamei Gorgani’s poetry was analyzed at the literary level in order to revisit and investigate the dominant literary characteristics in this poet’s poems. Whereas Persian poetry was gradually moving towards literary elegance and complexities in Lamei’s time, the literary characteristics of the “realist” and leisure-seeking era were still dominant. Henceforth, Lamei’s poetry must have been under the effect of the characteristics of the “realist” and leisure-seeking era. In order to answer this question, the literary characteristics in his poems were scrutinized. Identification of the literary characteristics of Lamei’s poetry is important for recognition of the dominant characteristics in the poetry of the transition period from the Khorasani stylistics to the Iraqi stylistics. The questions of what motifs are more illustrated by the literary characteristics in Lamei’s poetry and of whether Lamei’s poetry distanced itself from the dominant literary characteristics of the Khorasani style were answered in this study.در این مقاله تداعی معانی بعنوان مهمترین شگرد روایت و بیان مولانا در مثنوی، معرفی شده و شیوه های انتقال کلام و تداعی آگاهانه و ناآگاهانۀ مولانا بصورت تداعی موضوعی و واژگانی و محور عمودی و خطّ سیر مثنوی بعنوان یک کل بررسی و نمایانده شده است. در تداعی موضوعی معمولاً قصه ها و حکایتهایی با موضوع و مضمون مشترک تداعی میشود و این شیوۀ همیشگی مولاناست که هر مطلبی با شواهدی از قصه ها و تمثیلها تا آنجا که ممکن است، تقریر و تبیین گردد. در این روش اگرچه قصه ها بر اثر تداعی در پی هم می آیند، اما هدف و موضوع مشترک آنها را به یکدیگر پیوند میدهد. بررسی تداعی واژگانی نشان میدهد که معمولاً از طریق کلمات پایانی هر قصه میتوان چگونگی انتقال موضوعی به موضوع دیگر را پیگیری کرد، این شیوه درواقع کاوش در واژگان ذهنی مولاناست و نشان میدهد که او برای پرداختن به قصه یا موضوعی جدید از چه مسیری عبور کرده است. دقت در تداعی واژگانی به ما نشان می دهد که تداعی میتواند به دو نوع آگاهانه و ناآگاهانه نیز تقسیم بندی شود. در نوع آگاهانه شاعر بر روند تداعی حاکمیت دارد، اما در تداعی ناآگاهانه بر اثر تداعی کلمه یا مضمونی خاص، چه بسا قصه یا حکایتی تداعی شود که در سیر مطالب قبل از خود قرار ندارد و یا با آنها تناقض دارد. بنابر آنچه گفته شد، تداعیهای مولوی بیشتر واژگانی و گاهی نیز موضوعی است و در بیشتر موارد ناآگاهانه صورت میگیرد.مثنوی, مولانا, تداعی, تداعی معانی, جریان سیال ذهن, داستان در داستانstylistics, the Khorasani style, literary level, Lamei Gorgani’s poetryhttps://bahareadab.com/downloadPDF/844.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/844.pdfhttps://bahareadab.com/article/«تداعی معانی» شیوۀ بیان در مثنوی معنویhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of the Literary Style in Lamei Gorgani’s Poems