Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136124500000000Sweetheart`s Tress and Hair in Persian Poetry Cycles (Based on Lame`ee, Nizami, Jalal Tabib, Amir Khusrow Dehlavi and Saib Tabrizi Poems)گیسو و زلف یار در ادوار شعر فارسی (باتکیه براشعارلامعی، نظامی، جلال طبیب، امیرخسرو دهلوی، صائب تبریزی و...)153173010.22034/bahareadab.0000.0enAsieh Zabih Nia EmranDepartment of Persian Language and Literature, Payame Noor UniversitynoAsieh.zabihnia@gmail.comJournal Article00000000Present study intends on evaluating the conceptual development of hair and its synonyms in various Persian poetry styles. To reach such target, Lame`ee poetry (fifth century) was elected as a representative of Khorasani style. Nizami Ganjavi (sixth century), Jalal Tabib Shirazi (seventh eight century) and Amir Khusrow Dehlavi poetry was considered as a representative of Iraqi style, and for Indian poetry style, we picked Saib Tabrizi (eleventh century). However, other poets are considered in discussion content as samples. Generally, phrases such as “zulf”, “hair” and “tress” are static subjects in Persian Ghazal, and has never gone under any evolution. Love, the most significant theme of Ghazal is divided into two main categories of heavenly love and earthly love, making Persian Ghazal rich and sweet. To express romantic subjects and issues, it is required to state the relationship between lover and beloved. Beloved, is the fundamental pole of any Ghazal. Ghazal poet`s perspective from the lover and beloved, is illustrated in the beloved image. One of the poetic illustration in Persian Ghazal is based on sweetheart`s hair and tress. In Persian poetry custom, beloved has a long and dark hair which looks like a lasso, reaching and kissing the backside of her feet. Her hair is disheveled, but the very same disorderliness is keeping the lover calm. Beloved hair, is more fragrant than ambergris and musk. Lover`s heart is captivated and enslaved in the curves of the double tress of his beloved.پژوهش حاضر میکوشد تا سیر معنایی زلف و مترادفات آنرا در سبکهای مختلف شعر فارسی بررسی کند. برای دستیابی به این هدف، اشعار لامعی(قرن پنجم) را به عنوان نمایندۀ سبک خراسانی، نظامی(قرن ششم) وجلال طبیب شیرازی (قرن هفتم و هشتم) و امیرخسرو دهلوی برای سبک عراقی و صائب تبریزی(قرن یازدهم) به عنوان نمایندۀ سبک هندی گزینش کردیم. همچنین درفحوای بحث به عنوان نمونه از اشعار شاعران دیگر نیز بهره گرفتیم. در مجموع «زلف»، «مو»، «گیسو»، «طره» و ... از جملۀ موضوعاتی است که همواره در غزل فارسی هرگز تحولی نداشته و دارای معنای ایستا هستند. عشق مهمترین مضمون غزل است که در دو قِسم عشق آسمانی و عشق زمینی حضور داشته و غزل فارسی را غنی و دلنشین ساخته است. بیان مضامین و موضوعات عاشقانه مستلزم بیان رابطۀ عاشق و معشوق است. معشوق قطب غزل است، و تصویری که از او ارائه میشود، نشان دهندۀ دیدگاه غزل پرداز نسبت به عشق و معشوق است. یکی از این تصاویر شاعرانه در غزل فارسی مبحث زلف و موی یار است. در سنت شعر فارسی، معشوق زلف سیاه درازچون کمندی دارد که پشت پای وی را می بوسد. زلف یار پریشان است، اما در همین آشفتگی است که آرامش را به عاشق ارزانی میدارد. زلف یار حتی خوشبوتر از عنبر، نافه، مشک است . دل عاشق در خم زلف دوتای معشوق اسیرو درسلسله است.غزل فارسی, زلف و مو, سیاهی, خوشبوییPersian Ghazal, Hair and tress, Darkness, Fragranthttps://bahareadab.com/downloadPDF/811.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/811.pdfhttps://bahareadab.com/article/گیسو و زلف یار در ادوار شعر فارسی (باتکیه براشعارلامعی، نظامی، جلال طبیب، امیرخسرو دهلوی، صائب تبریزی و...)https://bahareadab.com/en/article/Sweetheart`s Tress and Hair in Persian Poetry Cycles (Based on Lame`ee, Nizami, Jalal Tabib, Amir Khusrow Dehlavi and Saib Tabrizi Poems)