Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361912520260923Introducing the poetry collection of Rumi Taugozi Javanrudi's Fa'a'eh and its stylistic characteristicsمعرفی منظومۀ فوائح مولوی تاوگوزی جوانرودی و ویژگیهای سبکی آن4975821610.irandoi.2002/bahareadab.2026.8216enBakhtiarManouchehriPhD student in the Department of Persian Language and Literature, Allameh Tabataba’i University, Tehran, Iranyesb_manoochehri97@atu.ac.irEsmaeilTajbakhshProfessor, Department of Persian Language and Literature, Allameh Tabataba’i University, Tehran, Iran.no tajbakhsh@atu.ac.irJournal Article20260404BACKGROUND AND OBJECTIVES: Sayyid ‘Abd al‑Rahim, known by the pen name Ma‘dumi and widely referred to as Maulawi Kurd (1806-1883), was a prominent poet and mystic of the 13th century. In addition to his Kurdish divan, he composed three didactic literature verses on theology in Persian, Kurdish, and Arabic. His work Fawa’ih, composed of 525 verses in the hazaj mosaddas mahzuf meter, is of particular significance in Persian instructional literature. This work was published in Baghdad in 1995 by Mola ‘Abd al‑Karim Mudarris, along with his commentary titled Fawa’id al‑Fawa’ih (Rizwan, 2021, p. 25). This study addresses several key questions: How did Mawlawi approach the composition of Fawa’ih? What stylistic features and innovations characterize his work? and Does the poem require a more precise critical edition? These questions are explored through a stylistic analysis of the poem’s text. METHODOLOGY: The research follows a descriptive, library‑based methodology. FINDINGS: Stylistically, Fawa’ih exhibits several notable characteristics. Linguistically, it shows certain traits of the Khorasani style, such as concise sentence structures; in many cases, a sentence is completed within a single hemistich, and sometimes two or three sentences in one. The poem contains a high frequency of Arabic vocabulary. In the realm of literary devices, Mawlawi relies heavily on simile and sarcasm, alongside a sophisticated use of pun. On the conceptual level, the work reflects elements of the Iraqi style, particularly in its engagement with Sufism and mysticism. Alongside presenting Ash‘ari Theology, Mawlawi discusses spiritual discipline and the Sufi path, portraying Sufism as a framework through which Ash‘ari doctrines can be expressed. Overall, Fawa’ih may be described as an introspective and contemplative work. And with the discovery of two additional authoritative manuscripts of Fawa’ih, combined with issues such as the editor’s method of transcription, the omission of variant readings, the lack of verse numbering, and other editorial inconsistencies, a new scholarly critical edition of the text appears necessary. CONCLUSION: زمینه و هدف: سیدعبدالرحیم متخلص به معدومی و مشهور به مولوی کرد(1221- 1300هـ.ق) از شاعران و عارفان بلندپایۀ قرن سیزدهم علاوه بر دیوان اشعارش به کردی، سه منظومۀ کلامی به سه زبان فارسی، کردی و عربی دارد. فوائحش در 525 بیت به بحر هزج مسدس محذوف و در علم کلام و اعتقادات و باورهای اشاعره در حوزۀ ادب تعلیمی فارسی شایان توجه است. فوائح را ملاعبدالکریم مدرس همراه با شرح با عنوان«فوائدالفوائح» در سال1995در بغداد به چاپ رسانده است. (رضوان،1400،ص25) اینکه مولوی در منظومۀ فوائح چگونه عمل کرده است؟ مختصات سبکی وی و نوآوریها یش کدامند؟و آیا ضرورت تصحیح دقیقتر این منظومه لازم است یا نه؟ سؤالاتی است که در این مقاله کوشیده ایم با بررسی متن اشعار کتاب فوائح به روش سبک شناسی علمی پاسخ دهیم. روشها: روش تحقیق در این پژوهش، روش توصیفی و کتابخانه ای است. یافته ها و نتیجه: برخی مختصات فوائح به شرح ذیل است: از نظر زبانی بعضی ویژگیهای سبک خراسانی را چون کوتاهی جملات(از مختصات نحوی)دارد. طوری که اغلب در مصراع جمله تمام میشو د وگاه دو یا سه جمله در مصراع می آید. فراوانی واژگان عربی(از مختصات لغوی) فوائح محسوس است. درحوزۀ ادبی و آرایه های بیانی بیشترین استفاده را از کنایه و تشبیه برده است. اهتمام مولوی در به کار بردن انواع جناس ، به ویژه جناسها ی تام و مرکب قابل توجه است. درحوزۀ فکری برخی دیگر از ویژگیها ی سبک عراقی ازجمله تصوف و عرفان را درخود دارد و ضمن عرضه کردن اندیشه های کلامی اشعری از سلوک و طریقت سخن به میان آورده و تصوف را محملی برای برزیدن عقاید اشعری معرفی میکند و میتوا ن گفت که فوائح اثری درونگرا و انفسی است. باتوجه به پیداشدن دو نسخۀ خطی معتبر دیگر از فوائح، شیوۀ نگارش مصحح، نیاوردن همه تفاوت ابیات ضبط شدۀ نسخه بدلها، عدم شماره گذاری ابیات و برخی موارد دیگر، تصحیح مجدد علمی انتقادی این اثر ضروری به نظرمیرسد.فوائح, مولوی, کلام, سبک, حوزه های زبانی, ادبی, فکری Fawa’ih, Mawlawi, Theology, Stylistics, Linguistic Features, Literary Features, Intellectual Featureshttps://bahareadab.com/downloadPDF/2050.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2050.pdfhttps://bahareadab.com/article/معرفی منظومۀ فوائح مولوی تاوگوزی جوانرودی و ویژگیهای سبکی آنhttps://bahareadab.com/en/article/Introducing the poetry collection of Rumi Taugozi Javanrudi's Fa'a'eh and its stylistic characteristics