Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361912420260823Representation of the worldview of contemporary poets in the metaphors of existence in Persian poetry (1370–1400)بازنمایی جهانبینی شاعران معاصر در استعاره های هستیمند شعر فارسی (۱۳۷۰–۱۴۰۰)239257828110.irandoi.2002/bahareadab.2026.8281enMaryamSakiPhD student in the Department of Persian Language and Literature, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran.noSaki.maryam66@gmail.comLeilaHashemianFaculty member, Department of Persian Language and Literature, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran.yesl.hashemian@basu.ac.ir Journal Article20260331BACKGROUND AND OBJECTIVES: Ontological metaphors are fundamental pillars of cognitive linguistics, enabling humans to represent abstract experiences and complex concepts through concrete, tangible entities. In literature, metaphors function not merely as aesthetic devices, but as cognitive tools reflecting the poet"s worldview and capacity to construct new realities. In contemporary Persian poetry, however, a deep rift exists between employing metaphors for meaning-making and using them as repetitive, conventional patterns. This study aims to investigate whether the metaphorical patterns employed in the works of four contemporary poets—Seyyed Ali Salehi, Akbar Exir, Abolfazl Pasha, and Shahram Mirzaei—have contributed to semantic richness or have instead fallen into the trap of stereotyping and cliché representations. METHODOLOGY: Lakoff and Johnson’s conceptual metaphor framework and applying a descriptive-analytical method, this study examines ontological metaphors in the selected poetry collections published between 1991 and 2021 (1370 to 1400 AH) FINDINGS: indicate that while the statistical distribution of metaphors varies among the four poets, a qualitative analysis reveals a dominant reductionist pattern. Specifically, the 38% predominance of objectification (reification) metaphors in Shahram Mirzaei"s poetry, coupled with a 73% dominance of personification metaphors in Akbar Exir"s work, demonstrates an over-reliance on simplification mechanisms. These results suggest that rather than pushing linguistic boundaries to represent the world, these poets have reverted to established, conventional formulas. CONCLUSION: this study concludes that the ontological representation in these works leads to transient expressions rather than creating novel and enduring literary horizons. The lack of structural innovation in metaphors and the tendency toward familiar patterns serve as key factors preventing these poets from transitioning from fleeting literary trends to a lasting status in the history of contemporary Persian literature. These findings highlight the vital necessity of refining the quality of ontological metaphors to achieve genuine literary originality.زمینه و هدف: استعاره های هستیمند(Ontological Metaphors) از ارکان بنیادین نظریه زبانشناسی شناختی به شمار میروند که از طریق آنها، انسان تجربه های انتزاعی و مفاهیم پیچیده را در قالب موجودات یا پدیده های ملموس و عینی بازنمایی میکند. در حوزه ادبیات، کارکرد استعاره فراتر از یک آرایه زیبایی‌شناختی صرف است و ابزاری برای بازتاب جهانبینی شاعر و خلق واقعیت‌های نو محسوب میشود. با اینحال، در شعر معاصر فارسی، شکاف عمیقی میان به کارگیری استعاره برای خلق معنا و استفاده از آن به عنوان یک الگوی تکراری و کلیشه ای وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی این مسئله انجام شده است که آیا الگوهای استعاریِ به کاررفته در آثار چهار شاعر معاصر (سیدعلی صالحی، اکبر اکسیر، ابوالفضل پاشا و شهرام میرزایی) به غنای معنایی انجامیده یا به کلیشه سازی و بازنماییهای تکراری محدود شده اند. روش مطالعه : این پژوهش با بهره گیری از چارچوب نظری استعاره شناختی لیکاف و جانسون و با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل مجموعه اشعار چهار شاعر نامبرده در بازه زمانی ۱۳۷۰ تا ۱۴۰۰ است که استعاره های هستیمندبه کاررفته در آنهااستخراج، طبقه بندی و تحلیل شده اند. یافته ها: یافته های پژوهش نشان میدهد که اگرچه توزیع استعاره ها در آثار این چهار شاعر از نظر آماری متفاوت است، اما در سطح کیفی، الگویی تقلیل‌گرایانه بر آنهاحاکم است. به طور مشخص، غلبه ۳۸ درصدی استعاره های شیء‌انگاری در آثار شهرام میرزایی و تسلط ۷۳ درصدی استعاره های انسان‌انگاری در آثار اکبر اکسیر، نشان‌دهنده اتکای بیش از حد ذهن شاعران به مکانیسم‌های ساده سازی است. این نتایج حاکی از آن است که شاعران مورد مطالعه، به جای عبور از مرزهای شناخته شده زبان برای بازنمایی جهان، به الگوهای پیشین و تثبیت‌شده بازگشتند. نتیجه گیری: این پژوهش در نهایت نتیجه میگیرد که نوع بازنمایی هستیمند در آثار بررسی‌شده، به جای ایجاد افق‌های نو و ماندگار ادبی، به بازنمایی‌های گذرا انجامیده است. فقدان نوآوری در ساختار استعاره ها و گرایش به الگوهای آشنا، مانع اصلی گذار این شاعران از جریان‌های ادبی زودگذر به جایگاهی مستحکم در تاریخ ادبیات معاصر ایران است. این یافته ها ضرورت بازنگری در کیفیت استعاره های هستیمندرا برای دستیابی به اصالت ادبی در شعر معاصر برجسته می‌سازد.استعاره مفهومی, استعاره های هستیمند, زبانشناسی شناختی, شعر معاصر فارسی, انسان‌انگاری, شیءانگاری, ظرف‌انگاری.Conceptual metaphor, existential metaphors, Cognitive linguistics, contemporary Persian poetry, Anthropomorphism, objectification, containerizationhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2044.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2044.pdfhttps://bahareadab.com/article/بازنمایی جهانبینی شاعران معاصر در استعاره های هستیمند شعر فارسی (۱۳۷۰–۱۴۰۰)https://bahareadab.com/en/article/Representation of the worldview of contemporary poets in the metaphors of existence in Persian poetry (1370–1400)