Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361911920260301Discourse Analysis of Farrokhi Sistani's Poetry Based on Foucault's Discourse Theoryتحلیل گفتمان شعر فرخی سیستانی براساس نظریه گفتمان فوکو275287807710.irandoi.2002/bahareadab.2026.8077enParisaRanjbariPhD student in the Department of Persian Language and Literature, Urmia University, Urmia, Iran.noParisa.ranjbari98@gmail.comFatemehModarresiProfessor, Department of Persian Language and Literature, Urmia University, Urmia, Iran.yesJournal Article20251023BACKGROUND AND OBJECTIVES: Farrokhi Sistani"s courtly poetry is one of the most important literary texts of the Ghaznavid period, in which the poet uses language and metaphor to define his own position, the sultan, and his enemies within the framework of the discourse of power. The aim of this research is to examine the process of subjectification and the function of the language of domination in Farrokhi"s poems based on Foucault"s approach in order to show how poetry helps to reproduce power relations and political legitimacy. METHODOLOGY: This study was conducted using the critical discourse analysis method and Foucault"s theoretical framework. First, examples of Farrokhi Sistani"s verses in which the poet, the sultan, and enemies are represented were selected, and then, using a descriptive-analytical approach, metaphors and poetic images were examined in relation to the concepts of power and truth. FINDINGS: The results showed that the poet subjects himself as a “narrator of truth”, places enemies in the position of “falsehood” and “darkness”, and introduces the sultan as the axis of justice and light. Also, the use of metaphors such as “sun”, “rose garden” and “blade” shows that the language of poetry serves to consolidate political power and makes relations of domination appear natural and sacred. CONCLUSION: The analysis of Farrokhi Sistani’s poems shows that courtly poetry is not merely praise and adoration, but also a tool for reproducing royal discourse and legitimizing power relations. In Foucault’s theoretical framework, these poems are a clear example of the process of subjectification and the function of the language of domination that defines identities, produces truth and consolidates political order.زمینه و هدف: شعر درباری فرخی سیستانی یکی از مهمترین متون ادبی دوره غزنوی است که در آن شاعر با بهره گیری از زبان و استعاره، جایگاه خود، سلطان و دشمنان را در چارچوب گفتمان قدرت تعریف میکند. هدف این پژوهش بررسی فرایند سوژه سازی و کارکرد زبان سلطه در اشعار فرخی بر اساس رویکرد فوکو است تا نشان داده شود چگونه شعر به بازتولید روابط قدرت و مشروعیت سیاسی کمک میکند. روشها:این مطالعه با روش تحلیل گفتمان انتقادی و بهره گیری از چارچوب نظری فوکو انجام شده است. ابتدا نمونههایی از ابیات فرخی سیستانی که در آنها شاعر، سلطان و دشمنان بازنمایی میشوند انتخاب گردید و سپس با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی، استعارهها و تصاویر شعری در ارتباط با مفاهیم قدرت و حقیقت بررسی شد. یافتهها: نتایج نشان داد که شاعر خود را به عنوان «راوی حقیقت» سوژه سازی میکند، دشمنان را در جایگاه «باطل» و «تاریکی» قرار میدهد و سلطان را محور عدالت و نور معرفی مینماید. همچنین، استفاده از استعارههایی چون «خورشید»، «گلستان» و «تیغ» نشان میدهد که زبان شعر در خدمت تثبیت قدرت سیاسی قرار گرفته و روابط سلطه را طبیعی و مقدس جلوه میدهد. نتیجه گیری: تحلیل اشعار فرخی سیستانی نشان میدهد که شعر درباری نه صرفاً مدح و ستایش، بلکه ابزاری برای بازتولید گفتمان سلطنتی و مشروعیت‌بخشی به روابط قدرت است. در چارچوب نظری فوکو، این اشعار نمونه ای روشن از فرایند سوژه سازی و کارکرد زبان سلطه هستند که هویتها را تعریف کرده، حقیقت را تولید نموده و نظم سیاسی را تثبیت میکنند.فرخی سیستانی, میشل فوکو, تحلیل گفتمان, ادبیات بینارشته ایFarrokhi Sistani, Michel Foucault, discourse analysis, interdisciplinary literaturehttps://bahareadab.com/downloadPDF/1970.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1970.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل گفتمان شعر فرخی سیستانی براساس نظریه گفتمان فوکوhttps://bahareadab.com/en/article/Discourse Analysis of Farrokhi Sistani's Poetry Based on Foucault's Discourse Theory