Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361811820260220Analysis of the Element of Mood in the Novel The Bygone Days of the Old People: A Study in Focalization and Narrative Distance Based on Gérard Genette's Theoryتحلیل عنصر حالت در رمان روزگار سپری‌شده مردم سالخورده: مطالعه ای در کانونی‌سازی و فاصله روایی بر اساس نظریه ژرار ژنت309323802310.irandoi.2002/bahareadab.2026.8023enSajjadOjaghiPhD student in the Department of Persian Language and Literature, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran.no sajadojaghi75@gmail.comLeilaHashemianAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran.yes l.hashemian@basu.ac.irJournal Article20251008BACKGROUND AND OBJECTIVES: The novelThe Bygone Days of the Old Peopleby Mahmoud Dowlatabadi is one of the most prominent narrative works in contemporary Iranian literature. By employing complex narrative techniques, it provides a profound image of the social life and tribulations of the Iranian people in the past century. Focusing on Gérard Genette"s theory of narratology, this research analyzes the element of "mood" in this novel and examines how focalization and narrative distance are used in the structure of the work. METHODOLOGY: This study has been conducted using a descriptive-analytical method based on Genette"s theoretical framework. By analyzing the text of the novel, focalization at different narrative levels and variations in the element of distance in different parts of the work have been examined. FINDINGS: The results indicate that at the first narrative level, the narrative focus is on the character Samoon, and the narrative is shaped from the perspective of his knowledge and experiences. At the second level, the internal narratives of the characters, which are mostly presented as scenography, still refer back to Samoon. From the perspective of distance, the limited intervention of the heterodiegetic narrator at the first level directs the narrative towards pure mimesis, while at the second level, a combination of scene and summary is observed. CONCLUSION: The analysis of the element of mood in this novel demonstrates the dominance of internal focalization on Samoon and Dowlatabadi"s artistic use of mimesis to create a vivid and dynamic narrative. These characteristics have made the work an outstanding example in Iranian narrative literature.زمینه و هدف: رمان روزگار سپری‌شده مردم سالخورده اثر محمود دولت‌آبادی، یکی از برجسته ترین آثار روایی ادبیات معاصر ایران، با بهره گیری از شگردهای روایی پیچیده، تصویری ژرف از زندگی اجتماعی و نابسامانیهای مردم ایران در سده گذشته ارائه می دهد. این پژوهش با تمرکز بر نظریه روایت‌شناسی ژرار ژنت، به تحلیل عنصر «حالت» در این رمان میپردازد و چگونگی کاربرد کانونی‌سازی و فاصله روایی را در ساختار اثر بررسی میکند. روشها: این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و بر اساس چارچوب نظری ژنت انجام شده است. با تحلیل متن رمان، کانونی‌سازی در سطوح مختلف روایت و تغییرات عنصر فاصله در بخشهای گوناگون اثر مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها: نتایج نشان میدهد که در سطح نخست روایت، کانون روایت بر شخصیت سامون متمرکز است و روایت از منظر دانسته ها و تجربیات او شکل میگیرد. در سطح دوم، روایتهای درونی شخصیتها، که عمدتاً بصورت صحنه پردازی ارائه میشوند، همچنان به سامون بازمیگردند. از منظر فاصله، دخالت محدود راوی دیگرداستانی در سطح نخست، روایت را به سوی محاکات محض سوق داده است، درحالی‌که در سطح دوم، ترکیبی از صحنه و تلخیص مشاهده میشود. نتیجه گیری: تحلیل عنصر حالت در این رمان نشان‌دهنده تسلط کانونی‌سازی درونی بر سامون و استفاده هنرمندانه دولت‌آبادی از محاکات برای خلق روایتی زنده و پویاست. این ویژگیها اثر را به نمونه ای برجسته در ادبیات روایی ایران تبدیل کرده است.روایت‌شناسی, حالت, کانونی‌سازی, فاصله, محمود دولت‌آبادی, ژرار ژنت.Narratology, Mood, Focalization, Distance, Mahmoud Dowlatabadi, Gérard Genette.https://bahareadab.com/downloadPDF/1956.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1956.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل عنصر حالت در رمان روزگار سپری‌شده مردم سالخورده: مطالعه ای در کانونی‌سازی و فاصله روایی بر اساس نظریه ژرار ژنتhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of the Element of Mood in the Novel The Bygone Days of the Old People: A Study in Focalization and Narrative Distance Based on Gérard Genette's Theory