Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361811520251122Initialization and focalization in Persian: Syntactic, phonetic, morphological mechanisms and their interactionمبتداسازی و کانونی‌سازی در زبان فارسی: سازوکارهای نحوی، آوایی، صرفی و تعامل آنها127143797210.irandoi.2002/bahareadab.2025.7972enNargesRahmaniAssistant Professor, Department of English Language Teaching, Farhangian University, Tehran, Iran.non.rahmani@cfu.ac.irMohammadReza OrojiAssistant Professor, Department of Linguistics Education, Za.C., Islamic Azad University, Zanjan, Iran.yes mohammadreza.oroji@iau.ac.irHoomanBijaniAssistant Professor, Department of Linguistics Education, Za.C., Islamic Azad University, Zanjan, Iran.noh.bjani@iau.ac.irJournal Article20250607BACKGROUND AND OBJECTIVES: This paper presents a systematic and in-depth investigation of two core processes in the Information Structure of the Persian language: Topicalization and Focalization. Topicalization identifies the discourse "Topic" by promoting a constituent to the sentence-initial position. A notable phenomenon is the co-occurrence of the object marker «را» (râ) with non-object constituents in this process, emphasizing Aboutness and Definiteness/Specificity. Focalization is responsible for highlighting "new, contrastive, or emphatic information" (Focus). METHODOLOGY: This descriptive-analytical study collected its data using library research techniques. The data was gathered purposively, selecting sentences that researchers identified as involving phonological, morphological, or syntactic Topicalization or Focalization. Employing the theoretical framework of the Minimalist Program and Functionalist approaches, the present article describes, analyzes, and compares these mechanisms, their interaction with each other and with the phenomenon of Topicalization, and examines the role of the marker «را» (râ). FINDINGS: Persian utilizes three distinct yet often overlapping strategies: “Syntactic Focalization” relies on the movement (Scrambling) of a constituent to dedicated syntactic positions like [Spec, FocP]. “Phonological Focalization” is based on applying Heavy Stress/Accent to the intended element in its original grammatical position. “Morphological Focalization” employs Focus Markers such as «که» (ke) immediately following the focal constituent. CONCLUSION: Topicalization acts as an efficient tool for introducing and tracking discourse topics by promoting a wide range of constituents (objects, complements, adverbs) to the sentence-initial position, i.e., the specifier of the Topic node. A prominent and controversial feature of Persian is the co-occurrence of the marker «را» (râ) with non-object constituents in this position. Focalization is achieved through syntactic movement by relocating a constituent to the specifier of the Focus node, through applying heavy stress to the constituent in its base grammatical position, and also through the use of the in-situ focus marker «که» (ke), which indicates contrastive focus.زمینه و هدف: این مقاله به بررسی نظام‎مند و عمیق دو فرآیند محوری در ساخت اطلاع (Information Structure) زبان فارسی میپردازد: مبتداسازی (Topicalization) و کانونی‌سازی (Focalization) . مبتداسازی با ارتقای یک سازه به جایگاه ابتدایی جمله، «موضوع» (Topic) گفتمان را مشخص میکند» و پدیده ای قابل‌توجه، همراهی نشانه مفعولی «را» با سازه های غیرمفعولی در این فرآیند است که بر موضوع‌بودگی (Aboutness) و مشخص‌بودگی (Definiteness/Specificity) تأکید میورزد. کانونی‌سازی، برجسته سازی «اطلاعات جدید، متضاد یا تأکیدی» (Focus) را بر عهده دارد. روش پژوهش: این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و داده ها با استفاده از تکنیکهای کتابخانه ای گردآوری شده ‌اند. داده ‌ها بصورت هدفمند جمع‌آوری شده بصورتی که جملاتی که از نظر محققین دارای مبتداسازی یا کانونی‌سازی از نوع آوایی، صرفی و نحوی بوده انتخاب شدند. مقاله حاضر، با به کارگیری چارچوب نظریه کمینه گرا (Minimalist Program) و رویکردهای نقشگرا (Functionalist)، به توصیف، تحلیل و مقایسه این سازوکارها، تعامل آنها با یکدیگر و با پدیده مبتداسازی، و نیز بررسی نقش نشانه «را» میپردازد. یافته ها: فارسی از سه راه کار متمایز و غالباً همپوشان استفاده میکند: کانونی‌سازی نحوی(syntactic focalization) بر جابجایی (Scrambling) سازه به جایگاه های اختصاصی نحوی مانند [Spec, FocP]. کانونی‌سازی آوایی (Phonological Focalization)مبتنی بر اعمال تکیه سنگین (Heavy Stress/Accent) بر عنصر مورد نظر در جایگاه دستوری اصلی آن. کانونی‌سازی صرفی (Morphological Focalization) مبتنی بر استفاده از کانوننما (Focus Markers) مانند «که (ke) بلافاصله پس از سازه کانونی. نتیجه گیری: مبتداسازی به عنوان ابزاری کارآمد برای معرفی و ردیابی موضوعات گفتمان، با ارتقای طیف گسترده ای از سازه ها (مفعول، متممها، قیدها) به جایگاه ابتدایی جمله یعنی مشخصگر گره مبتدا عمل میکند. ویژگی بارز و بحث‌برانگیز فارسی، همراهی نشانه «را» با سازه های غیرمفعولی در این جایگاه است. کانونی‌سازی از طریق قلب نحوی مبتنی بر جابجایی سازه به جایگاه مشخصگر گره کانون، از طریق اعمال تکیه سنگین بر سازه در جایگاه دستوری اصلی آن و همچنین با استفاده از کانوننمای «که» بصورت درجا صورت میگیرد که نشان‌دهنده کانون تقابلی است.ساخت اطلاع, مبتدا (Topic), کانون (Focus), مبتداسازی , کانونی‌سازی, قلب نحوی , تکیه سنگین, کانوننماfocalization, focus, focus marker, information structure, scrambling, topic, topicalizationhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1902.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1902.pdfhttps://bahareadab.com/article/مبتداسازی و کانونی‌سازی در زبان فارسی: سازوکارهای نحوی، آوایی، صرفی و تعامل آنهاhttps://bahareadab.com/en/article/Initialization and focalization in Persian: Syntactic, phonetic, morphological mechanisms and their interaction