Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361811420251023Intertextual Analysis of Rumi’s Masnavi and Sohrab Sepehri’s Hasht Ketab within Gérard Genette’s Theoretical Frameworkتحلیل بینامتنی مثنوی مولانا و هشت کتاب سپهری در چارچوب نظریه ژرار ژنت125141794210.irandoi.2002/bahareadab.2025.7942enBent-ul-HadiSalavatiPhD student, Department of Persian Language and Literature, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran.nosalavati.h62@gmail.comLeilaHashemianAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iranyesl.hashemian@basu.ac.irJournal Article20250508BACKGROUND AND OBJECTIVES: Persian mystical literature, as a rich treasury of profound spiritual concepts, has consistently attracted poets and thinkers across various periods. Among these, Rumi’s Masnavi, one of the most prominent mystical works of the 13th century, has exerted a deep influence on subsequent literature. On the other hand, Sohrab Sepehri, a contemporary modernist poet, in his collection Hasht Ketab (Eight Books), blends mystical perspectives with modern aesthetics, creating a new discourse in Persian poetry. Despite evident differences in style and language between these two works, notable semantic similarities emerge in foundational mystical themes such as the unity of existence, spiritual journey, and the relationship between humans and being. This study, relying on Gérard Genette’s theory of intertextuality, aims to examine how and at what levels Sepehri has been influenced by Rumi’s Masnavi. Is this influence confined merely to thematic content, or does it also manifest in style and language? Ultimately, to what extent can Genette’s theory serve as an appropriate tool for analyzing intertextual relations between classical and modern Persian texts? METHODOLOGY: This research employs a descriptive-analytical approach grounded in Genette’s theory of intertextuality. Data were collected through a comparative study of mystical themes in both works and analyzed with a focus on three types of intertextuality: explicit, implicit, and tacit. FINDINGS: The findings indicate that Sepehri was influenced by Rumi’s mystical concepts—such as the unity of existence, spiritual journey, and the soul’s estrangement—but this influence primarily appears as implicit and tacit intertextuality. While Rumi utilizes a concrete and didactic language, Sepehri reimagines these concepts in an abstract and poetic form within a modern framework. Moreover, Sepehri employs rhetorical devices such as hyperbole and symbolic imagery, which are less prominent in the Masnavi. CONCLUSION: Conclusion: This study demonstrates that despite linguistic and stylistic evolutions, the Persian mystical tradition continues in contemporary Iranian poetry. Genette’s theory proves to be an effective instrument for analyzing intertextual relationships between classical and modern Persian texts, enabling the discovery of hidden connections among diverse literary works.زمینه و هدف: ادبیات عرفانی فارسی به عنوان گنجینه ای غنی از مفاهیم عمیق معنوی، همواره مورد توجه شاعران و اندیشمندان در دوره های مختلف بوده است. در این میان، مثنوی معنوی مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، به عنوان یکی از برجسته ترین آثار عرفانی قرن هفتم، تأثیری ژرف بر ادبیات پس از خود گذاشته است. از سوی دیگر، سهراب سپهری، از شاعران نوگرای معاصر، در مجموعه هشت کتاب با تلفیق نگاه عرفانی و زیبایی‌شناسی مدرن، گفتمان جدیدی در شعر فارسی پدید آورده است. با وجود تفاوتهای آشکار در سبک و زبان این دو اثر، تشابهات معنایی قابل تأملی در مفاهیم بنیادین عرفانی مانند وحدت وجود، سیر و سلوک و رابطه انسان با هستی در آنها دیده میشود. این پژوهش با تکیه بر نظریه بینامتنیت ژرار ژنت، در پی بررسی این مسئله است که سپهری چگونه و در چه سطوحی از مثنوی مولانا تأثیر پذیرفته است؟ آیا این تأثیرپذیری صرفاً در حوزه محتوایی بوده یا در سبک و زبان نیز نمود یافته است؟ و نهایتاً، نظریه ژنت تا چه حد میتواند ابزار مناسبی برای تحلیل روابط بینامتنی متون کلاسیک و مدرن فارسی باشد؟ روشها: این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر نظریه بینامتنیت ژنت انجام شده است. داده های پژوهش از طریق مطالعۀ تطبیقی مضامین عرفانی در دو اثر جمع‌آوری و با تمرکز بر سه نوع بینامتنیت صریح، غیرصریح و ضمنی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها: یافته ها نشان میدهد که سپهری تحت تأثیر مفاهیم عرفانی مولانا (مانند وحدت وجود، سلوک معنوی و غربت روح) قرار گرفته، اما این تأثیرپذیری در قالب بینامتنیت غیرصریح و ضمنی نمود یافته است. در حالی که مولانا از زبان عینی و تعلیمی بهره میبرد، سپهری با رویکردی انتزاعی و شاعرانه، این مفاهیم را در قالبی مدرن بازآفرینی کرده است. همچنین، سپهری از شگردهای بلاغی مانند مبالغه و تصویرپردازی نمادین بهره میبرد که در مثنوی کمتر دیده میشود. نتیجه گیری: این پژوهش نشان میدهد که سنت عرفانی فارسی، علیرغم تحولات زبانی و سبکی، در شعر معاصر ایران تداوم یافته است. نظریه ژنت ابزاری کارآمد برای تحلیل روابط بینامتنی متون کلاسیک و مدرن فارسی است و میتوان از آن برای کشف پیوندهای پنهان میان متون مختلف بهره برد.بینامتنیت, ژرار ژنت, مثنوی معنوی, هشت کتاب, عرفان تطبیقیIntertextuality, Gérard Genette, Masnavi, Hasht Ketab, Comparative Mysticismhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1886.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1886.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل بینامتنی مثنوی مولانا و هشت کتاب سپهری در چارچوب نظریه ژرار ژنتhttps://bahareadab.com/en/article/Intertextual Analysis of Rumi’s Masnavi and Sohrab Sepehri’s Hasht Ketab within Gérard Genette’s Theoretical Framework