Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361811220250823Analysis of Focalization Techniques in the Story of “Khosrow and Shirin” by Nezami Ganjaviتحلیل شیوه های کانونی‌سازی در داستان «خسرو و شیرین» نظامی گنجوی246253790910.22034/bahareadab.2025.7909enMinaGhasemi EbrahimabadiPhD student in Persian Language and Literature, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran.nominaghasemi@ens.uk.ac.irMohammadSadegh BasiriProfessor, Department of Persian Language and Literature, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran.yesbasiri@uk.ac.irNajmehHosseini SarvariAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Shahid Bahonar University of Kerman, Kerman, Iran.non.hosseini@uk.ac.irJournal Article20250315BACKGROUND AND OBJECTIVES: "Focalization" – a pivotal concept in Gérard Genette"s structuralist narratology – examines the regulation of perspectives and distribution of information within narrative discourse, playing a central role in analyzing literary narrative structures. Genette"s fundamental distinction between two principal narrative agents: The observer of events (experiencing subject) The narrator of occurrences (narrating voice) defines two discrete functional operations in the narrative framework: The process of verbal enunciation The process of visual perception. Functioning as a mediating mechanism between audience and textual fabric, the focalizing agent (the operative logic directing focalization) operates through multidimensional planes—perceptual, psychological, and ideological—with variable parameters that actively configure audience perception, thereby generating distinctive hermeneutic effects. METHODOLOGY: This research Analyzes the mechanisms of focalization employed to explore the knowledge distribution within the narrative of Nezami Ganjavi"s epic poem, "Khosrow and Shirin." FINDINGS: When the communicative framework arising from narration is structured and orchestrated by an agent known as the narrator, Nezami constructs a system of specific intellectual and cultural components. These components, across different periods, convey significant messages that can lead us to certain identity-forming elements. CONCLUSION: The findings of this research indicate that the narrator-focalizer, constrained by the direct transmission of thought from the dominant voice/omniscient narrator, who propagates a singular ideology, creates a significant distance from the text"s communicative framework (Nezami"s construct, shaped by the interaction between the audience, narrator, and characters). This, in turn, diminishes the reader"s sense of unity with the work, consequently leading to the formation of a monophonic structure. The observation and narration of event sequences by the narrator-focalizer, and the utilization of various aspects of external focalization as the most frequent technique employed in the narrative, are arranged in such a way that, in most cases, the reader possesses more information than the characters. This generates a dual feeling of suspense and curiosity, alongside ambiguity and a disruption of the continuity of action sequences in the story, within the reader"s mind.زمینه و هدف: «کانونی‌سازی»، یکی از مفاهیم کلیدی در روایت‌شناسی ساختارگرای ژرارد ژنت است که به بررسی چگونگی تنظیم دیدگاهها و توزیع اطلاعات در روایت می‌پردازد و نقش محوری در تحلیل ساختار روایی متون ادبی دارد. تفکیک کلیدیِ این نظریه پرداز بر دو کنشگر اصلی در عرصه روایت‌پردازی: ناظر رویدادها و گوینده وقایع، دو عملکرد متمایز را در بستر داستان تعریف میکند: فرآیند «بیان زبانی» و فرآیند «مشاهده بصری». عامل کانونی‌ساز (سازوکار جهت‌دهنده کانونی‌شونده)، در مقام پلی میان مخاطب و نوشتار، بر پایه ابعاد چندگانه کانونی‌سازی شامل: وجه ادراکی، وجه روان‌شناختی و ایدئولوژیکی، با ویژگی‌های متغیر به ادراک مخاطب می‌رسد که این مسیر، تأثیرپذیری متمایزی را رقم می‌زند. روش‌ها: در این پژوهش، به منظور کشف چگونگی توزیع دانش در روایت منظومه «خسرو و شیرین» سروده نظامی گنجوی، مکانیسم‌های جهت‌دهی کانونی‌سازی در روایت مورد بررسی قرار گرفته است. یافته ها: زمانی‌که بستر ارتباطیِ برخاسته از روایت‌پردازی، توسط کارپردازی به نام راوی تنظیم و طرح‌ریزی میشود، نظامی برساخته از مؤلفه های خاص فکری و فرهنگی را پدید می‌آورد که در دوره های مختلف، حاوی پیام‌هایی مهم است که می‌تواند ما را به برخی مؤلفه های هویت‌ساز برساند. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق بیانگر آن است که راوی – کانونی‌گر با مقیّد بودن به عمل انتقال مستقیم اندیشه از صدای غالب / راوی دانای کل، که مبلّغ یک ایدئولوژی واحد است، ضمن ایجاد فاصله ای معنادار از بستر ارتباطی متن (نظامی برساخته از تعامل بین مخاطب، راوی و شخصیتها)، احساس یگانگیِ خواننده با اثر را کاهش داده که به تبع آن منجر به ایجاد تشکیلاتی تک‌صدایی شده است. مشاهده و روایت توالی رویدادها توسط راوی - کانونی‌گر، و بهره گیری از وجوه مختلف کانونی‌سازی بیرونی به عنوان پربسامدترین تکنیک به کاررفته در روایت‌پردازی، به گونه ای ترتیب یافته که در اغلب موارد، اطلاعات خواننده بیشتر از شخصیتها است که احساس دوگانه تعلیق و کنجکاوی در کنار ابهام و به هم خوردن تداوم سیر پاره های کنش در داستان در ذهن خواننده را با خود دارد.روایت‌شناسی, خسرو و شیرین, نظامی گنجوی, ژرارد ژنت, کانونی‌سازی.Narratology, Khosrow and Shirin, Nezami Ganjavi, Gérard Genette, focalization.https://bahareadab.com/downloadPDF/1861.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1861.pdfhttps://bahareadab.com/article/تحلیل شیوه های کانونی‌سازی در داستان «خسرو و شیرین» نظامی گنجویhttps://bahareadab.com/en/article/Analysis of Focalization Techniques in the Story of “Khosrow and Shirin” by Nezami Ganjavi