Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361811120250723Study of Mind and Language in the Ghazal of Maulana Abdullah Rawanbad (Famous for Saadi of Balochistan)بررسی ذهن و زبان در غزل مولانا عبدالله روانبد (مشهور به سعدی بلوچستان)193223789410.22034/bahareadab.2025.7894enMojibAlrahman DehaniPhD in Persian Language and Literature, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran.yesmojibdehani1372@gmail.comAbbasNikbakhtAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran.no nikbakht-a@lihu.usb.ac.irJournal Article20250219BACKGROUND AND OBJECTIVES: Poetry is a mixture of mind, meaning, and imaginative forms. The poet combines his intellectual principles with imagination and expresses it in the language of Sari and in the form of poetry. The connection and bond between language and thought is inseparable. The poet"s language is influenced by his thoughts and views; however simple and unadulterated his thoughts may be, his language will also be explicit and far from artificial and burdensome interpretations and concepts. Maulana Abdullah Rawanbad, pen name "Rawanbad" and known as "Maulvi Rawanbad, Saadi of Balochistan", is a famous and famous Baloch poet whose Persian speaking is also noteworthy. The elegance of his poetry, the beauty of his expression, his lofty and gentle nature, and his exquisite, beautiful, and charming poems have always been praised and paid attention to by experts in Persian and Baloch literature. METHODOLOGY: The research method in this study is descriptive-analytical based on library studies and documentary methods and taking notes on Rumi Ravanbad"s ghazals. FINDINGS: Ravanbad"s ghazals have richer music and have compensated for the shortcomings of rhyme. Also, from a literary point of view, he has used many similes and metaphors that strengthen the characteristics of the Iraqi style in his poetry. The element of repetition of words and creating proportion between words also has an important place in his ghazal. Intellectually, he has written mostly love poems and described the beloved, the sorrow of separation and separation, and lamentation over a friend. His other themes include the praise of God and the Prophet, Qalandari themes, and rarely mystical. The important point of his poems is the influence of the poetry of Hafez and Saadi, such that he is known in the literature and local society of Balochistan as Saadi of Balochistan. CONCLUSION: In this study, with the aim of understanding the literary style and types of ghazal music of Abdullah Ravanbad, we examined his poems and, by mentioning examples of the types of applied meters, radif and rhyme, verbal and spiritual arrangements, and his intellectual foundations, we came to the conclusion that Ravanbad did not vary in choosing meters and only used three different bahrs al-arkan and three bahrs tawfiq al-arkan and used about twenty of these meters to compose ghazals, the highest frequency of which is the bahr mujtazit mutsat-an-makhbun mahfoof and the mahfoof mutsat-an-akhreb makfoof mahfoof, which he used to express the sadness and sorrow of separation and lamentation for a friend, and the other bahrs have lower frequencies. In terms of the use of radif, the frequency of the present radif in his ghazal is higher and constitutes half of the radifs, but the rhymes of his poems do not have any special characteristics, and in cases where the rhyme is consonant with words from the verse, the music is more pleasant to the ear.زمینه و هدف: شعر، آمیخته ای از ذهن و معنا و صورخیال است.شاعر مبانی فکریش با تخیل می آمیزد و آن را بر زبان ساری و در قالب شعر بیان نمود میدهد.ارتباط و پیوند بین زبان و اندیشه، غیرقابل گسست است. زبان شاعر متأثر از اندیشه و دیدگاه اوست؛ هرچه اندیشه های او ساده و بی پیرایه باشند، زبان او نیز صریح و به دور از تعابیر و مفاهیم مصنوع و متکلف خواهد بود. مولانا عبدالله روانبد متخلص به «روانبد» و مشهور به «مولوی روانبد،سعدی بلوچستان» شاعر معروف و شهیر بلوچ است که فارسیگویی او نیز درخور توجه است. ظرافت شعرش، زیبایی بیانش،طبع بلند و لطیفش و اشعار نفیس،نغز و دلکشش همواره مورد ستایش و توجه صاحبنظران ادب فارسی و بلوچی بوده است. روشها: روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی ـ تحلیلی بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و شیوه اسنادی و فیش‌برداری از غزلیات مولانا روانبد میباشد یافته: غزلهای مردّف روانبد دارای موسیقی غنیتری است و نقایص قافیه را جبران کرده است. همچنین از نظر ادبی وی تشبیه و استعاره های بسیاری استفاده کرده است که ویژگیهای سبک عراقی را در شعرش تقویت میکند. عنصر تکرار کلمه و ایجاد تناسب میان کلمات نیز جایگاه مهمی در غزل وی دارد. از نظر فکری، وی بیشتر اشعار عاشقانه سروده و به وصف معشوق، غم هجران و فراق و گله از یار پرداخته و مضامین دیگر وی شامل نعت خدا و پیامبر، مضامین قلندری و به ندرت عارفانه است. نکته مهم اشعار وی تاثیر پذیری از شعر حافظ و سعدی است به گونه ای که در ادبیات و جامعه محلی بلوچستان به سعدی بلوچستان مشهور است. نتیجه گیری:در این پژوهش با هدف شناخت سبک ادبی و انواع موسیقی غزل عبدالله روانبد، به بررسی اشعار وی پرداخته و با ذکر نمونه‎هایی از انواع اوزان کاربردی و ردیف و قافیه و آرایه های لفظی و معنوی و مبانی فکری وی به این نتیجه رسیدیم که روانبد تنوعی در انتخاب اوزان نداشته و تنها از سه بحر مختلف الارکان و سه بحر متفق الارکان استفاده کرده و حدود بیست وزن از این بحور را برای سرودن غزلها به کار برده است که بیشترین بسامد ازان بحر مجتث مثمن مخبون محذوف و مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف است که از آنها برای بیان غم و اندوه فراق و گلایه از یار استفاده کرده است و سایر بحور بسامد کمتری دارند. از نظر کاربرد ردیف بسامد ردیف فعلی در غزل وی بیشتر است و نیمی از ردیفها را تشکیل میدهد ولی قوافی شعر وی ویژگی خاصی ندارد و در مواردی که قافیه با کلماتی از بیت هماوایی دارد موسیقی گوشنوازتر است.ذهن, زبان, غزل, عبدالله روانبد.ویژگیهای سبکیMind, Language, Ghazal, Abdullah Ravanbad. Stylistic Features https://bahareadab.com/downloadPDF/1844.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1844.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی ذهن و زبان در غزل مولانا عبدالله روانبد (مشهور به سعدی بلوچستان)https://bahareadab.com/en/article/Study of Mind and Language in the Ghazal of Maulana Abdullah Rawanbad (Famous for Saadi of Balochistan)