Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361810920250522Stylistics of the rhetorical layer of expression in the conditions of eulogies of the seventh and eighth centuries AHسبک‌شناسی لایۀ بلاغی بیان در شریطه های قصاید مدحی سده های هفتم و هشتم هجری279303782410.22034/bahareadab.2025.7824enAriaNegin TajiAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Payam Noor University, Tehran, Iran.yesarya.negintaji@pnu.ac.irJournal Article20241123BACKGROUND AND OBJECTIVES: Problem Statement and Objective: Layered Stylistics is considered as one of the new approaches in linguistics, which can be used to determine the frequency of literary works, especially poetry. As one of the important elements of an ode, the condition plays an influential role in the creation of odes and is considered one of the main elements of the ode structure. Examining the rhetorical stylistic layer and aesthetics of the condition in odes is one of the approaches of researchers to examine the worldview of poets and also to understand the different intellectual angles of the ode. METHODOLOGY: The present study, using a descriptive and analytical method and using the tool of library study, examined the rhetorical layer of the expression of conditions in the odes of praise of Persian poetry by six poets, Saadi, Fakhr al-Din Iraqi and Kamal al-Din Ismail in the seventh century and Salman Sawji, Ubaid Zakani and Ibn Yamin in the eighth century AH. FINDINGS: The sharitha, which are one of the main elements of the ode, have rhetorical-declarative layers, and during these sharithas, poets in the seventh and eighth centuries used literary art and beauty to better demonstrate this element and used various rhetorical techniques such as simile, metaphor, allusion, and alliteration to convey their words. CONCLUSION: The results of this research show that poets in the seventh century paid less attention to sharithas and used fewer expressive elements, but in the eighth century, poets have more laudatory odes and used many expressive techniques, especially simile and allusion, to describe their praised person in the sharithas of odes.بیان مسئله و هدف: سبک‌شناسی لایه ای به عنوان یکی از رویکردهای نوین در زبانشناسی مطرح است که با این رویکرد بسامد آثار ادبی به خصوص شعری را میتوان مشخص کرد. شریطه به عنوان یکی از ارکان مهم قصیده، نقشی تأثیرگذار در آفرینش قصاید دارد و از ارکان اصلی ساختار قصیده به شمار میرود. بررسی لایه سبکی بلاغی و زیبایی‌شناسی شریطه در قصاید یکی از رویکردهای محققان برای بررسی جهانبینی شاعران و نیز شناخت زوایای مختلف فکری قصیده به شمار میرود. روش: پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیلی و با ابزار مطالعه کتابخانه ای به بررسی لایۀ بلاغی بیان شریطه ها در قصاید مدحی شعر فارسی شش شاعر سعدی، فخرالدین عراقی و کمال‌الدین اسماعیل در سده هفتم و سلمان ساوجی، عبید زاکانی و ابن یمین در سده هشتم هجری پرداخته است. یافته های پژوهش: شریطه ها که به عنوان یکی از ارکان اصلی قصیده هستند دارای لایه های بلاغی-بیانی هستند و در خلال این شریطه ها شاعران در قرون هفتم و هشتم از هنر‌ و زیبایی‌های ادبی برای بهتر نشان دادن این رکن استفاده کرده و شگردهای بلاغی گوناگونی چون: تشبیه، استعاره، کنایه، مجاز برای القای سخن خویش بهره برده اند. نتیجه گیری: نتیجه این پژوهش نشان میدهد که شاعران در قرن هفتم کمتر به شریطه پرداخته اند و از عناصر بیانی کمتری نیز استفاده کرده اند، اما در قرن هشتم شاعران قصاید مدحی بیشتری دارند و برای توصیف ممدوح خود در شریطه قصاید از شگردهای بیانی زیادی بخصوص تشبیه و کنایه استفاده کرده اند.سبک‌شناسی, لایۀ بلاغی, قصیده, شریطه, ادبیات کلاسیکStylistics, rhetorical layer, ode, sharitha, classical literaturehttps://bahareadab.com/downloadPDF/1818.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1818.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی لایۀ بلاغی بیان در شریطه های قصاید مدحی سده های هفتم و هشتم هجریhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistics of the rhetorical layer of expression in the conditions of eulogies of the seventh and eighth centuries AH