Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361810820250421Death and Resurrection in the Garshasbnameh, Bahmannameh, and Borzunamehمسئله مرگ و معاد در گرشاسبنامه، بهمن‌نامه و برزونامه263280775410.22034/bahareadab.2025.7754enSaforaMirbahaPhD student in the Department of Persian Language and Literature, Faculty of Literature and Foreign Languages, Karaj Branch, Islamic Azad University, Karaj, Iran.nomirbaha.safora@gmail.comAtaullahKoopalAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Literature and Foreign Languages, Karaj Branch, Islamic Azad University, Karaj, IranyesKOOPal@Kiau.ac.irNastaranSafariAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Literature and Foreign Languages, Karaj Branch, Islamic Azad University, Karaj, Irannoafarinastaran@yahoo.comJournal Article20241005BACKGROUND AND OBJECTIVES: Fear and anxiety about the passage of time and the end of worldly life have always been the main concerns of mankind, and liberation from death and finding the water of life and the plant of youth to become immortal have become the motifs of the creation of world myths. In fact, epic death is the meeting point of pleasure with the deepest sorrow in a collective narrative; it is the meeting point of two conflicting ideas: mortality and immortality. In the epic narrative, death finds a deep connection with survival, and the individual, in his identification with the hero of the epic, finds survival in death. In this regard, the present article examines the two key concepts of "death and resurrection" in the poetic systems of the Garshasbnameh, Bahmannameh, and Borzunamah. The main emphasis in this research is on revealing the ethical issues and the religious and doctrinal themes in these works about death. METHODOLOGY: The article uses a descriptive-analytical method to comparatively examine the similarities and differences in the attitudes of the three aforementioned epics towards the issue of death and resurrection. In this study, the researchers seek to explain how Garshasbnameh, Bahmannameh and Borzonameh view the issue of death and resurrection. FINDINGS: The aforementioned epic poets, in their dealings with death, often come up with concepts such as the emptiness of the world, its disloyalty, the predestination and inevitability of death, the mystery of the world and the impermanence of its work. In the epic world, due to the warlike atmosphere and the confrontation with death, all heroes have always faced the issue of death. These heroes choose death while they could easily avoid it or fight it. Therefore, their death gives another meaning to life. CONCLUSION: In general, it can be said that the purpose of these poets in addressing death is to strengthen the courage of the heroes and not to fear the enemy, to die for the glory of Iran, and to defend the homeland with a self-willed death. In fact, their insistence on showing the impermanence of this world in comparison with the eternity of the hereafter is to show the insignificant and unimportant pleasures and worldly attachments in line with choosing death and not to fear it; this is because the Iranian heroes considered heaven to belong to those who die in the defense of their homeland and its ideals.زمینه و هدف: ترس و نگرانی از گذر زمان و به پایان رسیدن زندگی دنیوی همواره دغدغۀ اصلی بشر بوده است و رهایی از مرگ و یافتن آب حیات و گیاه جوانی برای نامیرا شدن بنمایۀ خلق اسطوره های جهانی شده اند. در واقع مرگ حماسی تلاقیگاه لذت با عمیقترین اندوه در روایتی جمعی است؛ تلاقیگاه دو انگارۀ متعارض است: میرایی و جاودانگی. در روایت حماسی، ‏مرگ با بقا پیوندی عمیق مییابد و فرد در همذات‌پنداری خود با قهرمان حماسه، بقا را در مرگ ‏مییابد. در این راستا جستار حاضر دو مفهوم کلیدی «مرگ و معاد» را در منظومه های گرشاسبنامه، بهمن‌نامه و برزونامه مورد بررسی قرار میدهد. تأکید اصلی در این پژوهش بر آشکار کردن مسائل اخلاقی و بنمایه های اعتقادی و دینی در این آثار دربارۀ مرگ است. روش مطالعه: مقاله با روش توصیفی- تحلیلی بصورت تطبیقی به شباهتها و تفاوتهای نگرش سه حماسۀ مذکور به مسئلۀ مرگ و معاد میپردازد. محققان در این جستار در صدد تبیین چگونگی نوع نگاه گرشاسبنامه، بهمن‌نامه و برزونامه به مسئلۀ مرگ و معاد هستند. یافته ها: شعرای حماسه پرداز مذکور در برخورد با مرگ غالباً به مفاهیمی از قبیل پوچی کار جهان، بیوفایی آن، مقدّر بودن و ناگزیری مرگ، رازوارگی جهان و ناپایداری کار آن منتج میگردد. در جهان حماسی به اقتضای فضای جنگاورانه و رویارویی با مرگ، تمام پهلوانان همواره با مسئلۀ مرگ مواجه بوده اند. این قهرمانان مرگ را برمیگزینند در حالیکه به آسانی میتوانند از آن بپرهیزند یا با آن مقابله کنند. بدین سبب مرگ آنها معنای دیگری به زندگی میبخشد. نتیجه گیری: بطور کلی میتوان گفت هدف این شاعران از پرداختن به مرگ، تقویت شجاعت در پهلوانان و نهراسیدن از دشمن، مرگ در راه سربلندی ایران، و دفاع از میهن با مرگی خودخواسته است. در واقع اصرار آنها بر نشان دادن ناپایداری این دنیا در برابر جاودانگی آخرت، ناچیز و بی‌اهمیت نشان دادن دلخوشیها و دلبستگیهای دنیوی در راستای تشویق پهلوانان به انتخاب مرگ و نهراسیدن از آن است؛ به این دلیل است که پهلوانان ایرانی بهشت را از آن کسی میدانستند که در راه دفاع از میهن و آرمانهایش کشته شود.برزونامه, بهمن‌نامه , گرشاسبنامه , مرگ, معاد, حماسهBorzuname, Bahmaname, Garshasbname, Death, Resurrection, Epichttps://bahareadab.com/downloadPDF/1801.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1801.pdfhttps://bahareadab.com/article/مسئله مرگ و معاد در گرشاسبنامه، بهمن‌نامه و برزونامهhttps://bahareadab.com/en/article/Death and Resurrection in the Garshasbnameh, Bahmannameh, and Borzunameh