Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361710320241120A comparative study of characterization in Nezami Ganjavi's Khosraw and Shirin and Vahshi Bafghi's Shirin and Farhadبررسی تطبیقی شخصیت‌پردازی در خسرو و شیرین نظامی گنجوی و شیرین و فرهاد وحشی بافقی3353751910.22034/bahareadab.2024.7519enAliAhmad SadeghiPh.D. student, Department of Persian Language and Literature, Borujerd Branch, Islamic Azad University, Borujerd, Iran.nosadeghi.sik1355@gmail.comFouziaParsaAssistant Professor of the Department of Persian Language and Literature, Borujerd Branch, Islamic Azad University, Borujerd, Iran.yesf.parsa@iaub.ac.ir NahidAziziAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Borujerd Branch, Islamic Azad University, Borujerd, Iran.non.azizi@iaub.ac.irJournal Article20240203BACKGROUND AND OBJECTIVES: Characterization is one of the main components of storytelling. Character is a set of characteristics that make up the existence of a person in the story, and the audience expects to see the same characteristics in that person when dealing with that person at different stages of the story. Therefore, characterization is the art of portraying the characteristics and character of the people involved in the story in such a way that it is expected and believable. In this article, an attempt is made to compare the characterization in Khosrow and Shirin Nizami and Shirin and Farhad Vahashi Bafghi, and the similarities and differences of the views and tastes of these two poets in The field of characterization should be explained. METHODOLOGY: This research has a comparative aspect and is based on the comparison of Khosrow and Shirin Nizami and Shirin and Farhad Vahshi Bafghi in the field of characterization methods. Discussions are presented in a combination of description and analysis. FINDINGS: The findings of this research show that although the theoretical discussions related to the field of characterization are new and have become common in Iran since the encounter between Persian literature and Western literature in the contemporary period, two great Parsigo poets, Nizami Ganjavi and Vahsih Bafghi with Relying on their ingenuity, they have done characterization at an appropriate level. CONCLUSION: Nizami actually wrote the history of Khosrow Parvez"s life and reign, although he highlighted its romantic aspects as well. The main character of his poem is Khosrow, followed by Shirin and other characters, who are also numerous, some of them have secondary aspects and some of them are black. On the other hand, Vashvih has chosen a section of a bigger story and according to this choice, he has also chosen the characters. The number of characters in the wild system is as minimal as possible. The characters in the military system have more individuality due to the fact that they act in the heart of a historical text, and in the wild system, the aspect of the type of characters, whose number is also small, is more impressive, and even Farhad can be more or less He considered a symbolic and at the same time eternal character. The characters of the military system have more action, but the characters of the wild system are more like the people in the painting, who are quiet and still, and the poet is standing next to this painting and is talking about the people in it.زمینه و هدف: شخصیت‌پردازی یکی از مولفه های اصلی داستانسرایی است. شخصیت‌، مجموعه ای از ویژگیهاست که موجودیت یک شخص را در داستان میسازد و مخاطبان در برخورد با آن شخص در مقاطع گوناگون داستان، انتظار دارند که همان ویژگیها را در آن شخص بازبینند. بنابراین شخصیت‌پردازی، هنر تصویر کردن ویژگیها و منش اشخاص دخیل در داستان است به گونه ای که منتظره و باورپذیر باشددر این مقاله تلاش میشود شخصیت‌پردازی در خسرو و شیرین نظامی و شیرین و فرهاد وحشی بافقی مقایسه شود و شباهتها و تفاوتهای نگاه و سلایق این دو شاعر در حوزۀ شخصیت‌پردازی تبیین شود. روش تحقیق: این پژوهش، جنبۀ تطبیقی دارد و بر اساس تطبیق خسرو و شیرین نظامی و شیرین و فرهاد وحشی بافقی در حوزۀ شیوه های شخصیت‌پردازی، پیریزی شده است. بحثها به شیوۀ ترکیبی از توصیف و تحلیل ارائه میشوند. یافته ها: یافته های این پژوهش، گویای آن است که هرچند مباحث نظری مربوط به حوزۀ شخصیت‌پردازی، جدید هستند و از زمان مواجهۀ ادبیات فارسی و ادبیات غرب در دورۀ معاصر، در ایران رایج شده اند، اما دو شاعر بزرگ پارسیگو، نظامی گنجوی و وحشی بافقی با تکیه بر نبوغ خویش در سطحی مناسب به شخصیت‌پردازی پرداخته اند. نتیجه: نظامی در حقیقت تاریخنامۀ زندگانی و پادشاهی خسرو پرویز را سروده است هرچند که جنبه های عاشقانۀ آن را هم برجسته کرده است. شخصیت اصلی منظومۀ او، خسرو است و سپس شیرین و دیگر شخصیتها که تعداشان نیز بسیار است، برخی جنبۀ فرعی دارند و برخی هم سیاهی لشکرند. در مقابل، وحشی، برشی از یک داستان بزرگتر را برگزیده و به تبع این گزینش، شخصیتها را نیز گزینش کرده است. تعداد شخصیتها در منظومۀ وحشی در حداقل ممکن است.شخصیتها در منظومۀ نظامی به سبب آنکه در بطن یک متن تاریخی عمل میکنند، فردیت بیشتر دارند و در منظومۀ وحشی، جنبۀ نوعی شخصیتها که تعدادشان نیز اندک است، چشمگیرتر است و حتی فرهاد را میتوان کمابیش شخصیتی نمادین و در عین حال، ازلی انگاشت. شخصیتهای منظومۀ نظامی، کنش بیشتر دارند اما شخصیتهای منظومۀ وحشی بیشتر شبیه افراد حاضر در تابلوی نقاشی هستند که ساکت و ساکنند و شاعر در کنار این تابلو ایستاده و دربارۀ افراد حاضر در آن، نقّالی میکند.نظامی گنجوی, وحشی بافقی, خسرو و شیرین, شیرین و فرهاد, شخصیت‌پردازی, داستانNezami Ganjavi, Vahshi Bafghi, Khosro and Shirin, Shirin and Farhad, characterization, story.https://bahareadab.com/downloadPDF/1709.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1709.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی تطبیقی شخصیت‌پردازی در خسرو و شیرین نظامی گنجوی و شیرین و فرهاد وحشی بافقیhttps://bahareadab.com/en/article/A comparative study of characterization in Nezami Ganjavi's Khosraw and Shirin and Vahshi Bafghi's Shirin and Farhad