Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361710220241022Manifestations of literary and social criticism in Indian styleنمودهای نقد ادبی و اجتماعی در سبک هندی92110749610.22034/bahareadab.2024.7496enAzimRostamianPhD student, Department of Persian Language and Literature, Sabzevar Branch, Islamic Azad University, Sabzevar, Iran.noa.rostamian48@yahoo.comAbolghasemAmirahmadiAssociate Professor of the Department of Persian Language and Literature, Sabzevar Branch, Islamic Azad University, Sabzevar, Iran.yesamirahmadi@iaus.ac.irSeyyedAli AkbarAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Sabzevar Branch, Islamic Azad University, Sabzevar, Iran.noshariatifar@iaus.ac.irJournal Article20231203BACKGROUND AND OBJECTIVES: Literature and literary works are always subject to political and social events, and the orientations and issues raised in literature are affected by important changes in society. It is the combination of these factors that provides the basis for examining the impact of social events in literature. One of the issues that can be investigated in Persian literature from the point of view of sociology is critical and aggressive literature and its social contexts. The Safavid era or the Indian style is one of the most important areas for these criticisms. The purpose of this article is to examine the manifestations of literary and social criticism in the poetry of five of the most famous poets of this period, namely Saeb Tabrizi, Kalim Kashani, Naziri Neishabouri, Taleb Amoli, and Qudsi Mashhadhi. METHODOLOGY:The method of this research is descriptive-analytical with library study tools. FINDINGS: Among these poets, moral criticisms can be observed in the poetry of Saeb Tabrizi. In fact, the arrowhead of Saeb"s criticisms in the social field has targeted most of the moral issues and dilemmas. Kalim Kashani has expressed the most criticism of the appearance-worshipping Sufis in his poems. He believes that the claimants of asceticism are more interested in wealth accumulation than worship. After Kalim, Saeb Tabrizi has considered the most protests against this group. CONCLUSION: The most important issues raised in the poetry of this period, which are related to the field of literary criticism, include emphasizing the superiority of meaning over words, complaining about the stagnation of poetry, the lack of knowledgeable and fair poets, boasting, and poetic self-deprecation and regret for writing poetry. As it is known, many of these criticisms are of a literary-social nature and their origin is the anti-poetry of the Safavid rulers. In contrast to complaining and criticizing the unfavorable situation of poetry and poetry, boasting also has a special place in the poetry of this period. It can be said that in this period, bragging is used as a defensive and even offensive tool of poets against the unfavorable position of poetry and lack of support from the government. زمینه و هدف: ‌ادبیات و آثار ادبی همواره تابع رویدادهای‌ سیاسی و اجتماعی هستند و جهت‌گیریها و مسائلی که در ادبیات مطرح میشوند از تغییرات‌ مهم در جامعه تأثیر میپذیرند. مجموعۀ این عوامل‌ است که زمینه را برای بررسی تأثیر رویدادهای‌ اجتماعی در ادبیات فراهم می‌آورد.یکی از مسائلی که در ادبیات فارسی از نظر جامعه شناسی قابل ‌بررسی است، ادبیات انتقادی و پرخاشگر و زمینه های اجتماعی آن است. عصر صفوی یا سبک هندی یکی از مهمترین زمینۀ بروز این انتقادات است. هدف این مقاله نیز بررسی نمودهای انتقادات ادبی و اجتماعی در شعر پنج تن از مشهورترین شاعران این دوره یعنی صائب تبریزی، کلیم کاشانی، نظیری نیشابوری، طالب آملی، و قدسی مشهدی است. روش مطالعه: روش این پژوهش توصیفی ـ تحلیلی با ابزار مطالعۀ کتابخانه ای است. یافته ها: در میان این شاعران، بیش از همه، انتقادات اخلاقی را در شعر صائب تبریزی میتوان مشاهده نمود. در واقع نوک پیکان انتقادهای صائب در حوزۀ اجتماع، بیشتر مسائل و رزدایل اخلاقی را نشانه گرفته است. بیشترین انتقاد به صوفیان ظاهرپرست را کلیم کاشانی در اشعار خویش ابراز کرده است. او معتقد است مدعیان زهد، بیش از عبادت، به مال‌اندوزی مشتاقند. پس از کلیم، صائب تبریزی بیشترین اعتراضات را بر این قشر وارد دانسته است. نتیجه گیری: مهمترین مسائل مطرح در شعر این دوره که مرتبط با حوزۀ نقد ادبی است شامل تأکید بر برتری معنی بر لفظ، شکایت از اوضاع کساد شعر، نبود شعرشناسان صاحب‌نظر و البته منصف، مفاخره، و خودزنی شاعرانه و پشیمانی از سرایش شعر است. همانطورکه مشخص است بسیاری از این انتقادات بنوعی ادبی- اجتماعی هستند و منشأ آنها شعرستیزی زمامداران صفوی است. در مقابل شکایت و انتقاد از اوضاع نامطلوب شعر و شاعری، مفاخره نیز در شعر این دوره جایگاه ویژه ای دارد. شاید بتوان گفت مفاخره در این دوره بعنوان ابزاری تدافعی و حتی تهاجمی شاعران در برابر موقعیت نامطلوب شاعری و عدم حمایت حکومت از آن به کار میرود. انتقاد اجتماعی, انتقاد ادبی, شعر, قرن یازدهم, سبک هندی, عصر صفویSocial criticism, literary criticism, poetry, 11th century, Indian style, Safavid erahttps://bahareadab.com/downloadPDF/1697.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1697.pdfhttps://bahareadab.com/article/نمودهای نقد ادبی و اجتماعی در سبک هندیhttps://bahareadab.com/en/article/Manifestations of literary and social criticism in Indian style