Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-61361710120240922Examining the Anxiety of Influence of Saad Al-Din Varavini in Paratext of the Preface and Conclusion of Marzbannameh Based on Harold Bloom's Anxiety of Influence Theoryبررسی اضطراب تأثیرپذیری سعدالدین وراوینی در پیرامتن دیباچه و خاتمه مرزبان نامه بر اساس نظریۀ اضطرابِ تأثیرِ هارولد بلوم1734746310.22034/bahareadab.2024.7463enSaraBaramakiLecturer in the Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, University of Hormozgan, Bandar Abbas, Iran.nobaramaki.emp@hormozgan.ac.irHakimeDebiranProfessor of the Department of Persian Language and Literature, Faculty of Literature and Humanities, University of Kharazmi, Tehran, Iran.yesdabiran@khu.ac.irFaramarzKhojastehAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Hormozgan University, Bandar Abbas, Iran.nofaramarz.khojasteh@hormozgan.ac.irJournal Article20231107BACKGROUND AND OBJECTIVES: Based on Harold Bloom"s anxiety of influence theory, there is always a dialectical and combative relationship between later poets and earlier poets based on the power of poetic influence due to the lateness of the later poets. According to this theory, later poets look for a way to get rid of this anxiety of influence, achieve an independent identity, and create a new style by a creative misreading of the literary works of the past, as a conscious or unconscious defense mechanism. In addition to poetry, this theory also includes other creative texts. By the analytical study of the structure and content of the two paratexts of the preface and the conclusion of Marzbannameh based on Harold Bloom"s anxiety of influence theory, the present research aimed to answer the question of how Saad al-Din Varavini uses the preface and the conclusion of the book to get rid of the anxiety of influence of the authority of Nasrallah Monshi and the dominance of Kalila and Damneh on the scope of literary prose texts considering the fame of Kalileh and Damneh at the time of writing Marzbannameh and the fact that Marzbannameh was written later. METHODOLOGY: The present research is a theoretical study that was conducted using library research. The research method was descriptive-analytical. FINDINGS: The findings of the research showed that the similarities in the story structure and style and allegorical nature of Marzbannameh and Kalila and Damneh and the temporal precedence of Kalila and Damneh and its popularity and fame at the time of writing Marzbannameh inspired Varavini to use the creative misreading, i.e. creative content and language craftsmanship, in the translation of the text due to the anxiety of being influenced by Kalila and Damneh, while he also seized the opportunity in the two paratexts of the preface and the conclusion of the book to talk about the inventiveness of his book and the non-use of the thoughts of the leading and contemporary writers, and finally considered Marzbannameh superior to Kalila and Damneh and himself superior to Nasrallah in a subtle way. CONCLUSION: Therefore, in the preface and the conclusion of Marzbannameh, Varavini considers Marzbannameh to have a unique and rare style through his attribution to the class of elite and owners of art, pontificating for being a master of masterpieces of Persian prose that precede Marzbannameh, emphasizing felicity, word-arrangement, and elocution in Marzbannameh, and asserting repeatedly not to have imitated and used the thoughts and concepts of other eloquent writers. With shrewdness and tact, he first considers Kalila and Damneh superior to other works of early prose. However, by criticizing Kalila and Damneh given the universality and generality of its audience, he finally considers Marzbannameh to be superior to Kalila and Damneh and all earlier texts, and in this way, he is searching for a special place for himself and his book, getting rid of the anxiety of influence, and stepping out of the shadow of the earlier texts’ authority.زمینه و هدف: براساس نظریۀ اضطراب تأثیرپذیری هارولد بلوم، میان شاعران متأخر با شاعران گذشته، به دلیلِ دیرآمدگیِ شاعرِ متأخر، همواره رابطۀ دیالکتیکیِ ستیزه جویانه ای بر محور قدرتِ تأثیرِ شاعرانه استوار است و شاعرِ متأخر با بدخوانی خلاقانۀ آثار ادبی گذشتگان به عنوانِ مکانیزم دفاعیِ خودآگاه یا ناخودآگاه، درجستجوی راهی برای رهایی از این اضطرابِ تأثیر و دستیابی به هویتی مستقل و آفرینش سبکی جدید است. این نظریه علاوه بر شعر، دیگر متون خلاقانه را نیز دربر میگیرد. این پژوهش تلاش میکند تا با بررسی تحلیلی ساختار و محتوای دو پیرامتن دیباچه و خاتمۀ کتاب مرزبان نامه بر اساس نظریۀ اضطراب تأثیرپذیری هارولد بلوم به این پرسش پاسخ دهد که باتوجه به شهرت کلیله و دمنه در زمان نگارش مرزبان نامه و متأخر بودن مرزبان نامه نسبت به آن، سعدالدین وراوینی چگونه از دیباچه و خاتمۀ کتاب برای رهایی از اضطراب تأثیرِ حاصل از اقتدار نصرالله منشی و جباریتِ کلیله و دمنه بر گسترۀ متون نثر ادبی، استفاده میکند؟ روش ها: پژوهش پیش رو، مطالعه ای نظری است که به شیوۀ پژوهش کتابخانه ای انجام شده است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان میدهد که شباهت های ساختاری و سبک داستان در داستان و تمثیلی بودن مرزبان نامه و کلیله و دمنه، تقدمِ زمانی کلیله و دمنه و محبوبیت و شهرت آن در زمان نگارش مرزبان نامه سبب شده است تا وراوینی به دلیل اضطرابِ تأثیرپذیری از کلیله و دمنه، علاوه بر بدخوانی خلاقانه یعنی هنرورزی های خلاقانۀ محتوایی و زبانی در ترجمۀ متن، در دو پیرامتن دیباچه و خاتمه کتاب نیز فرصت را مغتنم شمرد و دربارۀ ابداع و اختراع بودن کتاب و عدم استفاده از فکر و اندیشۀ سخنوران برجستۀ متقدم و معاصر خود دادِ سخن دهد و در نهایت مرزبان نامه را بر کلیله و دمنه و به صورت نامحسوس خود را بر نصرالله منشی برتر بداند. نتیجه گیری: از این رو، وراوینی در دیباچه و خاتمۀ مرزبان نامه، از طریق انتساب خود به طبقۀ فضلا و صاحبانِ هنر، اظهار فضل به دلیلِ احاطه بر شاهکارهای نثر فارسیِ متقدم بر مرزبان نامه، تأکید بر گزیده گویی، عبارت پروری و سخن آرایی در مرزبان نامه و تأکید چندباره بر عدم تقلید و استفاده از فکر و معانی دیگر صاحبانِ سخن، مرزبان نامه را دارای سبکی منفرد و کم نظیر میداند. او با زیرکی و درایت ابتدا کلیله و دمنه را از دیگر آثار نثر متقدم برتر میداند اما در نهایت با خرده گرفتن بر کلیله و دمنه به دلیل جهان شمولی و عام بودن مخاطبِ آن، مرزبان نامه را بر کلیله و دمنه و همه متون متقدم برتر میداند و از این طریق در جستجوی جایگاهی ویژه برای خود و کتابش، رهایی از دلهرۀ تأثیرپذیری و بیرون آمدن از زیر سایۀ اقتدار آنها است.اضطرابِ تأثیرپذیری, هارولد بلوم, دیباچه و خاتمۀ مرزبان نامه, کلیله و دمنه.anxiety of influence, Harold Bloom, preface and conclusion of Marzbannameh, Kalila and Damneh.https://bahareadab.com/downloadPDF/1679.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1679.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی اضطراب تأثیرپذیری سعدالدین وراوینی در پیرامتن دیباچه و خاتمه مرزبان نامه بر اساس نظریۀ اضطرابِ تأثیرِ هارولد بلومhttps://bahareadab.com/en/article/Examining the Anxiety of Influence of Saad Al-Din Varavini in Paratext of the Preface and Conclusion of Marzbannameh Based on Harold Bloom's Anxiety of Influence Theory