Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136179920240722The intellectual style of social poetry after the Iranian Islamic Revolution (Qaiser Aminpour, Saed Bagheri, Abdul Jabbar Kakaei)سبک فکری غزل اجتماعی پس از انقلاب اسلامی ایران (قیصر امین‌پور، ساعد باقری، عبدالجبار کاکایی)109130740310.22034/bahareadab.2024.7403enAliEshghi SardehiPhD student, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Sabzevar Branch, Islamic Azad University, Sabzevar, Iran.noeshghi@iauc.ac.irZahraAlaviAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Sabzevar Branch, Islamic Azad University, Sabzevar, Iran.yeseshghi@iaus.ac.irAbolqasemAmirahmadiAssociate Professor of the Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Sirjan Branch, Islamic Azad University, Sirjan, Iran.no Amirahmadi@iaus.ac.irJournal Article20230901BACKGROUND AND OBJECTIVES: Mankind has long tried to build his society on the basis of his culture, literature and ideals. In this effort, literature has continuously surpassed other subjects and has found a special place in society and politics. As a result of the constitutional movement, the victory of the Iranian Islamic Revolution, the imposed war between Iran and Iraq, and similar events and issues, contemporary Persian poetry moved towards social and political poetry. To the extent that a branch called "social ghazal" was formed in contemporary Persian literature. In these sonnets, social themes and events of the era of poets are mostly mentioned. These sonnets are prominent in the ideological layer, which is related to the inner language, and the element of ideology is constantly repeated in them. The purpose of this article is to investigate the intellectual style of social sonnets after the revolution in the poems of Qaisar Aminpour, Abdul Jabbar Kakaei, and Saed Bagheri. METHODOLOGY: This research was conducted with a descriptive-analytical method. FINDINGS: After the Islamic revolution, the themes of this sonnet became more national-religious and issues such as martyrdom and stability were raised more. The most important themes in social sonnets after the revolution are freedom, patriotism, stability, martyrdom, peace and friendship, protest against the transformation of values, and the culture of expectation and Mahdism. CONCLUSION: In general, Qaisar Aminpour should be considered a more serious and prolific poet than Saed Bagheri and Abdul Jabbar Kakaei in the field of revolutionary poetry. Even though Aminpour has many new poems in this field, his social sonnets about war, homeland and the value of martyrdom remain worthy of attention. Saed Bagheri has been martyred more than any other issue and has repeatedly expressed his regret and longing for his martyrdom and comrades. Abdul Jabbar Kakaei, but more than two other poets, has dealt with the subject of Mahdism and waiting for the promised. He equates his long waiting time with the loss of his dreams to reach the ideal society.زمینه و هدف: بشر از دیرباز کوشیده است جامعۀ خویش را بر پایۀ فرهنگ و ادبیات و آرمانهای خویش بنا نهد. در این تلاش، ادبیات پیوسته بر دیگر موضوعات پیشی گرفته و جایگاه ویژه ای در اجتماع و سیاست پیدا کرده است. غزل معاصر فارسی در نتیجۀ جنبش مشروطه، پیروزی انقلاب اسلامی ایران، جنگ تحمیلی ایران و عراق، و رویدادها و مسائلی از این دست، بسمت غزل اجتماعی و سیاسی حرکت کرد. تا جایی که شاخه ای با عنوان «غزل اجتماعی» در ادبیات فارسی معاصر شکل گرفت. در این غزلیات بیشتر به مضامین اجتماعی و حوادث عصر شاعران اشاره شده است. این غزلیات در لایه ایدئولوژیک، که مربوط به درونه زبان است، برجستگی دارند و عنصر ایدئولوژی بطور پایداری در آنها تکرار شده است.هدف این مقاله بررسی سبک فکری غزل اجتماعی پس از انقلاب در اشعار قیصر امین‌پور، عبدالجبار کاکایی، و ساعد باقری است. روش مطالعه: این پژوهش با روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است. یافته ها: پس از انقلاب اسلامی، مضامین این غزل بیشتر صبغۀ ملی- مذهبی گرفت و مسائلی چون شهادت و پایداری بیشتر مطرح گردید. بیشترین مضامین مورد توجه در غزل اجتماعی پس از انقلاب، آزادی، وطن‌پرستی، پایداری، شهادت، صلح و دوستی، اعتراض به دگرگونی ارزشها، و فرهنگ انتظار و مهدویت است. نتیجه گیری: در مجموع قیصر امین‌پور را باید شاعری جدیتر و پرکارتری نسبت به ساعد باقری و عبدالجبار کاکایی در زمینۀ شعر انقلاب دانست. امین‌پور با اینکه اشعار نو بسیاری نیز در این زمینه دارد، همچنان غزلهای اجتماعی درخور توجهی از او در باب جنگ، وطن و ارزش شهادت باقی مانده است. ساعد باقری بیش از هر موضوعی به شهادت پرداخته است و بارها حسرت و دلتنگی خود را نسبت به شهادت و یاران شهیدش ابراز کرده است. عبدالجبار کاکایی اما بیش از دو شاعر دیگر به موضوع مهدویت و انتظار برای موعود پرداخته است. او طولانی شدن زمان انتظار خود را با از دست رفتن آروزهایش برای رسیدن به جامعۀ آرمانی برابر میداند.Ghazal contemporary poetry political social Iranian Islamic Revolutionغزل, شعر معاصر, سیاسی, اجتماعی, انقلاب اسلامی ایرانGhazal, contemporary poetry, political, social, Iranian Islamic Revolutionhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1655.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1655.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک فکری غزل اجتماعی پس از انقلاب اسلامی ایران (قیصر امین‌پور، ساعد باقری، عبدالجبار کاکایی)https://bahareadab.com/en/article/The intellectual style of social poetry after the Iranian Islamic Revolution (Qaiser Aminpour, Saed Bagheri, Abdul Jabbar Kakaei)