Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136179820240621The stylistics of Mirzabagher Hosseini Natanzi's manuscriptسبک‌شناسی نسخه خطی میرزاباقر حسینی نطنزی95123736710.22034/bahareadab.2024.7367enFatemeChehraziPh.D. student, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Shahrekord Branch, Islamic Azad University, Shahrekord, Iran.nochehrazifateme@gmail.comMohammadHakim AzarAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Shahrekord Branch, Islamic Azad University, Shahrekord, Iran.yesmohammad.hakimazar@iau.ac.irAsgharRezapourianAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Shahrekord Branch, Islamic Azad University, Shahrekord, Iran.norezaporian@gmail.comJournal Article20230803BACKGROUND AND OBJECTIVES: Manuscripts are the capital and cultural support of every nation. These treasures represent the history of science and artistic values ​​in different centuries. Examining the content and structure of manuscripts can be an effective help in understanding the style of each period and the factors influencing it, as well as the recognition and promotion of scientific, cultural and intellectual achievements of different ages. One of these lasting legacies is the manuscript of the Divan Poems of Mirza Baqer Hosseini Nazhanzi, a poet of the Safavid era. is. He is definitely one of the poets of the Shiite religion, who has praised the imams of Athar many times in his poems. His divan includes ghazals, masnavis, quatrains, pieces, etc. The purpose of this research is to introduce the manuscript and examine its stylistic features from a linguistic, literary, and intellectual perspective. METHODOLOGY: The present research is a theoretical study that was carried out using a library method and a descriptive-analytical method. The scope and society of our study, the manuscript of Diwan Mirza Baqer Hosseini, which is available in the library of the Islamic Council. FINDINGS: Based on the findings of this research, compared to other poets of Indian style, Mirza Baqer"s poetry does not have thin imaginations and complex and slow-to-understand themes. His poetic language is simple and fluent. He has rarely used prefixed verbs and Old Persian adjectives. There are no heavy and unusual Arabic words in his poetry. Also, according to the time situation (Indian style), the Divan of the poet is full of popular phrases and expressions. Repetition and puns are at the top in the verbal industries. The style of simile and allegory also have a high frequency. In his quatrains, he is close to Khayyami"s thought and points to the shortness of the world and the seizing of opportunities. CONCLUSION: The lines in Mirza Baqir"s poetry are very diverse, and among them, the current line has a high frequency. Simile and its types, metaphor and allusion are at the top among expressive industries. The theme of his lyrical poetry is love, and it is almost in accordance with the Iraqi school, and he loves the unlucky face and the lover at the peak of cruelty. Mirza Baqir is a poet of the Shiite religion, and the description of the imams of purification, especially Hazrat Ali, adorns his poems. Sufi and Qalandar themes can also be seen in his poems. He has written poetry in all kinds of poetry formats, such as Masnavi, Ghazal, Rabai, etc.هدف و زمینه: نسخه های خطی سرمایۀ و پشتوانۀ فرهنگی هر ملت است. این گنجینه ها نمایانگر تاریخ علم و ارزشهای هنری در قرون مختلف است. بررسی محتوا و ساختار نسخه های خطی میتواند کمک موثری به شناخت سبک هر دوره و عوامل تاثیرگذار بر آن و شناخت و ترویج دستاوردهای علمی، فرهنگی و فکری اعصار مختلف باشد.یکی از این میراثهای ماندگار، نسخه خطی دیوان اشعار میرزا باقر حسینی نظنزی شاعر دوره صفویه میباشد. او قطعا از شاعران شعیی مذهب است که بارها در اشعارش به مدح و منقبت ائمه اطهار پرداخته است. دیوان وی شامل غزلیات، مثنوی، رباعیات، قطعات و... است.هدف از این پژوهش معرفی نسخه خطی و بررسی ویژگیهای سبک‌شناسانۀ از منظر زبانی، ادبی و فکری است. روش تحقیق:پژوهش پیش رو، مطالعه ای نظری است که به روش کتابخانه ای و شیوۀ توصیفی- تحلیلی انجام شده است. محدوده و جامعه مورد مطالعۀ ما، نسخه خطی دیوان میرزا باقر حسینی که در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است. یافته ها: براساس یافته های این پژوهش، شعر میرزا باقر در مقایسه با دیگرشاعران سبک هندی، دارای نازک خیالیها و مضمون‌سازیهای پیچیده و دیرفهم نیست. زبان شعری او ساده و روان است. از افعال پیشوندی و وجوه کهن فارسی بندرت استفاده کرده است. از کلمات عربی ثقیل و غیررایج در شعر او خبری نیست. همچنین دیوان شاعر برحسب موقعیت زمانی(سبک هندی) مملو از عبارات و اصطلاحات عامیانه است. در بخش صنایع لفظی تکرار و جناس در صدر قرار دارند. اسلوب معادله و تمثیل نیز از بسامد بالایی برخوردارند.او در رباعیات خود به اندیشه خیامی نزدیک شده و به کوتاهی دنیا و اغتنام فرصت اشاره میکند. نتیجه گیری: ردیف در شعر میرزا باقر تنوع بسیاری دارد و از میان آنها ردیف فعلی بسامد بالایی دارد.بحرهای مضارع و هزج و رمل دارای بیشترین فراوانی است. تشبیه و انواع آن ، استعاره و تلمیح در میان صنایع بیانی، در صدر قرار دارند. بنمایۀ غزلیاتش عشق است و تقریبا متناسب با مکتب عراقی است و عاشق چهره نگون بخت و معشوق در اوج بیرحمی است. میرزا باقر شاعر شیعه مذهب است و وصف ائمه اطهار بخصوص حضرت علی زینت بخش اشعار اوست .همچنین مضامین صوفیانه و قلندرانه در اشعارش دیده میشود. او در انواع قالبهای شعری مانند مثنوی، غزل، رباعی و.... شعر سروده است.سبک‌شناسی, نسخه خطی, میرزاباقر حسینی, سبک هندی, شناخت سبکstylistics, manuscript, Mirzabagher Hosseini, Indian style, recognition of stylehttps://bahareadab.com/downloadPDF/1639.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1639.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی نسخه خطی میرزاباقر حسینی نطنزیhttps://bahareadab.com/en/article/The stylistics of Mirzabagher Hosseini Natanzi's manuscript