Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136179720240521Differences and similarities between Attar and Rumi's storytelling stylesهمانندیها و تفاوتهای شیوه‎های داستانپردازی عطار و مولانا249272732810.22034/bahareadab.2024.7328enRezaMohammaddoostPh.D. student, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Mashhad Branch, Islamic Azad University, Mashhad, Iran.normoh1973@gmail.comRezaAshrafzadehProfessor of the Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Mashhad Branch, Islamic Azad University, Mashhad, Iran.yesashrafzadeh0016@mshdiau.ac.irMahmoodMahdavi DamghaniAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Mashhad Branch, Islamic Azad University, Mashhad, Iran.nodrmahmoodmahdavidamghani@gmail.comJournal Article20230725BACKGROUND AND OBJECTIVES: The examination of the works of poets and literary and mystical writers of this land shows that storytelling, which is the process of using reality and narrative, to communicate with the audience, is used in a very subtle way. Sheikh Attar and Maulana are two poets who have benefited from storytelling and allegory in explaining mystical points and sending their messages many times. But despite the difference in the time period of these two poets, there are significant points of commonality and difference in their common stories and anecdotes, which require to be explored from a literary point of view. METHODOLOGY: The research method in this research is descriptive-analytical, the data of which is collected from two Masnavas of Attar (Palehannameh, Elahinamah) with Masnavas of Rumi, during twenty common stories of these poets, by documentary and library method and by taking a survey. FINDINGS: In this study, the influence of Rumi on Attar was completely revealed and it was concluded that, despite similarities in terms of story characters, time, place of occurrence and the style of presenting the stories, there are also differences in terms of the literary style and the way of presenting them. And from the point of view of the morphology of Molavi"s stories and the analysis of his fictional actions, it shows a more logical order that governs his stories. Therefore, in terms of innovation, Molavi"s mind is more attractive in creating expressions and concepts. CONCLUSION: The subject of storytelling and allegory in Persian literature, especially the poems of Attar and Rumi have been of special importance, who have chosen this type of artistic format to convey ideas and remind their audience. Although Attar has a great influence on Rumi in defining his line of thought and mystical approach and teaching its teachings, Maulavi has a higher position in the art of developing stories and drawing conclusions from them, and despite the similarities in terms of the structure and content of the common stories, there are significant differences with Attar"s stories.زمینه و هدف: بررسی آثار شاعران و نویسندگان ادبی و عرفانی این سرزمین نشان میدهد که داستان سرایی که روند استفاده از واقعیت و روایت، برای برقراری ارتباط با مخاطبان است به شکل بسیار ظریفی مورد استفاده قرار گرفته است. شیخ عطار و مولانا دو شاعری هستند که در تبیین نکته های عرفانی و ارسال پیامهای خود به کرات از داستانسرایی و توسل به تمثیل سود جسته اند. اما علیرغم تفاوت در دوره زمانی این دو شاعر، نقاط اشتراک و افتراق قابل توجهی در داستانها و حکایتهای مشترک آنها ملاحظه میشود که میطلبد تا از نظر ادبی مورد کنکاش قرار گیرد. روش مطالعه: روش تحقیق در این پژوهش، توصیفی- تحلیلی است که داده های آن از دو مثنوی عطّار ( مصیبت‌نامه، الهی‌نامه) با مثنوی مولانا، طی بیست داستان مشترک از این شاعران، به روش اسنادی و کتابخانه ای و با فیش برداری جمع آوری شده است. یافته ها: در این مطالعه تأثیر پذیری مولانا از عطّار کاملاً آشکار گردید و این نتیجه حاصل گشت که، علیرغم مشابهتهایی از لحاظ، شخصیت داستان، زمان ، مکان اتفاق افتادن و سبک ارایه داستانها، تفاوتهایی نیز از نطر سبک ادبی و شیوه ارایه آنها وجود دارد و از منظرریخت شناسی حکایتهای مولوی و بررسی کنشهای داستانی وی نشان دهنده نظم و ترتیب منطقیتری است که بر حکایات وی حاکم است. لذا از نظر نوآوری، ذهن مولوی در خلق عبارات و مفاهیم جذّابتر میباشد. نتیجه گیری: مبحث داستان‌سرایی و توسّل به تمثیل در ادبیّات فارسی و بالاخص اشعار عطار و مولانا از اهمیّت ویژ‌ه ای برخوردار بوده است که برای انتقال اندیشه ها و تذکّر به مخاطبان خویش این نوع قالب هنری را برگزیده اند. هر چند عطّار در تعیین خط فکری و مشی عرفانی و تعلیم آموزه ها‌ی آن بر مولانا تأثیری شگرف دارد، ولی مولوی در هنر پرورش داستان و نتیجه گیری از آن جایگاهی رفیعتری داشته و علیرغم مشابهتهایی از منظر ساختار و محتوای داستانهای مشترک، تفاوتهای بارزی با داستانهای عطار دارد.سبکهای داستانی, عطار, مولانا, وجوه اشتراک, وجوه افتراق, داستانstory styles, Attar, Rumi, features of commonality, features of difference, storyhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1633.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1633.pdfhttps://bahareadab.com/article/همانندیها و تفاوتهای شیوه‎های داستانپردازی عطار و مولاناhttps://bahareadab.com/en/article/Differences and similarities between Attar and Rumi's storytelling styles