Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136169220231223Shahshahnameh stylisticsسبک‌شناسی شهنشاه نامه287315703110.22034/bahareadab.2023.7031enHamidahMoghadaseducation teacher, Gorgan, Iran.yeshmoghadas231@gmail.comJournal Article20230106BACKGROUND AND OBJECTIVES: Writing the Shahnameh during the Ilkhanian period was one of the ways that the Ilkhanian used to legitimize their government by communicating between the Ilkhanian and mythological kings, and they supported Shahnameh writers and poets as a way to gain legitimacy and accept the Iranian identity for themselves. created The content of historical-epic poems of this period mainly included the history of Iran after Islam. Ahmad Tabrizi worked on the order of his historical epic during the Mongol conquest and in the court of Ilkhanian. Tabrizi wrote the poem Shahshahnameh in imitation of Ferdowsi"s Shahnameh. The stylistic analysis of this work can clarify new dimensions of the literary history of this period. The present article examines the three linguistic, literary and intellectual levels of half of this system (eight thousand verses). METHODOLOGY: Considering its theoretical nature, the current research is based on library studies and in a descriptive-analytical style, and the community under study is Shahshahnameh, by Mahshid Gohari Kakhki and Javad Rashki Aliabadi, published by Dr. Mahmoud Afshar Endowment Foundation. FINDINGS: The poet has largely avoided using foreign words and the number of Arabic, Turkish and Mongolian words is very few and insignificant. In the original word, industries have more puns and repetitions. Similes and metaphors also have a high frequency among expressive industries. Praise and war are also dominant themes in the Shahshahnameh. CONCLUSION: Using linguistic and rhetorical tools, Ahmad Tabrizi has described the battles and bravery of Changiz Khan and his successors, and has cleverly and secretly expressed their bloodsheds and tyranny, and has praised Iranian warriors and mythological kings at every opportunity. Among them, Jalaluddin Khwarazmshah, who considered him to be rich and cultured and painted a painful picture of his death.زمینه و هدف: نگارش شاهنامه در دورۀ ایلخانی یکی از روشهایی بود که ایلخانان با هدف مشروعیت‌بخشی به حکومت خود از طریق ارتباط دادن میان ایلخانان و شاهان اساطیری انجام میدادند و از شاهنامه نویسان و شاعران حمایت میکردند تا راهی برای کسب مشروعیت و پذیرش هویت ایرانی برای خود به وجود آوردند. محتوای منظومه های تاریخی-حماسی این دوره عمدتاً تاریخ ایران بعد از اسلام را در بر میگرفت. احمد تبریزی در دورۀ استیلای مغول و در دربار ایلخانان به نظم حماسۀ تاریخی خود پرداخته است. تبریزی منظومۀ شهنشاه نامه را به تقلید از شاهنامۀ فردوسی سروده است. بررسی سبک‌شناسانۀ این اثر میتواند ابعاد تازه ای از تاریخ ادبی این دوره را روشن کند. مقالۀ حاضر به بررسی سه سطح زبانی، ادبی و فکری نیمی از این منظومه (هشت هزار بیت) پرداخته است. روش مطالعه: پژوهش فعلی با توجه به ماهیت نظری آن بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و به سبک توصیفی-تحلیلی صورت پذیرفته است و جامعۀ مورد مطالعه شهنشاه نامه به کوشش مهشید گوهری کاخکی و جواد راشکی علی‌آبادی، از نشر بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار است. یافته ها: شاعر تا حد زیادی از آوردن واژه های بیگانه پرهیز کرده است و تعداد لغات عربی، ترکی و مغولی بسیار انگشت‌شمار و ناچیز است. در بدیع لفظی، صنایع جناس و تکرار نمود بیشتری دارند. تشبیه و استعاره نیز در میان صنایع بیانی بسامد زیادی دارند. مدح و جنگاوری نیز از مضامین مسلط بر شهنشاه نامه است. نتیجه گیری: احمد تبریزی با استفاده از ابزارهای زبانی و بلاغی به توصیف جنگاوریها و دلاوریهای چنگیزخان و جانشینانش پرداخته و بصورتی زیرکانه و پنهانی خونریزیها و ستمگریهای آنها را بیان کرده و در هر فرصتی که پیش آمده پهلوانان ایران و شاهان اساطیری را ستوده است؛ از جمله جلال‌الدین خوارزمشاه که او را دارای فرّ و فرهنگ دانسته و تصویری سوزناک از مرگ او ترسیم کرده است. سبک‌شناسی, شهنشاه نامه, احمد تبریزی, شاهنامه سرایی, دورۀ مغولStylistics, Shahnameh, Ahmad Tabrizi, Moghol periodhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1560.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1560.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی شهنشاه نامهhttps://bahareadab.com/en/article/Shahshahnameh stylistics