Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136168420230420Rhetorical function of simile in works of Mohammad Ali Jamalzadeh and Sadegh Chubakکارکرد بلاغی تشبیه در آثار محمدعلی جمالزاده و صادق چوبک179198684510.22034/bahareadab.2023.6845enSomayyehAghababaeiAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Faculty of Literature and Foreign Languages, Allameh Tabatabai University, Tehran, Iran.yes aghababaei.somaye@atu.ac.irJournal Article20220412BACKGROUND AND OBJECTIVES: Simile is one of the rhetorical techniques of the science of expression, which by choosing two signs from the axis of substitution according to similarity and combining them in the axis of coexistence, makes the speech literary. Examining the performance of simile industry and its resulting secondary meanings in fictional texts can reveal the author"s creativity level, his individual style, the movement of the text towards the literary and linguistic axis, the genre of the work, and finally the author"s point of view on social, cultural, political issues, etc. Jamalzadeh and Chubak are prominent contemporary authors who have used the literary art of simile in their stories in a high frequency. METHODOLOGY: In this research, the rhetorical function of the similes in the collection of stories was the same and not the same, and the short stories for bearded children by Jamalzadeh and Antari, whose Luti was dead, and the marquee play by Chubak with qualitative and quantitative analysis methods. Been investigated. FINDINGS: Based on the results, it can be pointed out that the similes used in the works of these two authors are divided into two categories: the first category includes similes that are used to describe and create the atmosphere of the stories with a low frequency, respectively 17% in Jamalzadeh"s works and 30% in his works. Chopsticks are used. The second category is similes that have implicit and emotional meanings such as contempt, mockery, sadness, humor, and praise in high frequency, 83% in Jamalzadeh"s works and 70% in Chubak"s works. CONCLUSION: In the works of these two authors, the low frequency of the implied meanings of happiness and praise, along with the high frequency of the implied meanings of humiliation and sadness, have a significant effect in strengthening the sad and bitter realistic and naturalistic atmosphere of the stories. Jamalzadeh has satirically criticized Iran"s society, political conditions, etc. by choosing specific similes. Chubak has also depicted the bitter and sad fate of the lower class of society with his similes. The semantic load of similes selected from various conceptual fields such as animals, religion, nature, and disease, along with the high frequency of sensuality on the sides of the similes, is directly related to the realistic and naturalistic descriptive type of these works. Also, the presence of elements such as similes and similes has caused the closeness of the signified and the example in the stories and easy understanding of the text.زمینه و هدف: تشبیه یکی از صنایع بلاغی علم بیان است که با انتخاب دو نشانه از روی محور جانشینی برحسب مشابهت و ترکیب آن در محور همنشینی، سبب ادبی بودن کلام میشود. بررسی عملکرد صنعت تشبیه و معانی ثانویۀ حاصل از آن در متون داستانی میتواند میزان خلاقیت نویسنده، سبک فردی وی، حرکت متن بسمت محور ادبی و زبانی، ژانر اثر و درنهایت دیدگاه نویسنده را درمورد مسائل اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و غیره آشکار سازد. جمالزاده و چوبک از نویسندگان برجستۀ معاصر ند که در مجموعه داستانهای خود از صنعت ادبی تشبیه در بسامد بالایی استفاده کرده اند. روش مطالعه: در این پژوهش، عملکرد بلاغی تشبیه های موجود در مجموعه داستانهای یکی بود و یکی نبود و قصه های کوتاه برای بچه های ریشدار از جمالزاده و انتری که لوطی اش مرده بود و خیمه شب‌بازی از چوبک با روش تحلیل کیفی و کمّی بررسی شده است. یافته ها: براساس نتایج حاصل میتوان اشاره کرد که تشبیهات بکاررفته در آثار این دو نویسنده به دو دسته تقسیم میشود: دستۀ اول شامل تشبیهاتی است که برای توصیف و فضاسازی داستانها با بسامد اندک، به ترتیب 17درصد در آثار جمالزاده و 30درصد در آثار چوبک، به کار رفته اند. دستۀ دوم تشبیهاتیند که دارای معانی ضمنی و عواطفی چون تحقیر، تمسخر، ناراحتی، طنز، و تمجید در بسامد بالا، 83درصد در آثار جمالزاده و 70درصد در آثار چوبک، هستند. نتیجه گیری: در آثار این دو نویسنده، بسامد اندک معانی ضمنی شادی و تمجید در کنار بسامد بالای معنی ضمنی تحقیر و ناراحتی تأثیر بسزایی در تقویت فضای غمگین و تلخ رئالیستی و ناتورالیستی داستانها دارند. جمالزاده با انتخاب مشبه به های خاص، به انتقاد طنزآمیز از جامعۀ ایران، شرایط سیاسی و غیره پرداخته است. چوبک نیز با تشبیهات خود سرنوشت تلخ و اندوه بار طبقۀ پایین جامعه را به تصویر کشیده است. بار معنایی مشبه به های انتخابی از حوزه های مفهومی مختلفی چون حیوان، دین، طبیعت، و بیماری در کنار بسامد بالای حسی بودن طرفین تشبیهات در ارتباط مستقیم با نوع توصیفی رئالیستی و ناتورالیستی این آثار قرار گرفته است. همچنین حضور ارکانی چون وجه شبه و ادات تشبیه سبب نزدیکی مدلول و مصداق در داستانها و درک آسان متن شده است.تشبیه, معانی ثانویه, سبک, محمدعلی جمالزاده, صادق چوبکSimile, secondary meanings, style, Mohammad Ali Jamalzadeh, Sadegh Chubak.https://bahareadab.com/downloadPDF/1434.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1434.pdfhttps://bahareadab.com/article/کارکرد بلاغی تشبیه در آثار محمدعلی جمالزاده و صادق چوبکhttps://bahareadab.com/en/article/Rhetorical function of simile in works of Mohammad Ali Jamalzadeh and Sadegh Chubak