Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136157120220321The components of mortality in the contemporary poetryمؤلفه های مرگ ‌اندیشی در شعر معاصر5166607610.22034/bahareadab.2022.6076enFahimeh Mashayekh KandeskolaPhD student in Persian Language and Literature, Neyshabur Branch, Islamic Azad University, Neyshabur, IrannoF_Mashaykh7894@yahoo.comBatoolFakhreslamAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Neyshabur Branch, Islamic Azad University, Neyshabur, IranyesBt_Fam12688@yahoo.comMehdiNorouzAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Neyshabur Branch, Islamic Azad University, Neyshabur, IrannoMahdinovrooz@yahoo.comAkbarShabaniAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Neyshabur Branch, Islamic Azad University, Neyshabur, IrannoShabany_akbar@yahoo.comJournal Article20201017BACKGROUND AND OBJECTIVES: Death is an experience that does not fall into the realm of human experience. For this reason, humans have reacted differently and sometimes contradictory to it and have made different judgments about it. Persian poetry in all its forms has been the narrator of feelings and thoughts that Persian poets have had and still have in the face of life and death. In this research, the views, perceptions and encounters of 9 contemporary poets (Shahriyar, Fereydoun Tolli, Shamloo, Siavash Kasraei, Nosrat Rahmani, Nader Naderpour, Shafiei Kadkani, Hossein Manzavi, and Qaisar Aminpour) on death are analyzed. METHODOLOGY: This research has been done by descriptive-analytical method and based on library data retrieval. FINDINGS: The research findings show that the components of mortality in the poems of these poets are mortality and aversion to death, mortality and mortality, romantic perception of death, mourning, longing for the instability of life and the passage of life, desire for immortality, and political symbolic use of death. CONCLUSION: The most evidence and examples of poetry among these seven categories belong to the category of mortality and mortality. The main reasons for mortality in these poems are liberation from worldly attachments, martyrdom, submission to death, liberation from the sorrows and problems of life, and the futility of life. Also, there is the most connection between love and death in the works of Shahriyar, NosratRahmani, Naderpour and Manzavi, among which Manzavi is prominent. In the poems of these poets, wherever death has a positive face and is praised, it is associated with the sacred concept of martyrdom, or that there are spiritual and religious reasons such as abandoning worldly belongings. Part of the positive face of death in the eyes of these poets, especially Tully and Rahmani, is because of the futility and lack of value in life and a way to get rid of the many problems of the time. Also, the main reason for presenting a negative image of death is fear of it and regret for the instability of life.زمینه و هدف: مرگ تجربه ای است که در حیطۀ دیگر تجربیات انسانی نمیگنجد. به همین دلیل انسانها دربرابر آن واکنشهای متفاوت و گاه متضادی نشان داده و داوریهای گوناگونی درباره آن نموده اند. شعر فارسی در همۀ گونه های خود، راوی احساسات و اندیشه هایی بوده- است که شاعران فارسی در مواجهه با مرگ و زندگی داشته و دارند. در این پژوهش دیدگاه، برداشت و مواجهۀ 9 تن از شاعران معاصر (شهریار، فریدون توللی، احمد شاملو، سیاوش کسرایی، نصرت رحمانی، نادر نادرپور، محمدرضا شفیعی کدکنی، حسین منزوی و قیصر امین‌پور) درمورد مرگ مورد واکاوی قرار میگیرد. روش مطالعه: این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و براساس داده یابی کتابخانه ای صورت گرفته است. یافته ها: یافته های تحقیق نشان میدهد مؤلفه های مرگ‌اندیشی در اشعار این شاعران عبارتند از: مرگ‌هراسی و مرگ‌گریزی، مرگ‌ستایی و مرگ‌طلبی، برداشت عاشقانه از مرگ، مرثیه سرایی، حسرت بر ناپایداری زندگی و گذر عمر، آرزوی جاودانگی، و استفادۀ نمادین از مرگ برای انتقادهای اجتماعی و سیاسی. نتیجه گیری: بیشترین شواهد و نمونه های شعری در میان این هفت دسته، متعلق به دستۀ مرگ‌ستایی و مرگ‌طلبی است. دلایل عمدۀ مرگ‌ستایی در این اشعار رهایی از تعلقات دنیوی، امر شهادت، تسلیم در برابر مرگ، رهایی از اندوه و مشکلات زندگی، و بیهوده انگاشتن زندگی است. همچنین بیشترین پیوند میان عشق و مرگ در آثار شهریار، نصرت رحمانی، نادرپور و منزوی وجود دارد که در این میان منزوی سرآمد است. در اشعار این شاعران هر کجا که مرگ چهره ای مثبت داشته و مورد ستایش قرار گرفته است، با مفهوم مقدس شهادت پیوند خورده است و یا اینکه دلایلی معنوی و مذهبی مانند ترک تعلقات دنیوی در کار بوده است. بخشی از چهرۀ مثبت مرگ نیز در نگاه این شاعران بویژه توللی و رحمانی، به ‌دلیل بیهوده و فاقد ارزش انگاشتن زندگی و راهی برای رهایی از انبوه مشکلات روزگار است. همچنین علت اصلی ارائۀ چهرۀ منفی از مرگ، هراس از آن و حسرت بر ناپایداری زندگی است.مرگ, زندگی, شعر معاصر, شهادت, مرگ‌اندیشیDeath, life, contemporary poetry, martyrdom, death of thoughthttps://bahareadab.com/downloadPDF/1233.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1233.pdfhttps://bahareadab.com/article/مؤلفه های مرگ ‌اندیشی در شعر معاصرhttps://bahareadab.com/en/article/The components of mortality in the contemporary poetry