Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-613682820150807Sorrow fulness a Stylistic token of Shahriyar odes اندوهگرایی مشخّصۀ سبکی غزل شهریار، همراه با مقایسه این ویژگی در غزلهای سعدی و حافظ00010.22034/bahareadab.2015.0enAliAzadmanesh Assistant professor of Persian language and literature, Higher Education Complex of Bamyesazadmaneshali10@bam.ac.irJournal Article00000000It seems that the artistic selection of rhythms along with sentimental tone mixed with sorrow may have a close compact on the agreeability and attractiveness of the poem.The current research is formed in three levels: 1) Shahriyār odes and the repertory of classic literature, 2) prosodic rhythm, and 3) the frequency of sorrowful terms dominant throughout Shahriyār odes as a stylistic indicator. In the first level, the researcher found that Shahriyār’s viewpoint in his poems is a sort of passive and sentimental one; and his poem is a polished mirror of his inward and outward individuality. In the second level, all Shahriyār odes were studied and analyzed; it showed his supremacy in the frequent use of “ramal” meter as compared with Hafiz and Sa’di. This prevalence can be a reflection of a real lover soul and heart-sored that makes his tone sad and sorrowful in comparison with the above-mentioned poets. In the final level, choosing the first fifty odes from each poet, the researcher attempts, by the use of careful figures and statistics, to show the tone of Shahriyār word, as a stylistic indicator, is of his own. Hence, the words are echoes of his heart that originate from the depth of his fervent and sensitive spirit and soul; this is why his poem sounds sad and sorrowfulچنین بنظر میرسد که انتخاب هنرمندانۀ اوزانِ عروضی، توأم با لحنِ عاطفی، غمگنانه و اندوه آمیز، میتواند در جذّابیت و دلنشینی شعر، رابطه تنگاتنگی داشته باشد.این پژوهش در سه محور الف) غزل شهریار و گنجینۀ ادب کلاسیک ب) وزن عروضی ج) بسامد واژههای اندوه آمیز در غزل شهریار بعنوان مشخّصۀ سبکی، شکل گرفت. در محور اول، نگارنده به این مهم دست یافت که نوع نگاه شهریار در غزلهایش، نگاهی منفعلانه و عاطفی، و شعرش آینۀ صیقلی شخصیّت ظاهری و باطنی اوست؛ و در محور دوّم، تمامی غزلهای شهریار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و بسامد بیشتر بحر رمل در غزل او، بر دو شاعر دیگر (حافظ و سعدی) تأمل برانگیز بود که میتواند نشان دهندۀ لحن غم انگیزتر غزلیاتش باشد. در محور سوّم، نگارنده با انتخاب پنجاه غزلِ آغازین دیوانِ هر شاعر، تلاش کرده است با آمار و ارقامِ دقیق، نشان دهد که لحن کلام شهریار، بعنوان شاخصۀ سبکی، مخصوص بخود اوست و سخنش، سخنِ دلست که از عمقِ جان و روح بسیار حسّاس و پرشور او مایه گرفته و شعرش را اندوه آمیز ساخته است.غزلیات شهریار, بسامد اوزان, لحن اندوه آمیز, مشخّصۀ سبکی, غزلیات حافظ, غزلیات سعدیShahriyār odes, frequency of rhythms, sorrowful tone, stylistic indicator, Hafiz odes, Sa’di odeshttps://bahareadab.com/downloadPDF/196.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/196.pdfhttps://bahareadab.com/article/ اندوهگرایی مشخّصۀ سبکی غزل شهریار، همراه با مقایسه این ویژگی در غزلهای سعدی و حافظhttps://bahareadab.com/en/article/Sorrow fulness a Stylistic token of Shahriyar odes