Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136146620211023Stylistics of the poems of Persian-speaking women of the Indian subcontinent from the 8th to the 11th century (Ilkhans and Timurids)سبک‌شناسی اشعار زنانِ پارسی گوی شبه قارۀ هند از قرن هشتم تا یازدهم (ایلخانان و تیموریان)149164571310.22034/bahareadab.2021.5713enMaryamGhafourianPostdoctoral Researcher of Persian Language and Literature, Imam Khomeini International University, Qazvin, Iran.noghaforyanm@yahoo.comNasrollah Pourmohammadi AmlashiAssociate Professor, Department of Persian Language and Literature, Imam Khomeini International University, Qazvin, Iranyespooramlashi@yahoo.comJournal Article20201208BACKGROUND AND OBJECTIVES: Despite the relatively large number of women in the subcontinent, their poems are less considered as an independent identity in the history of literature and stylistics and literary criticism. Sometimes they are mentioned in the memoirs without mentioning any verses. This study aims to introduce the Persian-speaking women poets of the subcontinent in the era of the Mongols and the Timurids, to study the stylistics of their poems. METHODOLOGY: This article is based on library studies and has been done in a descriptive-analytical manner. FINDINGS: The biographers mention 54 female poets in the subcontinent, some of whom are courtiers. Among these poets, only Ziba al-Nisa, nicknamed the "secret" of Diwani, contains verses, and the number of poems left by women poets of the subcontinent (including the verses of Ziba al-Nisa: 4025 bits) is 4218 bits. It is attributed to two women poets. CONCLUSION: From an intellectual point of view, due to the high frequency of lyric form in the poems of quasi-continental women poets, the subject of love and its belongings is in the first place and subjects such as mysticism, description, etc. are also seen in their poems. One of the most important and innovative intellectual topics in the poems of these poets is the emphasis of biographers on women"s poetry and self-evidentness and complaining about the aging of their husbands. From a linguistic and literary point of view, the poems of the women of the subcontinent are lacking in expression and innovation and are based on imitation. The language of poetry in the poems of subcontinental women is masculine, imitative, repetitive and lacks poetic identity and feminine sensory issues. Innovation, critical view of society and reference to gender and personal life are not reflected in their poems and imitation of poets. The former has caused repetition of images and lack of creativity and artistic creation in their poetry.زمینه و هدف: برغم تعداد نسبتاً زیاد زنان شاعر شبه قاره، اشعار آنها کمتر بعنوان هویتی مستقل در تاریخ ادبیات و مباحث سبک‌شناسی و نقد ادبی درنظر گرفته شده است و از اکثر زنان شبه قاره تنها مطالبی کلی دربارۀ زندگی و شیوۀ شاعری آنان، و حتی گاه بدون ذکر ابیاتی از آنان در تذکره ها بیان شده است. این پژوهش بر آن است ضمن معرفی زنان شاعر پارسی گوی شبه قاره در عصر مغولان و تیموریان، به بررسی سبک‌شناسی اشعار آنان بپردازد. روش مطالعه: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته ها: تذکره نویسان از 54 شاعر زن در شبه قاره یاد میکنند که برخی از آنان از منسوبان به دربار هستند. از میان این شاعران تنها از زیب‌النساء متخلص به «مخفی» دیوانی شامل بیت برجای مانده است و تعداد اشعار باقیمانده از زنان شاعر شبه قاره (با احتساب ابیات دیوان زیب‌النساء: 4025 بیت) بالغ بر 4218 بیت است. البته برخی از این ابیات در تذکره ‌ها، به دو بانوی شاعر نسبت داده ‌شده است. نتیجه گیری: از منظر فکری، بعلت بسامد بالای قالب غزل در اشعار شاعران زن شبه قاره، موضوع عشق و متعلقات آن در رتبۀ نخست قرار دارد و موضوعاتی مانند عرفان و توصیف نیز در اشعار آنها دیده میشود. از موضوعات مهم و بدیع فکری در اشعار این شاعران، تأکید تذکره نویسان بر مشاعره و بدیهه سرایی زنان و شکایت از پیری همسرانشان است. از منظر زبانی و ادبی، اشعار زنان شاعر شبه قاره، فاقد جلوه و نوآوری است و بر پایۀ تقلید استوار است. زبان شعری در اشعار زنان شبه قاره، زبانی مردانه، تقلیدی، تکراری و فاقد تشخص شعری است. مباحث اشعار حسی و عاطفی زنانه است و نوجویی، دید انتقادی به جامعه و اشاره به جنسیت و زندگی شخصی در اشعار آنان نمود چندانی ندارد و تقلید و تتبع از شاعران پیشین، باعث تکرار تصاویر و عدم خلاقیت و آفرینش هنری در شعر آنان شده است.سبک‌شناسی, زنان پارسی سرا, شبه قاره هند, قرن 8 – 11Stylistics, Parsisra women, Indian subcontinent, 8th-11th centuryhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1179.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1179.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک‌شناسی اشعار زنانِ پارسی گوی شبه قارۀ هند از قرن هشتم تا یازدهم (ایلخانان و تیموریان)https://bahareadab.com/en/article/Stylistics of the poems of Persian-speaking women of the Indian subcontinent from the 8th to the 11th century (Ilkhans and Timurids)