Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136146420211015A Study of the Linguistic and Literary Stylistics of Farokhi Sistaniبررسی سبک‌شناسی زبانی و ادبی دیوان فرخی سیستانی185203569010.22034/bahareadab.2021.5690enMohammadYavariAssistant Professor, Department of Persian Language and Literature, Payame Noor University, Iranyesyavari1350@yahoo.comJournal Article20201124BACKGROUND AND OBJECTIVES: Farrokhi Sistani is one of the prominent and capable poets of Khorasani style and one of the great composers of Persian literature, whose poems have long been known for their easy and restrained character. His divan includes ode, preference, piece, lyric and quatrain, of which ninety-two percent are owed. This article examines the stylistics of the poet"s divan at both linguistic and literary levels. The main purpose of this article was to study and explain the characteristics of Farokhi poems at two levels. METHODOLOGY: This research was conducted in a descriptive-analytical manner. FINDINGS: Farrokhi Sistani"s poems have been composed in ten different seas of prosody and five percent of the rhymes of his poems are current rhymes and there are fourteen verses of Morddaf in his divan. Also, the use of novel word arrays, especially various types of puns, ancient Persian verbs and words, Arabic words and phrases, and composition are among Farrokhi"s linguistic features. CONCLUSION: At the literary level, the poet has widely used various similes in his poems, most of which are sensory to sensory similes. After that, Farokhi was considered as a type of metaphor, and after that, irony and permission were in the center of the poet"s attention, respectively. A variety of innovative spiritual industries have also been used in Farrokhi"s speech, with the highest frequency being the array of contradictions and the lowest being the array of guarantees.زمینه و هدف: فرخی سیستانی یکی از شاعران برجسته و توانمند سبک خراسانی و از قصیده پردازان بزرگ ادب فارسی است که از دیرباز اشعار او به داشتن صفت سهل و ممتنع مشهور بوده است. دیوان وی شامل قصیده، ترجیع‌بند، قطعه، غزل و رباعیات است که نود و دو درصد آن را قصاید تشکیل میدهد. در این نوشتار به بررسی سبک‌شناسی دیوان شاعر در دو سطح زبانی و ادبی پرداخته شده است. هدف اصلی این مقاله بررسی و تبیین ویژگیهای اشعار فرخی در دو سطح موردنظر بوده است. روش مطالعه: این پژوهش به شیوۀ توصیفی تحلیلی انجام شده است. یافته ها: اشعار فرخی سیستانی در ده بحر مختلف عروضی سروده شده و پنج درصد از قافیه های اشعار او را قوافی فعلی تشکیل داده و چهارده قصیدۀ مردف در دیوان او وجود دارد. همینطور بهره گیری از آرایه های بدیع لفظی بخصوص انواع گوناگون جناس، افعال و واژگان کهن فارسی، لغات و واژگان عربی و ترکیب‌سازی از جمله ویژگیهای زبانی فرخی بشمار می‌آید. نتیجه گیری: در سطح ادبی، شاعر تشبیهات مختلف را در اشعار خود بطور گسترده بکار برده که بیشترین آنها را تشبیهات حسی به حسی تشکیل میدهد. پس از آن انواع استعاره موردتوجه فرخی بوده و بعد از آن نیز کنایه و مجاز به ترتیب در کانون توجه شاعر بوده است. انواع صنایع بدیع معنوی نیز در کلام فرخی بکار گرفته شده است که بیشترین فراوانی را آرایۀ تضاد و کمترین را آرایه تضمین تشکیل میدهد.فرخی سیستانی, سبک‌شناسی, سطح زبانی, سطح ادبی, دیوان, قصیدهFarrokhi Sistani, Stylistics, Linguistic level, Literary level, Divan, Odehttps://bahareadab.com/downloadPDF/1157.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1157.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک‌شناسی زبانی و ادبی دیوان فرخی سیستانیhttps://bahareadab.com/en/article/A Study of the Linguistic and Literary Stylistics of Farokhi Sistani