Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136135720210215Human’s Homesickness in the World from Rumi’s Perspective in the Mathnawiبررسی سبک فکری مولوی، بررسی موردی: غربت روح در کالبد انسان در مثنوی7189010.22034/bahareadab.2021.0enSolmazRazzaghzadeh ShabestariPhD student in Persian language and literature, Saveh branch, Islamic Azad University, Saveh, Irannorazzaghzadeh@stu.iau.saveh.ac.irRezaHeydari NooriAssistant Professor of Persian Language and Literature, Saveh Branch, Islamic Azad University, Saveh, Iranyesheidari@iau-saveh.ac.irMalak Mohammad FarokhzadAssistant Professor of Persian Language and Literature, Saveh Branch, Islamic Azad University, Saveh, Irannommfzad@iau-saveh.ac.irJournal Article00000000Homesickness and loneliness have been taken into account by many researchers and proponents of mysticism literature from a few past decades. Since the soul -after the fall into the body- has represented as a stranger in the cage of body and due to the fact that Rumi has addressed such issue in details in Mathnawi, the researchers of this study decided to study the same. In the present paper, the soul homesickness has been investigated from Rumi’s perspective. It has been attempted to find out the principles the homesickness is based upon in Rumi’s opinion, how Rumi reacted to such homesickness and what outcomes it would bring about in the end. Rumi’s homesick thinking is based upon 4 primary presuppositions: mankind consists of both soul and body, the basis of mankind is the soul not the body, the mankind soul has the divine origin, and the mankind is constantly astray and restless due to the innate difference he has comparing to other creatures. Considering the mysticism insight, we can divide the Rumi’s homesickness by means of a cycle starting from The Soul Genesis to its Return to the Soul before the World, The Fall (Descending), The Ascending, The Ascension, and The Grief of the Loneliness and Separation. Since the Rumi has shown an eternal enthusiasm to free the soul from the body restriction, searching/finding more about this cycle seems necessary.غربت و غربت اندیشی، موضوعی است که از دیرباز مورد توجه محققان و دوستداران ادبیات عرفانی بوده است.از آنجا که روح از نظر عرفا پس از هبوط و فرو افتادن به تن آدمی همواره در قفس جسم، همچون غریبه ای جلوه کرده است و از طرفی مولوی در مثنوی به طور مفصل به این مقوله پرداخته است، بر آن شدیم که این موضوع را مورد بررسی قرار دهیم.در این پژوهش موضوع مورد بحث، غربت روح در کالبد آدمی، از نگاه مولوی است و در نهایت به این سؤال پاسخ داده میشود که این غربت، از نظر مولوی، مبتنی بر چه اصولی است و مولوی چه واکنشی به این غربت نشان میدهد و سرانجام این غربت به کجا میانجامد. غربت اندیشی مولوی مبتنی بر چهار پیش فرض اساسی است؛ اینکه انسان متشکل از دو بخش روح و جسم است. اصل و بنیاد انسان روح است نه جسم. روح انسان، منشأ الهی داردو انسان به دلیل تفاوت ذاتی که با سایر مخلوقات و موجودات دارد، دایم سرگردان و بیقرار است. از این رو‌میوان بر اساس بینش عرفانی، غربت روح راکه مولانا بیان میکند، در یک چرخه از آفرینش روح تا بازگشت آن به : روح پیش از دنیا، هبوط، عروج و غم هجران و فراق تقسیم کرد.از آنجا که مولوی در سراسر مثنوی معنوی، میل ابدی به رهایی روح از تنگنای جسم دارد، جستجو در بارۀ این چرخه ضروری مینماید.مولانا, روح, جسم, غربت, رهایی Rumi, Soul, Body, Homesickness, Freedomhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1035.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1035.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک فکری مولوی، بررسی موردی: غربت روح در کالبد انسان در مثنویhttps://bahareadab.com/en/article/Human’s Homesickness in the World from Rumi’s Perspective in the Mathnawi