Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136135620210101Stylistic review of Hossein pejman bakhtiari’s sonnetsبررسی سبک‌شناسی غزلیات حسین پژمان بختیاری5778010.22034/bahareadab.2021.0enFaramarz Mohammad KhaniPhD Student of persian litrature in liberal arts college , Shahr-e-Kurd branch, Islamic Azad University, Shahr-e-Kurd, Irannofmohammadkhani@iausjk.ac.ir Mazaher Nik-khahLitrature assistant professor, liberal arts college, Shahr-e-Kurd branch, Islamic Azad University, Shahr-e-Kurd, Iran yesmnikkhah@iaushk.ac.irHossein KhosraviLitrature associated professor, liberal arts college, Shahr-e-Kurd branch, Islamic Azad University, Shahr-e-Kurd, Irannohkhosravi@iaushk.ac.ir Journal Article00000000Hossein Pejman Bakhtiari is a contemporary traditional poet who understood late Qajar period and Pahlavi era and was not fully aware of the changes in the form and shape of poetry, due to the form and the music of the predecessors. He brings a mixture of old and new terms into his poetry. From the linguistic point of view, the simplicity and psychic of the word is sparkling in his ghazale, and he does not use abusive and desolate vocabulary. He used the longest rows and repeated rhymes in most of his poems. He is capable of making beautiful compositions and elegance, and the element of imagination in his works has a competent place. Some of the compositions used in his poetry are: Iron courage, king Man, flattering, Sweet smell, Loving, Sugar Kisses,assassins , oppressors, gasbag( living away,help spreading,kamoor. From similes: oak hide, colorful shoulder, skyscraper... Poems are full of fresh themes and expressions. The poet"s art of illustrating is the use of expression arrays, metaphors, similes and metaphores. This use is modest and common, so that the word is complicated and does not act as unacceptable. The present study aims to analyze the poetic style of poetry"s ghazals in three levels of linguistic, intellectual and literary based on accurate statistics.حسین پژمان بختیاری از شاعران سنتگرای معاصر است که اواخر دوره قاجار و دوره پهلوی را درک کرده است. وی بطور کامل قائل به تغییر در فرم و شکل و قالب شعر نبوده به همین خاطر از جهت قالب و موسیقی پیرو پیشینیان است. او مخلوطی از اصطلاحات کهن و نو را در شعر خود آورده است. از نظر زبانی سادگی و روانی کلام در غزلش موج میزند و از واژگان مهجور و متروک استفاده نکرده است. بیشتر از ردیفهای بلنداستفاده کرده است و تکرار قافیه در بیشتر اشعارش به چشم میخورد. وی در ساختن ترکیبات نغز و تشبیهات زیبا، تواناست و عنصر تخیل در آثار او جایگاهی شایسته دارد برخی از ترکیبات که در شعر خود به کار بسته، عبارت است از: آهنین جگر، شاهمرد، تملق‌گر، شیرین بوی، عشق‌آور،‌ شکر بوسه، تَروَر، ستمبر، یاوه درا، دورنشین،‌ یاری‌گستر،‌ کامور. از تشبیهات: گیسوی بلوطی رنگ، بلورین شانه، آسمانی جلوه… اشعار وی سرشار از مضامین نو و تعابیر بدیع است. هنر تصویرگری شاعر بیشتر استفاده از آرایه های بیانی، استعاره، تشبیه و کنایه است. این استفاده در حد متوسط و رایج است بطوری که کلام را پیچیده و معنا را غیر قابل دسترس نمیکند. این پژوهش برآنست تا ویژگیهای سبکی غزلیات شاعر را در سه سطح زبانی، فکری و ادبی بر مبنای آمارهای دقیق تحلیل کند.پژمان بختیاری, سبک‌شناسی شعر, سطح زبانی, سطح فکری, سطح ادبیPezhman Bakhtiari, poetry genomics, language level, level of thought, literary levelhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1023.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1023.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبک‌شناسی غزلیات حسین پژمان بختیاریhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistic review of Hossein pejman bakhtiari’s sonnets