Omid MajdJournal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 3060-56603060-6136113920180410Abdi Beig and His Method of Poetry in Masnavi Haft Akhtar (Seven Stars Mathnawi)عبدی‌بیگ و شیوه شاعری او در مثنوی هفت اختر167186010.22034/bahareadab.2018.0enAli AsgharHalabiAssistant Professor at Islamic Azad University, Central Tehran BranchnoA.A.halabi1323@gmail .comHaniehSadri MajdGraduate of the Persian Language and Literature Doctorate Course of Islamic Azad University, Central Tehran Branchyeshsmariana@yahoo.comJournal Article00000000Revival of poems and prose and analyzing them through different approaches is an effective step toward the further realization of the rich Persian culture and language. Zeinolabedin Abdi Beig Navidi Shirazi is one of the lesser known of prolific and skilled poets from the Safavid era whom while serving at the court of Shah Tahmaseb as a treasurer, should also be recognized for his writings in the style of Mathnawi similar to the works of Hakim Nezami Ganjavi. Abdi Beig (921-988 AH) started writing his poems during the first half of the 10th century, in the rise and popularity of the Hindi style and therefore the perfected characteristics of this style is not greatly present in his poems and his writings, due to following the works of such masters as Nezami and Amir Khosro Dehlavi, possess a style similar to both Iraqi and Hindi. His Haft Akhtar collection which is written similar to Haft Peykar of Nezami, while being influenced by and on a lower level compared to the masterpiece of Nezami, cannot be considered as pure imitation due to the poet’s efforts towards innovation and creating new images and concepts, new compositions and using short and fast anecdotes and narratives and still requires research and recognition by the literary community for having other characteristics such as dynamic and relative language correctness, pleasant descriptions, social critique and thoughtful tips. The present essay, while generally introducing Abdi Beig Shirazi and his Haft Akhtar work, tries to review its main stylistic components from the three aspects of linguistic, rhetorical and intellectual and tries to define the status of Abdi Beig in poetry.زین‌العابدین عبدی‌بیگ نویدی شیرازی از جمله شاعران توانمند، پرکار و کمتر شناخته شدۀ عصر صفوی است که ضمن خدمت در دربار شاه طهماسب و عهده داری منصب استیفا، در مثنوی سرایی و تاریخ‌نگاری و نظیره پردازی بر آثار حکیم نظامی گنجوی از جایگاهی شایسته و قابل تأمل برخوردار است. عبدی‌بیگ (921-988 ه.ق) در نیمه اول قرن دهم و دوران آغازین رشد و ترویج سبک هندی، سرودن شعر را آغاز نمود؛ ازین رو ویژگیهای کمال یافتۀ این سبک، چندان در شعر او دیده نمیشود و نظیره هایش به جهت تتبّع آثار استادان پیشین چون نظامی و امیر خسرو دهلوی، از سبکی حدّ واسط عراقی و هندی (سبک بینابین) برخوردار است. منظومه «هفت اختر» وی که در برابر هفت پیکر نظامی سروده شده، با وجود تأثیر پذیری و نازلتر بودن نسبت به شاهکار نظامی، به جهت تلاش شاعر در راستای نوآوری و خلق تصاویر و مضامین جدید، ترکیب‌سازیهای نو، تصرّف در حکایتها و روایت کوتاه و سریع آنها، از حوزه تقلید صرف دور میشود و ضمن برخورداری از شاخصهای دیگری چون پویایی و سلامت نسبی زبان، توصیفات دلنشین، نقد اجتماعی و اشارات حکمت‌آمیز در خور شناسایی و پژوهش ادب دوستان خواهد بود. مقالۀ حاضر، ضمن معرفی اجمالی عبدی‌بیگ شیرازی و هفت اختر وی به بررسی مؤلفه های سبکی برجسته آن از سه منظر زبانی، بلاغی و فکری میپردازد و به تبیین جایگاه عبدی‌بیگ از نظرگاه هنر شاعری میکوشدعبدی‌بیگ نویدی شیرازی, هفت اختر, ویژگیهای سبکی, قرن دهم, نظیرهAbdi Beig Navidi Shirazi, Haft Akhtar, Stylistic Characteristics, Nazirehhttps://bahareadab.com/downloadPDF/10.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/10.pdfhttps://bahareadab.com/article/عبدی‌بیگ و شیوه شاعری او در مثنوی هفت اخترhttps://bahareadab.com/en/article/Abdi Beig and His Method of Poetry in Masnavi Haft Akhtar (Seven Stars Mathnawi)