%0 Journal Article %T معرفی منظومۀ فوائح مولوی تاوگوزی جوانرودی و ویژگیهای سبکی آن %J Journal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) %I بهار ادب %Z 3060-5660 %A Bakhtiar Manouchehri %A Esmaeil Tajbakhsh %D 2026 %\ 2026/04/04 %N 125 %V 19 %P 49-75 %K Fawa’ih %K Mawlawi %K Theology %K Stylistics %K Linguistic Features %K Literary Features %K Intellectual Features %X زمینه و هدف: سیدعبدالرحیم متخلص به معدومی و مشهور به مولوی کرد(1221- 1300هـ.ق) از شاعران و عارفان بلندپایۀ قرن سیزدهم علاوه بر دیوان اشعارش به کردی، سه منظومۀ کلامی به سه زبان فارسی، کردی و عربی دارد. فوائحش در 525 بیت به بحر هزج مسدس محذوف و در علم کلام و اعتقادات و باورهای اشاعره در حوزۀ ادب تعلیمی فارسی شایان توجه است. فوائح را ملاعبدالکریم مدرس همراه با شرح با عنوان«فوائدالفوائح» در سال1995در بغداد به چاپ رسانده است. (رضوان،1400،ص25) اینکه مولوی در منظومۀ فوائح چگونه عمل کرده است؟ مختصات سبکی وی و نوآوریها یش کدامند؟و آیا ضرورت تصحیح دقیقتر این منظومه لازم است یا نه؟ سؤالاتی است که در این مقاله کوشیده ایم با بررسی متن اشعار کتاب فوائح به روش سبک شناسی علمی پاسخ دهیم. روشها: روش تحقیق در این پژوهش، روش توصیفی و کتابخانه ای است. یافته ها و نتیجه: برخی مختصات فوائح به شرح ذیل است: از نظر زبانی بعضی ویژگیهای سبک خراسانی را چون کوتاهی جملات(از مختصات نحوی)دارد. طوری که اغلب در مصراع جمله تمام میشو د وگاه دو یا سه جمله در مصراع می آید. فراوانی واژگان عربی(از مختصات لغوی) فوائح محسوس است. درحوزۀ ادبی و آرایه های بیانی بیشترین استفاده را از کنایه و تشبیه برده است. اهتمام مولوی در به کار بردن انواع جناس ، به ویژه جناسها ی تام و مرکب قابل توجه است. درحوزۀ فکری برخی دیگر از ویژگیها ی سبک عراقی ازجمله تصوف و عرفان را درخود دارد و ضمن عرضه کردن اندیشه های کلامی اشعری از سلوک و طریقت سخن به میان آورده و تصوف را محملی برای برزیدن عقاید اشعری معرفی میکند و میتوا ن گفت که فوائح اثری درونگرا و انفسی است. باتوجه به پیداشدن دو نسخۀ خطی معتبر دیگر از فوائح، شیوۀ نگارش مصحح، نیاوردن همه تفاوت ابیات ضبط شدۀ نسخه بدلها، عدم شماره گذاری ابیات و برخی موارد دیگر، تصحیح مجدد علمی انتقادی این اثر ضروری به نظرمیرسد. %U https://bahareadab.com/article_id/2050