%0 Journal Article
%T نظریه دلبستگی در تذکره الاولیا: بازخوانی نسبت مرید و مراد در مرز خوف و رجای روانشناسی دین
%J Journal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A Mohammad Amin Azizpour
%A Fatemeh Modarresi
%D 2025
%\ 2026/01/18
%N 121
%V 19
%P 115-131
%K Attachment theory
%K  Tadhkirat al- Awliyāʾ
%K  master and disciple
%K  khawf and rajāʾ
%K  psychology of religion
%K  ʿAṭṭār of Nishapur.
%X زمینه و هدف: این پژوهش با تمرکز بر متون عرفانی کلاسیک، به بررسی نسبت میان
نظریه دلبستگی در روانشناسی دین و الگوی رابطه مرید و مراد در کتاب تذکره الاولیای
عطار نیشابوری میپردازد. زمینه شکل‌گیری این مطالعه توجه روزافزون پژوهشهای معاصر
به کاربست نظریه های روانشناختی در تحلیل تجربه های دینی و عرفانی است؛ ازاین‌رو
هدف اصلی پژوهش، بازخوانی رابطه عاطفی و تربیتی میان مرید و مراد در چارچوب مفاهیم
خوف و رجا و تبیین آن بر اساس نظریه دلبستگی است. 

روشها: این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از تحلیل محتوای حکایات منتخب تذکرهالاولیا
صورت گرفته است. 

یافته ها: یافته های تحقیق نشان میدهد که در روایتهای عطار، مراد اغلب به
منزله «پایگاه امن» برای مرید عمل میکند و تجربه های خوف و رجا به عنوان
سازوکارهایی برای تنظیم هیجانی، تعمیق اعتماد معنوی و شکل‌گیری هویت سلوکی سالک
نقش دارند.

نتیجه گیری: نتایج نشان داد که میتوان رابطه مرید و مراد را نمونه ای از الگوی
دلبستگی معنوی دانست که در آن ترس از دوری و امید به قرب الهی به طور هم‌زمان
فرایند رشد معنوی را هدایت میکنند.
%U https://bahareadab.com/article_id/1993