%0 Journal Article
%T تصویر و موسیقی در رباعیات مجدالدین ابن احمد
%J Journal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A Mujeeb-ul-Rahman Dahani
%A Mansoor Nikpanah
%D 2026
%\ 2025/12/12
%N 120
%V 19
%P 299-319
%K Majd Hamgar
%K  quatrains
%K  figurative forms
%K  literary style
%K  music.
%X زمینه
و هدف:مجد همگر از شاعران قرن هفتم هجری است
که در دربار شاهان اتابک فارس مقام والایی داشتهاست. وی دارای دیوان شعری است که
مشتمل بر قوالب مختلف شعری از جمله رباعی است. اما در این دیوان همه رباعیهای وی
درج نشده است. مجموعه ای از رباعیات این شاعر، بالغ بر 610 رباعی توسط نوۀ او در میان نسخۀ خطی دیوان چهار شاعر
دیگر در چهار بخش کتابت شده است. این نسخه نفیس ویژگی‌های منحصر بفردی دارد که
مورد توجه پژوهندگان قرار گرفته است. رباعیات مجد همگر در موضوعات مختلف از جمله
مضامین عاشقانه، اندرز، گله از دنیا و سرنوشت، هجو و توصیف معشوق سروده شده و از
نظر ادبی اهمیت بسیاری دارد. 

روش: پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی بر پایه منابع کتابخانه ای انجام
شده و جامعۀ آماری آن شامل کلیۀ رباعیات مجد همگر می باشد.

یافته ها: ویژگی های منحصر بفرد شعری مجد، کلام او را در بستر زیبایی شناسی
صورخیال شامل تشبیه، استعاره، مجاز، کنایه و بدیع لفظی تعریف و نمود میدهد.

نتیجه گیری: این مقاله با هدف شناخت جنبه های ادبی رباعیات این شاعر، با توجه به
نسخه چاپی و نسخه خطی رباعیات، بسامد آماری آرایه های ادبی این رباعیات بررسی شده
و نتیجۀ این است که مهمترین آرایه های لفظی این رباعیات تکرار جمله به همراه بازی
های زبانی و ایجاد جناس است. از نظر بیانی هم استعاره به ویژهاز نوع مکنیه و
همچنین تشبیه بالاترین بسامد را دارد که نشان از خیال انگیزی طبع شاعر و اهمیت
دادن وی به آرایش لفظی کلام است. وی در حوزه مضامین قلندری و شکایت از روزگار مقلد
پیشینیان است و نوآوری‌های وی شامل خلق مضامین تازه در رباعی مثل مدح و هجو
وهمچنین خلاقیت در ایجاد آرایه های ادبی است.
%U https://bahareadab.com/article_id/1985