%0 Journal Article
%T تحلیل و واکاوی اغراض بلاغی ندا و منادا در تاریخ وصّاف
%J Journal of the stylistic of Persian poem and prose (JSPPP) 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A Ziba Azhir
%A Barat Mohammadi
%A Abbas Baghinezhad
%D 2026
%\ 2025/09/28
%N 119
%V 19
%P 1-19
%K Tarikh-e Vassaf. Wassaf Shirazi. Rhetoric. Secondary purpose
%X زمینه
و هدف: بلاغت ندا
و منادا از جمله ابزارهای مؤثر زبانی در ایجاد تنوع معنایی و القای اغراض ثانویه
در متون ادبی به شمار می‌آید. تاریخ وصّاف بعنوان یکی از شاخصترین نمونه های نثر
مصنوع و متکلّف دوره ایلخانی، بستری مناسب برای بررسی کارکردهای بلاغی این ساخت
زبانی فراهم میسازد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل شیوه های کاربرد ندا و منادا و تبیین
اغراض ثانویه بلاغی آن‌ در تاریخ وصّاف است.

روش
پژوهش :این پژوهش به شیوه توصیفی
ـ تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. داده ها از طریق سندکاوی و
استخراج نمونه های ندا و منادا از متن چهار جلد تاریخ وصّاف گردآوری و سپس با تکیه
بر مبانی بلاغت کلاسیک تحلیل شده اند.

یافته های
پژوهش:یافته های
پژوهش نشان میدهد که وصّاف‌الحضره آگاهانه و هدفمند از شگردهای بلاغی در سراسر اثر
خود بهره برده و ندا و منادا را در راستای تقویت جنبه های عاطفی و اقناعی متن به کار
گرفته است. کاربرد صریح حرف ندا در بسیاری از موارد، افزون بر ایجاد اطناب و
هماهنگی با سبک متکلّف و سنتی نثر دوره ایلخانی، امکان انتقال مستقیم عواطف نویسنده
و برجسته سازی مقاصد معنایی مورد نظر او را فراهم کرده است.

نتایج پژوهش :نتایج
پژوهش حاکی از آن است که ندا و منادا در تاریخ وصّاف کارکردهایی متنوع چون اطلاع‌رسانی
و گزارش، درخواست و خواهش، توبیخ و سرزنش، ابراز شادمانی و یُمن، تشویق، ترغیب و
اغتنام فرصت را بر عهده دارند. همچنین، وصّاف با تقدیم و تأخیر آگاهانه ندا و
منادا در ساخت جمله، بدنبال تأکید معنایی و القای بار عاطفی خاص بوده و از این طریق،
نقش بلاغی این ساخت زبانی را در پیشبرد مقاصد گفتمانی خود تقویت کرده است.
%U https://bahareadab.com/article_id/1957