امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136124500000000The Extent and Method of Application of Taboo in Contemporary Fiction Literature (1320- 1380 SH)میزان و چگونگی کاربرد تابو در ادبیات داستانی معاصر(1380-1320)263284010.22034/bahareadab.0000.0faپروانهعادل زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانyesAdelzadehparvaeh@yahoo.comزینب رحمانیان دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانnoZeynab_4527@yahoo.comکامران پاشایی فخری دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانnoPashaiekamran@yahoo.comJournal Article00000000One of the best approaches in identifying the indications of folklore and anthropology of individuals of community, is the study of fiction literature. Taboo as a sacred ban, is of most important indications appears in fictional texts. These are very first human rules which became the basis of moral and religious prohibitions. fiction literature is based on multiple factors including personal experiences, personal thoughts and social facts, and Taboos of a community are originating from these factors and affecting them at the same time. In this article, we firs expanded the theoretical concepts of Taboo in Iranian community and contemporary fiction literature, and then tried to investigate and recognize the prominent and latent features of Iranian community. Then we interpreted some objective examples in fictional texts (1320- 1380 SH). The results show that taboos of Iranian society have the highest frequency in three groups, including power, sexual issues, and language. Also authors have had a boad atterntion to Taboos related to mother, father, being a woman, and Hijab. The language of stories and the Taboos they contain, both have a close relationship with the gender and social class of the writers and the heros of stories. The time of the creation of a story also influences the birth or death of taboos, due to social, cultural and political events.یکی از بهترین بسترهای شناسایی نشانگان فرهنگ عامه و مردم شناسی افراد اجتماع مطالعۀ تولیدات داستانی است. تابو نیز به معنای ممنوعیّت تقدّس یافته یکی از مهمترین نشانگانی است که در متون داستانی متجلی میشود. آنها، نخستین قوانین بشری هستند که بعدها ریشۀ منعیات اخلاقی و مذهبی شدند. ادبیات داستانی مبتنی بر عوامل متعددی از جمله تجربیات فردی، ذهنیّات شخصی و واقعیّات اجتماعی است و تابوهای یک اجتماع نیز برخاسته و موثر بر این عوامل است. در این مقاله ابتدا با بسط مفاهیم نظری تابو در جامعۀ ایرانی و ادبیات داستانی معاصر، تلاش شده که ویژگیهای برجسته و نهفته جامعۀ ایرانی بررسی و شناسایی شوند. سپس مصادیق عینی آن در متون داستانی (1380- 1320) تحلیل شده است. نتایج نشان میدهد که تابوهای جامعه ایرانی در سه گروه تابوهای قدرت، مسایل جنسی، و زبان بیشترین بسامد را داشته و همچنین تابوهای مادر، پدر، زن بودن، و حجاب از جمله تابوهای گسترده، از دیدگاه نویسندگان این دوره است. زبان داستانها و تابوهای مطرح شده در آنها ارتباط تنگاتنگی با جنسیت و طبقۀ اجتماعی نویسنده و قهرمانان داستان دارند. زمان خلق داستان نیز، از حیث حوادث اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و.. بر تولد یا مرگ تابوها موثرند.تابو, ادبیات, داستان, جامعۀ ایرانیTaboo, Fiction Literature, Iranian Communityhttps://bahareadab.com/downloadPDF/815.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/815.pdfhttps://bahareadab.com/article/میزان و چگونگی کاربرد تابو در ادبیات داستانی معاصر(1380-1320)https://bahareadab.com/en/article/The Extent and Method of Application of Taboo in Contemporary Fiction Literature (1320- 1380 SH)