امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136124420190701Comparative Study of Artistic Functions of the Motif of “Mirror” in Men and Feminine Poemsبررسی تطبیقی کارکردهای هنری نقشمایۀ آینه در اشعار زنانه و مردانه231249010.22034/bahareadab.2019.0faعلیفروغیدانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات noNedayesoroosh@yahoo.comامیربانوکریمیاستاد زبان وادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقاتyesBanoo.karimi@aol.comJournal Article00000000The motif of “mirror” has had a wide range of functions in men’s poems; from the images that Khaghani created based on the Literary and cultural backgrounds of the physical mirror, to applying as the symbol of a perfect man and a heart empty of belongings, or as the manifestation place of divine attributes in mystical poems (such as “masnavi manavi” and “astonish code” in Bidel’s poem). But in Jaleh Ghaem Maghami’s poetry book, mirror has matched with woman, and becomes the main theme of the lyrics that could only be created by feminine look of Jaleh. Researchers have made some mistakes in evaluation of these lyrics. Shortly after Jaleh and without studying her poem, Forough Farrokhzad also has such a personal relationship with the motif of “mirror” and creates more complex images based on it. But this inseparable connection between woman and the mirror can’t be seen in impersonal lyrics of Parvin Etesami. For this, her use of mirror remains within the imitative framework of the traditional themes and is not personal and innovative. The present article, with reference to the relationship between woman and the mirror and the stylistic features of feminine poetry, examines use of the motif of “mirror” by these poets, indicating the femininity of these functions and their impact on creativity, and different way of Jaleh and Forough in using thisalmost feminine tool, while emphasizing the effects of femininity and personality of their poetry on their creativity, and their differences with the Parvin and the ancestors.موتیف یا نقشمایۀ آینه در شعر مردانۀ فارسی کارکردهای هنری گوناگونی داشته است، از تصاویری که خاقانی بر اساس سوابق ادبی و فرهنگی مربوط به آینۀ محسوس و مادی آفریده است تا به کار رفتن به عنوان رمز انسان کامل و دل خالی از تعلقات و محل تجلی ذات و صفات الهی در اشعار عرفانی (مثلاَ مثنوی معنوی) و رمز حیرت در شعر بیدل. اما در دیوان ژاله قائم مقامی همراز زن گشته و موضوع اصلی سروده هایی قرار گرفته است که تنها با نگاه زنانۀ ژاله میتوانست پدید بیاید. محققان در بررسی این سروده ها اشتباهاتی داشته اند که بیان خواهد شد. کمی پس از ژاله و بدون مطالعۀ شعر او، فروغ فرخزاد نیز چنین رابطۀ شخصی زنانه ای با آینه دارد و صورخیال پیچیده تری را بر اساس آن می آفریند. اما این پیوند ذاتی را که ژاله میان زن و آیینه برقرار میکند در اشعار حِکمی و غیرشخصی و مردانۀ پروین اعتصامی نمیبینیم. برای همین بهره گیری او از آینه در چارچوب مضامین تکراری گذشتگان باقی مانده است و شخصی و ابتکاری نیست. مقالۀ حاضر با اشاره ای به رابطۀ زن با آینه و ویژگیهای سبکی اشعار زنانه، به بررسی موارد کاربرد آینه در سروده های شاعران یادشده میپردازد و زنانگی این کاربردها و تأثیر آن را در خلاقیت سرایندگان نشان میدهد، ضمن اینکه بر تفاوت استفادۀ ژاله و فروغ از این وسیلۀ نسبتاً زنانه، تأثیر زنانگی و شخصی بودن شعرشان بر خلاقیت آنها و تفاوتشان با پروین و گذشتگان تأکید میکند. and lt;-b and gt; and lt;-span and gt; and lt;-p and gt; نقشمایه, پیوند زن و آینه, اشعار زنانه, ژاله قائم مقامیmotif, Relationship of Woman and Mir, Feminine Poem, Jaleh Ghaem Maghamihttps://bahareadab.com/downloadPDF/793.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/793.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی تطبیقی کارکردهای هنری نقشمایۀ آینه در اشعار زنانه و مردانهhttps://bahareadab.com/en/article/Comparative Study of Artistic Functions of the Motif of “Mirror” in Men and Feminine Poems